Adhyaya 104

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे पार्वतीविवाहवर्णनं नाम त्र्यधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं विनायको जातो गजवक्त्रो गणेश्वरः कथं प्रभावस्तस्यैवं सूत वक्तुमिहार्हसि

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘பார்வதி திருமண வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று நான்காம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—யானைமுகம் கொண்ட கணேஸ்வரன் விநாயகன் எவ்வாறு பிறந்தான்? அவனுடைய மகிமை இவ்வளவு எவ்வாறு? ஓ சூதா, நீ இங்கு கூறத் தகுதியானவன்।

Verse 2

सूत उवाच एतस्मिन्नन्तरे देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समेत्य ते धर्मविघ्नं तदा कर्तुं दैत्यानामभवन्द्विजाः

சூதர் கூறினார்—அந்த வேளையில் இந்திரன், உபேந்திரன் உடன் தேவர்கள் அனைவரும் கூடினர்; அப்போது தைத்யர்களின் தர்மச் செயல்களுக்கு தடையிட இருபிறப்பர் (பிராமணர்) வடிவம் எடுத்தனர்।

Verse 3

असुरा यातुधानाश् च राक्षसाः क्रूरकर्मिणः तामसाश् च तथा चान्ये राजसाश् च तथा भुवि

பூமியில் அசுரர், யாதுதானர், ராட்சசர் எனக் கொடுஞ்செயல் புரிவோர் தாமச இயல்பினர்; மேலும் சிலர் ராஜச இயல்பினரும் உள்ளனர்।

Verse 4

अविघ्नं यज्ञदानाद्यैः समभ्यर्च्य महेश्वरम् ब्रह्माणं च हरिं विप्रा लब्धेप्सितवरा यतः

ஓ விப்ரர்களே, யாகம், தானம் முதலியவற்றால் மகேஸ்வரனை—அத்துடன் பிரம்மாவையும் ஹரியையும்—முறையாக வழிபட்டதால் அவர்கள் தடையின்றி இருந்து, விரும்பிய வரங்களைப் பெற்றனர்।

Verse 5

ततो ऽस्माकं सुरश्रेष्ठाः सदा विजयसंभवः तेषां ततस्तु विघ्नार्थम् अविघ्नाय दिवौकसाम्

அப்போது, தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, எங்கள் பக்கமே எப்போதும் வெற்றி உறுதியாயிருந்தது. ஆகவே அவர்களுக்கு இடையூறு உண்டாக்கவும், விண்ணுலக வாசிகளுக்கு நிர்விக்னம் நிலைக்கவும் தெய்வ எதிர்சக்தி இயக்கப்பட்டது.

Verse 6

पुत्रार्थं चैव नारीणां नराणां कर्मसिद्धये विघ्नेशं शङ्करं स्रष्टुं गणपं स्तोतुमर्हथ

பெண்களுக்கு புத்திரப் பேறு வேண்டியும், ஆண்களுக்கு செயல்-சித்தி வேண்டியும், சங்கரன் வி஘்னஹரனாகவும் சித்திதாதாவாகவும் வெளிப்படுத்திய கணபன்—விக்னேசனை—வழிபட்டு போற்ற வேண்டும்.

Verse 7

इत्युक्त्वान्योन्यमनघं तुष्टुवुः शिवमीश्वरम् नमः सर्वात्मने तुभ्यं सर्वज्ञाय पिनाकिने

இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் கூறி, குற்றமற்ற ஈசன் சிவனை அவர்கள் போற்றினர்—“எல்லாரின் ஆத்மாவான உமக்கு நமஸ்காரம்; அனைத்தும் அறிந்த பினாகதாரியாய உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 8

अनघाय विरिञ्चाय देव्याः कार्यार्थदायिने अकायायार्थकायाय हरेः कायापहारिणे

பாவமற்ற இறைவனுக்கு நமஸ்காரம்; விரிஞ்சன் (பிரம்மா) எனும் தத்துவத்திற்கும் நமஸ்காரம்; தேவிக்கு செயல் நிறைவேற்றும் வல்லமை அளிப்பவருக்கு நமஸ்காரம்; உடலற்றவராயினும் அர்த்தமுள்ள வடிவம் ஏற்கிறவருக்கு நமஸ்காரம்; ஹரி (விஷ்ணு) உடல்நிலையையும் கூட ஒடுக்கி லயப்படுத்துபவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 9

कायान्तस्थामृताधारमण्डलावस्थिताय ते कृतादिभेदकालाय कालवेगाय ते नमः

உடலின் உள்ளே அமுத ஆதார மண்டலத்தில் நிலைபெற்ற உமக்கு நமஸ்காரம்; க்ருதம் முதலான யுகங்களை வேறுபடுத்தும் காலமாயுள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்; காலத்தின் தீவிர வேகமாயுள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 10

कालाग्निरुद्ररूपाय धर्माद्यष्टपदाय च कालीविशुद्धदेहाय कालिकाकारणाय ते

காலாக்னி-ருத்ர ரூபனே, தர்மாதி அஷ்டபத ஆதாரனே, காளியால் பரிசுத்தமான தேகமுடையவனே, காளிகையின் காரண-மூலமே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 11

कालकण्ठाय मुख्याय वाहनाय वराय ते अंबिकापतये तुभ्यं हिरण्यपतये नमः

நீலகண்டனே, பரம முதல்வனே, உயர்ந்த வாகன-ஸ்வரூபனே வரதனே, அம்பிகாபதியே, ஹிரண்ய-செல்வத்தின் அதிபதியே—உமக்கு நமः।

Verse 12

हिरण्यरेतसे चैव नमः शर्वाय शूलिने कपालदण्डपाशासिचर्माङ्कुशधराय च

ஹிரண்யரேதஸுக்கு நமः; ஷர்வனாகிய சூலதாரிக்கு நமः; கபாலதண்டம், பாசம், வாள், தோல், அங்குசம் தாங்கும் அந்தப் பரமனுக்கு வணக்கம்।

Verse 13

पतये हैमवत्याश् च हेमशुक्लाय ते नमः पीतशुक्लाय रक्षार्थं सुराणां कृष्णवर्त्मने

ஹைமவதி (பார்வதி) பதியே, பொன்-வெண் ஒளியுடையவனே—உமக்கு நமः. தேவர்களை காக்கும் பொருட்டு மஞ்சள்-வெண் ரூபனே, கிருஷ்ணவர்த்மா (மறைமுகப் பாதையுடையவனே)—உமக்கு நமः।

Verse 14

पञ्चमाय महापञ्चयज्ञिनां फलदाय च पञ्चास्यफणिहाराय पञ्चाक्षरमयाय ते

பஞ்சமனே (ஐந்தையும் கடந்தவனே), மகாபஞ்சயஜ்ஞம் செய்பவர்க்கு பலன் அளிப்பவனே, ஐந்து முகங்களில் பாம்புக் காப்பு-மாலையணிந்தவனே, பஞ்சாக்ஷர (நமः சிவாய) மயனே—உமக்கு நமः।

Verse 15

पञ्चधा पञ्चकैवल्यदेवैरर्चितमूर्तये पञ्चाक्षरदृशे तुभ्यं परात्परतराय ते

ஐவகையாக ஐந்து கைவல்ய தேவர்களால் அர்ச்சிக்கப்படும் திருமேனியனே, பஞ்சாட்சரி ‘நமः சிவாய’ தரிசனமந்திரமாக வெளிப்படும் பராத்பரனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 16

षोडशस्वरवज्राङ्गवक्त्रायाक्षयरूपिणे कादिपञ्चकहस्ताय चादिहस्ताय ते नमः

பதினாறு புனித உயிரெழுத்துகளின் வஜ்ர சக்தியால் ஒளிரும் முகத்தையுடையவனே, அழிவிலா ரூபனே, ‘க’ முதலிய பஞ்சக எழுத்துக்குழுவை கை-சக்தி (மந்திர வலிமை) ஆகத் தாங்குபவனே, தானே ஆதிகரம்—முதல் செயற்பாட்டின் மூலமாய் இருப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 17

टादिपादाय रुद्राय तादिपादाय ते नमः पादिमेण्ढ्राय यद्यङ्गधातुसप्तकधारिणे

ட-ஆதி பாதத் தத்துவ ரூபமான ருத்ரனே, உமக்கு வணக்கம்; த-ஆதி பாத-ஆதார ரூபனே, உமக்கு வணக்கம். பாத-ஆதாரத்தில் நிலைத்து, உடலின் அங்கங்களும் சப்த தாதுக்களும் தாங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 18

शान्तात्मरूपिणे साक्षात् क्षदन्तक्रोधिने नमः लवरेफहलाङ्गाय निरङ्गाय च ते नमः

சாந்த ஆத்ம ரூபனே, சாட்சாத் தத்துவப் பிரகாசனே, கோபத்தை அடக்கி அழித்து உண்ணுபவனே, உமக்கு வணக்கம். ‘ல-வ-ர-ரே-ஃப-ஹ-லாங்’ எனும் எழுத்துத் திருமேனி உடையவனே, உமக்கு வணக்கம்; மேலும் நிரங்கன், நிர்மலன், நிராகாரன் உமக்கு மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 19

सर्वेषाम् एव भूतानां हृदि निःस्वनकारिणे भ्रुवोर् अन्ते सदा सद्भिर् दृष्टायात्यन्तभानवे

எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் நுண்ணிய உள்ளொலி (நாதம்) எழுப்புபவனே, புருவங்களின் முடிவிடைச் சந்தியில் எப்போதும் சத்புருஷர்களால் தரிசிக்கப்படும் அதி பிரகாசமானவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 20

भानुसोमाग्निनेत्राय परमात्मस्वरूपिणे गुणत्रयोपरिस्थाय तीर्थपादाय ते नमः

சூரியன், சந்திரன், அக்னி எனும் கண்களையுடையவனே; பரமாத்மஸ்வரூபனே; முக்குணங்களைத் தாண்டி நிற்பவனே; திருத்தீர்த்தப் பாதனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 21

तीर्थतत्त्वाय साराय तस्मादपि पराय ते ऋग्यजुःसामवेदाय ओंकाराय नमो नमः

தீர்த்தத் தத்துவமாய், சாரமாய், அதற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமனாய் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். நீரே ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்கள்; நீரே பிரணவ ஓங்காரம்—நமோ நமः।

Verse 22

ओङ्कारे त्रिविधं रूपम् आस्थायोपरिवासिने पीताय कृष्णवर्णाय रक्तायात्यन्ततेजसे

ஓங்காரத்தில் நிலைத்து அவர் மும்முக வடிவம் ஏற்கிறார்—மேல்நிலையிலிருக்கும் பராத்பர ஈசன்; மஞ்சள், கருநிறம், செந்நிறம் எனத் தோன்றுபவன்; அளவிலா தேஜஸால் ஒளிர்வான்।

Verse 23

स्थानपञ्चकसंस्थाय पञ्चधाण्डबहिः क्रमात् ब्रह्मणे विष्णवे तुभ्यं कुमाराय नमोनमः

ஐந்து நிலையங்களில் உறையும், வரிசையாக ஐந்து மறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவனே—உமக்கு நமோ நமः. பிரம்மா, விஷ்ணு, மேலும் நீரே திவ்ய குமாரன் (ஸ்கந்தன்)—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 24

अंबायाः परमेशाय सर्वोपरिचराय ते मूलसूक्ष्मस्वरूपाय स्थूलसूक्ष्माय ते नमः

அம்பா (சக்தி) யின் பரமேசனே; அனைவராலும் சேவிக்கப்படுபவனே—உமக்கு வணக்கம். மூலக் காரணமாய் மிக நுண்ணிய ஸ்வரூபனாய், ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆகிய இரண்டுமாய் உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 25

सर्वसंकल्पशून्याय सर्वस्माद्रक्षिताय ते आदिमध्यान्तशून्याय चित्संस्थाय नमोनमः

ஓ பகவனே! எல்லாச் சங்கல்பங்களும் அற்றவராய், எல்லா வரம்புகளிலிருந்தும் காக்கப்பட்டவராய், ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவராய், தூய சித்‑சொரூபத்தில் நிலைத்தவராய் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 26

यमाग्निवायुरुद्रांबुसोमशक्रनिशाचरैः दिङ्मुखे दिङ्मुखे नित्यं सगणैः पूजिताय ते

ஓ பதியே! யமன், அக்னி, வாயு, ருத்ரன், வருணன் (நீரின் அதிபதி), சோமன், சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் நிசாசரர்கள்—ஒவ்வொரு திசை வாயிலிலும்—உமது கணங்களுடன் உம்மை எப்போதும் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 27

सर्वेषु सर्वदा सर्वमार्गे सम्पूजिताय ते रुद्राय रुद्रनीलाय कद्रुद्राय प्रचेतसे महेश्वराय धीराय नमः साक्षाच्छिवाय ते

எல்லோராலும், எக்காலமும், எல்லா மார்க்கங்களாலும் முழுமையாக வழிபடப்படுகின்ற அந்த ருத்ரனுக்கு—நீலநிற ருத்ரனுக்கு, உக்கிர ருத்ரனுக்கு, அனைத்தும் அறியும் பிரசேதஸுக்கு; மகேஸ்வரனாகிய திட‑அமைதியானவருக்கு—சாட்சாத் சிவனாகிய உமக்கு வணக்கம்।

Verse 28

अथ शृणु भगवन् स्तवच्छलेन कथितमजेन्द्रमुखैः सुरासुरेशैः /* मखमदनयमाग्निदक्षयज्ञक्षपणविचित्रविचेष्टितं क्षमस्व

இப்போது, ஓ பகவனே! பிரம்மாவும் தேவர்‑அசுரர் தலைவர்களும் ஸ்தோத்திரத்தின் போர்வையில் கூறியதை கேளும். மகத்தின் அடக்கம், மதனனின் அகந்தைத் தாழ்த்தல், யம‑அக்னியின் கட்டுப்பாடு, தக்ஷ யாகத்தின் வியத்தகு அழிவு—இவ்விசித்திரச் செயல்களை மன்னிப்பாயாக।

Verse 29

सूत उवाच यः पठेत्तु स्तवं भक्त्या शक्राग्निप्रमुखैः सुरैः कीर्तितं श्रावयेद्विद्वान् स याति परमां गतिम्

சூதர் கூறினார்—சக்ரன்‑அக்னி முதலிய தேவர்கள் பாடிய இந்த ஸ்தவத்தை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவனும், அறிவுடையவன் இதை பிறருக்குக் கேட்கச் செய்பவனும்—பரம கதியை அடைவான்।