Adhyaya 86

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे पञ्चाक्षरमाहात्म्यं नाम पञ्चाशीतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः जपाच्छ्रेष्ठतमं प्राहुर् ब्राह्मणा दग्धकिल्बिषाः विरक्तानां प्रबुद्धानां ध्यानयज्ञं सुशोभनम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் “பஞ்சாக்ஷர மஹாத்மியம்” எனும் எண்பத்தாறு ஆம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—பாவங்கள் எரிந்து நீங்கிய பிராமணர்கள் ஜபமே சிறந்த சாதனை எனச் சொல்கிறார்கள். பற்றற்றும் விழிப்புற்றும் உள்ளவர்களுக்கு தியான-யஜ்ஞமே மிகச் சிறப்பாக ஒளிரும் மங்கள வழிபாடு.

Verse 2

तस्माद्वदस्व सूताद्य ध्यानयज्ञमशेषतः विस्तारात्सर्वयत्नेन विरक्तानां महात्मनाम्

ஆகையால், ஓ சூதரே! பற்றற்ற மகாத்மர்களின் நலனுக்காக, தியான-யஜ்ஞத்தை முழுமையாகவும் விரிவாகவும், எல்லா முயற்சியுடனும் கூறுவீராக.

Verse 3

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मुनीनां दीर्घसत्त्रिणाम् रुद्रेण कथितं प्राह गुहां प्राप्य महात्मनाम्

நீண்ட யாகங்களை நிகழ்த்திய அந்த முனிவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், அவர் மகாத்மர்களின் குகையை அடைந்து, ருத்ரன் கூறிய உபதேசத்தை உரைத்தார்.

Verse 4

संहृत्य कालकूटाख्यं विषं वै विश्वकर्मणा सूत उवाच गुहां प्राप्य सुखासीनं भवान्या सह शङ्करम्

விச்வகர்மனால் காலகூடம் எனப்படும் விஷம் ஒடுக்கப்பட்டபின் சூதர் கூறினார்—குகையை அடைந்து, பவானியுடன் சுகாசனத்தில் அமர்ந்த சங்கரனை நான் தரிசித்தேன்।

Verse 5

मुनयः संशितात्मानः प्रणेमुस्तं गुहाश्रयम् अस्तुवंश् च ततः सर्वे नीलकण्ठमुमापतिम्

தம்மை அடக்கிக் கொண்ட முனிவர்கள் குகையில் உறையும் அந்த இறைவனை வணங்கினர்; பின்னர் அனைவரும் ஒன்றாக உமாபதி நீலகண்டனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 6

अत्युग्रं कालकूटाख्यं संहृतं भगवंस्त्वया अतः प्रतिष्ठितं सर्वं त्वया देव वृषध्वज

பகவனே! மிகக் கொடிய காலகூட விஷத்தை நீர் அடக்கினீர். ஆகவே வृषத்வஜ தேவனே, அனைத்தும் உம்மாலேயே நிலைபெற்று ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது।

Verse 7

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्नीललोहितः प्रहसन्प्राह विश्वात्मा सनन्दनपुरोगमान्

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், உலகின் அந்தராத்மாவான பகவான் நீலலோஹிதர் சிரித்தபடி சனந்தனன் முன்னணியில் வந்தவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 8

किमनेन द्विजश्रेष्ठा विषं वक्ष्ये सुदारुणम् संहरेत्तद्विषं यस्तु स समर्थो ह्यनेन किम्

இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! இதனால் என்ன பயன்? நான் மிகக் கொடிய விஷத்தைப் பற்றி சொல்கிறேன். அந்த விஷத்தை உண்மையாகவே அழித்து ஒடுக்க வல்லவன் தான் சமர்த்தன்; அவனுக்கு வேறு எதன் தேவை?

Verse 9

चुर्से ओफ़् संसार न विषं कालकूटाख्यं संसारो विषमुच्यते तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संहरेत सुदारुणम्

சம்சாரத்தின் சாபம் காலகூடம் எனப்படும் விஷம் அல்ல; சம்சாரமே விஷம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் இந்த மிகக் கொடிய பாசப் பந்தத்தை அழிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது பசு-ஆன்மா விடுதலை தரும் பதி, ஸ்ரீசிவனை நோக்கி திரும்பும்।

Verse 10

संसारो द्विविधः प्रोक्तः स्वाधिकारानुरूपतः पुंसां संमूढचित्तानाम् असंक्षीणः सुदारुणः

ஒவ்வொருவரின் தம் தகுதி (அதிகாரம்) படி சம்சாரம் இருவகை எனக் கூறப்படுகிறது. மனம் முழுதும் மயக்கத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கு இது குறையாது—மிகக் கடுமையாகவும் இடையறாததாகவும் இருக்கும்।

Verse 11

ईषणारागदोषेण सर्गो ज्ञानेन सुव्रताः तद्वशादेव सर्वेषां धर्माधर्मौ न संशयः

நல்ல விரதம் உடையவர்களே, ஆசை மற்றும் பற்றின் குற்றத்தால் படைப்பு நிகழ்கிறது; அது ஞானத்தில் நிலைத்திருந்தாலும். அந்தத் தூண்டுதலின் வசத்தால் எல்லா உயிர்களிலும் தர்மமும் அதர்மமும் தோன்றுகின்றன—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

असन्निकृष्टे त्वर्थे ऽपि शास्त्रं तच्छ्रवणात्सताम् बुद्धिमुत्पादयत्येव संसारे विदुषां द्विजाः

பொருள் உடனே நெருங்கிப் புரியாவிட்டாலும், சாஸ்திரத்தைச் செவிமடுத்தால் நல்லோரின் உள்ளத்தில் நிச்சயமாக அறிவு பிறக்கிறது. அறிஞர் இருபிறப்பினரே, இவ்வுலகில் அது ஞானிகளின் விவேகத்தை விழிப்பூட்டுகிறது।

Verse 13

तस्माद्दृष्टानुश्रविकं दुष्टमित्युभयात्मकम् संत्यजेत्सर्वयत्नेन विरक्तः सो ऽभिधीयते

ஆகையால் காணப்படுவது (இவ்வுலக இன்பங்கள்) மற்றும் கேள்வியால் அறியப்படுவது (பரலோகப் பலன்) இரண்டையும் குற்றமுடையவை—இருமை இயல்புடையவை—என்று அறிந்து, எல்லா முயற்சியாலும் அவற்றைத் துறக்க வேண்டும். அத்தகையவன் ‘விரக்தன்’ எனப்படுவான்।

Verse 14

शास्त्रमित्युच्यते भागं श्रुतेः कर्मसु तद्द्विजाः मूर्धानं ब्रह्मणः सारम् ऋषीणां कर्मणः फलम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஸ்ருதியின் கர்மகாண்டத்திற்குரிய பகுதியே ‘சாஸ்திரம்’ எனப்படுகிறது. அது பிரம்மவித்தையின் சிரோமணி, ரிஷிகளின் சுரந்த சாரம், அவர்களின் தவமய கர்மத்தின் பழுத்த பலன்.

Verse 15

ननु स्वभावः सर्वेषां कामो दृष्टो न चान्यथा श्रुतिः प्रवर्तिका तेषाम् इति कर्मण्यतद्विदः

உண்மையாகவே ஆசை (காமம்) எல்லா உயிர்களுக்கும் இயல்பாகவே காணப்படுகிறது; வேறல்ல. ஆகவே கர்மத் தத்துவத்தை அறியாதவர்கள், ஸ்ருதியே அவர்களை கர்மத்தில் தூண்டுகிறது என்று கருதுகின்றனர்.

Verse 16

निवृत्तिलक्षणो धर्मः समर्थानाम् इहोच्यते तस्मादज्ञानमूलो हि संसारः सर्वदेहिनाम्

இங்கே தகுதியுள்ளவர்களுக்கு நிவ்ருத்தி-லட்சணமான தர்மம் போதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே எல்லா உடல்தாரிகளுக்கும் சம்சாரம் உண்மையில் அஞ்ஞானமே மூலமாகும்.

Verse 17

कला संशोषमायाति कर्मणान्यस्वभावतः सकलस्त्रिविधो जीवो ज्ञानहीनस्त्वविद्यया

கர்மத்தால், தன் உண்மை இயல்புக்கு மாறாக, ஜீவனின் கலா (உள்ளார்ந்த சக்தி) வறண்டு போகிறது. ஆகவே சகல நிலையில் மும்முறை வகைப்பட்ட ஜீவன் அவித்யையால் ஞானமற்றவனாக இருக்கிறான்.

Verse 18

नारकी पापकृत्स्वर्गी पुण्यकृत् पुण्यगौरवात् व्यतिमिश्रेण वै जीवश् चतुर्धा संव्यवस्थितः

பாவம் செய்பவன் நரகத்திற்குரியவன்; புண்ணியம் செய்பவன் புண்ணியத்தின் பெருமையால் ஸ்வர்க்கத்திற்குரியவன். புண்ணியம்-பாவம் கலப்பினால் ஜீவன் நான்கு வகை நிலைகளில் அமைக்கப்படுகிறது.

Verse 19

उद्भिज्जः स्वेदजश्चैव अण्डजो वै जरायुजः एवं व्यवस्थितो देही कर्मणाज्ञो ह्यनिर्वृतः

உடலுடைய உயிர் (பசு) நான்கு வகை—உத்பிஜ்ஜம், ஸ்வேதஜம், அண்டஜம், ஜராயுஜம். இவ்வுடல் நிலையிலே அது கர்மவசத்தால் அறியாமையில் இருந்து உண்மையான நிர்வ்ருதி பெறாது—பாசத்தை அறுக்கும் ஆண்டவன் (பதி) சிவனை நோக்கி திரும்பும்வரை।

Verse 20

प्रजया कर्मणा मुक्तिर् धनेन च सतां न हि त्यागेनैकेन मुक्तिः स्यात् तदभावाद्भ्रमत्यसौ

நல்லோருக்கும் சந்ததி, கர்மகாண்டம், செல்வம் ஆகியவற்றால் விடுதலை இல்லை. துறவு மட்டும் போதாது; சிவத்தத்துவத்தின் உண்மை அறிவும் அனுபவமும் இல்லாததால் இந்த பசு-உயிர் மயக்கத்தில் அலைகிறது।

Verse 21

एवेर्य्थिन्ग् इस् दुःख एवमज्ञानदोषेण नानाकर्मवशेन च षट्कौशिकं समुद्भूतं भजत्येष कलेवरम्

ஆழ்ந்து நோக்கினால் அனைத்தும் துயரமே. அறியாமைத் தோஷத்தாலும் பலவகை கர்மங்களின் கட்டாயத்தாலும், பாசத்தின் விளைவாக இந்த கட்டுண்ட பசு-உயிர் ஆறு உறைகளிலிருந்து (ஷட்கௌசிகம்) எழுந்த இவ்வுடலை ஏற்கிறது।

Verse 22

गर्भे दुःखान्यनेकानि योनिमार्गे च भूतले कौमारे यौवने चैव वार्द्धके मरणे ऽपि वा

கர்ப்பத்தில் பல துயரங்கள்; பிறப்புப் பாதையிலும் பூமியிலும் மீண்டும் துயரம். குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதுமை, மரண நேரம்கூட—துயரம் நீடிக்கும்; உடல்-பந்தத்தின் பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-உயிர் பதி சிவனைச் சரணடையும் வரை।

Verse 23

विचारतः सतां दुःखं स्त्रीसंसर्गादिभिर् द्विजाः दुःखेनैकेन वै दुःखं प्रशाम्यतीह दुःखिनः

இருமுறை பிறந்தவர்களே, விவேகத்தால் நல்லோர் பெண்சேர்க்கை முதலான ஆசைகளால் எழும் துயரை உணர்கிறார்கள். இங்கே துயருற்ற உயிரின் ஒரு துயர் மற்றொரு துயரால் மட்டுமே தணிகிறது—வைராக்யம் விழித்து, பதி அருளால் பாசங்கள் தளரும்வரை।

Verse 24

न जातु कामः कामानाम् उपभोगेन शाम्यति हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते

விரும்பிய பொருட்களை அனுபவித்தாலும் காமம் ஒருபோதும் தணியாது; ஹவிசால் ஊட்டப்படும் தீ போல அது மேலும் வளர்கிறது. ஆகவே பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) வைராக்யத்தால் காமத்தை அடக்கி மனத்தை பதி—பரமசிவன்—மேல் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; பாசத்தை அறுப்பவர் அவரே.

Verse 25

तस्माद्विचारतो नास्ति संयोगादपि वै नृणाम् अर्थानाम् अर्जने ऽप्येवं पालने च व्यये तथा

ஆகவே சிந்தித்தால்—சூழ்நிலை சாதகமாக இருந்தாலும்—மனிதர்க்கு செல்வம் குறித்து உறுதி இல்லை: ஈட்டுவதிலும், காப்பதிலும், செலவிடுவதிலும். எனவே பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) அர்த்தத்தை நிலையானது எனப் பற்றிக்கொள்ளாமல், அசையாத பதி—சிவன்—அடைக்கலம் புக வேண்டும்.

Verse 26

पैशाचे राक्षसे दुःखं याक्षे चैव विचारतः गान्धर्वे च तथा चान्द्रे सौम्यलोके द्विजोत्तमाः

பைசாசமும் ராட்சசமும் ஆகிய உலகங்களில் துயரம் உண்டு; யக்ஷ உலகிலும் சிந்தித்தால் அதுவே. கந்தர்வ உலகிலும் சந்திர உலகிலும் அதே நிலை; ஆனால் ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, சௌம்ய லோகத்தில் நிலை மேலும் மங்களமாகும்.

Verse 27

प्राजापत्ये तथा ब्राह्मे प्राकृते पौरुषे तथा क्षयसातिशयाद्यैस्तु दुःखैर्दुःखानि सुव्रताः

பிராஜாபத்ய உலகிலும் பிரம்ம உலகிலும்; பிராக்ருத (பௌதிக) நிலையிலும் பௌருஷ (தனிப்பட்ட) நிலையிலும்—ஓ நற்கடமையுடையவரே—இழப்பு, மிகை முதலிய துயரங்களால் துயரம் மேலும் துயரத்தை உண்டாக்குகிறது.

Verse 28

तानि भाग्यान्यशुद्धानि संत्यजेच्च धनानि च तस्मादष्टगुणं भोगं तथा षोडशधा स्थितम्

எனவே அந்த அசுத்தமான பாக்கியங்களையும் அவற்றால் வந்த செல்வத்தையும் துறக்க வேண்டும். அப்போது (சுத்தமான ஆச்சாரத்தால்) அனுபவம் எட்டுமடங்காகி, பதினாறு நிலைகளில் ஒழுங்குபெறும்—பசுவை பாசத்திலிருந்து விலக்கி பதி சிவன் நோக்கி நடத்தும்.

Verse 29

चतुर्विंशत्प्रकारेण संस्थितं चापि सुव्रताः द्वात्रिंशद्भेदमनघाश् चत्वारिंशद्गुणं पुनः

நல்ல விரதமும் குற்றமற்ற நடத்தையும் உடையவர்களே! லிங்கம் இருபத்துநான்கு முறைகளில் நிறுவப்பட்டுள்ளது; மேலும் அது முப்பத்திரண்டு வேறுபாடுகளாகச் சொல்லப்படுகிறது; மீண்டும் நாற்பது குணங்களால் நிறைந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 30

तथाष्टचत्वारिंशच्च षट्पञ्चाशत्प्रकारतः चतुःषष्टिविधं चैव दुःखमेव विवेकिनः

இவ்வாறு விவேகிகள் துக்கத்தை நாற்பத்தெட்டு வகைகளாகவும், ஐம்பத்தாறு முறைகளாகவும், மேலும் அறுபத்துநான்கு விதங்களாகவும் கூறுகின்றனர்; விவேகக் கண்களால் நோக்கினால் இது அனைத்தும் துக்கமே—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு, பதி சிவனில் சரணம் அடையும் வரை கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கும்।

Verse 31

पार्थिवं च तथाप्यं च तैजसं च विचारतः वायव्यं च तथा व्यौम[ं] मानसं च यथाक्रमम्

சரியான விவேகத்துடன் லிங்கத்தை முறையே பார்திவம் (மண்), ஆப்யம் (நீர்), தைஜசம் (அக்னி), வாயவ்யம் (காற்று), வ்யோமம் (ஆகாயம்) மற்றும் மானசம் (மனோமயம்) என அறிய வேண்டும்।

Verse 32

आभिमानिकमप्येवं बौद्धं प्राकृतमेव च दुःखमेव न संदेहो योगिनां ब्रह्मवादिनाम्

அகந்தை-மூலமான வழியும், புத்த மதக் கண்ணோட்டமும், வெறும் பிராக்ருத (உலகிய) பார்வையும்—இவை அனைத்தும் சந்தேகமின்றி துக்கமே; யோகிகளுக்கும் பரம்பொருள் (பிரம்மம்) உண்மையைப் போதிப்போருக்கும் இதில் ஐயமில்லை।

Verse 33

गौणं गणेश्वराणां च दुःखमेव विचारतः आदौ मध्ये तथा चान्ते सर्वलोकेषु सर्वदा

ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், கணேஸ்வரர்களின் கூட (உலகிய) நிலையும் துக்கமே—ஆரம்பத்தில், நடுவில், முடிவில்; எல்லா உலகங்களிலும், எப்போதும்।

Verse 34

वर्तमानानि दुःखानि भविष्याणि यथातथम् दोषदुष्टेषु देशेषु दुःखानि विविधानि च

இப்பொழுது உள்ள துயரங்களும், இனி வரவிருக்கும் துயரங்களும்—அவை உண்மையில் இருப்பதுபோலவே—குற்றங்களால் கெடுபட்ட நாடுகளில் எழுகின்றன; அங்கே பலவகைத் துன்பங்கள் நிலவுகின்றன।

Verse 35

न भावयन्त्यतीतानि ह्य् अज्ञाने ज्ञानमानिनः क्षुद्व्याधेः परिहारार्थं न सुखायान्नमुच्यते

அறியாமையிலேயே இருந்து தம்மை ஞானிகள் என எண்ணுவோர் கடந்ததை சிந்திப்பதில்லை. உணவு இன்பத்திற்காக அல்ல; பசியெனும் நோயைத் தவிர்க்கவே கூறப்படுகிறது।

Verse 36

यथेतरेषां रोगाणाम् औषधं न सुखाय तत् शीतोष्णवातवर्षाद्यैस् तत्तत्कालेषु देहिनाम्

மற்ற நோய்களுக்கு மருந்து இன்பத்திற்காக அல்லாததுபோல், குளிர், வெப்பு, காற்று, மழை முதலிய காலங்களில் உடலுடையோர் அந்தந்த நேரத்திற்கேற்ற முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 37

दुःखमेव न संदेहो न जानन्ति ह्यपण्डिताः स्वर्गे ऽप्येवं मुनिश्रेष्ठा ह्य् अविशुद्धक्षयादिभिः

சந்தேகமில்லை—துயரமே துயரம்; அறியாதோர் இதை உணரார். முனிவரே, சொர்க்கத்திலும் அப்படியே—அசுத்தி, புண்ணியக் குறைவு முதலிய காரணங்களால்.

Verse 38

रोगैर् नानाविधैर् ग्रस्ता रागद्वेषभयादिभिः छिन्नमूलतरुर्यद्वद् अवशः पतति क्षितौ

பலவகை நோய்களாலும், ஆசை-வெறுப்பு-பயம் முதலியவற்றாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பந்தப்பட்ட உயிர் உதவியின்றி பூமியில் விழுகிறது—வேர் வெட்டப்பட்ட மரம் தரையில் சாய்வதுபோல்.

Verse 39

पुण्यवृक्षक्षयात्तद्वद् गां पतन्ति दिवौकसः दुःखाभिलाषनिष्ठानां दुःखभोगादिसंपदाम्

புண்ணியமெனும் மரம் சயமடைந்தால், அதுபோலவே தேவலோக வாசிகளும் பூமிக்குத் தாழ்ந்து விழுவர். துன்பத்தையே விரும்பி அதில் நிலைபெற்றோரின் ‘செல்வம்’ எனப்படுவது துன்ப அனுபவமும் அதன் விளைவுகளுமே.

Verse 40

अस्मात्तु पततां दुःखं कष्टं स्वर्गाद्दिवौकसाम् नरके दुःखमेवात्र नरकाणां निषेवणात्

இந்தச் சுவர்க்க நிலையிலிருந்து வீழ்வோர்க்கு துன்பம் மிகக் கடுமையானது; சுவர்க்கவாசிகள் கீழிறங்கும் போது வேதனை மிகுந்ததாகும். நரகத்தில் இங்கு துன்பமே அனுபவமாகும்; நரக உலகங்களில் தங்குதல் தம் கர்மபலத்தால் உண்டாகிறது.

Verse 41

विहिताकरणाच्चैव वर्णिनां मुनिपुङ्गवाः

முனிவரே! விதிக்கப்பட்ட வேதக் கடமைகளைச் செய்யாமையாலேயே வர்ணத்தார் வழிதவறி வீழ்வர்; அதனால் பாசப் பந்தம் உறுதியாகி, பசு (ஜீவன்) பதி—பகவான் சிவன்—அருள்நோக்கித் திரும்புவதைத் தடுக்கிறது.

Verse 42

यथा मृगो मृत्युभयस्य भीत उच्छिन्नवासो न लभेत निद्राम् एवं यतिर्ध्यानपरो महात्मा संसारभीतो न लभेत निद्राम्

மரணப் பயத்தால் அஞ்சி, தன் அடைக்கலம் துண்டிக்கப்பட்ட மான் உறக்கம் பெறாதது போல—சம்சாரப் பயத்தால் நடுங்கி தியானத்தில் ஈடுபடும் மகாத்மா யதியும் உறக்கம் பெறான்.

Verse 43

कीटपक्षिमृगाणां च पशूनां गजवाजिनाम् दृष्टम् एवासुखं तस्मात् त्यजतः सुखमुत्तमम्

புழு, பறவை, மான் முதலிய உயிர்களிலும்—யானை, குதிரை போன்றவற்றிலும் கூட—விஷய இன்பத்தின் முடிவு துன்பமே என்பது தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. ஆகவே அந்த இன்பங்களைத் துறப்போர்க்கு உத்தம ஆனந்தம் பிறக்கிறது—பாசத்திலிருந்து பசுவை விலக்கி, பதி, பகவான் சிவன், அருள்நோக்கித் திருப்புவதால்.

Verse 44

वैमानिकानामप्येवं दुःखं कल्पाधिकारिणाम् स्थानाभिमानिनां चैव मन्वादीनां च सुव्रताः

நல்ல விரதமுடையோரே, இவ்வாறே வானவாசிகளுக்கும் துயரம் உண்டு; கல்ப அதிகாரிகளுக்கும், தம் நிலையின்மேல் அகந்தையுடையோருக்கும், மனு முதலியோருக்கும். கல்பம் மாறும்போது எல்லாப் பதவியும் சோகப் பந்தமே.

Verse 45

देवानां चैव दैत्यानाम् अन्योन्यविजिगीषया दुःखमेव नृपाणां च राक्षसानां जगत्त्रये

தேவர்கள், தைத்யர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வெல்லவேண்டும் என்ற ஆசையால், அரசர்கள் மற்றும் இராட்சசர்களிடமும்—மூன்று உலகங்களிலும் துயரமே பெருகுகிறது.

Verse 46

श्रमार्थमाश्रमश्चापि वर्णानां परमार्थतः आश्रमैर्न च देवैश् च यज्ञैः सांख्यैर्व्रतैस् तथा

ஆசிரமங்களும் வர்ணங்களும், உன்னத நோக்கில், ஒழுங்கான முயற்சிக்காக அமைக்கப்பட்டவை. ஆனால் ஆசிரமக் கடமைகள் மட்டும், தேவர் வழிபாடு, யாகம், சாங்க்ய ஆராய்ச்சி, அல்லது விரதங்கள் மட்டும்—பதி சிவனை நோக்கி நேரடியான திருப்பம் இல்லையெனில்—பரம்பொருள் கிடையாது.

Verse 47

उग्रैस्तपोभिर् विविधैर् दानैर्नानाविधैरपि न लभन्ते तथात्मानं लभन्ते ज्ञानिनः स्वयम्

பலவகை கடும் தவங்களாலும், பலவித தானங்களாலும் அந்த வகையில் ஆத்மா நேரடியாகக் கிடைக்காது; ஆனால் ஞானிகள் ஞானத்தினாலேயே தாமே ஆத்மாவை உணர்கின்றனர்.

Verse 48

पाशुपतव्रत अस् एस्चपे फ़्रोम् संसार तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चरेत्पाशुपतव्रतम् भस्मशायी भवेन्नित्यं व्रते पाशुपते बुधः

பாசுபத விரதம் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடும் வழி; ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அந்த விரதத்தில் ஞானி எப்போதும் பஸ்ம-சாயியாக இருக்கட்டும்—திருநீற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு பாசத்திலிருந்து விடுதலைக்குப் பதி சிவனின் அருளைப் பெறட்டும்.

Verse 49

पञ्चार्थज्ञानसम्पन्नः शिवतत्त्वे समाहितः कैवल्यकरणं योगविधिकर्मच्छिदं बुधः

பஞ்சார்த்த ஞானம் நிறைந்தும் சிவதத்துவத்தில் ஒன்றியுமுள்ள ஞானி, யோக விதியால் கர்மப் பந்தத்தை அறுத்து கைवल்யம் (பரம விடுதலை) அடைகிறான்।

Verse 50

पञ्चार्थयोगसम्पन्नो दुःखान्तं व्रजते सुधीः परया विद्यया वेद्यं विदन्त्यपरया न हि

பஞ்சார்த்த யோகத்தில் நிறைந்த சுதீ, துன்பத்தின் முடிவை அடைகிறான். அறியத்தக்கவன் (பரம பதி சிவன்) பராவித்தையால் தான் உண்மையில் அறியப்படுவான்; அபராவித்தையால் அல்ல।

Verse 51

द्वे विद्ये वेदितव्ये हि परा चैवापरा तथा अपरा तत्र ऋग्वेदो यजुर्वेदो द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அறிய வேண்டிய வித்யைகள் இரண்டு—பரா மற்றும் அபரா. அவற்றில் அபரா வித்யையில் ரிக் வேதம், யஜுர் வேதம் (மற்றும் தொடர்புடைய வைதிகக் கல்விகள்) அடங்கும்।

Verse 52

सामवेदस्तथाथर्वो वेदः सर्वार्थसाधकः शिक्षा कल्पो व्याकरणं निरुक्तं छन्द एव च

சாம வேதமும் அதர்வ வேதமும்—இவ்வேதங்கள் எல்லா புனித நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவன. மேலும் வேதாங்கங்கள்: சிக்ஷா, கல்பம், வியாகரணம், நிருக்தம், சந்தஸ்।

Verse 53

ज्योतिषं चापरा विद्या पराक्षरमिति स्थितम् तददृश्यं तदग्राह्यम् अगोत्रं तदवर्णकम्

ஜோதிடமும் அபரா வித்யையாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் பராக்ஷரம் (பரம அக்ஷரம்) அதற்கு அப்பால் நிலைகொண்டது. அந்தத் தத்துவம் காணமுடியாதது, பற்றிக்கொள்ள இயலாதது; அதற்கு குலமில்லை, வர்ணனைக்கெட்டாதது।

Verse 54

तदचक्षुस्तदश्रोत्रं तदपाणि अपादकम् तदजातमभूतं च तदशब्दं द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, அந்தப் பரமபதி சிவன் கண்களும் காதுகளும் அற்றவன்; கைகளும் கால்களும் அற்றவன்; அஜன், மாற்றத்தால் உண்டானவன் அல்ல; மேலும் சப்தாதீதன்—எல்லா இந்திரியக் குறிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்।

Verse 55

अस्पर्शं तदरूपं च रसगन्धविवर्जितम् अव्ययं चाप्रतिष्ठं च तन्नित्यं सर्वगं विभुम्

அவன் ஸ்பரிசாதீதன், ரூபாதீதன்; ருசி மற்றும் மணமற்றவன்; அழிவிலான், எந்த ஆதாரத்திலும் நிலைபெறாதவன்; நித்தியன், எங்கும் நிறைந்தவன், விபு—பரமபதி சிவன்।

Verse 56

महान्तं तद् बृहन्तं च तदजं चिन्मयं द्विजाः अप्राणममनस्कं च तदस्निग्धमलोहितम्

ஓ த்விஜர்களே, அது மகத்தானதும் விரிந்ததும்; அஜன், சின்மயமானது. அது பிராணமற்றது, மனமற்றது; பற்றற்றது, அலோஹிதம்—ராக-ரத்தமும் பொருட் நிறமூட்டமும் அற்றது।

Verse 57

अप्रमेयं तदस्थूलम् अदीर्घं तदनुल्बणम् अह्रस्वं तदपारं च तदानन्दं तदच्युतम्

அவன் அளவிட முடியாதவன்—ஸ்தூலனும் அல்ல, நீளமுமல்ல; மிகுதியும் அல்ல, குறையும் அல்ல; குறுகியதும் அல்ல, எல்லையுமல்ல. அவன் ஆனந்தஸ்வரூபன்; அச்யுதன்—அழிவிலா, நிலைபெற்றவன்।

Verse 58

अनपावृतमद्वैतं तदनन्तमगोचरम् असंवृतं तदात्मैकं परा विद्या न चान्यथा

அந்த உண்மை மறையாதது, அத்வைதம்; முடிவிலாதது, இந்திரியங்களுக்கு எட்டாதது; மறையாதது, ஆத்மாவுடன் ஒன்றானது—இதுவே பராவித்யை; இதற்கு வேறு இல்லை।

Verse 59

परापरेति कथिते नैवेह परमार्थतः अहमेव जगत्सर्वं मय्येव सकलं जगत्

இங்கே ‘பரம்’ ‘அபரம்’ என்று சொல்லப்படுவது, பரமார்த்தத்தில் எந்தப் பேதமும் இல்லை. இந்த முழு ஜகத்தும் நானே; இந்தச் சகல உலகமும் என்னுள்ளே நிலைத்துள்ளது।

Verse 60

मत्त उत्पद्यते तिष्ठन् मयि मय्येव लीयते मत्तो नान्यदितीक्षेत मनोवाक्पाणिभिस् तथा

என்னிடமிருந்தே இது பிறக்கிறது; என்னுள்ளே நிலைத்து காக்கப்படுகிறது; என்னுள்ளே மீண்டும் லயமாகிறது. ஆகவே மனத்தாலும், சொல்லாலும், கைகளின் செயலாலும் என்னைத் தவிர வேறு உண்மையை ஏற்காதே।

Verse 61

सर्वमात्मनि संपश्येत् सच्चासच्च समाहितः सर्वं ह्यात्मनि संपश्यन् न बाह्ये कुरुते मनः

ஒருமுகச் சிந்தனையுடன் சாதகன் ஆத்மாவிலேயே அனைத்தையும் காண வேண்டும்—சத், அசத் இரண்டையும். ஆத்மாவிலேயே எல்லாம் காண்பவன் மனம் வெளிப்பொருள்களை நோக்கி ஓடாது।

Verse 62

४ स्ततेस् ओफ़् मिन्द् अधोदृष्ट्या वितस्त्यां तु नाभ्यामुपरितिष्ठति हृदयं तद्विजानीयाद् विश्वस्यायतनं महत्

பார்வையை கீழ்நோக்கி நிலைநிறுத்தி, நாபியிலிருந்து ஒரு விதஸ்தி மேலே உள்ள இதயத்தை அறிய வேண்டும். அதுவே பிரபஞ்சத்தின் மகா ஆதார-ஆலயம்; சிதறலின் பாசம் அடங்கினால் பசுவினுள் பதி—சிவன்—உணரப்படுகிறார்।

Verse 63

हृदयस्यास्य मध्ये तु पुण्डरीकमवस्थितम् धर्मकन्दसमुद्भूतं ज्ञाननालं सुशोभनम्

இந்த இதயத்தின் நடுவில் புண்டரீகத் தாமரை ஒன்று உள்ளது. அது தர்மக் கந்தத்திலிருந்து தோன்றியது; அதன் ஞான நாழி மிக அழகாக ஒளிர்கிறது।

Verse 64

ऐश्वर्याष्टदलं श्वेतं परं वैराग्यकर्णिकम् छिद्राणि च दिशो यस्य प्राणाद्याश् च प्रतिष्ठिताः

ஐஸ்வர்யத்தின் வெண்மையான எட்டுத் தளிர் தாமரை; அதன் பரம கர்ணிகை வைராக்யம். அதன் துளைகள் திசைகள்; அதில் பிராணன் முதலிய வாயுப் பிரவாகங்கள் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 65

प्राणाद्यैश्चैव संयुक्तः पश्यते बहुधा क्रमात् दशप्राणवहा नाड्यः प्रत्येकं मुनिपुङ्गवाः

பிராணன் முதலியவற்றுடன் இணைந்த யோகி படிப்படியாக பலவிதமாகக் காண்கிறான். ஓ முனிவரே, ஒவ்வொரு நிலையிலும் பத்துப் பிராணங்களைச் சுமக்கும் நாடிகள் உள்ளன.

Verse 66

द्विसप्ततिसहस्राणि नाड्यः सम्परिकीर्तिताः नेत्रस्थं जाग्रतं विद्यात् कण्ठे स्वप्नं समादिशेत्

நாடிகள் எழுபத்திரண்டு ஆயிரம் எனப் புகழப்பட்டுள்ளன. ஜாக்ரத் நிலை கண்களில் இருப்பதாக அறி; ஸ்வப்ன நிலை தொண்டையில் இருப்பதாக உபதேசிக்கப்படுகிறது.

Verse 67

सुषुप्तं हृदयस्थं तु तुरीयं मूर्धनि स्थितम् जाग्रे ब्रह्मा च विष्णुश् च स्वप्ने चैव यथाक्रमात्

சுஷுப்தி இதயத்தில் நிலைகொள்கிறது; துரீயம் தலைச்சிகரத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஜாக்ரத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு; ஸ்வப்னத்திலும் அவரவர் செயல்முறைக்கேற்ப யதாக்கிரமம்.

Verse 68

ईश्वरस्तु सुषुप्ते तु तुरीये च महेश्वरः वदन्त्य् एवम् अथान्ये ऽपि समस्तकरणैः पुमान्

சுஷுப்தியில் அவர் ‘ஈஸ்வரன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறார்; துரீயத்தில் ‘மஹேஸ்வரன்’ என. இவ்வாறு சிலர் கூறுவர்; மற்றவர்கள், அனைத்து கரணங்களுடனும் புருஷன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான் எனவும் கூறுவர்.

Verse 69

वर्तमानस्तदा तस्य जाग्रदित्यभिधीयते मनोबुद्धिर् अहङ्कारं चित्तं चेति चतुष्टयम्

உடலுடைய ஜீவன் தற்போதைய வெளிப்புற நிலையில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது, அந்த நிலை ‘ஜாக்ரத்’ எனப்படும். அதில் அந்தக்கரணச் சதுஷ்டயம்—மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம்—இயங்குகின்றன.

Verse 70

यदा व्यवस्थितस्त्वेतैः स्वप्न इत्यभिधीयते करणानि विलीनानि यदा स्वात्मनि सुव्रताः

இந்த (அந்தக்கரண இயக்கங்களால்) ஒருவர் ‘ஸ்வப்ன’ என அழைக்கப்படும் நிலையில் நிலைபெறும்போது—இந்திரியங்கள் தம் ஆத்மாவிலேயே லயமடையும் போது—ஓ நற்கடமையுடையவரே, அந்த நிலை ‘ஸ்வப்னம்’ எனப்படும்.

Verse 71

सुषुप्तः करणैर्भिन्नस् तुरीयः परिकीर्त्यते परस्तुरीयातीतो ऽसौ शिवः परमकारणम्

ஜீவன் ஆழ்நித்திரையில் இருந்து கரணங்களிலிருந்து வேறுபட்டு நிற்கும் போது, அந்த நிலை ‘துரீயம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. ஆனால் அந்த துரீயத்திற்கும் அப்பால், எல்லா நிலைகளையும் கடந்த பரமகாரணன் சிவனே.

Verse 72

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिश् च तुरीयं चाधिभौतिकम् आध्यात्मिकं च विप्रेन्द्राश् चाधिदैविकमुच्यते

ஓ முனிவரே, ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி, துரீயம்—இவை அதிபௌதிகமாகக் கூறப்படுகின்றன; அதுபோல ஆத்யாத்மிகமும் ஆதிதைவிகமும் (இத்திறைமூன்று தத்துவத்தின்) முறைகளாக அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 73

तत्सर्वमहम् एवेति वेदितव्यं विजानता बुद्धीन्द्रियाणि विप्रेन्द्रास् तथा कर्मेन्द्रियाणि च

உண்மையாக அறிந்தவன் இவ்வாறு அறிய வேண்டும்—‘அவை அனைத்தும் நானே’. ஓ முனிவரே, ஞானேந்திரியங்களும், அதுபோல கர்மேந்திரியங்களும் (அதிலேயே அடங்கும்).

Verse 74

मनोबुद्धिर् अहङ्कारश् चित्तं चेति चतुष्टयम् अध्यात्मं पृथगेवेदं चतुर्दशविधं स्मृतम्

மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம்—இந்த நால்வகையும் தனித்த ‘அத்தியாத்மம்’ எனப் போதிக்கப்படுகிறது; மேலும் அது ஆராய்ச்சியில் பதினான்கு வகையென நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 75

द्रष्टव्यं चैव श्रोतव्यं घ्रातव्यं च यथाक्रमम् रसितव्यं मुनिश्रेष्ठाः स्पर्शितव्यं तथैव च

முனிவரே, முறையே காணுதல், கேட்குதல், மணத்தல்; அதுபோல் சுவைத்தல் மற்றும் தொடுதல்—இவ்விந்திரியச் செயல்களை விதிப்படி அடக்கி பயிற்ற வேண்டும்; அப்பொழுது அவை சைவப் பாதையில் பாசமல்ல, சாதனமாகும்.

Verse 76

मन्तव्यं चैव बोद्धव्यम् अहंकर्तव्यमेव च तथा चेतयितव्यं च वक्तव्यं मुनिपुङ्गवाः

முனிப்புங்கவரே, சிந்தித்தல், உண்மையாக அறிதல், உரிய கடமையைச் செய்தல், விழிப்புணர்வுடன் மனத்தை வைத்தல், பின்னர் வாக்கை உரைத்தல்—இவ்வாறு ஒழுங்குடன் நடந்தால் பசு-ஜீவன் பதி-சிவனை நோக்கி நகரும்.

Verse 77

आदातव्यं च गन्तव्यं विसर्गायितमेव च आनन्दितव्यमित्येते ह्य् अधिभूतमनुक्रमात्

அதிபூதத்தின் வரிசையில்—ஏற்றுக்கொள்ளுதல், செல்லுதல், விடுவித்தல்/விஸர்ஜனம் செய்தல், இறுதியில் ஆனந்தித்தல்—இவையே முறையே செய்யவேண்டியவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 78

आदित्यो ऽपि दिशश्चैव पृथिवी वरुणस् तथा वायुश्चन्द्रस् तथा ब्रह्मा रुद्रः क्षेत्रज्ञ एव च

அவரே ஆதித்யனும், திசைகளும்; பூமியும், வருணனும்; வாயுவும், சந்திரனும்; பிரம்மாவும், ருத்ரனும்—மேலும் அவரே க்ஷேத்ரஜ்ஞன், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள க்ஷேத்ரத்தின் அறிபவன். இவ்வாறு ஒரே பதி-சிவன் அனைத்திலும் அந்தராத்மாவாய் வியாபித்தான்.

Verse 79

अग्निरिन्द्रस् तथा विष्णुर् मित्रो देवः प्रजापतिः आधिदैविकमेवं हि चतुर्दशविधं क्रमात्

அக்னி, இந்திரன், விஷ்ணு, மித்ரன், தேவன், பிரஜாபதி—இவ்வாறு வரிசையாக ஆதிதெய்விக ஆட்சி பதினான்கு வகையாக உரைக்கப்படுகிறது. ஷைவக் கருத்தில் இவை மாயைக்குள் செயல்படும் அதிகாரிகள்; ஆனால் பதி சிவன் எல்லா எண்ணிக்கைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேஸ்வரன்।

Verse 80

राज्ञी सुदर्शना चैव जिता सौम्या यथाक्रमम् मोघा रुद्रामृता सत्या मध्यमा च द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, வரிசையாக அவளது/அவரது பெயர்கள் இவை—ராஜ்ஞீ, சுதர்ஷனா, ஜிதா, சௌம்யா, மோகா, ருத்ராம்ருதா, அம்ருதா, சத்யா, மத்தியமா. இவை சிவ-சக்தியின் திருநாமங்கள்; பக்தரின் பாசங்களை நீக்கும்.

Verse 81

नाडी राशिशुका चैव असुरा चैव कृत्तिका भास्वती नाडयश्चैताश् चतुर्दशनिबन्धनाः

நாடீ, ராசிசுகா, அசுரா, கிருத்திகா, பாஸ்வதீ—இந்த நாடிகள் பதினான்கு ‘நிபந்தனங்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றன; அவை பிரபஞ்ச ஒழுங்கை கட்டுப்படுத்துகின்றன।

Verse 82

वायवो नाडिमध्यस्था वाहकाश् च चतुर्दश प्राणो व्यानस्त्वपानश् च उदानश् च समानकः

நாடிகளின் நடுவே பிராணவாயுக்கள் உறைகின்றன; அவை பதினான்கு ‘வாககர்கள்’ எனப்படும்—பிராணன், வியானன், அபானன், உதானன், சமானன்।

Verse 83

वैरम्भश् च तथा मुख्यो ह्य् अन्तर्यामः प्रभञ्जनः कूर्मकश् च तथा श्येनः श्वेतः कृष्णस् तथानिलः

அவர் வைரம்பன், மேலும் முதன்மையும்; அவர் அந்தர்யாமி, பிரபஞ்சனன்—பெருங்காற்று. அவர் கூர்மகன், ஷ்யேனன்; அவர் வெள்ளையும் கருப்பும், மேலும் அனிலன்—தானே பிராணவாயு. இவ்வாறு பதி சிவன் பிராணன்-வாயு ரூபமாக உள்ளே பரவி, பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) ஐ ஆள்கிறான்; தன் ஈச்வரியத்தால் பாசங்களைத் தளர்த்துகிறான்।

Verse 84

नाग इत्येव कथिता वायवश् च चतुर्दश यश्चक्षुःष्वथ द्रष्टव्ये तथादित्ये च सुव्रताः

அவர்களே ‘நாகர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்; ‘வாயவர்கள்’ பதினான்கு எனச் சொல்லப்படுகின்றனர். கண்களுக்கும் காணும் செயற்கும் அதிஷ்டாதாக இருப்போரும், ஆதித்யத் தத்துவத்துடன் தொடர்புடையோரும்—அனைவரும் புனித விரதத்தில் நிலைத்தவர்கள்.

Verse 85

नाड्यां प्राणे च विज्ञाने त्व् आनन्दे च यथाक्रमम् हृद्याकाशे य एतस्मिन् सर्वस्मिन्नन्तरे परः

நாடிகளில், பிராணனில், அறிவுணர்வில், பின்னர் ஆனந்தத்தில்—ஒழுங்காக—இதய-ஆகாசத்தில் உள்ள பரமன், இவ்வெல்லா உள்அனுபவத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக நிலைகொள்கிறான்.

Verse 86

आत्मा एकश् च चरति तमुपासीत मां प्रभुम् अजरं तमनन्तं च अशोकममृतं ध्रुवम्

ஆத்மா ஒன்றே ஆகி எங்கும் இயங்குகிறது; ஆகவே என்னை—பிரபு (பதி)யை—வழிபடுங்கள்: முதுமையற்றவன், முடிவற்றவன், துயரமற்றவன், அமரன், நிலையானவன்.

Verse 87

चतुर्दशविधेष्वेव संचरत्येक एव सः लीयन्ते तानि तत्रैव यदन्यं नास्ति वै द्विजाः

பதினான்கு வகை வெளிப்பாடுகளிலேயே அவன் ஒருவனே (பரம பதி) இயங்குகிறான்; அவை அனைத்தும் அவனிடமே லயமாகின்றன; ஏனெனில், ஓ இருபிறப்பினரே, அவனைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 88

एक एव हि सर्वज्ञः सर्वेशस्त्वेक एव सः एष सर्वाधिपो देवस् त्व् अन्तर्यामी महाद्युतिः

அவனே ஒருவனாகச் சர்வஞ்ஞன்; அவனே ஒருவனாகச் சர்வேசன். இம்மகாத்யுதி தேவனே அனைத்தின் அதிபதி—அனைவருள்ளும் அந்தர்யாமியாக உறைகிறான்.

Verse 89

उपास्यमानः सर्वस्य सर्वसौख्यः सनातनः उपास्यति न चैवेह सर्वसौख्यं द्विजोत्तमाः

சனாதனனான சிவன்—அனைத்து ஆனந்தத்தின் நிறைவும் பதி—எல்லோராலும் வழிபடப்படும்போது அருளாகிய அனுகிரகத்தை அளிக்கிறார்; ஆனால் ஓ இருமுறை பிறந்த முனிவரே, அவரது முக்தி அருள் இன்றி இவ்வுலகில் இடையறாத முழு பேரின்பம் கிடையாது।

Verse 90

उपास्यमानो वेदैश् च शास्त्रैर्नानाविधैरपि न वैष वेदशास्त्राणि सर्वज्ञो यास्यति प्रभुः

வேதங்களாலும் பலவகை சாஸ்திரங்களாலும் வழிபடப்பட்டாலும், அனைத்தையும் அறிந்த பரம்பொருள் வெறும் வேத-சாஸ்திரப் புலமையால் மட்டும் அடையப்படுவதில்லை।

Verse 91

अस्यैवान्नमिदं सर्वं न सो ऽन्नं भवति स्वयम् स्वात्मना रक्षितं चाद्याद् अन्नभूतं न कुत्रचित्

இவை அனைத்தும் அவருக்கே அன்னம்; ஆனால் அவர் தாமே யாருக்கும் ‘அன்னம்’ ஆக மாறுவதில்லை. தன் ஆத்மசொரூபத்தால் காக்கப்பட்டவனாய், அன்னமாகியவற்றை அனுபவிக்கிறார்; எங்கும் அவர் உண்ணப்படுபொருளாக ஆகார்।

Verse 92

सर्वत्र प्राणिनामन्नं प्राणिनां ग्रन्थिरस्म्यहम् प्रशास्ता नयनश्चैव पञ्चात्मा स विभागशः

“எங்கும் உயிர்களுக்கு அன்னமாக நான் இருக்கிறேன்; உயிர்களுக்குள் உள்ள கிரந்தி—பிணைப்புக் கட்டும் முடிச்சும் நானே. நான் அந்தர்யாமி ஆளும் சக்தி; காணும் சக்தியும் நானே. வேறுபட்ட வெளிப்பாட்டில் அந்த ஆண்டவன் பஞ்சாத்மா எனத் திகழ்கிறான்.”

Verse 93

अन्नमयो ऽसौ भूतात्मा चाद्यते ह्यन्नमुच्यते प्राणमयश्चेन्द्रियात्मा संकल्पात्मा मनोमयः

இந்த உடலோடு கூடிய ஆத்மா ‘அன்னமயம்’ எனப்படுகிறது; ஏனெனில் அது அன்னத்தால் போஷிக்கப்படுகிறது, அன்னரூபமெனவும் சொல்லப்படுகிறது. அது ‘ப்ராணமயம்’—ஜீவசக்தியாக; ‘இந்திரியாத்மா’—அறிவு-செயல் சக்தியாக; மேலும் ‘மனோமயம்’—சங்கல்பஸ்வபாவமுடைய அந்தராத்மாவாகும்.

Verse 94

कालात्मा सोम एवेह विज्ञानमय उच्यते सदानन्दमयो भूत्वा महेशः परमेश्वरः

இங்கே காலாத்மாவான சோமன் விஜ்ஞானமயன் எனப் புகழப்படுகிறான். சதானந்தமயனாய் மஹேசன், பரமேசுவரனாக விளங்குகிறான்.

Verse 95

सो ऽहम् एवं जगत्सर्वं मय्येव सकलं स्थितम् परतन्त्रं स्वतन्त्रे ऽपि तदभावाद्विचारतः

“நானே அந்தப் பரமேசன்; இவ்வுலகம் முழுதும் என்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. சுதந்திரமெனத் தோன்றினாலும், ஆராய்ந்தால் அது சார்ந்ததே—என்னின்றி அதற்கு இருப்பே இல்லை.”

Verse 96

एकत्वमपि नास्त्येव द्वैतं तत्र कुतस्त्वहो एवं नास्त्यथ मर्त्यं च कुतो ऽमृतमजोद्भवः

அந்த பரம சிவத் தத்துவத்தில் ‘ஒன்றுமை’ கூட நிலைபெறாது; அப்படியிருக்க இருமை அங்கே எங்கிருந்து? இவ்வாறு வேறுபாடுகள் இல்லையெனில் ‘மர்த்தியம்’ என்ன; ‘அமரத்துவம்’ எப்படிச் சொல்லலாம், ஓ அஜோத்பவ (பிரம்மா)!

Verse 97

अज्ञान = सोउर्चे ओफ़् संसार नान्तःप्रज्ञो बहिःप्रज्ञो न चोभयगतस् तथा न प्रज्ञानघनस्त्वेवं न प्राज्ञो ज्ञानपूर्वकः

அஞ்ஞானமே சம்சாரத்தில் இழுத்துச் செல்லும் ஓடை. அதனால் கட்டுண்ட பசு உள்ளுணர்விலும் விழிப்பில்லை, வெளிப்புற விழிப்பும் இல்லை, இரண்டிலும் நிலைபெறவும் இல்லை; அவனுடைய அறிவு அடர்த்தியாக நிலைத்ததுமில்லை. ஆகவே சம்யக் ஞானம் முதலில் உதயமாகும்வரை அவன் ஞானி அல்ல; அதுவே விடுதலைக்குக் காரணம்.

Verse 98

विदितं नास्ति वेद्यं च निर्वाणं परमार्थतः निर्वाणं चैव कैवल्यं निःश्रेयसमनामयम्

பரமார்த்தத்தில் நிர்வாணம் முன்பே அறிந்ததுமல்ல; புதிதாய் அறிய வேண்டிய பொருளுமல்ல. நிர்வாணமே கைவல்யம்—குற்றமற்ற, துயரமற்ற பரம நன்மை (நிஃஷ்ரேயஸம்).

Verse 99

अमृतं चाक्षरं ब्रह्म परमात्मा परापरम् निर्विकल्पं निराभासं ज्ञानं पर्यायवाचकम्

‘அமிர்தம்’, ‘அக்ஷரம்’, ‘பிரம்மம்’, ‘பரமாத்மா’, ‘பராபரம்’, ‘நிர்விகல்பம்’, ‘நிராபாசம்’—இவை அனைத்தும் பதி எனும் பரமேசுவரனைச் சுட்டும் ஒரே ஞானத்தின் சமநாமங்கள் ஆகும்।

Verse 100

प्रसन्नं च यदेकाग्रं तदा ज्ञानमिति स्मृतम् अज्ञानमितरत्सर्वं नात्र कार्या विचारणा

மனம் அமைதியாகவும் ஒருமுகமாகவும் இருக்கும் போது அந்த நிலையையே ‘ஞானம்’ என்று கூறுவர். இதற்கு அப்பால் உள்ள அனைத்தும் அஞ்ஞானமே—இதில் மேலும் விவாதம் தேவையில்லை।

Verse 101

इत्थं प्रसन्नं विज्ञानं गुरुसंपर्कजं ध्रुवम् रागद्वेषानृतक्रोधं कामतृष्णादिभिः सदा

இவ்வாறு குருவின் தொடர்பால் பிறக்கும் தெளிவும் அமைதியும் கொண்ட ‘விஞ்ஞானம்’ உறுதியாய் நிலைபெறும். ஆனால் பசு-ஜீவன் ராகம்-த்வேஷம், பொய், கோபம், காமம், தாகம் முதலியவற்றால் எப்போதும் கலங்குகிறது; இப் பாசங்கள் மனத்தை இடையறாது இழுக்கின்றன।

Verse 102

अपरामृष्टमद्यैव विज्ञेयं मुक्तिदं त्विदम् अज्ञानमलपूर्वत्वात् पुरुषो मलिनः स्मृतः

சுத்திகரிப்பு-ஸ்பரிசம் பெறாத மதுபானம் எவ்வாறு துறக்கத்தக்கதோ, அவ்வாறே இந்த உபதேசம் ‘முக்தி அளிப்பது’ என்று அறிய வேண்டும். ஏனெனில் புருஷன் முதலில் அஞ்ஞான-மலத்தால் மூடப்பட்டதால் ‘மலினன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 103

तत्क्षयाद्धि भवेन्मुक्तिर् नान्यथा जन्मकोटिभिः ज्ञानमेकं विना नास्ति पुण्यपापपरिक्षयः

பந்தத்தை உண்டாக்கும் கர்மம் முற்றிலும் க்ஷயமடைந்தாலே முக்தி உண்டாகும்; வேறு வழியில்லை—கோடி பிறவிகளாலும் அல்ல. ஒரே உண்மை ஞானமின்றி புண்ணியம்-பாபம் முழுதும் க்ஷயமடையாது।

Verse 104

ज्ञानम् एवाभ्यसेत् तस्मान् मुक्त्यर्थं ब्रह्मवित्तमाः ज्ञानाभ्यासाद्धि वै पुंसां बुद्धिर्भवति निर्मला

ஆகையால் முக்திக்காகப் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர் ஞானமே பயில வேண்டும். ஞானத்தின் இடையறாத பயிற்சியால் மனிதனின் புத்தி தூய்மையடைந்து மாசற்றதாகிறது.

Verse 105

तस्मात्सदाभ्यसेज्ज्ञानं तन्निष्ठस्तत्परायणः ज्ञानेनैकेन तृप्तस्य त्यक्तसंगस्य योगिनः

ஆகையால் எப்போதும் விடுதலை அளிக்கும் ஞானத்தைப் பயில வேண்டும்; அதிலேயே நிலைத்து அதையே ஒரே சரணமாகக் கொள்ள வேண்டும். ஞானமே போதுமெனத் திருப்தியுற்று பற்றைத் துறந்த யோகிக்கு, அதே ஞானம் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலையும் பதி—பரமன் சிவன்—நோக்கி உறுதியான நோக்குநிலையும் தரும் நேரடி சாதனமாகிறது.

Verse 106

कर्तव्यं नास्ति विप्रेन्द्रा अस्ति चेत्तत्त्वविन्न च इह लोके परे चापि कर्तव्यं नास्ति तस्य वै

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, தத்துவத்தை அறிந்தவர்க்கு கட்டாயக் கடமை எதுவும் மீதமில்லை. இவ்வுலகமாயினும் மறுவுலகமாயினும், அவர்க்கு ‘இதைச் செய்யவேண்டும்’ என்ற பந்தம் இல்லை—இதுவே உண்மை.

Verse 107

जीवन्मुक्तो यतस् तस्माद् ब्रह्मवित् परमार्थतः ज्ञानाभ्यासरतो नित्यं ज्ञानतत्त्वार्थवित् स्वयम्

ஆகையால் அவர் உடலுடன் வாழ்ந்தபடியே முக்தர்; பரமார்த்தத்தில் அவர் பிரம்மத்தை அறிந்தவர். அவர் எப்போதும் ஞானப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, ஞானத் தத்துவங்களின் உண்மைப் பொருளைத் தானே அறிந்தவர்.

Verse 108

कर्तव्याभ्यासमुत्सृज्य ज्ञानमेवाधिगच्छति वर्णाश्रमाभिमानी यस् त्यक्तक्रोधो द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, கோபத்தைத் துறந்து வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கத்தில் நிலைத்திருப்பவன், கடமைகளின் இயந்திரப் பழக்கத்தை விட்டு ஞானமே அடைகிறான். அந்த ஞானத்தால் பந்தப்பட்ட பசு பாசத்தைத் தாண்டி பதி—பரமன் சிவன்—நோக்கி நடத்தப்படுகிறான்.

Verse 109

अन्यत्र रमते मूढः सो ऽज्ञानी नात्र संशयः संसारहेतुरज्ञानं संसारस्तनुसंग्रहः

சிவனைத் தவிர பிறவற்றில் மயங்கி இன்புறும் மூடன் நிச்சயமாக அஞ்ஞானி—இதில் ஐயமில்லை. அஞ்ஞானமே சம்சாரத்தின் காரணம்; சம்சாரம் என்பது உயிர் உடலை ஏற்று உடல்-சங்கிரகம் (மீண்டும் மீண்டும் தேகத்தைப் பற்றுதல்) செய்வதே.

Verse 110

मोक्षहेतुस् तथा ज्ञानं मुक्तः स्वात्मन्यवस्थितः अज्ञाने सति विप्रेन्द्राः क्रोधाद्या नात्र संशयः

ஞானமே நிச்சயமாக மோக்ஷத்தின் காரணம். முக்தன் தன் சுவாத்மத்தில் நிலைபெற்றிருப்பான். ஆனால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அஞ்ஞானம் நிலைத்தால் கோபம் முதலிய கலக்கங்கள் எழும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 111

क्रोधो हर्षस् तथा लोभो मोहो दम्भो द्विजोत्तमाः धर्माधर्मौ हि तेषां च तद्वशात्तनुसंग्रहः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, கோபம், மகிழ்ச்சி, பேராசை, மயக்கம், வஞ்சகம்—மேலும் தர்மம் அதர்மம்—இவை உடலுடையோருக்கே உரியவை; இவற்றின் ஆட்பாட்டினாலே உடல்-சங்கிரகம் (தேகத்தை ஏற்று காத்தல்) நிகழ்கிறது.

Verse 112

शरीरे सति वै क्लेशः सो ऽविद्यां संत्यजेद्बुधः अविद्यां विद्यया हित्वा स्थितस्यैव च योगिनः

உடல் இருக்கும் வரை துன்பக் கிளேசம் நிச்சயம் உண்டு; ஆகவே ஞானி அவித்யையை விட்டு விட வேண்டும். வித்யையால் அவித்யையை நீக்கி யோகி தன் நிலையான சுவநிலையில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறான்.

Verse 113

क्रोधाद्या नाशमायान्ति धर्माधर्मौ च वै द्विजाः तत्क्षयाच्च शरीरेण न पुनः सम्प्रयुज्यते

ஓ இருபிறப்போரே, கோபம் முதலியவை அழிகின்றன; தர்மம் அதர்மமும் க்ஷயமடைகின்றன. அவை க்ஷயமானபின் உயிர் மீண்டும் உடலுடன் சேர்வதில்லை.

Verse 114

स एव मुक्तः संसाराद् दुःखत्रयविवर्जितः एवं ज्ञानं विना नास्ति ध्यानं ध्यातुर् द्विजर्षभाः

மூவகைத் துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டவனே உண்மையில் சம்சாரத்திலிருந்து முக்தன். ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, உண்மை ஞானமின்றி தியானிக்கிறவனுக்கு தியானம் இல்லை.

Verse 115

ज्ञानं गुरोर्हि संपर्कान् न वाचा परमार्थतः चतुर्व्यूहमिति ज्ञात्वा ध्याता ध्यानं समभ्यसेत्

பரமார்த்தத்தில் ஞானம் குருவின் நெருங்கிய தொடர்பினால் பெறப்படுகிறது; வெறும் சொற்களால் அல்ல. ஆகவே சதுர்வ்யூஹத் தத்துவத்தை அறிந்து தியானி நிலையாக தியானத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 116

सहजागन्तुकं पापम् अस्थिवागुद्भवं तथा ज्ञानाग्निर्दहते क्षिप्रं शुष्केन्धनम् इवानलः

பாவம் இயல்பானதாக இருந்தாலும், பின்னர் சேர்த்ததாக இருந்தாலும், எலும்பும் வாக்கும் முதலானவற்றிலிருந்து எழுந்ததாக இருந்தாலும்—ஞானாக்னி அதை விரைவில் எரித்தழிக்கும்; உலர்ந்த எரிபொருளை அக்கினி விழுங்குவது போல.

Verse 117

ज्ञानात्परतरं नास्ति सर्वपापविनाशनम् अभ्यसेच्च सदा ज्ञानं सर्वसंगविवर्जितः

முக்தி தரும் ஞானத்தைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. ஆகவே எல்லா பற்றுகளையும் விட்டு, எப்போதும் இந்த ஞானத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 118

ज्ञानिनः सर्वपापानि जीर्यन्ते नात्र संशयः क्रीडन्नपि न लिप्येत पापैर्नानाविधैरपि

ஞானியின் எல்லாப் பாவங்களும் சிதைந்து போகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. அவர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், பலவகைப் பாவங்களால் மாசுபடார்.

Verse 119

इम्पोर्तन्चे ओफ़् ध्यान ज्ञानं यथा तथा ध्यानं तस्माद्ध्यानं समभ्यसेत् ध्यानं निर्विषयं प्रोक्तम् आदौ सविषयं तथा

தியானத்தினால் எவ்வாறு உண்மை ஞானம் உதயமாவதோ, அதனால் தியானத்தைத் திடமாகப் பயில வேண்டும். தியானம் இறுதியில் நிர்விஷயமாக (பொருளற்றதாக) கூறப்படுகிறது; ஆனால் தொடக்கத்தில் அது சவிஷயமாக (பொருளுடன்) நடைமுறையில் இருக்கும்.

Verse 120

षट्प्रकारं समभ्यस्य चतुःषड्दशभिस् तथा तथा द्वादशधा चैव पुनः षोडशधा क्रमात्

ஆறு வகை வழிபாட்டை நன்கு பயின்ற பின், இருபத்துநான்கு வகைகளிலும் அதேபோல் செய்ய வேண்டும். அதுபோல பன்னிரண்டு பிரிவுகளிலும், பின்னர் முறையே பதினாறு பிரிவுகளிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 121

द्विधाभ्यस्य च योगीन्द्रो मुच्यते नात्र संशयः शुद्धजांबूनदाकारं विधूमाङ्गारसन्निभम्

இந்த இருவகை பயிற்சியால் யோகிகளின் தலைவன் விடுதலை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. அவன் லிங்கத் தத்துவத்தைத் தூய சுத்தத் தங்கம் போலவும், புகையற்ற எரிகனல் போலவும் ஒளிமிகு, நுண்ணிய, மாசற்றதாகக் காண்கிறான்.

Verse 122

पीतं रक्तं सितं विद्युत् कोटिकोटिसमप्रभम् अथवा ब्रह्मरन्ध्रस्थं चित्तं कृत्वा प्रयत्नतः

முயற்சியுடன் மனத்தை உள்ளொளியில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்—மஞ்சள், சிவப்பு அல்லது வெள்ளை—கோடிக்கோடி மின்னல்களின் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பது; அல்லது தலைச்சிகரத்தில் உள்ள பிரம்மரந்த்ரத்தில் சித்தத்தை உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 123

न सितं वासितं पीतं न स्मरेद् ब्रह्मविद् भवेत् अहिंसकः सत्यवादी अस्तेयी सर्वयत्नतः

பிரம்மவித் மயக்கமூட்டும், மணமூட்டிய, தூண்டுதலான பானங்களை விரும்பவும் கூடாது; நினைக்கவும் கூடாது—அவ்வாறு அவன் பிரம்மஞானத்தில் நிலைபெறுகிறான். எல்லா முயற்சியுடனும் அவன் அஹிம்சை உடையவன், சத்தியவான், அஸ்தேயன் (திருடாமை) ஆக இருக்க வேண்டும்.

Verse 124

परिग्रहविनिर्मुक्तो ब्रह्मचारी दृढव्रतः संतुष्टः शौचसम्पन्नः स्वाध्यायनिरतः सदा

பரிக்ரஹ ஆசை அற்றவன், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து உறுதியான விரதம் கொண்டவன்; திருப்தியுடன் தூய்மை நிறைந்தவன், எப்போதும் சுவாத்யாயத்தில் ஈடுபடுபவன்—அவனே சிவமார்க்கத்திற்குத் தகுதியான சாதகன்।

Verse 125

मद्रक्तश्चाभ्यसेद्ध्यानं गुरुसंपर्कजं ध्रुवम् न बुध्यति तथा ध्याता स्थाप्य चित्तं द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! என்னில் பக்தியுடன் இணைந்தவனே குரு-சம்பந்தத்தால் உண்டாகும் நிலையான தியானத்தைப் பயில வேண்டும்; இல்லையெனில் தியானி மனத்தை நிலைநிறுத்தினாலும் தத்துவத்தை உண்மையாக அறியான்।

Verse 126

न चाभिमन्यते योगी न पश्यति समन्ततः न घ्राति न शृणोत्येव लीनः स्वात्मनि यः स्वयम्

யோகி அகந்தை-அபிமானம் கொள்ளான்; எங்கும் வெளிமுகமாக நோக்கான்; மணம் உணரான், கேட்கவும் மாட்டான்—தானே தன் ஆத்மச్వరூபத்தில் லயித்தவன்.

Verse 127

न च स्पर्शं विजानाति स वै समरसः स्मृतः पार्थिवे पटले ब्रह्मा वारितत्त्वे हरिः स्वयम्

அவன் தொடுதலையும் அறியான்; அவனே சமரஸன்—சமநிலையில்நிற்பவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறான். மண்ணிய அடுக்கில் பிரம்மா, நீர்தத்துவத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) தாமே அதிஷ்டாதா.

Verse 128

वाह्नेये कालरुद्राख्यो वायुतत्त्वे महेश्वरः सुषिरे स शिवः साक्षात् क्रमादेवं विचिन्तयेत्

அக்னித் தத்துவத்தில் அவர் காலருத்ரன்; வாயுத் தத்துவத்தில் மகேஸ்வரன்; உள்ளத்தின் நுண்ணிய சுஷிர-ஆகாசத்தில் அவர் நேரே சாக்ஷாத் சிவன். இவ்வாறு படிப்படியாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 129

क्षितौ शर्वः स्मृतो देवो ह्य् अपां भव इति स्मृतः रुद्र एव तथा वह्नौ उग्रो वायौ व्यवस्थितः

பூமியில் தேவன் ‘சர்வ’ என நினைக்கப்படுகிறார்; நீரில் ‘பவ’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அக்கினியில் அவர் ‘ருத்ர’னே; காற்றில் ‘உக்ர’ராக நிலைகொள்கிறார்॥

Verse 130

भीमः सुषिरनाके ऽसौ भास्करे मण्डले स्थितः ईशानः सोमबिम्बे च महादेव इति स्मृतः

சுஷிர-நாகத்தில் சூரிய மண்டலத்தில் நிலைகொண்டவர் ‘பீம’ என நினைக்கப்படுகிறார். சந்திர பிம்பத்தில் ‘ஈசான’ராக—அவர் ‘மகாதேவ’ன் எனப் போற்றப்படுகிறார்॥

Verse 131

पुंसां पशुपतिर्देवश् चाष्टधाहं व्यवस्थितः काठिन्यं यत्तनौ सर्वं पार्थिवं परिगीयते

உடலுடைய உயிர்களுக்காக தேவன் பசுபதி இங்கு எட்டுவகைத் தத்துவமாக நிலைபெற்றுள்ளார். உடலில் உள்ள கடினத்தன்மை அனைத்தும் ‘பார்த்திவ’ தத்துவம் எனப் பாடப்படுகிறது॥

Verse 132

आप्यं द्रवमिति प्रोक्तं वर्णाख्यो वह्निरुच्यते यत्संचरति तद्वायुः सुषिरं यद्द्विजोत्तमाः

நீர் என்பது திரவத்தன்மையின் தத்துவம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; அக்கினி என்பது நிறம்/ஒளியை வெளிப்படுத்துவது எனக் கூறப்படுகிறது. அசைந்து செல்பது காற்று; வெற்றிடமாய் இருப்பது, ஓ இருபிறப்புச் சிறந்தோரே, ஆகாயம்॥

Verse 133

तदाकाशं च विज्ञानं शब्दजं व्योमसंभवम् तथैव विप्रा विज्ञानं स्पर्शाख्यं वायुसंभवम्

அதுவே ஆகாயம்; ஒலியால் பிறந்து வியோமத்திலிருந்து எழும் அறிவும் அதுவே. அதுபோல, ஓ விப்ரர்களே, ‘ஸ்பரிச’ எனப்படும் அறிவு காற்றிலிருந்து தோன்றுகிறது॥

Verse 134

रूपं वाह्नेयमित्युक्तम् आप्यं रसमयं द्विजाः गन्धाख्यं पार्थिवं भूयश् चिन्तयेद्भास्करं क्रमात्

ரூபம் அக்னி-தத்துவத்தினது; ரசம் ஜல-தத்துவத்தினது; கந்தம் ப்ருதிவி-தத்துவம் என அழைக்கப்படுகிறது. ஓ த்விஜர்களே, பின்னர் முறையாக பாஸ்கரனைத் தியானிக்கவும்।

Verse 135

नेत्रे च दक्षिणे वामे सोमं हृदि विभुं द्विजाः आजानु पृथिवीतत्त्वम् आनाभेर् वारिमण्डलम्

வலது, இடது கண்களில் சோமனை நிறுவி, இதயத்தில் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனைத் தியானிக்கவும். நாபியிலிருந்து முழங்கால் வரை ப்ருதிவி-தத்துவம்; நாபி-பகுதியில் ஜலமண்டலத்தைப் பாவிக்கவும்।

Verse 136

आकण्ठं वह्नितत्त्वं स्याल् ललाटान्तं द्विजोत्तमाः वायव्यं वै ललाटाद्यं व्योमाख्यं वा शिखाग्रकम्

கழுத்துவரை அக்னி-தத்துவம்; நெற்றி முடிவுவரை வாயு-தத்துவம் தியானிக்கவும். சிகை-முடியில் வ்யோம (ஆகாச) தத்துவத்தை நிறுவி சிவபூஜை செய்யவும்।

Verse 137

हंसाख्यं च ततो ब्रह्म व्योम्नश्चोर्ध्वं ततः परम् व्योमाख्यो व्योममध्यस्थो ह्य् अयं प्राथमिकः स्मरेत्

வ்யோமத்தின் மேலே ‘ஹம்ஸ’ எனப்படும் பிரம்மம்; அதற்கும் அப்பால், ஆகாசத்தின் நடுவில் நிலையும் ‘வ்யோம’ எனப்படும் பிரம்மம் உள்ளது. இதுவே முதன்மையான நினைவு-தியானம்।

Verse 138

न जीवः प्रकृतिः सत्त्वं रजश्चाथ तमः पुनः महांस्तथाभिमानश् च तन्मात्राणीन्द्रियाणि च

ஜீவன் அல்ல, பிரக்ருதி அல்ல, சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களும் அல்ல; மஹத் அல்ல, அஹங்காரம் அல்ல, தன்மாத்திரைகளும் இந்திரியங்களும் அல்ல—இவை பரமேஸ்வரன் அல்ல. இவை அனைத்தும் பாசம் (பந்தம்); பரம்பதி சிவனே।

Verse 139

व्योमादीनि च भूतानि नैवेह परमार्थतः व्याप्य तिष्ठद्यतो विश्वं स्थाणुरित्यभिधीयते

ஆகாயம் முதலிய பூதங்கள் இங்கே பரமார்த்தத்தில் இறுதி உண்மை அல்ல. முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபித்து இருந்தும் அசையாது நிலைபெற்றிருப்பதால் அவர் ஸ்தாணு—அசையா ஆண்டவன் சிவன், அனைத்தையும் தாங்கும் பதி—என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 140

उदेति सूर्यो भीतश् च पवते वात एव च द्योतते चन्द्रमा वह्निर् ज्वलत्यापो वहन्ति च

அச்சத்துடன் சூரியன் உதயமாகிறது; காற்று வீசுகிறது; சந்திரன் ஒளிர்கிறது; அக்கினி எரிகிறது; நீர்கள் ஓடுகின்றன—ஒவ்வொன்றும் தன் விதிக்கப்பட்ட செயலை, பதி-பரமேஸ்வரனின் ஆட்சியால் நிறைவேற்றுகின்றன.

Verse 141

दधाति भूमिराकाशम् अवकाशं ददाति च तदाज्ञया ततं सर्वं तस्माद्वै चिन्तयेद्द्विजाः

பூமி ஆகாயத்தைத் தாங்குகிறது; உயிர்களுக்கு வாழ்விட இடத்தையும் அளிக்கிறது; ஆனால் இவை அனைத்தும் அவருடைய ஆணையாலேயே விரிந்து ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, அந்த பரம பதி சிவனைத் தியானியுங்கள்.

Verse 142

तेनैवाधिष्ठितं तस्माद् एतत्सर्वं द्विजोत्तमाः सर्वरूपमयः शर्व इति मत्वा स्मरेद्भवम्

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே, இவை அனைத்தும் அவராலேயே ஆதரிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே, சர்வன் எல்லா ரூபங்களிலும் நிறைந்தவன் என்று உணர்ந்து, பவனாகிய சிவனை நினையுங்கள்; அவர் உள்ளார்ந்த ஆளும் பதி.

Verse 143

संसारविषतप्तानां ज्ञानध्यानामृतेन वै प्रतीकारः समाख्यातो नान्यथा द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே, சம்சார விஷத்தால் எரிந்த உயிர்களுக்கு நிவாரணம் ஞானமும் தியானமும் எனும் அமுதமே என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; இதற்கு வேறு மருந்தில்லை.

Verse 144

ज्ञानं धर्मोद्भवं साक्षाज् ज्ञानाद् वैराग्यसंभवः वैराग्यात्परमं ज्ञानं परमार्थप्रकाशकम्

ஞானம் நேரடியாக தர்மத்திலிருந்து உண்டாகிறது; ஞானத்திலிருந்து வைராக்யம் பிறக்கிறது. வைராக்யத்திலிருந்து பரமார்த்தத்தை ஒளிரச் செய்யும் பரம ஞானம் தோன்றுகிறது—பாசங்களைத் தளர்த்தி பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா)வை பதி (சிவன்) நோக்கி நடத்துகிறது.

Verse 145

ज्ञानवैराग्ययुक्तस्य योगसिद्धिर्द्विजोत्तमाः योगसिद्ध्या विमुक्तिः स्यात् सत्त्वनिष्ठस्य नान्यथा

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! உண்மை ஞானமும் வைராக்யமும் உடையவர்க்கு யோகசித்தி உண்டாகும். அந்த யோகசித்தியால் விடுதலை கிடைக்கும்—சத்த்வத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றவர்க்கே; வேறு வழியில்லை.

Verse 146

तमोविद्यापदच्छन्नं चित्रं यत्पदमव्ययम् सत्त्वशक्तिं समास्थाय शिवमभ्यर्चयेद्द्विजाः

தமோ குணமும் அவித்தையுமெனும் நிலையால் மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த அழியாத பதம் வியப்பாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, ஓ இருமுறை பிறந்தோரே, சத்த்வ சக்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு சிவனை வழிபடுங்கள்.

Verse 147

यः सत्त्वनिष्ठो मद्भक्तो मदर्चनपरायणः सर्वतो धर्मनिष्ठश् च सदोत्साही समाहितः

சத்த்வத்தில் நிலைபெற்று, எனக்கு பக்தனாய், என் அர்ச்சனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, எல்லாவிதத்திலும் தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து, எப்போதும் உற்சாகமுடன், உள்ளம் ஒருமுகமாக சமாதானமாய் இருப்பவனே என் உண்மைப் பக்தன்.

Verse 148

सर्वद्वन्द्वसहो धीरः सर्वभूतहिते रतः ऋजुस्वभावः सततं स्वस्थचित्तो मृदुः सदा

எல்லா இரட்டைகளையும் (இன்ப-துன்பம் முதலிய) தாங்கும் திடமுடையவன், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடுவான். நேர்மையான இயல்புடன், எப்போதும் அமைதியான உள்ளத்துடன், என்றும் மென்மையுடன் இருப்பான்.

Verse 149

अमानी बुद्धिमाञ्छान्तस् त्यक्तस्पर्धो द्विजोत्तमाः सदा मुमुक्षुर्धर्मज्ञः स्वात्मलक्षणलक्षणः

ஓ த்விஜோத்தமா! முக்தியை நாடும் முமுக்ஷு எப்போதும் மான ஆசையற்றவன், நல்விவேகம் உடையவன், அமைதியானவன், போட்டியைத் துறந்தவன். அவன் தர்மஞானி; ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தின் இலக்கணங்களால் அறியப்படுவான்—உள்ளே திரும்பி தன் ஆத்மஸ்வரூபமான பதி சிவனில் நிலைபெறுவான்.

Verse 150

ऋणत्रयविनिर्मुक्तः पूर्वजन्मनि पुण्यभाक् जरायुक्तो द्विजो भूत्वा श्रद्धया च गुरोः क्रमात्

மூன்று கடன்களிலிருந்து விடுபட்டு, முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தால் நிறைந்தவனாய், முதிர்ச்சியடைந்த த்விஜனாகி, அவன் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் குரு வகுத்த ஒழுங்குமுறைப்படி நடக்கிறான்.

Verse 151

अन्यथा वापि शुश्रूषां कृत्वा कृत्रिमवर्जितः स्वर्गलोकमनुप्राप्य भुक्त्वा भोगाननुक्रमात्

அல்லது, வஞ்சனையின்றி உண்மையான சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்து, அவன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறான்; அங்கே தன் கர்மபலனாக வரும் போகங்களை முறையே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 152

आसाद्य भारतं वर्षं ब्रह्मविज्जायते द्विजाः संपर्काज्ज्ञानमासाद्य ज्ञानिनो योगविद्भवेत्

பாரதவர்ஷத்தை அடைந்து த்விஜன் பிரஹ்மவித் ஆகிறான். ஸத்ஸங்கத்தால் ஞானம் கிடைக்கிறது; ஞானம் பெற்றபின் அவன் ஞானி, யோகவித்—யோகத்தில் தேர்ந்தவன்—ஆகிறான்.

Verse 153

क्रमो ऽयं मलपूर्णस्य ज्ञानप्राप्तेर्द्विजोत्तमाः तस्मादनेन मार्गेण त्यक्तसंगो दृढव्रतः

ஓ த்விஜோத்தமா! மலம் நிறைந்த உயிர்க்கு ஞானம் பெறும் படிநிலை இதுவே. ஆகவே இதே மார்க்கத்தில்—பற்றுச் சங்கத்தைத் துறந்து, உறுதியான விரதத்தில் நிலைத்து—பசுவை பதி (சிவன்) நோக்கி நடத்தும் ஞானம் கிடைக்கும்.

Verse 154

संसारकालकूटाख्यान् मुच्यते मुनिपुङ्गवाः एवं संक्षेपतः प्रोक्तं मया युष्माकमच्युतम्

முனிவரே, சம்சாரமெனும் காலகூட விஷத்திலிருந்து உயிர் விடுதலை பெறுகிறது. இவ்வாறு நான் உமக்கு சுருக்கமாக இந்த அச்யுத உபதேசத்தை உரைத்தேன்—பதி சிவனைச் சரணடைந்தால் பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) பாசம் (பந்தம்) நீங்கி விடுதலை பெறும்।

Verse 155

ज्ञानस्यैवेह माहात्म्यं प्रसंगादिह शोभनम् एवं पाशुपतं योगं कथितं त्वीश्वरेण तु

இங்கு இந்த மங்களமான சூழலில் விடுதலை தரும் ஞானத்தின் மகிமை அழகாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு பாசுபத யோகம் ஈசுவரனால் தாமே உபதேசிக்கப்பட்டது।

Verse 156

न देयं यस्य कस्यापि शिवोक्तं मुनिपुङ्गवाः दातव्यं योगिने नित्यं भस्मनिष्ठाय सुप्रियम्

முனிவரே, சிவன் உரைத்த உபதேசத்தை யாருக்காகவும் வழங்கக் கூடாது. பஸ்ம நிஷ்டையில் நிலைத்த யோகிக்கே எப்போதும் அளிக்க வேண்டும்; அத்தகைய பக்தன் ஆண்டவனுக்கு மிகப் பிரியமானவன்।

Verse 157

यः पठेच्छृणुयाद्वापि संसारशमनं नरः स याति ब्रह्मसायुज्यं नात्र कार्या विचारणा

இந்த சம்சார-சமன உபதேசத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் பிரம்ம-சாயுஜ்யம்—பரமேசுவரன் (சிவன்) உடன் முழு ஒன்றுபாடு—அடைவார்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்।