Adhyaya 75

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवलिङ्गभेदसंस्थापनादिवर्णनं नाम चतुःसप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः निष्कलो निर्मलो नित्यः सकलत्वं कथं गतः वक्तुमर्हसि चास्माकं यथा पूर्वं यथा श्रुतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சிவலிங்கத்தின் வகைகள் மற்றும் அவற்றின் நிறுவல் முதலிய விளக்கம்’ எனும் எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்—நிஷ்கலன், நிர்மலன், நித்தியன் ஆகிய அந்த ஆண்டவன் எவ்வாறு ‘சகல’ நிலையை அடைந்தான்? முன்பு கூறியதுபோலும் நாம் கேட்டதுபோலும் எங்களுக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच परमार्थविदः केचिद् ऊचुः प्रणवरूपिणम् विज्ञानमिति विप्रेन्द्राः श्रुत्वा श्रुतिशिरस्यजम्

சூதர் கூறினார்—ஓ சிறந்த பிராமணர்களே! வேதத்தின் சிரசிலிருந்து தோன்றிய அந்த பதி ஈசுவரனைச் (சிவனை) கேட்டறிந்து, சில பரமார்த்த அறிஞர்கள் ‘மோட்சம் தரும் பரம ஞானம் பிரணவம் (ஓம்) வடிவமே’ என்று உரைத்தனர்।

Verse 3

शब्दादिविषयं ज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते तज्ज्ञानं भ्रान्तिरहितम् इत्यन्ये नेति चापरे

ஒலி முதலிய பொருள்களைப் பற்றிய அறிவே ‘ஞானம்’ எனப்படுகிறது. சிலர் ‘மயக்கம் அற்ற அறிவே ஞானம்’ என்பர்; மற்றோர் சிலர் ‘இது முழு வரையறை அல்ல’ என்று ‘நேதி’ என மறுப்பர்।

Verse 4

यज्ज्ञानं निर्मलं शुद्धं निर्विकल्पं निराश्रयम् गुरुप्रकाशकं ज्ञानम् इत्यन्ये मुनयो द्विजाः

களங்கமற்றது, தூயது, கருத்துக் கட்டமைப்புகள் அற்றது, ஆதாரமற்றது; மேலும் குருவை (பதி-சிவனை வெளிப்படுத்தும் ஒளியாக) பிரகாசப்படுத்துவது—அதுவே ஞானம் என மற்ற முனிவரும் இருபிறப்பினரும் கூறுவர்।

Verse 5

ज्ञानेनैव भवेन्मुक्तिः प्रसादो ज्ञानसिद्धये उभाभ्यां मुच्यते योगी तत्रानन्दमयो भवेत्

மோட்சம் ஞானத்தாலேயே உண்டாகும்; ஆனால் ஞானம் நிறைவு பெற இறைவன் அருள் தேவை. இரண்டும் பெற்ற யோகி பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, அந்த நிலையில் ஆனந்தமயனாகிறான்।

Verse 6

वदन्ति मुनयः केचित् कर्मणा तस्य संगतिम् कल्पनाकल्पितं रूपं संहृत्य स्वेच्छयैव हि

சில முனிவர் ‘கர்மத்தால் அவருக்கு (உடல்மய நிலை) தொடர்பு உண்டாகிறது’ என்பர்; ஆனால் அவர் கற்பனையால் அமைந்த ரூபத்தை ஒடுக்கி, தன் சுயஇச்சையாலேயே நிலைத்து செயல்படுகிறார்।

Verse 7

द्यौर्मूर्धा तु विभोस्तस्य खं नाभिः परमेष्ठिनः सोमसूर्याग्नयो नेत्रे दिशः श्रोत्रं महात्मनः

அந்த அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் இறைவனின் தலை வானுலகம்; பரமேஷ்டியின் நாபி இந்த விரிந்த ஆகாயம். சந்திரன், சூரியன், அக்னி அவன் கண்கள்; திசைகள் அந்த மகாத்மாவின் காதுகள்.

Verse 8

चरणौ चैव पातालं समुद्रस्तस्य चांबरम् देवास्तस्य भुजाः सर्वे नक्षत्राणि च भूषणम्

பாதாளங்கள் அவன் பாதங்கள்; சமுத்திரம் அவன் ஆடை. எல்லா தேவர்களும் அவன் புயங்கள்; நட்சத்திரங்கள் அவன் அணிகலன்கள்.

Verse 9

प्रकृतिस्तस्य पत्नी च पुरुषो लिङ्गमुच्यते वक्त्राद्वै ब्राह्मणाः सर्वे ब्रह्मा च भगवान्प्रभुः

பிரகிருதி அவன் துணைவி என அறிவிக்கப்படுகிறது; புருஷன் லிங்கம்—உயர்ந்த குறி—என்று சொல்லப்படுகிறது. அவன் வாயிலிருந்து எல்லா பிராமணரும் தோன்றினர்; அங்கேயே இருந்து பகவான் பிரபு பிரம்மாவும் வெளிப்பட்டார்.

Verse 10

इन्द्रोपेन्द्रौ भुजाभ्यां तु क्षत्रियाश् च महात्मनः वैश्याश्चोरुप्रदेशात्तु शूद्राः पादात्पिनाकिनः

அந்த மகாத்மாவின் புயங்களிலிருந்து இந்திரன், உபேந்திரன் மற்றும் க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றினர். அவன் தொடைப் பகுதியிலிருந்து வைசியர்கள்; பினாகி இறைவனின் பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 11

पुष्करावर्तकाद्यास्तु केशास्तस्य प्रकीर्तिताः वायवो घ्राणजास्तस्य गतिः श्रौतं स्मृतिस् तथा

புஷ்கராவர்த்தம் முதலிய சுழல்கள் அவன் கேசங்களெனப் போற்றப்படுகின்றன. அவன் மணவுணர்விலிருந்து காற்றுகள் தோன்றுகின்றன. அவன் இயக்கம் ஶ்ரௌத விதிப்படி; ஸ்மிருதி மரபும் அதே ஒழுங்கில் உள்ளது.

Verse 12

अथानेनैव कर्मात्मा प्रकृतेस्तु प्रवर्तकः पुंसां तु पुरुषः श्रीमान् ज्ञानगम्यो न चान्यथा

இவ்வாறு அந்தக் கர்மாத்மனான பரமேசுவரனாலேயே பிரகிருதியின் இயக்கம் நிகழ்கிறது; உடலுடைய உயிர்களுக்கு அந்த ஸ்ரீமான் புருஷன் (பதி) உண்மையான ஞானத்தினாலேயே அடையப்படுவான், வேறு வழியால் அல்ல।

Verse 13

कर्मयज्ञसहस्रेभ्यस् तपोयज्ञो विशिष्यते तपोयज्ञसहस्रेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते

கர்மத்தால் செய்யப்படும் ஆயிரம் யாகங்களைவிட தவயாகம் மேன்மை; ஆயிரம் தவயாகங்களைவிட ஜபயாகம் மேன்மை—சிவநாம ஜபமே பசு-உயிர்க்கு பதியான சிவனை நோக்கி உள்ளார்ந்த வழிபாடு.

Verse 14

जपयज्ञसहस्रेभ्यो ध्यानयज्ञो विशिष्यते ध्यानयज्ञात्परो नास्ति ध्यानं ज्ञानस्य साधनम्

ஆயிரம் ஜபயாகங்களைவிட தியானயாகம் மேன்மை; தியானயாகத்திற்கும் மேலானது இல்லை, ஏனெனில் தியானமே விடுதலைஞானத்தின் சாதனம்.

Verse 15

यदा समरसे निष्ठो योगी ध्यानेन पश्यति ध्यानयज्ञरतस्यास्य तदा संनिहितः शिवः

யோகி சமரச நிலையில் நிலைத்து தியானத்தால் தரிசிக்கும்போது, தியானயாகத்தில் ஈடுபட்ட அவனுக்கு சிவன் சன்னிஹிதனாய்—நேரடியாக—அருகில் நிற்கின்றான்.

Verse 16

नास्ति विज्ञानिनां शौचं प्रायश्चित्तादि चोदना विशुद्धा विद्यया सर्वे ब्रह्मविद्याविदो जनाः

உண்மை விஞ்ஞானத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு சௌசம், பிராயச்சித்தம் முதலிய விதி-கட்டளைகள் இல்லை; பிரம்மவித்யையை அறிந்தோர் அனைவரும் ஞானத்தாலேயே தூய்மையடைகின்றனர்.

Verse 17

नास्ति क्रिया च लोकेषु सुखं दुःखं विचारतः धर्माधर्मौ जपो होमो ध्यानिनां संनिधिः सदा

உண்மையான விவேகத்தால் நோக்கினால் உலகங்களில் எந்தச் செயலும் இயல்பாகவே இன்பமோ துன்பமோ அல்ல. அதுபோல தர்மம்-அதர்மம், ஜபம், ஹோமம்—இவை அனைத்தும் தியானிகளுக்கு எப்போதும் சன்னிதியிலேயே உள்ளன; ஏனெனில் அவர்களின் உள்ள்முகத் தியானம் எல்லா கர்மங்களையும் பதி-பரமேஸ்வரன் அருகில் ஒன்றாக்குகிறது.

Verse 18

परानन्दात्मकं लिङ्गं विशुद्धं शिवमक्षरम् निष्कलं सर्वगं ज्ञेयं योगिनां हृदि संस्थितम्

லிங்கத்தை பரமானந்தத்தின் சாரமாக அறிக—மிகவும் தூயது, தானே சிவன், அழியாத அక్షரத் தத்துவம். அது பகுதியற்றது, எங்கும் நிறைந்தது; யோகிகளின் இதயத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 19

लिङ्गं तु द्विविधं प्राहुर् बाह्यमाभ्यन्तरं द्विजाः बाह्यं स्थूलं मुनिश्रेष्ठाः सूक्ष्ममाभ्यन्तरं द्विजाः

இருபிறப்பினர் கூறுவர்: லிங்கம் இருவகை—வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும். ஓ முனிவரே, வெளி லிங்கம் ஸ்தூலம்; ஓ இருபிறப்பினரே, உள்ள் லிங்கம் சூட்சுமம், அது உள்ளுணர்வால் அறியப்படும்.

Verse 20

कर्मयज्ञरताः स्थूलाः स्थूललिङ्गार्चने रताः असतां भावनार्थाय नान्यथा स्थूलविग्रहः

கர்மமும் யாகமும் பற்றியவர்களாக, அறிவு ஸ்தூலமாக வெளிமுகமாக இருப்போர் ஸ்தூல லிங்கார்ச்சனையில் ஈடுபடுவர். பக்குவமில்லாத மனங்களில் பக்தி-பாவனையும் சரியான தியானநிலையும் வளர்வதற்காக ஸ்தூல வடிவம் விதிக்கப்பட்டது; வேறல்ல.

Verse 21

आध्यात्मिकं च यल्लिङ्गं प्रत्यक्षं यस्य नो भवेत् असौ मूढो बहिः सर्वं कल्पयित्वैव नान्यथा

ஆன்மீகமான உள்ள்-லிங்கம் யாருக்கு நேரடியாகப் புலப்படவில்லையோ, அவன் மயக்கமுற்றவன்; அவன் அனைத்தையும் வெளியில் மட்டுமே கற்பித்து எண்ணுகிறான்; வேறல்ல.

Verse 22

ज्ञानिनां सूक्ष्मममलं भवेत्प्रत्यक्षमव्ययम् यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम्

ஞானிகளுக்கு நுண்ணிய, மாசற்ற, அழியாத தத்துவம் நேரடியாக வெளிப்படும்; ஆனால் அயோக்யரும் கட்டுப்பாடற்றவரும் அதை மண், மரம் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட பருமையான வடிவமாகவே கற்பனை செய்கின்றனர்।

Verse 23

अर्थो विचारतो नास्तीत्य् अन्ये तत्त्वार्थवेदिनः निष्कलः सकलश्चेति सर्वं शिवमयं ततः

தத்துவார்த்தம் அறிந்தோர் கூறுவர்—ஆழ்ந்து ஆராய்ந்தால் தனித்த ‘பொருள்’ எதுவும் இல்லை. ஆகவே நிஷ்கலமாயினும் சகலமாயினும் அனைத்தும் சிவமயமே।

Verse 24

व्योमैकमपि दृष्टं हि शरावं प्रति सुव्रताः पृथक्त्वं चापृथक्त्वं च शङ्करस्येति चापरे

நல்ல விரதமுடையோரே, ஒரே ஆகாயம் ஒரு பாத்திரத்தை ஒட்டி பிரிந்ததுபோல் தோன்றுவது போல, சிலர் சங்கரனை வேறானவனாகவும் வேறல்லாதவனாகவும் கூறுகின்றனர்।

Verse 25

प्रत्ययार्थं हि जगताम् एकस्थो ऽपि दिवाकरः एको ऽपि बहुधा दृष्टो जलाधारेषु सुव्रताः

நல்ல விரதமுடையோரே, உலகங்களுக்கு உறுதி ஏற்படுவதற்காக ஒரே இடத்தில் இருக்கும் சூரியனும் நீர்பாத்திரங்களில் பலவாகத் தோன்றுகின்றான்।

Verse 26

जन्तवो दिवि भूमौ च सर्वे वै पाञ्चभौतिकाः तथापि बहुला दृष्टा जातिव्यक्तिविभेदतः

வானிலோ பூமியிலோ உள்ள எல்லா உயிர்களும் பஞ்சபூதங்களால் ஆனவையே; ஆயினும் இனமும் தனிநபர் உடலும் வேறுபடுவதால் பலவாகக் காணப்படுகின்றன।

Verse 27

दृश्यते श्रूयते यद्यत् तत्तद्विद्धि शिवात्मकम् भेदो जनानां लोके ऽस्मिन् प्रतिभासो विचारतः

எது காணப்படுகிறதோ, எது கேட்கப்படுகிறதோ—அதனை எல்லாம் சிவஸ்வரூபமென அறிக. இவ்வுலகில் மக்களிடையே தோன்றும் வேறுபாடு, விவேகத்தால் நோக்கின் வெறும் தோற்றமே.

Verse 28

स्वप्ने च विपुलान् भोगान् भुक्त्वा मर्त्यः सुखी भवेत् दुःखी च भोगं दुःखं च नानुभूतं विचारतः

கனவிலும் பெரும் இன்பங்களை ‘அனுபவித்து’ மனிதன் மகிழ்வான்; துயரமும் அடைவான். ஆனால் விவேகத்தால் நோக்கின், இன்பமும் துன்பமும் உண்மையில் அனுபவிக்கப்படவில்லை என அறியப்படும்.

Verse 29

एवमाहुस्तथान्ये च सर्वे वेदार्थतत्त्वगाः हृदि संसारिणां साक्षात् सकलः परमेश्वरः

இவ்வாறே கூறுகின்றனர்—மற்றவர்களும்—வேதார்த்தத் தத்துவத்தை உணர்ந்தோர் அனைவரும்: சம்சாரத்தில் கட்டுண்ட உயிர்களின் இதயத்தில் பரமேஸ்வரன் சாக்ஷாத் சகல ரூபமாக விளங்குகின்றான்.

Verse 30

योगिनां निष्कलो देवो ज्ञानिनां च जगन्मयः त्रिविधं परमेशस्य वपुर्लोके प्रशस्यते

யோகிகளுக்கு தேவன் நிஷ்கலன்; ஞானிகளுக்கு அவன் ஜகன்மயன். இவ்வாறு உலகில் பரமேஸ்வரனின் மும்முக ரூபம் புகழப்படுகிறது.

Verse 31

निष्कलं प्रथमं चैकं ततः सकलनिष्कलम् तृतीयं सकलं चैव नान्यथेति द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, முதலில் ஒன்றான நிஷ்கலம்; அடுத்து சகல-நிஷ்கலம்; மூன்றாவது சகலமே—இதற்கு வேறு விதமில்லை.

Verse 32

अर्चयन्ति मुहुः केचित् सदा सकलनिष्कलम् सर्वज्ञं हृदये केचिच् छिवलिङ्गे विभावसौ

சிலர் எப்போதும் சகலமும் நிஷ்கலமும் ஆகிய இருவகைத் தன்மையுடைய சர்வஞ்ஞப் பரமனை மீண்டும் மீண்டும் அர்ச்சிக்கின்றனர். சிலர் இதயத்தில் உறையும் சர்வஞ்ஞ சிவனைத் தியானிக்கின்றனர்; மேலும் சிலர் புனித அக்னியில் சிவலிங்க ரூபமாக அவரை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 33

सकलं मुनयः केचित् सदा संसारवर्तिनः एवमभ्यर्चयन्त्येव सदाराः ससुता नराः

முனிவர்களே, சில முனிவர்கள்—எப்போதும் சம்சாரச் சுழலில் இயங்கினாலும்—இவ்விதமே வழிபடுகின்றனர். அதுபோல இல்லறத்தார் தம் மனைவி, மகன்களுடன் தொடர்ந்து லிங்கரூபப் பரமனை பக்தியுடன் அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 34

यथा शिवस् तथा देवी यथा देवी तथा शिवः तस्मादभेदबुद्ध्यैव सप्तविंशत्प्रभेदतः

சிவன் எப்படியோ அப்படியே தேவியும்; தேவியெப்படியோ அப்படியே சிவனும். ஆகவே, இருபத்தேழு வகை வேறுபாடுகளால் கூறப்பட்டாலும், அவர்களின் அபேத உணர்வையே மனத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 35

यजन्ति देहे बाह्ये च चतुष्कोणे षडस्रके दशारे द्वादशारे च षोडशारे त्रिरस्रके

அவர்கள் உடலுக்குள்ளும் வெளிப்புறமாகவும் வழிபடுகின்றனர்—சதுஷ்கோண (சதுரம்), ஷடஸ்ர, தசார, த்வாதசார, ஷோடசார மற்றும் திரிரஸ்ர (முக்கோணம்) மண்டலங்களில் சிவனை அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 36

स स्वेच्छया शिवः साक्षाद् देव्या सार्धं स्थितः प्रभुः संतारणार्थं च शिवः सदसद्व्यक्तिवर्जितः

தன் சுயஇச்சையால் பரமபிரபு சிவன் தேவியுடன் கூடி வெளிப்படையாக நிலைத்தார். உயிர்களைப் பந்தத்திலிருந்து கரைசேர்க்கும் பொருட்டு சிவன் சத்-அசத், வ்யக்த-அவ்யக்த எல்லைகளையும் கடந்தவனாய் திகழ்கிறான்.

Verse 37

तमेकमाहुर्द्विगुणं च केचित् केचित्तमाहुस्त्रिगुणात्मकं च ऊचुस् तथा तं च शिवं तथान्ये संसारिणं वेदविदो वदन्ति

வேதத்தை அறிந்தோர் அவரை பலவாறு கூறுகின்றனர்—சிலர் அவரை ஒரே ஒருவன் எனவும், சிலர் இரு சக்திகளுடன் உள்ளவன் எனவும், மற்றோர் சிலர் முக்குண இயல்புடையவன் எனவும் சொல்கின்றனர். சிலர் அவரை சிவன் எனப் போற்றுகின்றனர்; சிலர் அவரை சம்சாரத்தில் இயங்குபவன் எனவும் கூறுகின்றனர்—தத்தம் நோக்கின்படி அறிஞர் உரைக்கின்றனர்.

Verse 38

भक्त्या च योगेन शुभेन युक्ता विप्राः सदा धर्मरता विशिष्टाः यजन्ति योगेशम् अशेषमूर्तिं षडस्रमध्ये भगवन्तमेव

பக்தியும் மங்கள யோகமும் உடைய, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்த சிறந்த பிராமண முனிவர்கள்—ஷட்கோண யந்திரத்தின் நடுவில், எல்லையற்ற ரூபங்களைக் கொண்ட யோகேஸ்வரனாகிய அந்த பகவானையே வழிபடுகின்றனர்; அவர் அனைத்துரூபங்களிலும் நிறைந்தவன்.

Verse 39

ये तत्र पश्यन्ति शिवं त्रिरस्रे त्रितत्त्वमध्ये त्रिगुणं त्रियक्षम् ते यान्ति चैनं न च योगिनो ऽन्ये तया च देव्या पुरुषं पुराणम्

அங்கே (யோக நிலையிலே) முக்கோண ரூபமாகவும், முத்தத்துவங்களின் நடுவில் நிலைத்தவனாகவும், முக்குணங்களில் வெளிப்படுபவனாகவும், மும்முகக் கண்களுடைய சிவனை காண்போர்—அவரையே அடைகின்றனர். பிற யோகிகள் அந்த தேவி (சக்தி) வழிநடத்தாமல் அந்த ஆதிப் புராண புருஷனை அடையார்.