Adhyaya 107

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवताण्डवकथनं नाम षडधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः पुरोपमन्युना सूत गाणपत्यं महेश्वरात् क्षीरार्णवः कथं लब्धो वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சிவ தாண்டவக் கதனம்’ எனப்படும் நூற்றேழாம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! முன்பு உபமன்யு மகேஸ்வரனிடமிருந்து ‘காணபத்ய’ நிலையை எவ்வாறு பெற்றான்? இப்போது எங்களுக்கு விளக்குக।

Verse 2

सूत उवाच एवं कालीम् उपालभ्य गते देवे त्रियंबके उपमन्युः समभ्यर्च्य तपसा लब्धवान्फलम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு காளியை கண்டித்தபின், திரியம்பகன் (சிவன்) சென்றுவிட்டபோது, உபமன்யு முறையாக ஆராதனை செய்து தவத்தால் பலனை அடைந்தான்।

Verse 3

उपमन्युरिति ख्यातो मुनिश् च द्विजसत्तमाः कुमार इव तेजस्वी क्रीडमानो यदृच्छया

அவன் ‘உபமன்யு’ எனப் புகழ்பெற்றவன்—இருபிறப்போரில் சிறந்த முனிவன். இளையவன் போல் ஒளிவீசி, தன்னிச்சையாகச் சுற்றி விளையாடினான்।

Verse 4

कदाचित् क्षीरम् अल्पं च पीतवान् मातुलाश्रमे ईर्ष्यया मातुलसुतो ह्य् अपिबत् क्षीरम् उत्तमम्

ஒருமுறை மாமாவின் ஆசிரமத்தில் அவன் சிறிதளவு பால் குடித்தான்; ஆனால் பொறாமையால் மாமாவின் மகன் சிறந்த பாலையே குடித்துவிட்டான்।

Verse 5

पीत्वा स्थितं यथाकामं दृष्ट्वा प्रोवाच मातरम् मातर्मातर्महाभागे मम देहि तपस्विनि

குடித்து விருப்பம்போல் இருந்தபின், தாயை நோக்கி கூறினான்—“அம்மா, அம்மா! பெரும்பேறு பெற்ற தவஸ்வினியே, எனக்குக் கொடு; நான் வேண்டியது எனக்குக் கொடு.”

Verse 6

गव्यं क्षीरम् अतिस्वादु नाल्पमुष्णं नमाम्यहम् सूत उवाच उपलालितैवं पुत्रेण पुत्रम् आलिङ्ग्य सादरम्

“பசுவின் பால் மிக இனிமை; மிகச் சூடுமல்ல, குறைவுமல்ல—அதற்கு நான் வணங்குகிறேன்.” சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மகனின் அன்பால் தந்தை மனமார மகனை அணைத்தார்।

Verse 7

दुःखिता विललापार्ता स्मृत्वा नैर्धन्यमात्मनः स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः क्षीरम् उपमन्युरपि द्विजाः देहि देहीति तामाह रोदमानो महाद्युतिः

அவள் துயருற்று வேதனையுடன் அழுது புலம்பினாள்; தன் வறுமையை நினைத்து கலங்கினாள். இருபிறப்புக் குழந்தை உபமன்யுவும் மீண்டும் மீண்டும் பாலை நினைத்து, பேரொளியுடன் அழுதபடி—“கொடு, கொடு!” என்று அவளிடம் சொன்னான்।

Verse 8

उञ्छवृत्त्यार्जितान् बीजान् स्वयं पिष्ट्वा च सा तदा बीजपिष्टं तदालोड्य तोयेन कलभाषिणी

உஞ்஛விருத்தியால் சேகரித்த தானிய விதைகளை அந்த இனிய குரல்வளி தானே அரைத்தாள். பின்னர் நீர் சேர்த்து அந்த மாவை நன்றாகக் கலக்கி, பதி (சிவன்) ஒழுக்கத் தவநெறி உணர்வோடு நைவேத்யமும் வாழ்வாதாரமும் ஆகத் தயாரித்தாள்.

Verse 9

ऐह्येहि मम पुत्रेति सामपूर्वं ततः सुतम् आलिङ्ग्यादाय दुःखार्ता प्रददौ कृत्रिमं पयः

அவள் “வா, வா—என் மகனே” என்று அழைத்து, முதலில் சமாதானமான சொற்களால் அவனைத் தேற்றினாள். பின்னர் துயரால் கலங்கியவளாய், குழந்தையை அணைத்து எடுத்துக் கொண்டு, மாற்றாகத் தயாரித்த பாலை அளித்தாள்.

Verse 10

पीत्वा च कृत्रिमं क्षीरं मात्रा दत्तं द्विजोत्तमाः नैतत्क्षीरमिति प्राह मातरं चातिविह्वलः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! தாய் அளித்த மாற்றுப் பாலை குடித்தவுடன் அவன் மிகுந்த கலக்கமடைந்து, தாயிடம் “இது பால் அல்ல” என்று கூறினான்.

Verse 11

दुःखिता सा तदा प्राह सम्प्रेक्ष्याघ्राय मूर्धनि संमार्ज्य नेत्रे पुत्रस्य कराभ्यां कमलायते

அப்போது துயருற்ற அவள் பேசினாள்—மகனை அன்புடன் உற்றுநோக்கி, அவன் தலையை மணந்து, இரு கைகளாலும் அவன் கண்களைத் துடைத்து, அவை தாமரையென மலரச் செய்தாள்.

Verse 12

तटिनी रत्नपूर्णास्ते स्वर्गपातालगोचराः भाग्यहीना न पश्यन्ति भक्तिहीनाश् च ये शिवे

அந்த நதிகள் ரத்தினங்களால் நிரம்பியவை; ஸ்வர்க்கம் முதல் பாதாளம் வரை எட்டத்தக்கவை. ஆனால் பாக்கியமற்றோர்—சிவபக்தியற்றோர்—அவற்றைக் காண இயலார்.

Verse 13

राज्यं स्वर्गं च मोक्षं च भोजनं क्षीरसंभवम् न लभन्ते प्रियाण्येषां नो तुष्यति सदा भवः

அவர்கள் அரசையும் பெறார்; சுவர்க்கமும் பெறார்; மோக்ஷமும் பெறார்; பால்-பிறந்த உணவும் கூட பெறார். அவர்களுக்கு இனிய பயன் எதுவும் கிட்டாது; பவனாகிய சிவனும் எப்போதும் அவர்களால் திருப்தியடையார்।

Verse 14

भवप्रसादजं सर्वं नान्यदेवप्रसादजम् अन्यदेवेषु निरता दुःखार्ता विभ्रमन्ति च

எல்லா பெறுதலும் பவனாகிய சிவனின் அருளாலேயே உண்டாகும்; பிற தேவர்களின் அருளால் அல்ல. பிற தெய்வங்களில் பற்றுடையோர் துயரால் வாடி மயக்கத்தில் அலைந்து திரிவர்।

Verse 15

क्षीरं तत्र कुतो ऽस्माकं महादेवो न पूजितः पूर्वजन्मनि यद्दत्तं शिवमुद्यम्य वै सुत

“மகனே, அங்கே நமக்குப் பால் எங்கே இருந்து வரும்? முன்ஜன்மத்தில் மகாதேவனை வழிபடவில்லை. அப்போது அளித்ததெதுவாயினும்—மகனே, உறுதியான முயற்சியுடன் சிவனையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு—அதுவே நல்விளைவு தரும்.”

Verse 16

तदेव लभ्यं नान्यत्तु विष्णुमुद्यम्य वा प्रभुम् निशम्य वचनं मातुर् उपमन्युर्महाद्युतिः

“அதுவே அடையத்தக்கது; வேறொன்றல்ல.” என்று உறுதி கொண்டு, ஆண்டவன் விஷ்ணுவை நாடி முயன்றான்; தாயின் சொற்களை கேட்ட மகாதேஜஸ்வியான உபமன்யு பரமத்தை நோக்கி உழைத்தான்।

Verse 17

बालो ऽपि मातरं प्राह प्रणिपत्य तपस्विनीम् त्यज शोकं महाभागे महादेवो ऽस्ति चेत्क्वचित्

சிறுவனும் தவமுடைய தாயை வணங்கி கூறினான்—“மகாபாக்யவதியே, துயரை விடு. மகாதேவன் எங்காவது இருப்பாரெனில், அவர் நிச்சயமாக (இங்கேயே) உள்ளார்.”

Verse 18

चिराद्वा ह्यचिराद्वापि क्षीरोदं साधयाम्यहम् सूत उवाच तां प्रणम्यैवमुक्त्वा स तपः कर्तुं प्रचक्रमे

“நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகாயினும் உடனடியாகவாயினும், நான் க்ஷீரோதம் (பாற்கடலை) நிச்சயம் சாதிப்பேன்.” என்று. சூதர் கூறினார்—அவளுக்கு வணங்கி இவ்வாறு சொல்லி, அவன் தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 19

तमाह माता सुशुभं कुर्विति सुतरां सुतम् अनुज्ञातस्तया तत्र तपस्तेपे सुदुस्तरम्

அப்போது தாய் மகனிடம், “மிகவும் மங்களமானதைச் செய்” என்றாள். அவளின் அனுமதி பெற்ற அவன் அங்கே மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 20

हिमवत्पर्वतं प्राप्य वायुभक्षः समाहितः तपसा तस्य विप्रस्य विधूपितमभूज्जगत्

ஹிமவத் மலையை அடைந்து, அந்த அந்தணன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி தவம் செய்தான். அவன் தவவலிமையால் உலகமெங்கும் அதிர்ந்தது.

Verse 21

प्रणम्याहुस्तु तत्सर्वे हरये देवसत्तमाः श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान्पुरुषोत्तमः

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் வணங்கி ஹரியிடம் கூறினர். அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், பகவான் புருஷோத்தமன் (பதில் சொல்லத் தயாரானான்).

Verse 22

किमिदं त्विति संचिन्त्य ज्ञात्वा तत्कारणं च सः जगाम मन्दरं तूर्णं महेश्वरदिदृक्षया

“இது என்ன?” என்று சிந்தித்து, அதன் காரணத்தை அறிந்து, மகேஸ்வரனை தரிசிக்க விரும்பி அவன் விரைவாக மந்தர மலையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 23

दृष्ट्वा देवं प्रणम्यैवं प्रोवाचेदं कृताञ्जलिः भगवन् ब्राह्मणः कश्चिद् उपमन्युरितिश्रुतः

தேவனைத் தரிசித்து அவர் வணங்கி, கைகூப்பி உரைத்தார்— “பகவனே! உபமன்யு எனப்படும் ஒரு பிராமணர் மரபில் புகழ்பெற்றவர் என்று கேள்விப்பட்டேன்.”

Verse 24

क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तं निवारय एतस्मिन्नन्तरे देवः पिनाकी परमेश्वरः शक्ररूपं समास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं तदा

பால் வேண்டி அவன் அனைத்தையும் எரிக்கிறான்; தவத்தால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்து. இதற்கிடையில் பினாகம் தாங்கிய பரமேஸ்வரன், சக்கரன் (இந்திரன்) வடிவம் ஏற்று, செல்லத் தீர்மானித்தான்.

Verse 25

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः सह सुरासुरसिद्धमहोरगैर् अमरराजतनुं स्वयमास्थितः

அப்போது சதாசிவன் ஒளிவெள்ளை சிறந்த யானை மீது ஏறி முனிவரின் தவவனத்திற்குச் சென்றான்; தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், மகா நாகர்கள் உடன், தானே அமரராஜனின் மாட்சிமைமிகு வடிவத்தை ஏற்றிருந்தான்.

Verse 26

सहैव चारुह्य तदा द्विपं तं प्रगृह्य वालव्यजनं विवस्वान् /* वामेन शच्या सहितं सुरेन्द्रं करेण चान्येन सितातपत्रम्

அப்போது விவஸ்வான் (சூரியன்) அந்த அழகிய யானை மீது ஏறி யாக்-வால் சாமரத்தை உயர்த்திப் பிடித்தான்; இடக்கையால் சசீ உடன் இருந்த சுரேந்திரனைப் பணிந்தான், மற்ற கையால் வெண்மையான அரசுக் குடையைத் தாங்கினான்.

Verse 27

रराज भगवान् सोमः शक्ररूपी सदाशिवः सितातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः

பகவான் சோமன் ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தான்; சக்கரன் வடிவம் கொண்ட சதாசிவன் வெண்குடையால், சந்திர வட்டம் ஒளியூட்டும் மந்தர மலைபோல் விளங்கினான்.

Verse 28

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुम् उपमन्योस् तदाश्रमम्

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்) வடிவை ஏற்று பரமேஸ்வரன் சிவன், உபமன்யுவின் அந்த ஆசிரமத்திற்குக் கருணை அருளச் சென்றான்.

Verse 29

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् प्रणम्य शिरसा प्राह मुनिर्मुनिवराः स्वयम्

சக்ர வடிவம் தாங்கிய பரமேசான சிவனை கண்ட மாமுனி, தலைவணங்கி வணங்கி, தானே உரையாடத் தொடங்கினார்.

Verse 30

पावितश्चाश्रमश्चायं मम देवेश्वरः स्वयम् प्राप्तः शक्रो जगन्नाथो भगवान्भानुना प्रभुः

‘என் இந்த ஆசிரமம் புனிதமடைந்தது; தேவேஸ்வரன் தாமே வந்துள்ளார். சக்ரன் (இந்திரன்) வந்துள்ளார்; மேலும் ஜகந்நாதன்—பகவான் பானு (சூரியன்) ஆண்டவனும் வந்துள்ளார்.’

Verse 31

एवमुक्त्वा स्थितं वीक्ष्य कृताञ्जलिपुटं द्विजम् प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

இவ்வாறு கூறி, கைகூப்பி நின்ற அந்த த்விஜனை நோக்கி, சக்ர வடிவம் கொண்ட ஹரன் ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தான்.

Verse 32

तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत ददामि चेप्सितान् सर्वान् धौम्याग्रज महामते

‘நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; வரம் கேள். நல்ல விரதம் கொண்டவனே, இந்தத் தவத்தினால்—தௌம்யரின் மூத்தவரே, மாமதியே—நீ விரும்பிய அனைத்தையும் நான் அருள்கிறேன்.’

Verse 33

एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिसत्तमः वरयामि शिवे भक्तिम् इत्युवाच कृताञ्जलिः

சக்ரன் (இந்திரன்) இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவருள் சிறந்தவர் கைகூப்பி—“நான் சிவபக்தியையே வரமாகத் தேர்கிறேன்” என்றார்.

Verse 34

ततो निशम्य वचनं मुनेः कुपितवत्प्रभुः प्राह सव्यग्रमीशानः शक्ररूपधरः स्वयम्

முனியின் சொற்களை கேட்டதும், சக்ர ரூபம் எடுத்திருந்த ஈசானனாகிய ஆண்டவன், கோபித்ததுபோல் கலங்கிய முகத்துடன் பேசினார்.

Verse 35

मां न जानासि देवर्षे देवराजानमीश्वरम् त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

தேவரிஷியே! நீ என்னை அறியவில்லையா? நான் தேவர்களின் அரசன், ஈசன், மூவுலகத் தலைவன் சக்ரன்; எல்லா தேவரும் வணங்குபவன்.

Verse 36

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

விப்ரருள் சிறந்தவனே! என் பக்தனாகு; எப்போதும் என்னையே வழிபடு. உனக்கு எல்லா மங்களங்களையும் அளிப்பேன். ருத்ரனை வெறும் நிர்குணன் என எண்ணுதலை விட்டு விடு.

Verse 37

ततः शक्रस्य वचनं श्रुत्वा श्रोत्रविदारणम् उपमन्युरिदं प्राह जपन् पञ्चाक्षरं शुभम्

சக்ரனின் செவியைப் பிளக்கும் சொற்களை கேட்டதும், உபமன்யு புனித பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபித்தபடியே இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 38

मन्ये शक्रस्य रूपेण नूनम् अत्रागतः स्वयम् कर्तुं दैत्याधमः कश्चिद् धर्मविघ्नं च नान्यथा

சக்ரன் (இந்திரன்) என்றே தோற்றமெடுத்து, ஒரு கீழ்மையான தைத்தியன் நிச்சயமாகத் தானே இங்கு வந்துள்ளான்—தர்மத்திற்கு இடையூறு செய்யவே, வேறு காரணமில்லை என நான் எண்ணுகிறேன்।

Verse 39

त्वयैव कथितं सर्वं भवनिन्दारतेन वै प्रसंगाद्देवदेवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

பவனை (சிவனை) நிந்திப்பதில் ஈடுபட்டு, நீயே அனைத்தையும் கூறினாய். ஆனால் அதே உரையாடலின் போக்கில், தேவர்களின் தேவனான மகாத்மாவின் நிர்குண இயல்பையும் வெளிப்படுத்திவிட்டாய்।

Verse 40

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् भवान्तरकृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य तु

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? தொடக்கத்திலிருந்தே நான் ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்ந்தேன்—மற்றொரு பிறவியில் செய்த பாவம் கனிந்துவிட்டது; ஏனெனில் பவனின் (சிவனின்) நிந்தை கேட்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 41

श्रुत्वा निन्दां भवस्याथ तत्क्षणादेव संत्यजेत् स्वदेहं तं निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

பவனின் (சிவனின்) நிந்தையை கேட்டவுடன், அதே கணத்தில் உடலைத் துறக்க வேண்டும்; தன் உடலை விரைவில் துறந்து அவன் சிவலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 42

यो वाचोत्पाटयेज्जिह्वां शिवनिन्दारतस्य तु त्रिः सप्तकुलमुद्धृत्य शिवलोकं स गच्छति

சிவ நிந்தையில் ஈடுபட்டவனின் நாவை உறுதியான கட்டுப்பாட்டு செயலில் பறித்தெடுப்பவன்—தன் குலத்தின் மூன்று முறை ஏழு தலைமுறைகளை மீட்டு, சிவலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 43

आस्तां तावन्ममेच्छायाः क्षीरं प्रति सुराधमम् निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतत्कलेवरम्

பாற்கடல் பற்றிய என் ஆசை இப்போது போதும், தேவர்களில் தாழ்ந்தவனே. சிவாஸ்திரத்தால் உன்னை வீழ்த்தி நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 44

पुरा मात्रा तु कथितं तथ्यमेव न संशयः पूर्वजन्मनि चास्माभिर् अपूजित इति प्रभुः

முன்பு தாய் சொன்னது உண்மையே; இதில் ஐயமில்லை. முன்ஜென்மத்தில் நாம் பிரபு (பதி)யை வழிபடவில்லை என்று அந்த ஆண்டவன் கூறினார்.

Verse 45

एवमुक्त्वा तु तं देवम् उपमन्युरभीतवत् शक्रं चक्रे मतिं हन्तुम् अथर्वास्त्रेण मन्त्रवित्

அவ்விதம் அந்த தேவனிடம் கூறி, அஞ்சாத மந்திரவித் உபமன்யு, அதர்வாஸ்திரத்தால் சக்ரனின் எண்ணத்தை அழிக்கத் தீர்மானித்தான்.

Verse 46

भस्माधारान्महातेजा भस्ममुष्टिं प्रगृह्य च अथर्वास्त्रं ततस्तस्मै ससर्ज च ननाद च

அப்போது மஹாதேஜஸ்வி, பஸ்மாதாரத்திலிருந்து ஒரு கைப்பிடி விபூதியை எடுத்துக் கொண்டு, அவன்மேல் அதர்வாஸ்திரத்தை ஏவி உரத்துக் கர்ஜித்தான்.

Verse 47

दग्धुं स्वदेहम् आग्नेयीं ध्यात्वा वै धारणां तदा अतिष्ठच्च महातेजाः शुष्केन्धनमिवाव्ययः

பின்னர், தன் உடலை எரிக்கவல்ல ஆக்நேயீ தாரணையைத் தியானித்து, மஹாதேஜஸ்வி, உள்மையில் குறையாதவனாய், உலர்ந்த எரிபொருள் போல ஜ்வலித்து நின்றான்.

Verse 48

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

ஓ விப்ரரே, இவ்வாறு தீர்மானித்தபோது பகநேத்ரஹா எனும் பகவான் கருணைமிகு சௌம்யத்தால் அந்த யோகியின் தாரணையைத் தடுத்தார்।

Verse 49

अथर्वास्त्रं तदा तस्य संहृतं चन्द्रकेण तु कालाग्निसदृशं चेदं नियोगान्नन्दिनस् तथा

அப்போது அவனுடைய அதர்வாஸ்திரம்—பிரளயக் காலாக்னியைப் போன்றது—நந்தியின் ஆணைப்படி சந்த்ரகனால் அடக்கி மீட்கப்பட்டது।

Verse 50

स्वरूपमेव भगवान् आस्थाय परमेश्वरः दर्शयामास विप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

பரமேசுவரன் தன் சொந்த ஸ்வரூபத்தையே ஏற்று, அந்த விப்ரருக்கு தரிசனம் அளித்தான்—புதிய பிறைச் சந்திரம் சிரோமணியாக விளங்கும் மகாதேவன்।

Verse 51

स्छ्लरफ़्फ़ेन्लन्द् क्षीरधारासहस्रं च क्षीरोदार्णवमेव च दध्यादेरर्णवं चैव घृतोदार्णवमेव च

அங்கே பால் ஆயிரம் ஓடைகளாய் பெருகியது; பால் பெருங்கடலும் இருந்தது; தயிர் முதலியவற்றின் கடலும், நெய்யின் பெருங்கடலும் இருந்தன।

Verse 52

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्यभोज्यार्णवं तथा अपूपगिरयश्चैव तथातिष्ठन् समन्ततः

அந்த தெய்வீகக் குழந்தைக்காக பழங்களின் கடல், உண்ணத் தகும் உணவுகளின் கடல், அப்பூபம் (இனிப்புக் கேக்) மலைகள் தோன்றின; அவை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து நின்றன।

Verse 53

उपमन्युमुवाच सस्मितो भगवान्बन्धुजनैः समावृतम् गिरिजाम् अवलोक्य सस्मितां सघृणं प्रेक्ष्यतु तं तदा घृणी

உபமன்யு கூறினான்—அப்போது கருணைமிகு பகவான் புன்னகையுடன், உறவினரால் சூழப்பட்ட கிரிஜையை நோக்கினார். அவளும் புன்னகைக்கின்றதைப் பார்த்து, தயாளு பரமன் அவள்மேல் அன்பும் கருணையும் கொண்டு பார்வை செலுத்தினார்।

Verse 54

भुङ्क्ष्व भोगान्यथाकामं बान्धवैः पश्य वत्स मे /* उपमन्यो महाभाग तवांबैषा हि पार्वती

“என் பிள்ளையே, விருப்பம்போல் உரிய போகங்களை அனுபவி; உன் உறவினருடன் அவற்றைக் காண். ஓ பெரும் பாக்கியமுள்ள உபமன்யுவே, இவளே உன் தாய்—பார்வதி.”

Verse 55

मया पुत्रीकृतो ऽस्यद्य दत्तः क्षीरोदधिस् तथा मधुनश्चार्णवश्चैव दध्नश्चार्णव एव च

“இன்று நான் உன்னை மகனாக ஏற்றுக்கொண்டேன்; உனக்கு பால்-கடல், தேன்-கடல், மேலும் தயிர்-கடலையும் அருளளித்தேன்.”

Verse 56

आज्योदनार्णवश्चैव फललेह्यार्णवस् तथा अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवः पुनः

நெய் கலந்த அன்னத்தின் கடல்களும் உள்ளன; பழங்களும் இனிய லேஹ்யங்களும் நிறைந்த கடல்களும் உள்ளன; அபூபம் (யாகக் கேக்) போன்றவை மலைகளாய் உள்ளன; மேலும் உண்ணத்தக்கதும் சமைத்த நைவேத்யமும் ஆகிய அனைத்திற்கும் இன்னொரு கடலும் உள்ளது।

Verse 57

पिता तव महादेवः पिता वै जगतां मुने माता तव महाभागा जगन्माता न संशयः

ஓ முனிவரே, மகாதேவரே உன் தந்தை; உண்மையில் அவர் எல்லா உலகங்களின் தந்தை. உன் பெரும் பாக்கியமுள்ள தாய் ஜகன்மாதாவே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 58

अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम् वरान्वरय दास्यामि नात्र कार्या विचारणा

நான் உனக்கு அமரத்துவத்தையும், என் கணங்களில் நிலையான கணபத்யப் பதவியையும் அளித்தேன். மேலும் வரங்களை வேண்டு; நான் அருள்வேன்—இங்கு தயக்கம் அல்லது ஆலோசனை தேவையில்லை.

Verse 59

एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्य तम् आघ्राय मूर्धनि विभुर् ददौ देव्यास्तदा भवः

இவ்வாறு கூறி, அனைத்திலும் நிறைந்த பவனாகிய மகாதேவன் அவனை இரு கைகளாலும் அணைத்து, அன்புடன் அவன் தலை மணத்தை நுகர்ந்து, பின்னர் தேவியின் சிரோமணியில் அவனை வைத்தான்.

Verse 60

देवी तनयमालोक्य ददौ तस्मै गिरीन्द्रजा योगैश्वर्यं तदा तुष्टा ब्रह्मविद्यां द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவனே, கிரீந்திரஜையான தேவி தன் மகனைப் பார்த்து மகிழ்ந்து, அவனுக்கு யோக ஐஸ்வர்யமும், விடுதலை தரும் பிரம்மவித்தையையும் அருளினாள்.

Verse 61

सो ऽपि लब्ध्वा वरं तस्याः कुमारत्वं च सर्वदा तुष्टाव च महादेवं हर्षगद्गदया गिरा

அவளிடமிருந்து ‘எப்போதும் குமாரித்துவம் நிலைத்திருக்கும்’ என்ற வரத்தைப் பெற்ற அவனும், மகிழ்ச்சியால் நடுங்கும் குரலில் மகாதேவனைப் புகழ்ந்து பாடினான்.

Verse 62

वरयामास च तदा वरेण्यं विरजेक्षणम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणिपत्य पुनः पुनः

அப்போது அவன் கைகூப்பி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, வணங்கத்தக்க தூய கண்களையுடைய பரமன் சிவனிடம் வரம் வேண்டினான்.

Verse 63

प्रसीद देवदेवेश त्वयि चाव्यभिचारिणी श्रद्धा चैव महादेव सान्निध्यं चैव सर्वदा

தேவர்களின் தேவனே, அருள்புரிவாயாக. உம்மேல் எனக்கு அசையாத பக்திச் சிரத்தை எழுக; ஓ மகாதேவா, உமது புனித சாந்நித்யம்—உமது நிலையான இருப்பு—என்றும் எனுடன் இருக்கட்டும்.

Verse 64

एवमुक्तस्तदा तेन प्रहसन्निव शङ्करः दत्त्वेप्सितं हि विप्राय तत्रैवान्तरधीयत

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, சங்கரர் மென்மையாகச் சிரித்ததுபோல் அருளினார். அந்தப் பிராமணனுக்கு வேண்டிய வரத்தை அளித்து, அங்கேயே மறைந்தருளினார்.