Adhyaya 69

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वंशानुवर्णनं नामाष्टषष्टितमो ऽध्यायः सूत उवाच सात्वतः सत्यसम्पन्नः प्रजज्ञे चतुरः सुतान् भजनं भ्राजमानं च दिव्यं देवावृधं नृपम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் “வம்சானுவர்ணனம்” எனும் அறுபத்தொன்பதாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—சத்தியம் நிறைந்த சாத்த்வதன் நான்கு புதல்வர்களைப் பெற்றான்: பஜனன், ப்ராஜமானன், திவ்யன், மற்றும் அரசன் தேவாவ்ருதன்.

Verse 2

अन्धकं च महाभागं वृष्णिं च यदुनन्दनम् तेषां निसर्गांश्चतुरः शृणुध्वं विस्तरेण वै

மகாபாக்கியமான அந்தகனும், யதுநந்தனன் வ்ருஷ்ணியும்—அவர்களுடைய குலத்திற்குரிய நான்கு நிசர்கங்கள் (இயல்பான பண்புகள்) என்னிடமிருந்து விரிவாகக் கேளுங்கள்.

Verse 3

सृञ्जय्यां भजनाच्चैव भ्राजमानाद्विजज्ञिरे अयुतायुः शतायुश् च बलवान् हर्षकृत्स्मृतः

ஸ்ரிஞ்ஜயாவிலும் பஜனாவிலும் இருந்து ப்ராஜமானனுக்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—அயுதாயு, சதாயு; மேலும் பலவான் எனும் இன்னொருவன், ஹர்ஷக்ருத் (மகிழ்ச்சி அளிப்பவன்) என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 4

तेषां देवावृधो राजा चचार परमं तपः पुत्रः सर्वगुणोपेतो मम भूयादिति स्मरन्

அவர்களில் அரசன் தேவாவ்ருதன் மிக உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டான்; ஒருமுகமாக—“எனக்கு எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த புதல்வன் பிறக்கட்டும்” என்று நினைத்தான்.

Verse 5

तस्य बभ्रुरिति ख्यातः पुण्यश्लोको नृपोत्तमः अनुवंशपुराणज्ञा गायन्तीति परिश्रुतम्

அவரிடமிருந்து ‘பப்ரு’ எனப் புகழ்பெற்ற, புண்ணியப் புகழுடைய அரசர்களில் சிறந்தவன் தோன்றினான். வம்சவரலாறும் புராணமும் அறிந்தோர் அவனைப் பாடுகின்றனர் என்று மரபாகக் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 6

गुणान्देवावृधस्याथ कीर्तयन्तो महात्मनः यथैव शृणुमो दूरात् संपश्यामस्तथान्तिकात्

பின்னர் தேவர்கள் அந்த மகாத்மா தேவாவ்ருதனின் குணங்களைப் புகழ்ந்து கூறினர்—“தூரத்தில் இருந்து எவ்வாறு கேள்வியுற்றோமோ, அவ்வாறே இப்போது அருகில் நேரில் காண்கிறோம்.”

Verse 7

बभ्रुः श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृधः समः पुरुषाः पञ्च षष्टिस्तु षट् सहस्राणि चाष्ट च

பப்ரு மனிதர்களில் முதன்மையானவன்; தேவர்களில் தேவாவ்ருதனுக்கு ஒப்பானவன். ஆண்கள் எண்ணிக்கை அறுபத்தைந்து; மேலும் ஆறாயிரத்து எட்டு (எண்ணிக்கையும்) இருந்தது.

Verse 8

ये ऽमृतत्वमनुप्राप्ता बभ्रोर्देवावृधादपि यज्वा दानमतिर्वीरो ब्रह्मण्यस्तु दृढव्रतः

அமரத்துவத்தை அடைந்தவர்கள்—பப்ரு, தேவாவ்ருதனைவிடவும் மேலாக—யாகம் செய்பவர்கள், தானத்தில் மனம் கொண்டவர்கள், வீரர்கள், பிராமண தர்மத்தை மதிப்போர், உறுதியான விரதத்தோர் ஆவர்.

Verse 9

कीर्तिमांश् च महातेजाः सात्वतानां महारथः तस्यान्ववाये सम्भूता भोजा वै दैवतोपमाः

மேலும் ‘கீர்த்திமான்’ எனும் மகாதேஜஸ்வி, சாத்த்வதர்களில் மகாரதன் ஆவான். அவன் வம்சத்தில் போஜர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் உண்மையிலே தேவருக்கு ஒப்பானவர்கள்.

Verse 10

गान्धारी चैव माद्री च वृष्णिभार्ये बभूवतुः गान्धारी जनयामास सुमित्रं मित्रनन्दनम्

காந்தாரியும் மாத்ரியும் வृष்ணிவம்சத்தில் மனைவியராயினர். காந்தாரி, மித்ரனுக்கு ஆனந்தமளிக்கும் சுமித்ரனைப் பெற்றாள்.

Verse 11

माद्री लेभे च तं पुत्रं ततः सा देवमीढुषम् अनमित्रं शिनिं चैव तावुभौ पुरुषोत्तमौ

பின்னர் மாத்ரி அந்தப் புதல்வனைப் பெற்றாள்; அதன் பின் தேவமீடுஷனையும், மேலும் அனமித்ரன் மற்றும் ஷினியையும் பெற்றாள்—அவ்விருவரும் மனிதரில் சிறந்தோர்.

Verse 12

अनमित्रसुतो निघ्नो निघ्नस्य द्वौ बभूवतुः प्रसेनश् च महाभागः सत्राजिच्च सुतावुभौ

அனமித்ரனுக்கு நிஹ்னன் என்ற மகன் பிறந்தான். நிஹ்னனுக்கு இரண்டு மகன்கள்—மிகப் பாக்கியவான் பிரசேனன் மற்றும் சத்ராஜித்—இருவரும் அவன் புதல்வர்கள்.

Verse 13

तस्य सत्राजितः सूर्यः सखा प्राणसमो ऽभवत् स्यमन्तको नाम मणिर् दत्तस्तस्मै विवस्वता

சத்ராஜித்திற்கு சூரியன் (விவஸ்வான்) உயிரைப் போலப் பிரியமான நண்பனானான். விவஸ்வான் அவனுக்கு ‘ஸ்யமந்தக’ எனும் மணியை அளித்தான்.

Verse 14

पृथिव्यां सर्वरत्नानाम् असौ राजाभवन्मणिः कदाचिन्मृगयां यातः प्रसेनेन सहैव सः

பூமியிலுள்ள எல்லா ரத்தினங்களிலும் அந்த மணி ரத்தினங்களின் அரசனெனப் புகழ்பெற்றது. ஒருமுறை அவன் பிரசேனனுடன் வேட்டைக்குச் சென்றான்.

Verse 15

वधं प्राप्तो ऽसहायश् च सिंहादेव सुदारुणात् अथ पुत्रः शिनेर्जज्ञे कनिष्ठाद् वृष्णिनन्दनात्

துணையின்றி இருந்த அவன் மிகக் கொடிய சிங்கத்தின் கையால் மரணத்தை அடைந்தான். அதன் பின், ஷினியின் இளையவன்—வ்ருஷ்ணிகளுக்கு அன்பானவன்—அவனிடமிருந்து ஒரு மகன் பிறந்து வம்சத்தைத் தொடர்ந்தான்.

Verse 16

सत्यवाक् सत्यसम्पन्नः सत्यकस्तस्य चात्मजः सात्यकिर्युयुधानस्तु शिनेर्नप्ता प्रतापवान्

சத்தியவாக் சத்தியத்தில் நிறைந்தவன்; அவனுடைய மகன் சத்தியகன். மேலும் ஷினியின் வீரமிகு பேரன் சாத்தியகி, யுயுதானன் எனப் புகழ்பெற்றவன், பெரும் வல்லமை உடையவன்.

Verse 17

असंगो युयुधानस्य कुणिस्तस्य सुतो ऽभवत् कुणेर् युगंधरः पुत्रः शैनेया इति कीर्तिताः

யுயுதானனிடமிருந்து அசங்கன் பிறந்தான்; அசங்கனிடமிருந்து குணிஸ்தன். குணியின் மகன் யுகந்தரன். இவர்கள் ‘ஷைனேய’ வம்சமாகப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 18

माद्र्याः सुतस्य संजज्ञे सुतो वार्ष्णिर्युधाजितः श्वफल्क इति विख्यातस् त्रैलोक्यहितकारकः

மாத்ரீயின் மகனின் வழியில் வ்ருஷ்ணி வம்சத்தவன் யுதாஜித் பிறந்தான். அவனே ‘ஷ்வபல்க’ எனப் புகழ்பெற்று, மூவுலக நலனுக்காகச் செயல்பட்டான்.

Verse 19

श्वफल्कश् च महाराजो धर्मात्मा यत्र वर्तते नास्ति व्याधिभयं तत्र नावृष्टिभयमप्युत

தர்மநெறியில் நிலைத்த மகாராஜா ஷ்வபல்கன் எங்கு வாழ்கிறானோ, அங்கே நோயின் அச்சமில்லை; மழையின்மையின் அச்சமும் இல்லை.

Verse 20

श्वफल्कः काशिराजस्य सुतां भार्यामवाप सः गान्दिनीं नाम काश्यो हि ददौ तस्मै स्वकन्यकाम्

ச்வபல்கன் காசி அரசனின் மகளை மனைவியாகப் பெற்றான். காசிபதி ‘காந்தினி’ எனும் தன் கன்னியையே அவனுக்குத் தந்தான்.

Verse 21

सा मातुरुदरस्था वै बहून्वर्षगणान्किल वसन्ती न च संजज्ञे गर्भस्था तां पिताब्रवीत्

அவள் தாயின் கருப்பையில் பல ஆண்டுகள் இருந்தும் பிறக்கவில்லை. கர்ப்பத்திலிருந்தபோதே அவளது தந்தை அவளிடம் பேசினார்.

Verse 22

जायस्व शीघ्रं भद्रं ते किमर्थं चाभितिष्ठसि प्रोवाच चैनं गर्भस्था सा कन्या गान्दिनी तदा

“விரைவில் பிறவி எடு—உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக! ஏன் இன்னும் உள்ளே தங்கியிருக்கிறாய்?” அப்போது கர்ப்பத்திலிருந்த கன்னி காந்தினி அவனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 23

वर्षत्रयं प्रतिदिनं गामेकां ब्राह्मणाय तु यदि दद्यास्ततः कुक्षेर् निर्गमिष्याम्यहं पितः

“தந்தையே, மூன்று ஆண்டுகள் தினமும் ஒரு பசுவை ஒரு பிராமணருக்குத் தானம் செய்தால், அப்பொழுது நான் கருப்பையிலிருந்து வெளிவருவேன்.”

Verse 24

तथेत्युवाच तस्या वै पिता काममपूरयत् दाता शूरश् च यज्वा च श्रुतवानतिथिप्रियः

“அப்படியே” என்று கூறி அவளது தந்தை அவள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார். அவர் தானவான், வீரன், யாகம் செய்பவன், வேதஞானி, விருந்தோம்பலில் மகிழ்பவன். இவ்வாறு தர்மநிலையிலுள்ள இல்லறத்தான் தானம், யாகம், சேவை ஆகியவற்றால் கர்மத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி பசு (ஜீவன்) பதி—பரமசிவன்—பால் திரும்பச் செய்கிறான்.

Verse 25

तस्याः पुत्रः स्मृतो ऽक्रूरः श्वफल्काद्भूरिदक्षिणः रत्ना कन्या च शैवस्य ह्य् अक्रूरस्तामवाप्तवान्

அவளிடமிருந்து அக்ரூரன் எனும் மகன் பிறந்தான்; ச்வபல்கனிடமிருந்து மிகுந்த தானம் செய்பவன் பூறிதக்ஷிணன் தோன்றினான். சைவ மரபின் மகள் ரத்னையை அக்ரூரன் திருமணமாகப் பெற்றான்.

Verse 26

अस्यामुत्पादयामास तनयांस्तान्निबोधत उपमन्युस् तथा माङ्गुर् वृतस्तु जनमेजयः

அவளிடத்தில் அவன் மகன்களைப் பெற்றான்—அவர்களை கேட்டு அறிக: உபமன்யு, மாங்கு, வ்ருத, ஜனமேஜயன்.

Verse 27

गिरिरक्षस्तथोपेक्षः शत्रुघ्नो यो ऽरिमर्दनः धर्मभृद् वृष्टधर्मा च गोधनो ऽथ वरस् तथा

அவர் மலைகளின் காவலன்; சமநிலையில் நிலைக்கும் உபேக்ஷகன்; பகைவரை அழிப்பவன், அரிமர்தனன். தர்மத்தைத் தாங்குபவன்; அருளால் தர்மமழை பொழிவவன்; கோதனத்தை அளிப்பவன்; தானே பரம வரம்.

Verse 28

आवाहप्रतिवाहौ च सुधारा च वराङ्गना अक्रूरस्योग्रसेन्यां तु पुत्रौ द्वौ कुलनन्दनौ

ஆவாஹ, பிரதிவாஹ, மேலும் சுதாரா எனும் உயர்ந்த நங்கை—அக்ரூரனுக்கு உக்ரசேன்யாவில் இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் குலத்திற்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவர்கள்.

Verse 29

देववानुपदेवश् च जज्ञाते देवसंमतौ सुमित्रस्य सुतो जज्ञे चित्रकश् च महायशाः

தேவவான், உபதேவன்—இருவரும் தேவர்களால் மதிக்கப்படுபவர்கள்—பிறந்தனர். மேலும் சுமித்ரனுக்கு மிகுந்த புகழுடைய சித்ரகன் எனும் மகன் பிறந்தான்.

Verse 30

चित्रकस्याभवन्पुत्रा विपृथुः पृथुरेव च अश्वग्रीवः सुबाहुश् च सुधासूकगवेक्षणौ

சித்ரகனுக்கு மகன்கள் பிறந்தனர்—விப்ருது, ப்ருது; அஷ்வக்ரீவ, சுபாஹு; மேலும் சுதாஸூக, கவேக்ஷண. பதி (சிவன்) எனும் மறைநிலை ஆட்சியில் தர்மம் நிலைக்க வம்சம் ஒழுங்காய் தொடர்ந்தது.

Verse 31

अरिष्टनेमिरश्वश् च धर्मो धर्मभृदेव च सुभूमिर्बहुभूमिश् च श्रविष्ठाश्रवणे स्त्रियौ

அவரே அரிஷ்டநேமி, அஷ்வமும்; அவரே தர்மம், தர்மத்தைத் தாங்கும் தெய்வமும். அவரே சுபூமி, பஹுபூமி; மேலும் ஸ்ரவிஷ்டா, ஸ்ரவண—இவ்விரண்டும் பெண் வடிவங்களாகவும் வணங்கப்படுகின்றன.

Verse 32

अन्धकात्काश्यदुहिता लेभे च चतुरः सुतान् कुकुरं भजमानं च शुचिं कम्बलबर्हिषम्

அந்தகனிடமிருந்து காஷ்யபரின் மகள் நான்கு மகன்களைப் பெற்றாள்—குகுர, பஜமான, சுசி, கம்பலபர்ஹிஷ. பதி (சிவன்) ஆட்சியில் வம்சம் விரிந்தது; பசு-ஜீவர்கள் கர்மப் பாசத்தில் கட்டுண்டே சென்றனர்.

Verse 33

कुकुरस्य सुतो वृष्णिर् वृष्णेः शूरस्ततो ऽभवत् कपोतरोमातिबलस् तस्य पुत्रो विलोमकः

குகுரனின் மகன் வ்ருஷ்ணி; வ்ருஷ்ணியிலிருந்து சூரன் பிறந்தான். அவனிடமிருந்து கபோதரோமாதிபலன், அவனுடைய மகன் விலோமகன்.

Verse 34

तस्यासीत् तुम्बुरुसखो विद्वान्पुत्रो नलः किल ख्यायते स सुनाम्ना तु चन्दनानकदुन्दुभिः

அவனுக்கு நலன் எனும் ஞானமிக்க மகன் இருந்தான்; அவன் தும்புருவின் நண்பன் எனப் புகழ்பெற்றவன். அவன் ‘சந்தனானக-துந்துபி’ என்ற புகழ்நாமத்தால் விளங்கினான்—சந்தன மணம் பரவும் முரசொலி போல.

Verse 35

तस्मादप्यभिजित्पुत्र उत्पन्नो ऽस्य पुनर्वसुः अश्वमेधं स पुत्रार्थम् आजहार नरोत्तमः

அவரிடமிருந்தும் அபிஜித்தின் மகனாக புனர்வசு பிறந்தான். அந்த நரோத்தமன் புத்ரப் பெறுதலை நாடி அஸ்வமேத யாகத்தைச் செய்தான்; பதி எனும் ஸ்ரீசிவனில் நிலைபெற்ற தர்மத்தைச் சார்ந்து சந்ததியை வேண்டினான்.

Verse 36

तस्य मध्ये ऽतिरात्रस्य सदोमध्यात्समुत्थितः ततस्तु विद्वान् सर्वज्ञो दाता यज्वा पुनर्वसुः

அந்த அதிராத்திர யாகத்தின் நடுவில், சதஸ் மண்டபத்தின் மையத்திலிருந்து அவர் எழுந்தார். அப்போது புனர்வசு வெளிப்பட்டான்—யாகவிதி அறிந்தவன், அனைத்தறிவன், தானம் வழங்குபவன், தீட்சை பெற்ற யஜமானன்; பதி பரமேஸ்வரன் சிவபக்தியால் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 37

तस्यापि पुत्रमिथुनं बभूवाभिजितः किल आहुकश्चाहुकी चैव ख्यातौ कीर्तिमतां वरौ

அவனுக்கும், என்று சொல்லப்படுகிறது, இரு பிள்ளைகள் பிறந்தனர்—மகன் ஆஹுகன், மகள் ஆஹுகீ. இருவரும் புகழ்பெற்றோர்; கீர்த்திமான்களில் முதன்மையினர்.

Verse 38

आहुकात् काश्यदुहितुर् द्वौ पुत्रौ संबभूवतुः देवकश्चोग्रसेनश् च देवगर्भसमावुभौ

ஆஹுகனிடமிருந்து, காஷ்யரின் மகளின் மூலம், இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்—தேவகன் மற்றும் உக்ரசேனன். இருவரும் தேவர்க்கு ஒப்பான கருவிலிருந்து வந்ததுபோல் நல்வரவு பெற்றவர்கள்.

Verse 39

देवकस्य सुता राज्ञो जज्ञिरे त्रिदशोपमाः देववान् उपदेवश् च सुदेवो देवरक्षितः

அரசன் தேவகனுக்கு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் ஒளியில் தேவர்களை ஒத்தவர்கள்—தேவவான், உபதேவன், சுதேவன், தேவரக்ஷிதன்.

Verse 40

तेषां स्वसारः सप्तासन् वसुदेवाय ता ददौ वृषदेवोपदेवा च तथान्या देवरक्षिता

அவர்களுக்கு ஏழு சகோதரிகள் இருந்தனர்; வாசுதேவன் அவர்களை (திருமணத்திற்காக) அளித்தான். அவர்கள் வृषதேவா, உபதேவி முதலியோர்—தேவர்களின் காவலில் பாதுகாக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 41

श्रीदेवा शान्तिदेवा च सहदेवा तथापरा देवकी चापि तासां च वरिष्ठाभूत्सुमध्यमा

ஸ்ரீதேவா, சாந்திதேவா, சகதேவா மற்றும் இன்னொருத்தி; தேவகியும். அவர்களுள் சுமத்தியமா முதன்மையெனக் கருதப்பட்டாள்.

Verse 42

नवोग्रसेनस्य सुतास् तेषां कंसस्तु पूर्वजः तेषां पुत्राश्च पौत्राश् च शतशो ऽथ सहस्रशः

நவோக்ரசேனனுக்கு பல புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் கம்சன் மூத்தவன். அந்த வம்சத்தில் மகன்களும் பேரன்களும் நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காகப் பிறந்தனர்.

Verse 43

देवकस्य सुता पत्नी वसुदेवस्य धीमतः बभूव वन्द्या पूज्या च देवैरपि पतिव्रता

தேவகனின் மகள், ஞானமிகு வாசுதேவனின் மனைவியாக ஆனாள். பதிவிரதையாக இருந்ததால் அவள் வணங்கத்தக்கவளும் பூஜிக்கத்தக்கவளும்—தேவர்களாலும் கூட.

Verse 44

रोहिणी च महाभागा पत्नी चानकदुन्दुभेः पौरवी बाह्लिकसुता संपूज्यासीत्सुरैरपि

மகாபாக்யவதி ரோஹிணி ஆனகதுந்துபியின் மனைவி. அவள் பௌரவீ, பாஹ்லிகனின் மகள்; தேவர்களாலும் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டாள்.

Verse 45

असूत रोहिणी रामं बलश्रेष्ठं हलायुधम् आश्रितं कंसभीत्या च स्वात्मानं शान्ततेजसम्

ரோஹிணி ராமனை (பலராமனை) பெற்றாள்—வலத்தில் சிறந்தவன், கலப்பாயுதம் தாங்கியவன்; கம்சப் பயத்தால் அங்கே அடைக்கலம் கொண்டவன், தன் ஆத்மத் தேஜஸால் அமைதியாக ஒளிர்ந்தான்।

Verse 46

जाते रामे ऽथ निहते षड्गर्भे चातिदक्षिणे वसुदेवो हरिं धीमान् देवक्यामुदपादयत्

ராமன் பிறந்த பின், ஆறு கருக்கள் கொல்லப்பட்ட பின்—மிகச் சிறந்த சுபக் கணத்தில்—ஞானமிகு வசுதேவன் தேவகியிடத்தில் ஹரியைப் பிறக்கச் செய்தான்। இது பரம பதி ஆணையால் பசுவை கட்டும் பாசத்தைத் தளர்த்தி விடுதலைக்கு வழி செய்கிறது।

Verse 47

स एव परमात्मासौ देवदेवो जनार्दनः हलायुधश् च भगवान् अनन्तो रजतप्रभः

அவரே பரமாத்மா, தேவர்களின் தேவன்; அவரே ஜனார்தனன்; அவரே பகவான் கலப்பாயுதன்; அவரே அனந்தன்—வெள்ளி ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன். இந்நாமங்கள் அனைத்தும் அந்த ஒரே பரம பதியையே குறிக்கின்றன।

Verse 48

लिफ़े ओफ़् कृष्ण भृगुशापछलेनैव मानयन्मानुषीं तनुम् बभूव तस्यां देवक्यां वासुदेवो जनार्दन

பிருகுவின் சாபத்தால் ஏற்பட்ட நிபந்தனையை மதித்து ஜனார்தனன் வாசுதேவன் மனித உடலை ஏற்று தேவகியிடத்தில் பிறந்தான்। கர்ம வலையில் லீலை நிகழ்த்தினாலும் பரம பதி தீண்டப்படாதவனாய் உயிர்களை விடுதலைப் பாதைக்கு நடத்துகிறான்।

Verse 49

उमादेहसमुद्भूता योगनिद्रा च कौशिकी नियोगाद्देवदेवस्य यशोदातनया ह्यभूत्

உமையின் தேகத்திலிருந்து தோன்றிய யோகநித்ரை—கௌசிகி—தேவர்களின் தேவன் (மகாதேவன்) ஆணையால் யசோதையின் மகளாக ஆனாள்।

Verse 50

सा चैव प्रकृतिः साक्षात् सर्वदेवनमस्कृता पुरुषो भगवान्कृष्णो धर्ममोक्षफलप्रदः

அவளே நிச்சயமாகச் சாட்சாத் பிரகிருதி—பராசக்தி—ஆக, எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவள். அவரோ பரம புருஷன் பகவான் கிருஷ்ணன்; தர்மமும் மோக்ஷமும் தரும் பலன்களை அருள்பவன்.

Verse 51

तां कन्यां जगृहे रक्षन् कंसात्स्वस्यात्मजं तदा चतुर्भुजं विशालाक्षं श्रीवत्सकृतलाञ्छनम्

அப்போது கம்சனிடமிருந்து தன் குழந்தையை காக்க அவன் அந்தக் கன்னியை எடுத்துக் கொண்டான்; அதே கணத்தில் குழந்தை நான்கு கரங்களுடன், விரிந்த கண்களுடன், ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கி வெளிப்பட்டது.

Verse 52

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं जनार्दनम् यशोदायै प्रदत्त्वा तु वसुदेवश् च बुद्धिमान्

பின்னர் அறிவில் சிறந்த வசுதேவன், சங்கு-சக்கரம்-கதை-தாமரை தாங்கிய ஜனார்தனனையே யசோதையிடம் ஒப்படைத்தான்.

Verse 53

दत्त्वैनं नन्दगोपस्य रक्षतामिति चाब्रवीत् रक्षकं जगतां विष्णुं स्वेच्छया धृतविग्रहम्

அவரை நந்தகோபனிடம் கொடுத்து, “இவனைப் பாதுகாப்பாயாக” என்று கூறினான். அவர் உலகங்களின் காவலன் விஷ்ணு; தன் சுயஇச்சையால் உடல் ஏற்றவன். (சைவ நோக்கில் இத்தகைய காவல்-அவதாரங்கள் பரம பதி சிவனின் ஆணையும் சக்தியும் கொண்டு நிகழ்கின்றன.)

Verse 54

प्रसादाच्चैव देवस्य शिवस्यामिततेजसः रामेण सार्धं तं दत्त्वा वरदं परमेश्वरम्

அளவிலா ஒளியுடைய தேவன் சிவனின் அருளால், வரம் அருளும் பரமேஸ்வரன் அவர் ராமனுடன் சேர்ந்து (தெய்வ அனுகிரகமாக) அளிக்கப்பட்டார்.

Verse 55

भूभारनिग्रहार्थं च ह्य् अवतीर्णं जगद्गुरुम् अतो वै सर्वकल्याणं यादवानां भविष्यति

பூமியின் பாரத்தை அடக்குவதற்காக ஜகத்குரு அவதரித்தார்; ஆகவே யாதவர்களுக்கு நிச்சயமாக எல்லா மங்களமும் நிகழும்।

Verse 56

अयं स गर्भो देवक्या यो नः क्लेश्यान्हरिष्यति उग्रसेनात्मजायाथ कंसायानकदुन्दुभिः

“தேவகியின் கர்ப்பத்தில் உள்ள இதுவே நம் துயர்களை அகற்றும் குழந்தை”—என்று ஆனகதுந்துபி (வசுதேவர்) உக்ரசேனன் மகன் கம்சனிடம் கூறினார்।

Verse 57

निवेदयामास तदा जातां कन्यां सुलक्षणाम् अस्यास्तवाष्टमो गर्भो देवक्याः कंस सुव्रत

அப்போது நல்ல இலக்கணங்களுடைய பெண் குழந்தை பிறந்ததை அறிவித்து—“ஓ உறுதியான விரதம் கொண்ட கம்சா, இது தேவகியின் உனக்கான எட்டாவது பிறவி” என்றான்।

Verse 58

मृत्युर् एव न संदेह इति वाणी पुरातनी ततस्तां हन्तुमारेभे कंसः सोल्लङ्घ्य चांबरम्

“மரணமே—சந்தேகம் இல்லை” என்று பழம்பெரும் வாக்கு ஒலித்தது; உடனே கம்சன் உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து தாவி அவளை கொல்ல முனைந்தான்।

Verse 59

उवाचाष्टभुजा देवी मेघगंभीरया गिरा रक्षस्व तत्स्वकं देहम् आयातो मृत्युरेव ते

எட்டு கரங்களுடைய தேவி மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் கூறினாள்—“உன் உடலைக் காத்துக்கொள்; உனக்கு மரணமே வந்து சேர்ந்தது।”

Verse 60

रक्षमाणस्य देहस्य मायावी कंसरूपिणः किं कृतं दुष्कृतं मूर्ख जातः खलु तवान्तकृत्

உடலைக் காக்க முயலும் உன்னை, கம்சரூபம் தரித்த அந்த மாயாவி கேட்டான்—“ஓ மூடா! நான் என்ன தீவினை செய்தேன்? உண்மையில் பிறந்தவனே உன் மரணகர்த்தா.”

Verse 61

देवक्याः स भयात्कंसो जघानैवाष्टमं त्विति स्मरन्ति विहितो मृत्युर् देवक्यास् तनयो ऽष्टमः

தேவகியின் பயத்தால் கம்சன் “இதுவே எட்டாவது” என்று எண்ணி (குழந்தையை) கொன்றான்; ஆனால் கம்சனுக்குக் விதியால் நியமிக்கப்பட்ட மரணம் தேவகியின் எட்டாவது மகனே என்று நினைவில் கூறப்படுகிறது—அவனே கம்சனுக்கே மரணரூபம் ஆவான்।

Verse 62

यस्तत्प्रतिकृतौ यत्नो भोजस्यासीद्वृथा हरेः प्रभावान्मुनिशार्दूलास् तया चैव जडीकृतः

அதற்குப் பதிலடி கொடுக்க போஜராஜன் செய்த முயற்சி முற்றிலும் வீணானது; ஓ முனி-சார்தூலர்களே! ஹரியின் பேராற்றலால் அவன் அதே சக்தியால் மந்தமடைந்து உறைந்தான்।

Verse 63

कंसो ऽपि निहतस्तेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा निहता बहवश्चान्ये देवब्राह्मणघातिनः

அக்லிஷ்டகர்மனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் கம்சனும் கொல்லப்பட்டான்; மேலும் தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களைக் கொன்ற பலரும் அழிக்கப்பட்டனர்।

Verse 64

तस्य कृष्णस्य तनयाः प्रद्युम्नप्रमुखास् तथा बहवः परिसंख्याताः सर्वे युद्धविशारदाः

அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு பிரத்யும்னன் முதலிய பல மகன்கள் இருந்தனர்—எண்ணிக்கையில் மிக அதிகம்—அவர்கள் அனைவரும் போரில் தேர்ந்தவர்கள்।

Verse 65

कृष्णपुत्राः समाख्याताः कृष्णेन सदृशाः सुताः पुत्रेष्वेतेषु सर्वेषु चारुदेष्णादयो हरेः

இவர்கள் கృష్ణனின் புதல்வர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர்—கண்ணனுக்கே ஒப்பான மகன்கள். ஹரியின் எல்லாப் புதல்வர்களிலும் சாருதேஷ்ண முதலியோர் முதன்மையினர்.

Verse 66

विशिष्टा बलवन्तश् च रौक्मिणेयारिसूदनाः षोडशस्त्रीसहस्राणि शतमेकं तथाधिकम्

அவர்கள் சிறப்புமிக்கவரும் வலிமைமிக்கவரும்—ருக்மிணீபுத்ரனின் பகைவர்களை அழிப்பவர்கள். (கிருஷ்ணனுக்கு) பதினாறு ஆயிரம் பெண்கள், மேலும் நூறு கூட இருந்தனர்.

Verse 67

कृष्णस्य तासु सर्वासु प्रिया ज्येष्ठा च रुक्मिणी तया द्वादशवर्षाणि कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा

கிருஷ்ணனின் எல்லா துணைவியரிலும் ருக்மிணீ மூத்தவளும் மிகப் பிரியமானவளும். துன்பமில்லா செயல்களையுடைய கண்ணன் அவளுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் (இனிதே) கழித்தான்.

Verse 68

उष्यता वायुभक्षेण पुत्रार्थं पूजितो हरः चारुदेष्णः सुचारुश् च चारुवेषो यशोधरः

மகன் வேண்டி காற்றையே உணவாகக் கொண்டு தவமிருந்தவன் ஹரன் (சிவன்)ை வழிபட்டான். அப்போது அவர் சாருதேஷ்ணன், சுசாரு, சாருவேஷன், யசோதரன் எனப் பெயர்பெற்றார்.

Verse 69

चारुश्रवाश्चारुयशाः प्रद्युम्नः साम्ब एव च एते लब्धास्तु कृष्णेन शूलपाणिप्रसादतः

சாருஶ்ரவா, சாருயசா, பிரத்யும்னன், சாம்பன்—இவர்கள் அனைவரும் கண்ணனுக்கு சூலபாணி (திரிசூலதாரி சிவன்) அருளால் கிடைத்தனர்.

Verse 70

तान् दृष्ट्वा तनयान्वीरान् रौक्मिणेयांश् च रुक्मिणीम् जाम्बवत्यब्रवीत्कृष्णं भार्या कृष्णस्य धीमतः

அந்த வீரப் புதல்வர்களை—ருக்மிணியின் ரௌக்மிணேயர்களை—மற்றும் ருக்மிணியையும் கண்டபின், அறிவுடைய கிருஷ்ணனின் மனைவி ஜாம்பவதி கிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 71

मम त्वं पुण्डरीकाक्ष विशिष्टं गुणवत्तरम् सुरेशसंमितं पुत्रं प्रसन्नो दातुमर्हसि

ஹே புண்டரீகாக்ஷா! அருளுடன் எனக்கு ஒரு புதல்வனை அளிப்பாயாக; அவன் சிறப்புடையவன், நற்குணங்களில் நிறைந்தவன், தேவர்களின் தலைவர்களை ஒத்த மேன்மையுடையவன் ஆகட்டும்।

Verse 72

जाम्बवत्या वचः श्रुत्वा जगन्नाथस्ततो हरिः तपस्तप्तुं समारेभे तपोनिधिरनिन्दितः

ஜாம்பவதியின் சொற்களை கேட்டவுடன், உலகநாதனான ஹரி அப்போது தவம் செய்யத் தொடங்கினார்; குற்றமற்றவர், தவத்தின் நிதியாகிய அவர் ஆன்மத் துறவின் வெப்பத்தில் ஈடுபட்டார்।

Verse 73

सो ऽथ नारायणः कृष्णः शङ्खचक्रगदाधरः व्याघ्रपादस्य च मुनेर् गत्वा चैवाश्रमोत्तमम्

அப்போது நாராயணனாகிய கிருஷ்ணன்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவன்—முனி வ்யாக்ரபாதரின் சிறந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 74

ऋषिं दृष्ट्वा त्वङ्गिरसं प्रणिपत्य जनार्दनः दिव्यं पाशुपतं योगं लब्धवांस्तस्य चाज्ञया

அங்கிரஸ முனிவரை கண்ட ஜனார்தனன் வணங்கி நின்றான்; அவரின் ஆணையால் அவன் தெய்வீக பாசுபத யோகத்தைப் பெற்றான்—அது பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) என்பதனை பாசம் (பந்தம்) இலிருந்து விடுவித்து, பதி எனும் பரமேஸ்வர சிவனை நோக்கி நடத்தும்.

Verse 75

प्रलुप्तश्मश्रुकेशश् च घृताक्तो मुञ्जमेखली दीक्षितो भगवान्कृष्णस् तताप च परंतपः

தாடியும் தலைமுடியும் அகற்றி, நெய் பூசி, முஞ்ஜப் புல் மேகலை அணிந்து, தீட்சை பெற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—ஓ பகைவரைச் சுடுபவனே—தவம் மேற்கொண்டான்।

Verse 76

ऊर्ध्वबाहुर् निरालंबः पादाङ्गुष्ठाग्रधिष्ठितः फलाम्बनिलभोजी च ऋतुत्रयम् अधोक्षजः

கைகளை மேலே உயர்த்தி, எந்த ஆதாரமும் இன்றி, பெருவிரல்களின் முனையில் நின்று, பழம்-நீர்-காற்று மட்டும் கொண்டு வாழ்ந்து, மூன்று பருவங்களும் தாங்கி—அவன் அதோக்ஷஜன், புலன்களுக்கு எட்டாத பரம்பொருள்।

Verse 77

तपसा तस्य संतुष्टो ददौ रुद्रो बहून् वरान् साम्बं जांबवतीपुत्रं कृष्णाय च महात्मने

அவனுடைய தவத்தால் மகிழ்ந்த ருத்ரன் பல வரங்களை அளித்தான்; மேலும் மகாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ஜாம்பவதியால் பிறந்த சாம்பன் என்னும் மகனை அருளினான்।

Verse 78

तथा जांबवती चैव सांबं भार्या हरेः सुतम् प्रहर्षमतुलं लेभे लब्ध्वादित्यं यथादितिः

அதேபோல் ஹரியின் மனைவி ஜாம்பவதியும் சாம்பன் எனும் மகனைப் பெற்றாள்; அவள் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்—அதிதி ஆதித்யன் (சூரியன்) பெற்றதுபோல்।

Verse 79

बाणस्य च तदा तेन छेदितं मुनिपुङ्गवाः भुजानां चैव साहस्रं शापाद्रुद्रस्य धीमतः

ஓ முனிவருள் சிறந்தவர்களே, அப்போது அந்த வல்லவன் பாணனின் ஆயிரம் கரங்களையும் வெட்டினான்; இது ஞானமிகு ருத்ரனின் சாபத்தின் விளைவு.

Verse 80

अथ दैत्यवधं चक्रे हलायुधसहायवान् तथा दुष्टक्षितीशानां लीलयैव रणाजिरे

அப்போது ஹலாயுதன் (பலராமன்) துணையுடன் அவர் தைத்யர்களை வதம் செய்தார்; மேலும் போர்க்களத்தில் தீய அரசர்களையும் வெறும் தெய்வீக லீலையாலேயே அடக்கினார்।

Verse 81

स हत्वा देवसम्भूतं नरकं दैत्यपुङ्गवम् ब्राह्मणस्योर्ध्वचक्रस्य वरदानान्महात्मनः

தேவர்களிலிருந்து தோன்றிய தைத்யர்களில் முதன்மையான நரகனை அவர் வதம் செய்தார்; அது மகாத்மா பிராமணன் ஊர்த்வசக்கிரன் அளித்த வரத்தின் பலத்தால் நிகழ்ந்தது।

Verse 82

स्वोपभोग्यानि कन्यानां षोडशातुलविक्रमः शताधिकानि जग्राह सहस्राणि महाबलः

பதினாறு வயதிலிருந்தே ஒப்பற்ற வீரமுடைய அந்த மகாபலன், தன் இன்பத்திற்காக கன்னியரை பல ஆயிரங்கள்—லட்சத்திற்கும் மேலாக—எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 83

शापव्याजेन विप्राणाम् उपसंहृतवान् कुलम् संहृत्य तत्कुलं चैव प्रभासे ऽतिष्ठदच्युतः

பிராமணர்களின் சாபத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு அவர் அந்தக் குலத்தை ஒடுக்கினார்; அந்த வம்சத்தைச் சுருக்கி அச்யுதன் பிரபாசத்தில் தங்கினார்।

Verse 84

तदा तस्यैव तु गतं वर्षाणामधिकं शतम् कृष्णस्य द्वारकायां वै जराक्लेशापहारिणः

அப்போது க்ருஷ்ணனின் த்வாரகையில்—மூப்பு மற்றும் துன்பங்களை நீக்கும் எனப் புகழ்பெற்ற அந்த நகரில்—நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலம் கடந்திருந்தது।

Verse 85

विश्वामित्रस्य कण्वस्य नारदस्य च धीमतः शापं पिण्डारके ऽरक्षद् वचो दुर्वाससस्तदा

அப்போது பிண்டாரகத்தில் விஸ்வாமித்ரர், கண்வர், ஞானி நாரதர் கூறிய சாபத்திலிருந்து துர்வாச முனிவரின் வாக்கே அவர்களை காத்தது।

Verse 86

त्यक्त्वा च मानुषं रूपं जरकास्त्रच्छलेन तु अनुगृह्य च कृष्णो ऽपि लुब्धकं प्रययौ दिवम्

ஜராவின் அம்பு என்ற காரணத்தால் மனிதரூபத்தை விட்டு, வேடனுக்கும் அருள் செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் திவ்யலோகத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 87

अष्टावक्रस्य शापेन भार्याः कृष्णस्य धीमतः चौरैश्चापहृताः सर्वास् तस्य मायाबलेन च

அஷ்டாவக்ரரின் சாபத்தால் ஞானி கிருஷ்ணரின் எல்லா மனைவியரும் திருடர்களால் கடத்தப்பட்டனர்—அந்த (சாபத்தால் எழுந்த) மாயாபலத்தினாலும்.

Verse 88

बलभद्रो ऽपि संत्यज्य नागो भूत्वा जगाम च महिष्यस्तस्य कृष्णस्य रुक्मिणीप्रमुखाः शुभाः

பலபத்ரரும் உடலைத் துறந்து நாகரூபம் கொண்டு புறப்பட்டார்; மேலும் கிருஷ்ணரின் மங்களமான மகிஷிகள்—ருக்மிணி முதலியோர்—அவர்களும் (மர்த்திய நிலையை) விட்டு நீங்கினர்।

Verse 89

सहाग्निं विविशुः सर्वाः कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा रेवती च तथा देवी बलभद्रेण धीमता

அக்லிஷ்டகர்மனான கிருஷ்ணருடன் அவர்கள் அனைவரும் புனித அக்கினியில் புகுந்தனர்; அதுபோலவே தேவி ரேவதியும் ஞானி பலபத்ரருடன் (அக்கினியில்) புகுந்தாள்।

Verse 90

प्रविष्टा पावकं विप्राः सा च भर्तृपथं गता प्रेतकार्यं हरेः कृत्वा पार्थः परमवीर्यवान्

ஓ விப்ரர்களே, அவள் தீயில் புகுந்து கணவனின் பாதையைப் பின்பற்றினாள். ஹரியின் பிரேதகாரியத்தைச் செய்து, பரம வீரியமுடைய பார்த்தன் முன்னே சென்றான்.

Verse 91

रामस्य च तथान्येषां वृष्णीनामपि सुव्रतः कन्दमूलफलैस्तस्य बलिकार्यं चकार सः

நல்ல விரதமுடைய அந்த நியமமிக்க முனிவர் ராமனுக்கும் மற்ற வृष்ணிகளுக்கும் விதிப்படி பலிகாரியத்தைச் செய்தார். கிழங்கு, வேர், கனிகளால் பலி அர்ப்பணித்தார்.

Verse 92

द्रव्याभावात् स्वयं पार्थो भ्रातृभिश् च दिवं गतः एवं संक्षेपतः प्रोक्तः कृष्णस्याक्लिष्टकर्मणः

பொருள் வளம் குறைந்தபோது பார்த்தன் தன் சகோதரர்களுடன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறு க்ருஷ்ணனின் துன்பமற்ற, எளிய செயல்களின் வரலாறு சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது.

Verse 93

प्रभावो विलयश्चैव स्वेच्छयैव महात्मनः इत्येतत्सोमवंशानां नृपाणां चरितं द्विजाः

அவர்களின் உயர்வும் அழிவும் அந்த மகாத்மாவின் சுயஇச்சையாலேயே நிகழ்ந்தன. ஓ இருபிறப்பினரே, இதுவே சோமவம்ச அரசர்களின் வரலாறு.

Verse 94

यः पठेच्छृणुयाद्वापि ब्राह्मणान् श्रावयेदपि स याति वैष्णवं लोकं नात्र कार्या विचारणा

இதைப் படிப்பவனோ, கேட்பவனோ, அல்லது பிராமணர்களால் ஓதச் செய்வவனோ—வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.