Adhyaya 78

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे उपलेपनादिकथनं नाम सप्तसप्ततितमो ऽध्यायः सूत उवाच वस्त्रपूतेन तोयेन कार्यं चैवोपलेपनम् शिवक्षेत्रे मुनिश्रेष्ठा नान्यथा सिद्धिरिष्यते

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘உபலேபன முதலியவற்றின் விளக்கம்’ எனும் எழுபத்தெட்டாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—முனிவரே, சிவக்ஷேத்திரத்தில் துணியால் வடிகட்டி தூய்மையாக்கிய நீராலேயே உபலேபனம் செய்ய வேண்டும்; வேறு முறையில் சித்தி உறுதியாகாது.

Verse 2

आपः पूता भवन्त्येता वस्त्रपूताः समुद्धृताः अफेना मुनिशार्दूला नादेयाश् च विशेषतः

முனிசார்தூலரே, இந்நீர்கள் துணியால் வடிகட்டி எடுத்தால் தூய்மையடைகின்றன; அவை நுரை இல்லாததாக இருக்க வேண்டும்; குறிப்பாக நதிநீர் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 3

तस्माद्वै सर्वकार्याणि दैविकानि द्विजोत्तमाः अद्भिः कार्याणि पूताभिः सर्वकार्यप्रसिद्धये

ஆகையால், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, தெய்வீகமான எல்லாச் செயல்களையும் தூய நீரால் செய்யுங்கள்; எல்லா முயற்சிகளும் நிறைவேறும்.

Verse 4

जन्तुभिर् मिश्रिता ह्यापः सूक्ष्माभिस्तान्निहत्य तु यत्पापं सकलं चाद्भिर् अपूताभिश्चिरं लभेत्

நீரில் நுண்ணுயிர்கள் கலந்திருக்கின்றன; அந்த நுண் உயிர்களை அழித்தால் பாவம் உண்டாகும். மேலும் அசுத்த நீரைப் பயன்படுத்தினால் அந்தப் பாவம் நீண்ட காலம் முழுமையாகப் பற்றும்.

Verse 5

संमार्जने तथा नॄणां मार्जने च विशेषतः अग्नौ कण्डनके चैव पेषणे तोयसंग्रहे

தூய்மை செய்வது, மனிதர்களின் (மற்றும் சுற்றுப்புறத்தின்) சுத்திகரிப்பு—குறிப்பாக உரசி கழுவுதல்—அக்னிசேவை, இடித்தல்-உரித்தல், அரைத்தல், நீர் எடுத்து சேமித்தல்—இவை அனைத்தும் ஒழுக்கமான சேவையாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 6

हिंसा सदा गृहस्थानां तस्माद्धिंसां विवर्जयेत् अहिंसेयं परो धर्मः सर्वेषां प्राणिनां द्विजाः

இல்லறத்தாரின் வாழ்வில் வன்முறை எப்போதும் தோன்றக்கூடும்; ஆகவே வன்முறையை விலக்க வேண்டும். ஓ இருமுறை பிறந்தோரே, அஹிம்சையே எல்லா உயிர்களுக்கும் உயர்ந்த தர்மம்.

Verse 7

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वस्त्रपूतं समाचरेत् तद्दानमभयं पुण्यं सर्वदानोत्तमोत्तमम्

ஆகையால், முழு முயற்சியுடன் துணியால் வடிகட்டி தூய்மையாக்கிய தானத்தைச் செய்யுங்கள். அந்தத் தானம் அச்சமின்மை அளிப்பதும், புண்ணியம் தருவதும், எல்லாத் தானங்களிலும் உன்னதமானதும் ஆகும்.

Verse 8

तस्मात्तु परिहर्तव्या हिंसा सर्वत्र सर्वदा मनसा कर्मणा वाचा सर्वदाहिंसकं नरम्

ஆகையால் எங்கும் எப்போதும் வன்முறையைத் தவிர்க்க வேண்டும்—மனத்தாலும், செயலாலும், சொல்லாலும். மனிதன் எந்நாளும் அஹிம்சையுடன் இருக்க வேண்டும்; இந்த அஹிம்சை கொடூரம், வெறுப்பு எனும் பாசத்தைத் தளர்த்தி பந்தப்பட்ட ஜீவன் (பசு) ஐ ஆண்டவன் சிவன் (பதி) நோக்கி திருப்புகிறது.

Verse 9

रक्षन्ति जन्तवः सर्वे हिंसकं बाधयन्ति च त्रैलोक्यमखिलं दत्त्वा यत्फलं वेदपारगे

அஹிம்சையுடையவரை எல்லா உயிர்களும் காக்கின்றன; வன்முறையுடையவரைத் தடுக்கின்றன. வேதத்தில் தேர்ந்தவரே! அஹிம்சையால் உண்டாகும் புண்ணியப் பலன், முழு திரிலோகத்தையும் தானம் செய்த பலனுக்கு ஒப்பானது.

Verse 10

तत्फलं कोटिगुणितं लभते ऽहिंसको नरः मनसा कर्मणा वाचा सर्वभूतहिते रताः

அதே புண்ணியப் பலன் அஹிம்சையுடைய மனிதனுக்கு கோடிமடங்காகக் கிடைக்கும்—மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடுபவனுக்கு.

Verse 11

दयादर्शितपन्थानो रुद्रलोकं व्रजन्ति च स्वामिवत्परिरक्षन्ति बहूनि विविधानि च

கருணையால் காட்டப்பட்ட பாதையில் நடப்போர் ருத்ரலோகத்தை அடைகின்றனர்; மேலும் உண்மையான ஆண்டவன் போல பல உயிர்களைப் பலவிதமாகக் காக்கின்றனர்.

Verse 12

ये पुत्रपौत्रवत्स्नेहाद् रुद्रलोकं व्रजन्ति ते तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वस्त्रपूतेन वारिणा

மகன்-பேரன் மீது உள்ள அன்பைப் போல (அனைவரையும் சேவை செய்து காத்து) ருத்ரலோகத்தை அடைவோர் அவர்கள்; ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் துணியால் வடிகட்டி தூய்மைப்படுத்திய நீரால் (சேவை-பூஜை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

कार्यमभ्युक्षणं नित्यं स्नपनं च विशेषतः त्रैलोक्यमखिलं हत्वा यत्फलं परिकीर्त्यते

சிவலிங்கத்திற்கு தினந்தோறும் அப்யுக்ஷணம் செய்து, குறிப்பாக ஸ்நபனம் (திருமுழுக்கு) செய்ய வேண்டும். இதன் பலன், மும்முலகமெல்லாம் அழித்த பின் கூறப்படும் பலனுக்கு ஒப்பானதாகச் சொல்லப்படுகிறது; இவ்வழிபாட்டின் புண்ணியம் மிகப் பெரிது.

Verse 14

शिवालये निहत्यैकम् अपि तत्सकलं लभेत् शिवार्थं सर्वदा कार्या पुष्पहिंसा द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமரே, சிவாலயத்தில் ஒரு மலரைப் பறித்தால்கூட அந்த அர்ப்பணத்தின் முழுப் புண்ணியம் கிடைக்கும். ஆகவே சிவார்த்தமாக மலர் எடுப்பதில் உள்ள ‘ஹிம்சை’யையும் எப்போதும் புனித பூஜையாகவே செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

यज्ञार्थं पशुहिंसा च क्षत्रियैर्दुष्टशासनम् विहिताविहितं नास्ति योगिनां ब्रह्मवादिनाम्

யாகத்திற்காகப் பசுஹிம்சையும் கூறப்படுகிறது; க்ஷத்திரியர்களுக்கு தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தும் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் யோகிகள்—பிரம்மத்தில் நிலைத்து, பதி (சிவன்) தரிசனத்தில் உறைந்தோர்—அவர்களுக்கு ‘விதி’ ‘நிஷேதம்’ என்ற கடுமையான வேறுபாடு இல்லை; அவர்கள் தூய ஞானத்தால் பாசப் பந்தத்தைத் தாண்டி செயல் புரிகிறார்கள்.

Verse 16

यतस्तस्मान्न हन्तव्या निषिद्धानां निषेवणात् सर्वकर्माणि विन्यस्य संन्यस्ता ब्रह्मवादिनः

ஆகவே, தடைசெய்யப்பட்டவற்றை நாடினார்கள் என்பதற்காக அவர்களைத் துன்புறுத்தக் கூடாது. பிரம்மவாதிகள் சந்நியாசிகள்; எல்லாக் கர்மங்களையும் விட்டு, பதி (சிவன்) அருளால் பாசத்திலிருந்து விடுதலைப் பாதையில் நிலைத்திருப்போர்.

Verse 17

न हन्तव्याः सदा पूज्याः पापकर्मरता अपि पवित्रास्तु स्त्रियः सर्वा अत्रेश् च कुलसंभवाः

பெண்களை எப்போதும் கொல்லக் கூடாது; பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அவர்கள் எந்நாளும் போற்றத்தக்கவர்கள். இங்கு எல்லாப் பெண்களும் புனிதர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; அவர்கள் அத்ரி குலத்தில் பிறந்தவர்கள் என மதிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 18

ब्रह्महत्यासमं पापम् आत्रेयीं विनिहत्य च स्त्रियः सर्वा न हन्तव्याः पापकर्मरता अपि

ஆத்ரேயிப் பெண்ணைக் கொல்வது பிரம்மஹத்தி தோஷத்திற்குச் சமமான பாவமாகும். எனவே, பெண்கள் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அவர்களைக் கொல்லக்கூடாது.

Verse 19

न यज्ञार्थं स्त्रियो ग्राह्याः सर्वैः सर्वत्र सर्वदा सर्ववर्णेषु विप्रेन्द्राः पापकर्मरता अपि

அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே! எந்த வர்ணத்திலாயினும், எங்கும், எப்போதும், வேள்விப் பணிக்காகப் பெண்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது; அவர்கள் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் சரியே.

Verse 20

मलिना रूपवत्यश् च विरूपा मलिनांबराः न हन्तव्याः सदा मर्त्यैः शिववच्छङ्कया तथा

அவர்கள் அழுக்கடைந்தவர்களாயினும், அழகானவர்களாயினும், உருவமற்றவர்களாயினும், அழுకான ஆடை அணிந்தவர்களாயினும், மனிதர்கள் அவர்களை ஒருபோதும் கொல்லக்கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் சிவபெருமானைப் போலவே பயಭக்தியுடன் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 21

वेदबाह्यव्रताचाराः श्रौतस्मार्तबहिष्कृताः पाषण्डिन इति ख्याता न संभाष्या द्विजातिभिः

வேதத்திற்குப் புறம்பான விரதங்களையும் ஒழுக்கங்களையும் கொண்டவர்களும், ஸ்ரௌத, ஸ்மார்த்த கர்மங்களிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களும் 'பாஷாண்டிகள்' (வழியிழந்தவர்கள்) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இருபிறப்பாளர்கள் (துவிஜர்கள்) அவர்களுடன் உரையாடக் கூடாது.

Verse 22

न स्पृष्टव्या न द्रष्टव्या दृष्ट्वा भानुं समीक्षते तथापि तेन वध्याश् च नृपैरन्यैश् च जन्तुभिः

அவளைத் தொடவோ பார்க்கவோ கூடாது; பார்த்தால், சூரியனைத் தரிசிக்க வேண்டும். ஆயினும், அந்தச் செயலின் காரணமாக, அவர்கள் அரசர்களாலும் மற்ற உயிரினங்களாலும் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் ஆகிறார்கள்.

Verse 23

प्रसंगाद्वापि यो मर्त्यः सतां सकृदहो द्विजाः रुद्रलोकमवाप्नोति समभ्यर्च्य महेश्वरम्

ஓ இருபிறப்பினரே! சத்புருஷர் சங்கத்தில் தற்செயலாகவேனும் ஒருமுறை மகேஸ்வரனை வழிபட்ட மானவன் ருத்ரலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 24

भवन्ति दुःखिताः सर्वे निर्दया मुनिसत्तमाः भक्तिहीना नराः सर्वे भवे परमकारणे

ஓ முனிவர்சிறந்தவர்களே! பக்தியற்ற மனிதர்கள் அனைவரும் துயருற்றும் கருணையற்றும் ஆகிறார்கள்; ஏனெனில் பவசம்சாரத்தில் பரமகாரணமான பதி-சொரூபப் பரமன் பக்தியின்றி அடையப்படான்.

Verse 25

ये भक्ता देवदेवस्य शिवस्य परमेष्ठिनः भाग्यवन्तो विमुच्यन्ते भुक्त्वा भोगानिहैव ते

தேவர்களின் தேவனும் பரமேஷ்டியும் ஆன சிவனின் பக்தர்கள் உண்மையிலே பாக்கியவான்கள். அவர்கள் இங்கேயே உரிய அனுபவங்களை அனுபவித்து பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு மோக்ஷத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 26

पुत्रेषु दारेषु गृहेषु नॄणां भक्तं यथा चित्तमथादिदेवे सकृत्प्रसंगाद्यतितापसानां तेषां न दूरः परमेशलोकः

மக்களின் மனம் மகன், மனைவி, வீடு ஆகியவற்றில் பக்திபோல் பற்றிக்கொள்வதுபோல, அதையே ஆதிதேவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். யதிகளும் தவசிகளும் ஒருமுறை உண்மையான தொடர்பைப் பெற்றாலே, அவர்களுக்கு பரமேஸ்வரலோகம் தூரமல்ல.