Adhyaya 36

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे क्षुपाबिधनृपपराभववर्णनं नाम पञ्चत्रिंशो ऽध्यायः नन्द्युवाच पूजया तस्य संतुष्टो भगवान्पुरुषोत्तमः श्रीभूमिसहितः श्रीमाञ् शङ्खचक्रगदाधरः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘க்ஷுபன் எனும் அரசன் தோல்வி வர்ணனம்’ எனப்படும் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. நந்தி கூறினார்—அவனுடைய பூஜையால் திருப்தியடைந்த ஸ்ரீமான் புருஷோத்தம பகவான், ஸ்ரீ-பூமியுடன், சங்க-சக்கர-கதா தாரியாக, மனமகிழ்ந்தார்।

Verse 2

किरीटी पद्महस्तश् च सर्वाभरणभूषितः पीतांबरश् च भगवान् देवैर्दैत्यैश् च संवृतः

கிரீடம் அணிந்தவர், கையில் தாமரை கொண்டவர், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், பீதாம்பரம் தரித்த பகவான் தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்களால் சூழ்ந்து விளங்கினார்।

Verse 3

प्रददौ दर्शनं तस्मै दिव्यं वै गरुडध्वजः दिव्येन दर्शनेनैव दृष्ट्वा देवं जनार्दनम्

கருடத்வஜ பகவான் அவனுக்கு திவ்ய தரிசனத்தை அருளினார்; அந்தத் திவ்யக் காட்சியாலேயே அவன் தேவனான ஜனார்தனனை நேரில் கண்டான்।

Verse 4

तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिः प्रणम्य गरुडध्वजम् त्वमादिस्त्वमनादिश् च प्रकृतिस्त्वं जनार्दनः

கருடத்வஜனை வணங்கி, அவன் விரும்பிய சொற்களால் புகழ்ந்தான்—“நீயே ஆதியும், நீயே அனாதியும்; ஓ ஜனார்தன, நீயே பிரகிருதி.”

Verse 5

पुरुषस्त्वं जगन्नाथो विष्णुर्विश्वेश्वरो भवान् यो ऽयं ब्रह्मासि पुरुषो विश्वमूर्तिः पितामहः

நீயே புருஷன், ஜகந்நாதன்; நீயே விஷ்ணு, விஸ்வேஸ்வரன். மேலும் நீயே அந்தப் பிரம்மா—விச்வமூர்த்தியான பிதாமஹன், படைப்பின் ஆதிக் காரணம்.

Verse 6

तत्त्वमाद्यं भवानेव परं ज्योतिर्जनार्दन परमात्मा परं धाम श्रीपते भूपते प्रभो

நீயே ஆதித் தத்துவம்; நீயே பரம ஜோதி. ஓ ஜனார்தன, நீயே பரமாத்மா, பரம தாமம்—ஓ ஸ்ரீபதி, எல்லா உயிர்களின் பூபதி, பிரபோ।

Verse 7

त्वत्क्रोधसंभवो रुद्रस् तमसा च समावृतः त्वत्प्रसादाज्जगद्धाता रजसा च पितामहः

உமது கோபத்திலிருந்து ருத்ரன் தோன்றினான்; தமோகுணத்தால் மூடப்பட்டவன். உமது அருளால் உலகைத் தாங்கும் பிதாமகன் பிரம்மா ரஜோகுணத்துடன் வெளிப்பட்டான். ஓ பதி, குணலீலையால் தேவர்களின் தோற்றம் உமக்கே உட்பட்டது.

Verse 8

त्वत्प्रसादात्स्वयं विष्णुः सत्त्वेन पुरुषोत्तमः कालमूर्ते हरे विष्णो नारायण जगन्मय

உமது அருளால் விஷ்ணுவே சத்த்வகுணத்தில் நிலைத்து புருஷோத்தமனாகிறார். ஓ காலமூர்த்தி, ஓ ஹரி-விஷ்ணு, ஓ நாராயண, ஜகன்மய—இவை அனைத்தும் பதி-பிரபுவின் அருளாலே.

Verse 9

महांस् तथा च भूतादिस् तन्मात्राणीन्द्रियाणि च त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

ஓ விஸ்வமூர்த்தி மகேஸ்வரா! மஹத், பூதாதி, தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள்—இவை அனைத்தும் உம்மாலேயே அதிஷ்டிதமாய் ஆளப்படுகின்றன; நீயே அந்தர்யாமி அதிபதி.

Verse 10

महादेव जगन्नाथ पितामह जगद्गुरो प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर

ஓ மகாதேவா, ஓ ஜகந்நாதா, ஓ பிதாமகா, ஓ ஜகத்குருவே—அருள்புரிவாயாக. ஓ தேவர்களின் தேவேசா, ஓ பரமேஸ்வரா—கருணை செய்து அருள்புரிவாயாக.

Verse 11

प्रसीद त्वं जगन्नाथ शरण्यं शरणं गतः वैकुण्ठ शौरे सर्वज्ञ वासुदेव महाभुज

ஹே ஜகந்நாதா, அருள்புரிவாயாக. சரண்யனாகிய உன் சரணில் நான் சரணடைந்தேன். ஹே வைகுண்டா, ஹே ஷௌரி, ஹே சர்வஜ்ஞ மகாபாஹு வாசுதேவா—என்னை காத்தருள்வாயாக.

Verse 12

संकर्षण महाभाग प्रद्युम्न पुरुषोत्तम अनिरुद्ध महाविष्णो सदा विष्णो नमो ऽस्तु ते

ஹே சங்கர்ஷணா, ஹே மகாபாக்யவானே; ஹே பிரத்யும்னா, ஹே புருஷோத்தமா; ஹே அனிருத்தா, ஹே மகாவிஷ்ணுவே, ஹே சதா விஷ்ணுவே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 13

विष्णो तवासनं दिव्यम् अव्यक्तं मध्यतो विभुः सहस्रफणसंयुक्तस् तमोमूर्तिर्धराधरः

ஹே விஷ்ணுவே, உமது தெய்வீக ஆசனம் அவ்யக்தம்; அதன் நடுவில் அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் நிற்கிறான்—ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளுடன், தமோமூர்த்தி, தராதரன்.

Verse 14

अधश् च धर्मो देवेश ज्ञानं वैराग्यमेव च ऐश्वर्यमासनस्यास्य पादरूपेण सुव्रत

ஹே தேவேசா, கீழே தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வர்யம்—இவையே இந்தப் புனித ஆசனத்தின் பாதங்களாகும், ஹே சுவ்ரதா.

Verse 15

सप्तपातालपादस्त्वं धराजघनमेव च वासांसि सागराः सप्त दिशश्चैव महाभुजाः

உமது பாதங்கள் ஏழு பாதாளங்கள்; பூமியின் திடப் பெருமை உமது உடலே. ஏழு சமுத்திரங்கள் உமது ஆடை; ஏழு திசைகள் உமது மகாபாஹுக்கள்.

Verse 16

द्यौर्मूर्धा ते विभो नाभिः खं वायुर्नासिकां गतः नेत्रे सोमश् च सूर्यश् च केशा वै पुष्करादयः

எல்லாப் பரவிய விபோ! த்யௌலோகம் உமது தலை; ஆகாயம் உமது நாபி; வாயு உமது நாசிகளில் உறைகிறது. சந்திரனும் சூரியனும் உமது இரு கண்கள்; புஷ்கர முதலிய தாமரையிலே பிறந்த கணங்கள் உமது கூந்தல்—இவ்வுலகம் உமது திவ்ய உடலே.

Verse 17

नक्षत्रतारका द्यौश् च ग्रैवेयकविभूषणम् कथं स्तोष्यामि देवेशं पूज्यश् च पुरुषोत्तमः

நட்சத்திரங்களும் நட்சத்திரத் தாரைகளும் நிறைந்த ஆகாயமே அவருக்கு மணிமாலையெனும் கழுத்தணியாகும். தேவேசனும் புருஷோத்தமனும், தாமே எந்நாளும் பூஜ்யரான அவரை நான் எவ்வாறு போதுமானவாறு ஸ்துதிக்க முடியும்?

Verse 18

श्रद्धया च कृतं दिव्यं यच् छ्रुतं यच्च कीर्तितम् यदिष्टं तत्क्षमस्वेश नारायण नमो ऽस्तु ते

நம்பிக்கையுடன் செய்த திவ்யச் செயல், கேட்டதும் பாடியதும்—இதில் ஏதேனும் பொருத்தமற்றது இருந்தால், ஈசா, அதை மன்னிப்பாயாக. நாராயணா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 19

शैलादिरुवाच इदं तु वैष्णवं स्तोत्रं सर्वपापप्रणाशनम् यः पठेच्छृणुयाद्वापि क्षुपेण परिकीर्तितम्

சைலாதி கூறினார்—இது வைஷ்ணவ ஸ்தோத்திரம்; எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பது. இதை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது முறையாகப் பாடப்படும்போது கேட்கிறாரோ, அவர் பாபம் நீங்கப் பெறுகிறார்.

Verse 20

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या विष्णुलोकं स गच्छति

அல்லது பக்தியுடன் இருமுறை பிறந்தோருக்கு (பிராமணர்களுக்கு) இதைச் செவியுறச் செய்தால், அவர் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்.

Verse 21

सम्पूज्य चैवं त्रिदशेश्वराद्यैः स्तुत्वा स्तुतं देवमजेयमीशम् विज्ञापयामास निरीक्ष्य भक्त्या जनार्दनाय प्रणिपत्य मूर्ध्ना

இவ்வாறு இந்திரன் முதலிய முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் தலைவர்களுடன் முறையாகப் பூஜை செய்து, போற்றத்தக்க அஜேய பரமேசுவரனைப் போற்றி, பக்தியுடன் ஜனார்தனனை நோக்கி தலைவணங்கி தன் விண்ணப்பத்தைச் செய்தான்।

Verse 22

राजोवाच भगवन्ब्राह्मणः कश्चिद् दधीच इति विश्रुतः धर्मवेत्ता विनीतात्मा सखा मम पुराभवत्

அரசன் கூறினான்—பகவனே! ‘ததீசி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணன் உள்ளான்; அவன் தர்மத்தை அறிந்தவன், பணிவுடையவன்; முன்பு அவன் என் நண்பனாக இருந்தான்।

Verse 23

अवध्यः सर्वदा सर्वैः शङ्करार्चनतत्परः सावज्ञं वामपादेन स मां मूर्ध्नि सदस्यथ

அவன் எப்போதும் யாராலும் காயப்படுத்தப்படாதவன்; ஏனெனில் அவன் சங்கராராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன். ஆயினும் அவமதிப்புடன் இடது பாதத்தால் என் தலையில் அழுத்தினான்।

Verse 24

ताडयामास देवेश विष्णो विश्वजगत्पते उवाच च मदाविष्टो न बिभेमीति सर्वतः

அப்போது தேவேசன், உலகமெங்கும் காப்பவனான விஷ்ணுவை அடித்தான். அகந்தை மயக்கத்தில் மூழ்கி, எல்லாத் திசைகளிலும் “நான் அஞ்சேன்” என்று கூறினான்।

Verse 25

जेतुमिच्छामि तं विप्रं दधीचं जगदीश्वर यथा हितं तथा कर्तुं त्वमर्हसि जनार्दन

ஜகதீசுவரனே! அந்த ததீசி பிராமணனை நான் வெல்ல விரும்புகிறேன். ஜனார்தனனே! உண்மையில் நன்மை தருவது எதுவோ, அதையே செய்யத் தகுதியானவர் நீயே।

Verse 26

शैलादिरुवाच ज्ञात्वा सो ऽपि दधीचस्य ह्य् अवध्यत्वं महात्मनः सस्मार च महेशस्य प्रभावमतुलं हरिः

சைலாதி கூறினார்—மகாத்மா ததீசியின் அவத்யத்தன்மையை அறிந்து ஹரியும் மகேஸ்வரனின் ஒப்பற்ற மகிமையை நினைத்தான்।

Verse 27

एवं स्मृत्वा हरिः प्राह ब्रह्मणः क्षुतसंभवम् विप्राणां नास्ति राजेन्द्र भयमेत्य महेश्वरम्

இவ்வாறு நினைத்து ஹரி கூறினான்—“பிரம்மாவின் பசியால் எழுந்த அபாயம் இது. அரசே, பிராமணர்க்கு அச்சமில்லை; மகேஸ்வரனைச் சரணடை.”

Verse 28

विशेषाद्रुद्रभक्तानाम् अभयं सर्वदा नृप नीचानामपि सर्वत्र दधीचस्यास्य किं पुनः

அரசே, ருத்ரபக்தர்க்கு சிறப்பாக எப்போதும் அச்சமின்மை உண்டு. எங்கும் தாழ்ந்தோர்க்கும் அது கிடைத்தால், ததீசிக்கு எவ்வளவு மேலானது!

Verse 29

तस्मात्तव महाभाग विजयो नास्ति भूपते दुःखं करोमि विप्रस्य शापार्थं ससुरस्य मे

ஆகையால், நல்வாழ்வுடைய அரசே, உனக்கு வெற்றி இல்லை. என் மாமனார் பிராமணரின் சாபம் நிறைவேற நான் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறேன்.

Verse 30

भविता तस्य शापेन दक्षयज्ञे सुरैः समम् विनाशो मम राजेन्द्र पुनरुत्थानमेव च

அரசே, அவன் சாபத்தால் தக்ஷயஜ்ஞத்தில் தேவர்களுடன் என் அழிவு நிகழும்; பின்னர் மீண்டும் எழுச்சியும் நிகழும்.

Verse 31

तस्मात्समेत्य विप्रेन्द्रं सर्वयत्नेन भूपते करोमि यत्नं राजेन्द्र दधीचविजयाय ते

ஆகையால், ஓ பூபதே! எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தச் சிறந்த பிராமணரை அணுகி, ஓ ராஜேந்திரா, ததீசியின் துணைபலம் கொண்டு உன் வெற்றிக்காக நான் முயல்வேன்।

Verse 32

शैलादिरुवाच श्रुत्वा वाक्यं क्षुपः प्राह तथास्त्विति जनार्दनम् भगवानपि विप्रस्य दधीचस्याश्रमं ययौ

சைலாதி கூறினார்—வார்த்தைகளை கேட்ட க்ஷுபன் ஜனார்தனனிடம் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான். பின்னர் பகவானும் ததீசி பிராமணரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 33

आस्थाय रूपं विप्रस्य भगवान् भक्तवत्सलः दधीचमाह ब्रह्मर्षिम् अभिवन्द्य जगद्गुरुः

பக்தவத்ஸலனான பகவான் பிராமண ரூபம் ஏற்றார். ஜகத்குரு பிரம்மரிஷி ததீசியை வணங்கி அவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 34

श्रीभगवानुवाच भोभो दधीच ब्रह्मर्षे भवार्चनरताव्यय वरमेकं वृणे त्वत्तस् तं भवान्दातुमर्हति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ ததீச பிரம்மரிஷியே! அழிவிலாதவனே, பவா (சிவன்) ஆராதனையில் நிலைத்திருப்பவனே—உன்னிடமிருந்து ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன்; அதை அருள்வாயாக।

Verse 35

याचितो देवदेवेन दधीचः प्राह विष्णुना ज्ञातं तवेप्सितं सर्वं न बिभेमि तवाप्यहम्

தேவதேவனான விஷ்ணு வேண்டியபோது ததீசி கூறினார்—“நீ விரும்புவது அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்; உன்னையும் நான் அஞ்சேன்।”

Verse 36

भवान् विप्रस्य रूपेण आगतो ऽसि जनार्दन भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन

ஹே ஜனார்தன, நீ பிராமண ரூபத்தில் இங்கே வந்துள்ளாய். ஹே தேவேச ஜனார்தன, கடந்த‑எதிர்‑நிகழ் அனைத்தையும் நீயே அறிவாய்.

Verse 37

ज्ञातं प्रसादाद्रुद्रस्य द्विजत्वं त्यज सुव्रत आराधितो ऽसि देवेश क्षुपेण मधुसूदन

ருத்ரப் பிரசாதத்தால் இது அறியப்பட்டது—ஹே சுவ்ரத, ‘த்விஜ’ என்ற அகந்தையை விட்டு விடு. ஹே தேவேச மதுசூதன, இந்தச் சிறு அர்ப்பணத்தால் நீ ருத்ரனை உண்மையாய் ஆராதித்தாய்.

Verse 38

जाने तवैनां भगवन् भक्तवत्सलतां हरे स्थाने तवैषा भगवन् भक्तवात्सल्यता हरे

ஹே பகவான், ஹே ஹரா, உன் பக்தவத்ஸலத்தைக் நான் அறிவேன். ஹே ஆண்டவா, இந்தப் பக்த‑வாத்ஸல்யம் உன்னிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 39

अस्ति चेद्भगवन् भीतिर् भवार्चनरतस्य मे वक्तुमर्हसि यत्नेन वरदांबुजलोचन

ஹே பகவான், பவ (சிவ) ஆராதனையில் ஈடுபட்ட எனக்குள் இன்னும் ஏதேனும் பயம் இருந்தால், ஹே வரதா, தாமரை‑கண்ணனே, அதை கவனமாக எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 40

वदामि न मृषा तस्मान् न बिभेमि जनार्दन न बिभेमि जगत्यस्मिन् देवदैत्यद्विजादपि

நான் பொய் சொல்லேன்; ஆகவே ஹே ஜனார்தன, நான் அஞ்சேன். இந்த உலகில் தேவர்கள், தைத்தியர்கள், த்விஜர்கள்—யாரிடமும் நான் பயப்படேன்.

Verse 41

नन्द्युवाच श्रुत्वा वाक्यं दधीचस्य तदास्थाय जनार्दनः स्वरूपं सस्मितं प्राह संत्यज्य द्विजतां क्षणात्

நந்தி கூறினார்—ததீசியின் சொற்களை கேட்ட ஜனார்தனன் ஒப்புக் கொண்டான். உடனே இருபிறப்பான் வேடத்தை விட்டு, தன் உண்மைச் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தி மென்முறுவலுடன் பேசினான்।

Verse 42

श्रीभगवानुवाच भयं दधीच सर्वत्र नास्त्येव तव सुव्रत भवार्चनरतो यस्माद् भवान् सर्वज्ञ एव च

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ததீசி, நற்கடமை உடையவனே! உனக்கு எங்கும் பயமில்லை; ஏனெனில் நீ பவ (சிவன்) வழிபாட்டில் ஈடுபட்டவன்; ஆகவே நீ உண்மையிலேயே அனைத்தறிவன்।

Verse 43

बिभेमीति सकृद्वक्तुं त्वमर्हसि नमस्तव नियोगान्मम विप्रेन्द्र क्षुपं प्रति सदस्यथ

நீ ஒருமுறை மட்டும் ‘நான் அஞ்சுகிறேன்’ என்று சொல்ல வேண்டும். உனக்கு வணக்கம். பிராமணச் சிறந்தவனே, என் ஆணையினால் இங்கே இந்த புதர்நோக்கி அமர்க।

Verse 44

एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं सान्त्वं विष्णोर्महामुनिः न बिभेमीति तं प्राह दधीचो देवसत्तमम्

விஷ்ணுவின் ஆறுதல் சொற்களை கேட்டபோதும், மகாமுனி ததீசி தேவர்களில் சிறந்தவரிடம்—“நான் அஞ்சேன்” என்று கூறினார்।

Verse 45

प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोः साक्षात्पिनाकिनः शर्वस्य शङ्करस्यास्य सर्वज्ञस्य महामुनिः

தேவர்களின் தேவனான சம்பு—பினாகம் தாங்கிய சர்வன், சங்கரன், அனைத்தறிவன்—அவரது தெய்வீகப் பேராற்றலால் மகாமுனிக்கு நேரடி சாக்ஷாத்காரம் ஏற்பட்டது।

Verse 46

ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः चक्रमुद्यम्य भगवान् दिधक्षुर्मुनिसत्तमम्

அப்போது அந்த முனிவரின் சொற்களை கேட்டதும் பகவான் ஹரி கோபமுற்றார். சக்கரத்தை உயர்த்தி, முனிவருள் சிறந்தவரை எரிக்க விரும்பினார்।

Verse 47

अभवत्कुण्ठिताग्रं हि विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् प्रभावाद्धि दधीचस्य क्षुपस्यैव हि संनिधौ

ததீசியின் மகாதேஜஸின் தாக்கத்தால் விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரத்தின் முனை மந்தமாயிற்று; முள்ளுக்காட்டருகே வாள் மங்குவது போல।

Verse 48

दृष्ट्वा तत्कुण्ठिताग्रं हि चक्रं चक्रिणमाह सः दधीचः सस्मितं साक्षात् सदसद्व्यक्तिकारणम्

அந்தச் சக்கரத்தின் மந்தமான முனையைப் பார்த்த ததீசி புன்னகையுடன் சக்கரதாரியிடம் கூறினார்—சத்-அசத், அவ்யக்த-வ்யக்தங்களின் வெளிப்படை காரணமே நீர்।

Verse 49

भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णो प्रयत्नतः

பகவானே! நீர் தமது முயற்சியால் ஒருகாலத்தில் மிகப் பழமையானதும் மிகக் கடுமையானதும் ஆகிய, விஷ்ணுவின் ‘சுதர்சனம்’ எனப் புகழ்பெற்ற சக்கரத்தைப் பெற்றீர்।

Verse 50

भवस्यैतच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह ब्रह्मास्त्राद्यैस्तथान्यैर्हि प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

ஹரி! பவனாகிய (சிவனின்) இந்த மங்களச் சக்கரம் இங்கே என்னை அழிக்க விரும்பவில்லை. ஆகவே பிரம்மாஸ்திரம் முதலிய பிற ஆயுதங்களாலும் முயல்வது உமக்கு உரியது।

Verse 51

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा निर्वीर्यमायुधम् ससर्ज च पुनस्तस्मै सर्वास्त्राणि समन्ततः

சைலாதி கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டும், ஆயுதம் வலுவிழந்ததை கண்டும், அவன் மீது மீண்டும் எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லா வகை அஸ்திரங்களையும் எறிந்தான்।

Verse 52

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोः साहाय्यमव्ययाः द्विजेनैकेन योद्धुं हि प्रवृत्तस्य महाबलाः

அப்போது தேவர்கள்—தங்கள் தெய்வ நிலை குறையாத மகாபலவான்கள்—விஷ்ணுவின் துணையை நாடினர்; ஏனெனில் அவர் ஒரே மகாசக்தியுடைய த்விஜனுடன் போரிட முனைந்திருந்தார்।

Verse 53

कुशमुष्टिं तदादाय दधीचः संस्मरन्भवम् ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थिः सर्वतो वशी

அப்போது ததீசி குசப்புல்லின் ஒரு பிடியை எடுத்துக் கொண்டு, பவ (சிவன்) நினைவு கூர்ந்தார்; அனைத்தையும் ஆளும் அந்த முனிவர் தேவர்களுக்கு வஜ்ரம் போல் தன் எலும்புகளை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 54

दिव्यं त्रिशूलम् अभवत् कालाग्निसदृशप्रभम् दग्धुं देवान्मतिं चक्रे युगान्ताग्निरिवापरः

காலாக்னியைப் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு தெய்வீக திரிசூலம் தோன்றியது; யுகாந்தத் தீ போல அது தேவர்களை எரிக்கத் தீர்மானித்தது।

Verse 55

इन्द्रनारायणाद्यैश् च देवैस्त्यक्तानि यानि तु आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस् त्रिशिखं मुने

முனிவரே! இந்திரன், நாராயணன் முதலிய தேவர்கள் விட்டுவிட்ட அனைத்து ஆயுதங்களும் அந்தத் திரிசிக (திரிசூலம்) முன் வணங்கின।

Verse 56

देवाश् च दुद्रुवुः सर्वे ध्वस्तवीर्या द्विजोत्तम ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! எல்லாத் தேவர்களும் வீரியம் சிதைந்து ஓடினர். அப்போது பகவான் விஷ்ணு, புருஷோத்தமன், தன் உடலிலிருந்து ஒரு தெய்வத் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 57

आत्मनः सदृशान् दिव्यांल् लक्षलक्षायुतान् गणान् तानि सर्वाणि सहसा ददाह मुनिसत्तमः

தன்னை ஒத்த வடிவமுடைய தெய்வீக கணங்கள்—லட்சம் லட்சமாக எண்ணற்றவை—அவற்றையெல்லாம் முனிவர்களில் சிறந்தவர் திடீரென எரித்து அழித்தார்.

Verse 58

ततो विस्मयनार्थाय विश्वमूर्तिरभूद्धरिः तस्य देहे हरेः साक्षाद् अपश्यद्द्विजसत्तमः

அப்போது வியப்பையும் ஆன்ம உணர்வையும் எழுப்புவதற்காக ஹரி விஸ்வரூபம் கொண்டான். அந்த ஹரியின் உடலிலேயே இருமுறைப் பிறந்தோரில் முதன்மைவர் அதை நேரில் தம் கண்களால் கண்டார்.

Verse 59

दधीचो भगवान्विप्रः देवतानां गणान् पृथक् रुद्राणां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तदा

அப்போது பகவான் பிராமணர் ததீசி தேவர்களின் கணங்களைத் தனித்தனியாக எண்ணிக் கூறினார்; அதுபோல ருத்ரர்களின் கோடிகளையும், சிவகணங்களின் கோடிகளையும் குறிப்பிட்டார்.

Verse 60

अण्डानां कोटयश्चैव विश्वमूर्तेस्तनौ तदा दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिर् विस्मितं तदा

அப்போது விஸ்வமூர்த்தியின் உடலினுள் முட்டை வடிவப் பிரபஞ்சங்கள் கோடிக் கோடியாக இருப்பதைக் கண்டு—அங்கேயே முழு உலகப் பரவலைக் கண்டு—ச்யவனன் அந்த தரிசனத்தில் மிகுந்த வியப்புற்றான்.

Verse 61

विष्णुमाह जगन्नाथं जगन्मयमजं विभुम् अंभसाभ्युक्ष्य तं विष्णुं विश्वरूपं महामुनिः

நீரால் அப்யுக்ஷ்யம் செய்து மகாமுனி விஷ்ணுவை உரைத்தார்—ஹே ஜகந்நாதா, ஜகன்மயா, அஜா, விபுவே, விஸ்வரூப விஷ்ணுவே!

Verse 62

मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासा विचारतः विज्ञानानां सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

ஹே மகாபாஹு மாதவா, மாயையைத் துற. தோற்றங்களின் இயல்பை ஆராய்ந்தாலும் ஆயிரம் அறிவுகள் உண்மையில் அறிதற்கரியவையாகின்றன.

Verse 63

मयि पश्य जगत् सर्वं त्वया सार्धम् अनिन्दित ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

ஹே குற்றமற்றவனே, உன்னோடு சேர்ந்து முழு உலகையும் என்னுள் காண்; பிரம்மாவையும் ருத்ரனையும் காண். உனக்கு திவ்யத் திருஷ்டியை அளிக்கிறேன்.

Verse 64

इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः तं प्राह च हरिं देवं सर्वदेवभवोद्भवम्

இவ்வாறு சொல்லி முனி தன் உடலிலேயே அனைத்துத் தத்துவங்களையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டினார். பின்னர் ஹரி தேவனை நோக்கி—அனைத்து தேவர்களின் இருப்பின் மூலமே—என்று உரைத்தார்.

Verse 65

मायया ह्यनया किं वा मन्त्रशक्त्याथ वा प्रभो वस्तुशक्त्याथ वा विष्णो ध्यानशक्त्याथ वा पुनः

ஹே பிரபோ விஷ்ணுவே, இது இந்த மாயையாலா, அல்லது மந்திர சக்தியாலா, அல்லது பொருளின் இயல்புச் சக்தியாலா, அல்லது மீண்டும் தியான சக்தியாலா?

Verse 66

त्यक्त्वा मायामिमां तस्माद् योद्धुमर्हसि यत्नतः एवं तस्य वचः श्रुत्वा दृष्ट्वा माहात्म्यमद्भुतम्

ஆகையால் இந்த மாயையை விட்டு முயற்சியுடன் போரிடத் தகுதியானவன் நீ. அவன் சொற்களை கேட்டும், அந்த அதிசய மகிமையை கண்டும், அவன் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டான்.

Verse 67

देवाश् च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् वारयामास निश्चेष्टं पद्मयोनिर्जगद्गुरुः

தேவர்கள் மீண்டும் அச்சத்துடன் ஓடினர்; உலககுரு பத்மயோனி பிரம்மா அந்த தேவ நாராயணனைத் தடுத்து, அசையாதவனாக (நிச்சேஷ்டனாக) ஆக்கினார்—பிரபஞ்ச ஒழுங்கு குலையாதபடி.

Verse 68

निशम्य वचनं तस्य ब्रह्मणस्तेन निर्जितः जगाम भगवान् विष्णुः प्रणिपत्य महामुनिम्

பிரம்மாவின் சொல்லைக் கேட்டதும், அதனால் அடக்கப்பட்டவனாய் பகவான் விஷ்ணு அந்த மகாமுனியை வணங்கி சென்றான். இவ்வாறு பசு-ஜீவன் போட்டியை விட்டு, பணிவால் பதி-பரமேஸ்வரனை நோக்கி நகர்கிறது.

Verse 69

क्षुपो दुःखातुरो भूत्वा सम्पूज्य च मुनीश्वरम् दधीचमभिवन्द्याशु प्रार्थयामास विक्लवः

துயரால் தளர்ந்த க்ஷுபன், முனிகளின் ஈசனான ததீசியை முறையாகப் பூஜித்து, உடனே வணங்கி, கலங்கிய நிலையில் வேண்டினான்.

Verse 70

दधीच क्षम्यतां देव मयाज्ञानात्कृतं सखे विष्णुना हि सुरैर्वापि रुद्रभक्तस्य किं तव

ததீசி கூறினார்—தேவா, நண்பனே, அறியாமையால் நான் செய்ததை மன்னிக்கவும். விஷ்ணுவாகட்டும் தேவர்களாகட்டும்—ருத்ரபக்தனின் மீது அவர்களுக்கு என்ன ஆட்சி?

Verse 71

प्रसीद परमेशान दुर्लभा दुर्जनैर्द्विज भक्तिर्भक्तिमतां श्रेष्ठ मद्विधैः क्षत्रियाधमैः

பரமேஸ்வரா, அருள் புரிவீராக. பக்தர்களில் சிறந்தவரே, தீயவர்களுக்கு பக்தி கிடைப்பது அரிது. என்னைப் போன்ற தாழ்ந்த சத்திரியர்களுக்கு இத்தகைய பக்தி கிடைப்பது மிகவும் கடினம்.

Verse 72

श्रुत्वानुगृह्य तं विप्रो दधीचस्तपतां वरः राजानं मुनिशार्दूलः शशाप च सुरोत्तमान्

இதைக் கேட்டு, அவர் மீது கருணை காட்டி, தவसிகளில் சிறந்தவரும் முனிவர்களில் ஷ்ரேஷ்டருமான அந்தணர் ததீசி, அரசனுக்கு அருள்புரிந்து, தேவர்களிலேயே சிறந்தவர்களைச் சபித்தார்.

Verse 73

रुद्रकोपाग्निना देवाः सदेवेन्द्रा मुनीश्वरैः ध्वस्ता भवन्तु देवेन विष्णुना च समन्विताः

இந்திரன் மற்றும் முனிவர்களுடன் கூடிய தேவர்கள், விஷ்ணு பகவானுடன் இணைந்திருந்தாலும், ருத்ரனின் கோபத் தீயினால் அழியக்கடவது.

Verse 74

प्रजापतेर् मखे पुण्ये दक्षस्य सुमहात्मनः एवं शप्त्वा क्षुपं प्रेक्ष्य पुनराह द्विजोत्तमः

மகாத்மாவான தட்ச பிரஜாபதியின் புனிதமான யாகத்தில், இவ்வாறு சாபமிட்ட பிறகு, அந்தணர்களில் சிறந்தவர் க்ஷுபனைப் பார்த்து மீண்டும் கூறினார்.

Verse 75

देवैश् च पूज्या राजेन्द्र नृपैश् च विविधैर्गणैः ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः

ஓ ராஜேந்திரனே! அந்தணர்கள் தேவர்களாலும், அரசர்களாலும், பல்வேறு கணங்களாலும் வணங்கத்தக்கவர்கள். ஓ ராஜேந்திரனே! அந்தணர்களே உண்மையில் வலிமையானவர்களும் செல்வாக்கு மிக்கவர்களும் ஆவர்.

Verse 76

इत्युक्त्वा स्वोटजं विप्रः प्रविवेश महाद्युतिः दधीचमभिवन्द्यैव जगाम स्वं नृपः क्षयम्

இவ்வாறு கூறி மகாதேஜஸ்வி பிராமணன் தன் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான். அரசன் ததீசியை வணங்கி, உடல்நிலையின் நியதியான அழிவை ஏற்று, தன் தாமத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 77

तदेव तीर्थमभवत् स्थानेश्वरमिति स्मृतम् स्थानेश्वरम् अनुप्राप्य शिवसायुज्यम् आप्नुयात्

அதே தீர்த்தம் ‘ஸ்தானேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஸ்தானேஸ்வரத்தை அடைந்தால், பாசத்தால் கட்டுண்ட பசு-ஜீவனும் பாசஹர பதி சிவனுடன் சிவசாயுஜ்யம்—முழு ஒன்றுபாடு—அடையலாம்।

Verse 78

कथितस्तव संक्षेपाद् विवादः क्षुब्दधीचयोः प्रभावश् च दधीचस्य भवस्य च महामुने

மகாமுனியே, க்ஷுப்தன்–ததீசி இடையிலான விவாதத்தையும், ததீசியின் மற்றும் பவ (பகவான் சிவன்) அவர்களின் மகிமை-பிரபாவத்தையும் நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன்।

Verse 79

य इदं कीर्तयेद्दिव्यं विवादं क्षुब्दधीचयोः जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

க்ஷுப்தன்–ததீசி இடையிலான இந்த தெய்வீக விவாதத்தை யார் கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவர் அகாலமரணத்தை வென்று, உடல் முடிவில் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்।

Verse 80

य इदं कीर्त्य संग्रामं प्रविशेत्तस्य सर्वदा नास्ति मृत्युभयं चैव विजयी च भविष्यति

இந்தப் போர்க் கதையை கீர்த்தனம் செய்து யுத்தத்தில் நுழைவோருக்கு எப்போதும் மரணபயம் இல்லை; அவர் வெற்றியாளராகிறார். பாசஹர பதி சிவனை நினைவு செய்வது, உடலுடைய பசு-ஜீவனுக்கு அபாயத்தில் கவசமாகும்।