Uttarardha (Second Half)
Uttara Ardha
This section is anchored in the sacred geography of Vārāṇasī (Kāśī), repeatedly referencing northern precincts and named locales such as Harikeśava-vana, the area described as ‘Mahādeva-uttara’ (north of Mahādeva), and the tīrtha known as Pādodaka near Ādikēśava. The narratives function as a micro-topographic guide: they connect deity-forms (notably multiple Ādityas) to specific sites, prescribing darśana, pūjā, and snāna as place-activated ritual acts with stated merits. The section’s cartography is therefore both devotional and archival—mapping how solar worship, Vaiṣṇava adjacency (Ādikēśava), and Śaiva supremacy claims (liṅga centrality) are coordinated within Kāśī’s ritual landscape.
Adhyayas in Uttara Ardha
50 chapters to explore.
Adhyaya 1
Āditya-Māhātmya in Kāśī: Aruṇa, Vṛddha, Keśava, and Vimala; with Śiva-Liṅga Supremacy Discourse
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງອະຄັດສະຕະຍະຕໍ່ສະກັນດະ ວ່າເປັນຫຍັງວິນະຕາຈຶ່ງຕົກເປັນທາດ. ສະກັນດະເລົ່າເລື່ອງກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ, ການແຕກໄຂ່ກ່ອນເວລາ ຈົນອະຣຸນະເກີດອອກມາບໍ່ສົມບູນ ແລະອະຣຸນະໄດ້ກ່າວຄໍາສາບພ້ອມຄໍາສັ່ງຫ້າມແຕກໄຂ່ໃບທີສາມ ແລະພະຍາກອນວ່າລູກໃນອະນາຄົດຈະປົດປ່ອຍພັນທະຂອງວິນະຕາ. ຕໍ່ມາເນື້ອເລື່ອງຫັນໄປສູ່ພູມສັກສິດຂອງພະອາທິດໃນກາສີ: ອະຣຸນະເຮັດຕະປັດສະຍາໃນວາຣານາສີ ແລະປະກົດເປັນ “ອະຣຸນາດິຕະຍະ” ຜູ້ປະທານຜົນໃຫ້ຜູ້ບູຊາ: ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ, ຄວາມທຸກຍາກ, ບາບ ແລະໂລກໄພບາງຢ່າງ. ບົດ “ວຶດທາດິຕະຍະ” ເລົ່າວ່າິສີຫາຣີຕະມີຄວາມສັດທາຕໍ່ພະອາທິດ ໄດ້ຮັບພອນກັບຄືນວັຍໜຸ່ມ ເປັນຮູບພະອາທິດທີ່ຂັບໄລ່ຄວາມແກ່ ແລະເຄາະຮ້າຍ. ຕອນ “ເກສະວາດິຕະຍະ” ພະອາທິດເຂົ້າໄປຫາພຣະວິສນຸ (ອາດິເກສະວະ) ແຕ່ມີຄໍາສອນແນວໄສວະວ່າ ໃນກາສີ ພຣະມະຫາເທວະ (ຊິວະ) ເທົ່ານັ້ນແມ່ນຈຸດສູງສຸດໃນການບູຊາ; ການບູຊາຊິວະລິງຄະໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະສຳເລັດຈຸດໝາຍຊີວິດສີ່ປະການ. ພະອາທິດຖືກແນະນໍາໃຫ້ບູຊາລິງຄະແກ້ວ ເພື່ອສ້າງສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເຊື່ອມກັນ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍພິທີຊໍາລະທີ່ “ປາໂດດະກະ ຕີຣຖະ” ໃກ້ອາດິເກສະວະ ໃນບັນບົດຮະຖະສັບຕະມີ ແລະການອາບນໍ້າດ້ວຍມັນຕຣາເພື່ອລ້າງບາບຫຼາຍຊາດ. ສຸດທ້າຍ “ວິມະລາດິຕະຍະ” ຜ່ານເລື່ອງວິມະລາຜູ້ເປັນໂລກກຸດຖະ ບູຊາພະອາທິດໃນປ່າຫະຣິເກສະວະ ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາພ້ອມພອນຄຸ້ມຄອງຜູ້ສັດທາ. ບົດຈົບດ້ວຍຄໍາຮັບຮອງຜົນບຸນຂອງການຟັງມາຫາດມະຍະຂອງອາດິຕະຍະເຫຼົ່ານີ້.
Adhyaya 2
दशाश्वमेधतीर्थमहिमा (Glory of the Daśāśvamedha Tīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍສະກັນດະເລົ່າວ່າ ພຣະສິວະແມ່ນຢູ່ເທິງພູມັນດາຣາ ແຕ່ຍັງເກີດຄວາມຄິດຮອດກາສີອີກຄັ້ງ. ກາສີຖືກພັນລະນາເປັນພື້ນທີ່ສັກສິດທີ່ມີແຮງດຶງດູດທາງທິດສະດີທາງທຳ ຈົນກະທົບແມ່ນແຕ່ພຣະເທວະ. ພຣະສິວະເອີ້ນພຣະພຣະຫມາ (ວິທາຕາ) ໃຫ້ໄປສືບສວນບັນຫາ “ບໍ່ອອກຈາກກາສີ” ເນື່ອງຈາກທູດເກົ່າໆ (ໂຢກິນີ ແລະ ສະຫັດສະຣະກຸ) ບໍ່ກັບຄືນ. ພຣະພຣະຫມາເດີນທາງໄປວາຣານະສີ ສັນລະເສີນຄວາມເປັນສຸກອັນແທ້ຂອງນະຄອນ ແລະປອມຕົນເປັນພຣາຫມັນເຖົ້າເຂົ້າພົບພຣະຣາຊາ ດິໂວດາສະ. ເກີດການສົນທະນາວ່າດ້ວຍຣາຊະທຳ: ພຣະພຣະຫມາຍົກຍ້ອງການປົກຄອງຂອງພຣະຣາຊາ ແລະອະທິບາຍວ່າການເປັນກະສັດແມ່ນທຳ ໂດຍການປົກປ້ອງປະຊາຊົນ ແລະຮັກສາພື້ນທີ່ສັກສິດ, ພ້ອມຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອໃນພິທີຍັດ. ດິໂວດາສະຮັບປາກຊ່ວຍເຫຼືອທຸກດ້ານ ແລະພຣະພຣະຫມາໄດ້ປະກອບອັດສະວະເມດ 10 ຄັ້ງໃນກາສີ, ເຮັດໃຫ້ຕີຣຖະນີ້ໂດງດັງວ່າ “ດະສາອັດສະວະເມດ” (ເກົ່າເອີ້ນ ຣຸທຣະສະຣະສ). ຕໍ່ມາເປັນຄຳສອນມະຫາຕະມະຍະຂອງຕີຣຖະ: ທີ່ດະສາອັດສະວະເມດ ການອາບນ້ຳ, ທານ, ຈະປະ, ໂຮມະ, ສະວາດຢາຍ, ບູຊາເທວະ, ຕັຣປະນະ ແລະ ສຣາດທະ ຖືກກ່າວວ່າເປັນ “ອັກສະຍະ” ບໍ່ເສື່ອມສູນ. ການອາບນ້ຳຕາມວັນເດືອນສຳຄັນ (ໂດຍສະເພາະເດືອນເຈຍສະຖະ ຂ້າງຂຶ້ນ ຮວມທັງດະສະຫາຣາ) ກ່າວວ່າລ້າງບາບຫຼາຍຊາດ; ການເຫັນລິງຄະ “ດະສາອັດສະວະເມດເອສະ” ໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ; ແລະການຟັງ/ສະດຸດອ່ານບົດນີ້ນຳໄປສູ່ພຣະຫມະໂລກ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳວ່າກາສີມີສະຖານະແຫ່ງການພົ້ນທຸກອັນເອກະລັກ ແລະບໍ່ຄວນລະທິ້ງເມື່ອໄດ້ບັນລຸເຖິງແລ້ວ.
Adhyaya 3
Gaṇa-Preṣaṇa and the Establishment of Eponymous Liṅgas in Kāśī (गणप्रेषणं नामलिङ्गप्रतिष्ठा च)
ອະກັດສະຕະຍະ ຖາມ ສະກັນດະ ກ່ຽວກັບເລື່ອງ “ບໍ່ເຄີຍມີ” ທີ່ກ່ຽວກັບ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ສິ່ງທີ່ ພຣະສິວະ ເຮັດໃນເວລາທີ່ ພຣະພຣະຫມາ ຢູ່ໃນ ກາສີ. ສະກັນດະ ເລົ່າວ່າ ພຣະສິວະ ກັງວົນເນື່ອງຈາກອຳນາດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງ ກາສີ ດຶງດູດສັດທັງຫຼາຍໃຫ້ຢາກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຈົນອາດລົບກວນບົດບາດຕາມລະບຽບຈັກກະວານ. ພຣະອົງຈຶ່ງເອີ້ນ ຄະນະກະນະ (gaṇa) ແລະສົ່ງໄປ ວາຣານະສີ ເພື່ອສັງເກດ ໂຢກິນີ, ພຣະອາທິດ (ພານຸມານ) ແລະ ຂໍ້ບັນຍັດຂອງ ພຣະພຣະຫມາ. ກະນະທີ່ມີຊື່ ເຊັ່ນ ສັງກຸກກັນນະ ແລະ ມະຫາກາລ ເຂົ້າມາເຖິງ ກາສີ ແລະເມື່ອເຫັນຄວາມງາມອັນສັກສິດ ກໍເກີດລືມພາລະກິດຊົ່ວຄາວ ເພາະອຳນາດ “ໂມຫິນີ” ຂອງ ກາສີ. ພວກເຂົາຕັ້ງລິງຄະມີຊື່ (ສັງກຸກກັນເນສະວະຣະ, ມະຫາກາເລສະວະຣະ) ແລະຢູ່ຕໍ່. ທູດອື່ນໆ ເຊັ່ນ ຄັນຕາກັນນະ, ມະໂຫດະຣະ; ຕໍ່ມາກຸ່ມຫ້າ ແລະອີກສີ່ ກໍເຂົ້າກາສີ ຕັ້ງລິງຄະ ແລະສະຖານທີ່ພິທີ (ຮວມທັງ ຄັນຕາກັນນະ-ຫຣະດະ ແລະຜົນບຸນຂອງ ສຣາດທະ) ແລະພັກຢູ່. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງການບູຊາລິງຄະວ່າສູງກວ່າການໃຫ້ທານໃຫຍ່ ແລະພິທີບູຊາໄຟອັນມາຫາສານ; ພ້ອມກ່າວເຖິງວິທີ ລິງຄະ-ສະນານ ແລະອານຸພາບຊຳລະບາບ. ຍັງວາດພາບ ກາສີ ເປັນດິນແດນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ທີ່ຄວາມຕາຍກາຍເປັນມົງຄຸນ ແລະການລະລຶກຊື່ “ກາສີ” ກໍໄດ້ບຸນ. ທ້າຍສຸດ ບົດຍັງສືບຕໍ່ການກຳນົດລິງຄະຕາມຊື່ກະນະ (ເຊັ່ນ ຕາເຣສະ/ຕາຣະເກສະ) ແລະເນັ້ນໃຫ້ມີຄວາມພາກພຽນ (udyama) ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຕ້ານຊະຕາ (daiva) ທີ່ບໍ່ເປັນໃຈ.
Adhyaya 4
कपर्दीश्वर-लिङ्ग-माहात्म्य एवं पिशाचमोचन-तीर्थ (Kapardīśvara Liṅga Māhātmya and the Piśāca-Mocana Tīrtha)
ສະກັນດະໄດ້ກ່າວແກ່ກຸມພະສຳພະວະ (ອະກັສຕະຍະ) ແລະປະກາດມະຫາອານຸພາບອັນສູງສຸດຂອງລິງຄະ “ກະປັດດີສະວະຣະ”. ລິງຄະນີ້ຢູ່ທາງເໜືອຈາກພິຕຣີອີສະ ແລະມີການຂຸດສະລະນ້ຳຊື່ “ວິມະໂລດະກະ” ທີ່ກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ສຳຜັດນ້ຳຈະເປັນ “ວິມະລະ” ຄືບໍລິສຸດ. ໃນຍຸກເຕຣຕາ ນັກບຳເນັດປາສຸປະຕະ ວາລມີກິ ປະຕິບັດພິທີກາງວັນຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ທາຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ (ພະສະມະສະນານ), ສວດມົນຕຣາປັນຈາກສະຣີ, ລະລຶກພຣະສິວະໃນສະມາທິ, ແລະເດີນວຽນບູຊາພ້ອມສຽງອຸທານ ກັບການຮ້ອງເພງ ຈັງຫວະ ແລະທ່າທາງບັກຕິ. ຕໍ່ມາລາວເຫັນສັດປະຫຼາດຄ້າຍເປຣຕະ/ຣາກສະສະ ນ່າຢ້ານກົວ; ມັນເລົ່າເຫດກຳມະວ່າ ເຄີຍເປັນພຣາຫມະນະຢູ່ປຣະຕິສຖານະ ຂ້າງແມ່ນ້ຳໂກດາວະຣີ ແລະໄດ້ຮັບ “ຕີຣຖະ-ປຣະຕິກຣະຫະ” (ຮັບຂອງຖວາຍທີ່ກ່ຽວກັບການແສວງບຸນ) ຈຶ່ງຕົກເປັນເປຣຕະທຸກທໍລະມານໃນທີ່ກັນດານ. ມັນກ່າວອີກວ່າ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ເປຣຕະແລະຄົນບາບໜັກບໍ່ອາດເຂົ້າວາຣານະສີ ຕ້ອງຢູ່ຊາຍແດນຢ່າງຫວາດກົວຕໍ່ບໍລິວານພຣະສິວະ; ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນນາມພຣະສິວະຈາກຄົນຜ່ານທາງ ບາບກໍຫຼຸດລົງ ແລະເຂົ້າໄດ້ບາງສ່ວນ. ວາລມີກິເກີດເມດຕາ ແນະນຳວິທີແກ້: ທາວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ທີ່ໜ້າຜາກເປັນເກາະປ້ອງກັນ ແລ້ວອາບນ້ຳໃນວິມະໂລດະກະ ແລະບູຊາກະປັດດີສະວະຣະ. ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຂີ້ເຖົ່າ ເທວະດານ້ຳບໍ່ຂັດຂວາງ; ເມື່ອອາບແລະດື່ມນ້ຳ ສະພາບເປຣຕະກໍສິ້ນ ໄດ້ຮ່າງກາຍເທວະ. ຜູ້ທີ່ຖືກປົດປ່ອຍປະກາດຊື່ຕີຣຖະໃໝ່ “ປິສາຈະ-ໂມຈະນະ” ແລະກ່າວວ່າ ທຸກປີໃນວັນຂຶ້ນ 14 ເດືອນມາຣກະສີຣສະ ຄວນອາບນ້ຳ ຖວາຍປິນດະ-ຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸຣຸດ ບູຊາ ແລະໃຫ້ທານອາຫານ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນວ່າ ການຟັງຫຼືສວດເລື່ອງນີ້ ປ້ອງກັນຈາກພູຕະ ເປຣຕະ ປິສາຈະ ໂຈນ ແລະສັດປ່າ ແລະເໝາະເປັນຄຳເລົ່າສະງົບເພື່ອແກ້ອາການຖືກ “ຄຣາຫະ” ລົບກວນໃນເດັກນ້ອຍ.
Adhyaya 5
Gaṇa-pratiṣṭhita Liṅgas in Kāśī and Śiva’s Discourse on Non-Abandonment of Kāśī (Uttarārdha, Adhyāya 5)
ບົດນີ້ເປັນການລຽນລຳດັບສະຖານສັກສິດໃນນະຄອນກາສີ ຢູ່ໃນກອບການສົນທະນາທາງທິດສະດີ. ສະກັນດະໄດ້ນັບລາຍຊື່ລິງຄະຫຼາຍອົງທີ່ກຸ່ມຄະນະ (gaṇa) ສ້າງຕັ້ງໃນກາສີ ພ້ອມບອກທີ່ຕັ້ງແບບອ້າງອີງກັນ: ເໜືອວິສເວສະ, ໃຕ້ເກດາຣະ, ໃກ້ກຸເບຣະ, ຫຼືທີ່ປະຕູເໜືອຂອງເຮືອນຊັ້ນໃນ. ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງຜູກເຂົ້າກັບຜົນບຸນແບບ phalaśruti ຈາກການເຫັນ (darśana) ແລະການບູຊາ (arcana)។ ມີການເອີ້ນນາມ Piṅgalākheśa, Vīrabhadreśvara ຜູ້ໃຫ້ “ວີຣະ-ສິດທິ” ແລະຄຸ້ມຄອງໃນສົງຄາມ, Kirāteśa ໃຫ້ຄວາມກ້າຫານບໍ່ຢ້ານ, Caturmukheśvara ໃຫ້ກຽດສັກໃນສະຫວັນ, Nikuṃbheśvara ໃຫ້ວຽກງານສຳເລັດແລະຄວາມສູງສົ່ງໃກ້ກຸເບຣະ, Pañcākṣeśa ໃຫ້ລະລຶກຊາດກ່ອນ, Lāṅgalīśvara ປົດໂລກໄພແລະເພີ່ມຄວາມຮັ່ງມີ, Virādheśvara ບັນເທົາຄວາມຜິດ, Sumukheśa ປົດບາບ ແລະ Āṣāḍhīśvara ຊຳລະບາບພ້ອມໝາຍເຫດເວລາຈາລິກບຸນຕາມປະຕິທິນ। ຊ່ວງຫຼັງເປັນຄຳຮຳພຶງຂອງພຣະສິວະ: ກາສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ແບກພາລະສັງສາຣະ, ເປັນ “ກາຍເມືອງ” ວັດດ້ວຍ pañcakrośī, ແລະແມ່ນດິນແດນທີ່ການໄດ້ຍິນ ຫຼືເວົ້າ “ວາຣານະສີ/ກາສີ/ຣຸດຣາວາສະ” ກໍຕ້ານອຳນາດຂອງຍະມະໄດ້. ທ້າຍສຸດ ມະຫາເທວະມອບໝາຍໃຫ້ພຣະຄະເນສະນຳບໍລິວານໄປກາສີ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສຳເລັດບໍ່ຂາດຕອນ ແລະທາງທີ່ປອດອຸປະສັກ ຢືນຢັນກາສີເປັນສູນກາງພິທີ-ທິດສະດີອັນຖາວອນ។
Adhyaya 6
विघ्नेशस्य मायाप्रवेशः — Vināyaka’s Disguise, Omens, and the Court of Divodāsa
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງພຣະສະກັນດະ ກ່ຽວກັບ ວິນາຍະກະ (ວິຄນະຈິດ/ວິຄເນສະ) ຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ກາສີເຄື່ອນຜ່ານຕາມພຣະປະສົງ. ພຣະອົງເຂົ້າເມືອງວາຣານະສີຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະປອມຕົນເປັນພຣາຫມັນເຖົ້າ ຜູ້ອ່ານນັກສັດຕະຣາ/ໂຫຣາ ເດີນຜ່ານເມືອງ ຕີຄວາມຝັນ ແລະນິມິດ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນເຊື່ອຖື. ມີການລຽນລາຍການນິມິດຮ້າຍ ແລະສັນຍານອັບມົງຄຸນທັງຟ້າແລະດິນ—ສຸລິຍະຄາດ, ຈັນທະຄາດ, ການປະທະຂອງດາວເຄາະ, ດາວຫາງ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ລາງຮ້າຍໃນສັດແລະຕົ້ນໄມ້, ແລະພາບເມືອງພັງພິນາດ. ຄໍາເວົ້າທີ່ຈົ່ງໃຈນີ້ເຮັດໃຫ້ຊາວເມືອງຫຼາຍຄົນຢ້ານອັນຕະລາຍທາງການເມືອງ ແລະພາກັນອອກຈາກເມືອງ. ຕໍ່ມາ ບັນດານາງໃນພະລາຊວັງຊັ້ນໃນ ຊົມເຊີຍ “ພຣາຫມັນ” ນັ້ນວ່າມີຄຸນທຳສູງ ແລະນາງລີລາວະຕີແນະນໍາໃຫ້ພຣະຣາຊາ ດິໂວດາສະ. ພຣະຣາຊາຮັບດ້ວຍກຽດ ແລະຖາມເລື່ອງຊະຕາກຳຂອງພຣະອົງເປັນການສ່ວນຕົວ. ວິນາຍະກະຜູ້ປອມຕົນ ກ່າວສັນລະເສີນພຣະຣາຊາ ແລະຊີ້ນໍາວ່າ “ໃນ 18 ມື້ ຈະມີພຣາຫມັນຈາກທິດເໜືອມາ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຄໍາແນະນໍາຂອງລາວໂດຍບໍ່ລັງເລ.” ທ້າຍບົດກ່າວວ່າເມືອງຖືກຄອບງໍາໂດຍມາຍາຂອງວິນາຍະກະ ແລະເຊື່ອມໄປຫາຄໍາຖາມຂອງອະກັດສະຕະ ກ່ຽວກັບການສັນລະເສີນຈາກພຣະສິວະ ແລະນາມ-ຮູບຂອງວິນາຍະກະໃນກາສີ.
Adhyaya 7
Dhūṇḍhi-Vināyaka Stuti and the Āvaraṇa-Map of Vināyakas in Kāśī (काश्याम् विनायकावरणवर्णनम्)
ບົດທີ 7 ພາບພິທີອັນສົມພອນໃນການເຂົ້ານະຄອນວາຣານາສີຂອງພຣະມະຫາເທວະ ທ່າມກາງການຊຸມນຸມຂອງເທວະ, ຣຸດຣະ, ສິດທະ, ຢັກສະ, ຄັນທະວະ, ຄິນນະຣະ ແລະອື່ນໆ ຈົນສຸດທ້າຍພຣະສິວະມີພຣະດຳຣັດ ແລະຖວາຍສະຕຸຕິແດ່ພຣະຄະເນຊະ. ສະຕຸຕິຂອງສຣີກັນຖະຍົກພຣະວິນາຍກະເປັນຫຼັກການເຫດປັດໃຫຍ່, ຜູ້ກຳຈັດແລະຄວບຄຸມອຸປະສັກ, ແລະເປັນຜູ້ຮັບປະກັນສິດທິ (siddhi) ໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ກຳນົດບົດບາດຂອງ ທູນດິ-ວິນາຍກະ ໃນການໃຫ້ເຂົ້າກາສີ ແລະບອກພິທີບູຊາ: ອາບນ້ຳທີ່ມະນິກັນນິກາ, ຖວາຍໂມດະກະ, ທູບ, ໂຄມໄຟ, ພວງມາລາ, ພ້ອມການຖືສິນໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ໂດຍສະເພາະ ມາຄະ-ສຸກລະ-ຈະຕຸຣຖີ ແລະຍາຕຣາປະຈຳປີທີ່ຖວາຍງາ ແລະເຮັດໂຮມ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການສວດໃກ້ທູນດິ ຊ່ວຍກຳຈັດອຸປະສັກ ແລະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ທ້າຍບົດ ປ່ຽນເປັນບັນຊີພູມສາດສັກສິດຢ່າງເປັນລະບຽບ: ລຽນນາມວິນາຍກະຫຼາຍອົງຕາມອາວະຣະນະ (ວົງປ້ອງກັນ) ແລະທິດທາງ ແຕ່ລະອົງມີໜ້າທີ່ທ້ອງຖິ່ນ—ລົບຄວາມຢ້ານ, ປົກປ້ອງ, ໃຫ້ສິດທິຢ່າງວ່ອງໄວ, ກົດຂີ່ກຳລັງຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ—ເຮັດໃຫ້ກາສີເປັນແຜນທີ່ພິທີກຳຊັ້ນໆ ທີ່ມີພຣະຄະເນຊະຫຼາຍນາມຄຸ້ມຄອງ.
Adhyaya 8
Pādodaka-Tīrtha and the Keśava Circuit in Kāśī (पादोदकतीर्थ-केशवपरिक्रमा)
ບົດທີ 8 ເປັນຮູບແບບສົນທະນາ: ອະກັສຕະຍະ ຖາມສະກັນດະ ກ່ຽວກັບການກະທຳຂອງພຣະສິວະເມື່ອປະທັບຢູ່ມັນດາຣະ, ແລະສະກັນດະຕອບໂດຍເລົ່າເລື່ອງແຫ່ງກາສີທີ່ກ່າວວ່າຊ່ວຍທຳລາຍມົນທິນ. ໃນນັ້ນມີຄຳສອນຂອງພຣະວິສະນຸ ວ່າພິທີກຳຕ້ອງອາໄສຄວາມພາກພຽນ ແຕ່ຜົນສຸດທ້າຍຂຶ້ນກັບພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານແລະຜູ້ໃຫ້ຜົນ; ການກະທຳທີ່ລະລຶກພຣະສິວະຈຶ່ງສຳເລັດ, ແຕ່ຖ້າບໍ່ລະລຶກ ແມ່ນເຮັດດີກໍອາດລົ້ມເຫຼວ. ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸອອກຈາກມັນດາຣະໄປວາຣານາສີ, ອາບນ້ຳທີ່ແດນ/ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະສ້າງ/ກຳນົດ “ປາໂດດະກະ-ຕີຣຖະ”. ບົດນີ້ລຽງລຳດັບທີ່ຈະໄປສັກກາລະຕີຣຖະ ແລະສະຖານທີ່ຂອງເກສະວະໃນກາສີ (ອາດິເກສະວະ ແລະ ຕີຣຖະຊື່ ສັງຂະ, ຈັກຣະ, ຄະດາ, ປັດມະ, ມະຫາລັກສະມີ, ຕາຣກສະຍະ, ນາຣະດະ, ປຣະຫລາດ, ອຳບາຣີສ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມພິທີສະນານ, ດື່ມນ້ຳປາໂດດະກະ, ສຣາດທະ, ຕະຣປະນະ, ທານ ແລະຜົນບຸນເຊັ່ນ ຄວາມບໍລິສຸດ, ການຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ສຸຂະພາບ, ແລະຜົນມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ. ຊ່ວງທ້າຍມີຄຳສອນຂອງ “ສົວກະຕະ” (ນັກບວດ/ອາຈານ) ທີ່ຍົກອະຫິງສາເປັນທຳມະສູງສຸດ ແລະກະຣຸນາເປັນມາດຕະຖານສູງສຸດ. ບົດປິດດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິ ຮັບຮອງວ່າການອ່ານຫຼືຟັງເລື່ອງນີ້ຈະສຳເລັດຈຸດປະສົງ ດັ່ງພຣະວິສະນຸເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາ ແລະພຣະສິວະເປັນ “ຜູ້ສຳເລັດຕາມຄວາມຄິດ”.
Adhyaya 9
पञ्चनदतीर्थप्रादुर्भावः (Origin and Merit of the Pañcanada Tīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອະກັສຕະຍະ ກ່າວຄໍານົບນ້ອມສັນລະເສີນພຣະສະກັນດະ ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍກ່ຽວກັບຕີຣຖະ «ປັນຈະນະດະ» ໃນກາສີ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຊື່ນັ້ນ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຖືກວ່າຊໍາລະບາບໄດ້ສູງສຸດ, ແລະພຣະວິສນຸຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ແນວໃດໃນຂະນະທີ່ຍັງເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ. ພຣະສະກັນດະຕອບໂດຍຜູກຄໍາສອນທາງອຸປນິສັດ—ພຣະເຈົ້າໄຮ້ຮູບແຕ່ປະກົດໄດ້, ຄໍ້າຈຸນທຸກສິ່ງແຕ່ເປັນເອກະລາດ—ເຂົ້າກັບປະຫວັດກໍ່ກໍາເນີດຂອງຕີຣຖະນີ້. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງລະສີ ເວທະສິຣະ, ອັບສະຣາ ສຸຈິ, ແລະການເກີດຂອງເດັກຍິງຊື່ «ທູຕະປາປາ» (“ຜູ້ສັ່ນສະເທືອນຂັບໄລ່ບາບ”). ຕະປະສະຂອງນາງເປັນເງື່ອນໄຂສໍາຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ສັກສິດພິເສດ; ພຣະພຣະຫມາໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ຕີຣຖະນັບບໍ່ຖ້ວນສະຖິດຢູ່ໃນກາຍນາງ. ພາຍຫຼັງເມື່ອພົບພຣະທັມມະ ເກີດຄໍາສາບແຊ່ງຕໍ່ກັນ: ພຣະທັມມະກາຍເປັນແມ່ນ້ໍາ ທັມມະນະດີ ໃນອະວິມຸກຕະ, ແລະ ທູຕະປາປາກາຍເປັນຮູບດັ່ງຫີນແກ້ວຈັນ ທີ່ລະລາຍເມື່ອຈັນທຣາຂຶ້ນ ເປັນແມ່ນ້ໍາ. ທ້າຍບົດກໍານົດພິທີກຳຢ່າງຊັດ: ອາບນ້ໍາທີ່ປັນຈະນະດະ, ເຮັດພິທີ ປິຕຣະ-ຕັຣປະນະ, ບູຊາ ບິນດຸມາທະວະ, ແລະ ດື່ມ/ນໍານ້ໍາປັນຈະນະດະໄປໃຊ້ ເພື່ອຊໍາລະມົນທິນ. ການໃຫ້ທານທີ່ ບິນດຸຕີຣຖະ ຖືກກ່າວວ່ານໍາໄປສູ່ການພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກ ເປັນເສັ້ນທາງພິທີກຳທີ່ຝັງຢູ່ໃນພູມສັນຖານສັກສິດຂອງກາສີ.
Adhyaya 10
Bindumādhava-Prādurbhāva at Pañcanada-hrada and the Kārtika/Ūrja Vrata Framework (बिंदुमाधवप्रादुर्भावः)
ບົດທີ 10 ຖືກຈັດຮູບເປັນການອະທິບາຍກໍ່ກຳເນີດຂອງຕີຣຖະ ແລະເປັນຄູ່ມືວຣະຕະ ຢູ່ໃນບົດສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ. ສະກັນດະເປີດເລື່ອງວ່າ “ການປາກົດຂອງມາທະວະ” ແລະສັນຍາວ່າ ຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງວ່ອງໄວ. ພຣະວິສນຸ (ເກສະວະ) ມາຈາກມັນດາຣະ ເບິ່ງຄວາມສັກສິດຂອງກາສີ ແລະຍົກຍ້ອງວ່າ ປັນຈະນະດະ-ຫຣະດະ (Pañcanada-hrada) ບໍລິສຸດເຫນືອກວ່າແມ່ນແຕ່ຕົວຢ່າງຄວາມບໍລິສຸດໃນຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາ ນັກຕະປະສີ ອັກນິບິນດຸ ເຂົ້າມາ ແລະຖວາຍສັນລະເສີນຍາວ ຊູ້ວ່າ ພຣະວິສນຸເປັນຜູ້ເຫນືອທຸກສິ່ງ ແຕ່ກໍປາກົດເປັນຮູບກາຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາເພື່ອສາວົກ. ລາວຂໍພອນໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ປັນຈະນະດະ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫຼາຍ ໂດຍສະເພາະຜູ້ປາດຖະໜາມົກສະ. ພຣະວິສນຸຮັບພອນ ແລະປະກາດວ່າ ກາສີເປັນສະຖານທີ່ມີອານຸພາບພິເສດສໍາລັບມົກສະ ໂດຍການລະທິ້ງຮ່າງກາຍ (tanū-vyaya) ຢູ່ນັ້ນ; ພ້ອມທັງຮັບພອນທີສອງໃຫ້ຕີຣຖະໄດ້ຊື່ “ບິນດຸ-ຕີຣຖະ” ແລະການບູຊາ/ອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ນໍາໄປສູ່ມົກສະ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໄກ ຫຼືເສຍຊີວິດພາຍຫຼັງກໍຕາມ. ຊ່ວງທ້າຍອະທິບາຍວິໄນຂອງວຣະຕະກາຣຕິກ/ອູຣຈະ: ການຄວບຄຸມອາຫານ, ພຣະຫມະຈັນຍະ, ອາບນ້ໍາ, ຖວາຍປະທີບ, ຕື່ນຍາມໃນເອກາດະສີ, ຄວາມຈິງ, ຄໍາເວົ້າທີ່ຄວບຄຸມ, ກົດລະບຽບຄວາມບໍລິສຸດ ແລະທາງເລືອກການອົດອາຫານແບບຂັ້ນ. ທັງໝົດເປັນແນວທາງຈິດທຳເພື່ອທໍາໃຫ້ທຳມະໝັ້ນຄົງ ແລະສົ່ງເສີມຈະຕຸວັກຄະ (caturvarga) ໂດຍເນັ້ນການບໍ່ເກີດຄວາມເກລີຍດຕໍ່ພຣະເທວະສູງສຸດ ແລະການປະຕິບັດພັກຕິຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
Adhyaya 11
बिंदुमाधव-तीर्थप्रभेदः तथा मणिकर्णिका-रहस्यं (Bindu-Mādhava’s Tīrtha-Forms and the Secret Greatness of Maṇikarṇikā)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະິສີອະກັສຕະຍະ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເພີ່ມ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເລື່ອງຊໍາລະບາບຂອງ Mādhava ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ Pañcanada. ສະກັນດະໄດ້ຕອບໂດຍຖ່າຍທອດຄໍາສອນຂອງ Mādhava ທີ່ປະທານແກ່ິສີ Agnibindu ຜ່ານສຽງຂອງ Bindu-Mādhava. ຕໍ່ມາເປັນບັນຊີທີ່ຈັດລຽງເປັນລໍາດັບ: ພຣະວິສນຸປະກາດພຣະອົງໃນຮູບປາກົດທ້ອງຖິ່ນຫຼາຍຢ່າງ (Keśava/Mādhava/Nṛsiṃha ແລະອື່ນໆ) ຜູກກັບ tīrtha ແຕ່ລະແຫ່ງ ແລະຜົນບຸນ: ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນປັນຍາ (Jñāna-Keśava), ການຄຸ້ມຄອງຈາກ māyā (Gopī-Govinda), ຄວາມຮັ່ງມີ (Lakṣmī-Nṛsiṃha), ການສໍາເລັດຄວາມປາດຖະໜາ (Śeṣa-Mādhava), ແລະຄວາມສໍາເລັດຂັ້ນສູງ (Hayagrīva-Keśava) ເປັນຕົ້ນ. ຈາກນັ້ນການສົນທະນາຫັນໄປສູ່ການປຽບທຽບຄຸນຄ່າຂອງ tīrtha ທັງຫຼາຍ ໂດຍຍືນຢັນວ່າ Kāśī ມີອານຸພາບພິເສດຍິ່ງ ແລະເປີດເຜີຍ “ຄວາມລັບ” ວ່າ tīrtha ຫຼາຍແຫ່ງຈະມາຮວມພິທີກັນທີ່ Maṇikarṇikā ໃນເວລາທ່ຽງ. ທັງເທວະ, ິສີ, nāga ແລະສັດຕະວະອື່ນໆ ຖືກພັນລະນາວ່າເຂົ້າຮ່ວມວົງຈອນພິທີນີ້. ພຣະຄຳພີຍົກຍ້ອງຜົນຂອງ Maṇikarṇikā ວ່າ ການປະຕິບັດເພີຍນ້ອຍ (prāṇāyāma ໜຶ່ງຄັ້ງ, Gāyatrī ໜຶ່ງຈົບ, ບູຊາໄຟໜຶ່ງຄັ້ງ) ກໍໃຫ້ຜົນທະວີຄູນ. Agnibindu ຖາມເຖິງຂອບເຂດຂອງ Maṇikarṇikā; ພຣະວິສນຸອະທິບາຍແບບກວ້າງໆ ໂດຍໃຊ້ຈຸດສັງເກດ (ເຂດ Haricandra, Vināyaka) ແລະແນະນໍາ tīrtha ໃກ້ຄຽງພ້ອມຜົນບຸນ. ຕໍ່ມາມີການໃຫ້ພາບພິມພິທີບູຊາ Maṇikarṇikā ເປັນເທວີ ພ້ອມລັກສະນະຮູບພາບ, ຄໍາມົນ ແລະແນວປະຕິບັດ (japa ແລະ homa ຕາມສັດສ່ວນ) ເພື່ອມຸ່ງສູ່ມົກຂະ. ທ້າຍສຸດລາຍຊື່ Śiva-liṅga, tīrtha ແລະຮູບຄຸ້ມຄອງໃກ້ໆ ແລະປິດດ້ວຍຄໍາສັນລະເສີນຜົນວ່າ ຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງເລື່ອງ Bindu-Mādhava ດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ທັງ bhukti ແລະ mukti.
Adhyaya 12
Kapilā-hrada / Kapiladhārā Māhātmya and Pitṛ-tarpaṇa Phala (कपिलाह्रद–कपिलधारामाहात्म्य तथा पितृतर्पणफल)
ອະກັສຕະຍະ ທູນຂໍໃຫ້ສະກັນດະ ບອກເລື່ອງການຊຸມນຸມອັນສັກສິດໃນກາສີ: ການເສດັດມາຂອງພຣະສິວະ (ວຶຣສະທະວະຈະ) ແລະພິທີການຖວາຍກຽດ ໂດຍມີພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ຣະວິ (ພຣະອາທິດ), ຄະນະ ແລະ ໂຢຄິນີ ຮ່ວມຢູ່. ສະກັນດະ ພາກພູມກ່ຽວກັບມາລະຍາດໃນສະພາ—ການກົ້ມກາບ, ການຈັດອາສນະ, ແລະພຣະພອນ—ພ້ອມທັງຄໍາຊີ້ແຈງທາງທໍາ: ພຣະສິວະ ປອບໃຈພຣະພຣະຫມາ ເລື່ອງການປະພຶດ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນໂທດອັນໜັກຂອງການລ່ວງເກີນພຣາຫມັນ ກັບອານຸພາບຊໍາລະບາບຂອງການສະຖາປະນາສິວະລິງຄະ. ຣະວິ ອະທິບາຍວ່າ ຕົນໄດ້ຄອຍຢູ່ນອກກາສີຢ່າງມີວິໄນ ພາຍໃຕ້ກົດຂອງດິວໂວດາສະ; ພຣະສິວະ ຈັດວາງເຫດການນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການບໍລິຫານທິບ. ຕໍ່ມາເປັນຕໍານານກໍ່ກໍາເນີດຕີຣຖະ: ງົວທິບ 5 ຕົວມາຈາກໂກໂລກະ, ນ້ໍານົມຂອງພວກນາງກໍ່ເປັນທະເລສາບ; ພຣະສິວະ ຕັ້ງນາມວ່າ “ກະປິລາ-ຫຣະດະ” ໃຫ້ເປັນຕີຣຖະອັນສູງສຸດ. ພຣະປິຕຣະ ປາກົດ ຂໍພອນ ແລະພຣະສິວະ ປະກາດກົດການທໍາສຣາດທະ ແລະຖວາຍປິນດະ ທີ່ນີ້ ໂດຍເນັ້ນຄວາມອິ່ມໃຈແບບ “ອັກສະຍະ” ໂດຍພິເສດໃນວັນຄູຮູ/ໂສມ ແລະວັນດວງຈັນດັບ. ຕີຣຖະນີ້ມີນາມຫຼາຍ: ມະທຸສຣະວາ, ກສີຣະນີຣາທິ, ວຶຣສະພະທະວະຈະ-ຕີຣຖະ, ຄະດາທະຣະ, ປິຕຣະ-ຕີຣຖະ, ກະປິລະທາຣາ, ສິວະຄະຍາ ແລະອື່ນໆ; ອານຸສົງຜົນຖືກກ່າວວ່າຄອບຄຸມເຖິງຜູ້ຕາຍທຸກປະເພດ. ທ້າຍບົດມີພາບການເຄື່ອນໄຫວພິທີການ ແລະຟະລະສຣຸຕິສັນຍາວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງ ຈະທໍາລາຍບາບໃຫຍ່ ແລະນໍາໄປສູ່ ສິວະ-ສາຍຸຊະ ພ້ອມເຊື່ອມກັບປະເພນີ “ກາສີ-ປະເວສະ” ຈະປະ-ອະຄະຍານາ.
Adhyaya 13
अध्याय १३ — ज्येष्ठेश्वर-निवासेश्वर-जयगीषव्येश्वर-माहात्म्य एवं जयगीषव्य-स्तोत्र
ອະກັສຕະຍະ ຖາມ ສະກັນດະ ກ່ຽວກັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງ ກາສີ ແລະກິດການຂອງ ພຣະສິວະ ໃນ ຕາຣະກາຣະ (ກາສີ)। ສະກັນດະ ເລົ່າເຖິງ ໂຢຄີ-ລະສີ ໄຈກີສະວະຍະ ຜູ້ຖືນິຍະມະອັນເຂັ້ມງວດ: ຈະບໍ່ກິນ ຫຼື ດື່ມ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນອີກຄັ້ງ ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ມີ “ວິສະມະ-ອີກສະນະ” (ຕາສາມ/ຕາພິເສດ) ແລະກ່າວວ່າ ອາຫານທີ່ກິນໂດຍບໍ່ມີດາຣະຊະນະນັ້ນ ບົກພ່ອງທາງວິນຍານ. ພຣະສິວະຜູ້ດຽວຮູ້ຄຳປະຕິຍານີ້ ແລະສົ່ງ ນັນດິນ ໄປຖ້ຳງາມໆ ເພື່ອນຳຜູ້ບູຊາ; ນັນດິນ ປຸກຊີວິດ ແລະເສີມກຳລັງດ້ວຍການແຕະ “ລີລາ-ກະມະລະ” ອັນທິບພະ ແລ້ວນຳໄປພົບ ພຣະສິວະ ແລະ ເກົາຣີ. ໄຈກີສະວະຍະ ຖວາຍສະໂຕຕະຣະພຣະສິວະຢ່າງຍາວ ລຽນນາມພຣະຄຸນ ແລະປະກາດການພຶ່ງພາພຣະມະຫາເທວະແຕ່ຜູ້ດຽວ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປະທານພອນ: ຄວາມໃກ້ຊິດບໍ່ຂາດ, ການສະຖິດຢູ່ປະຈຳທີ່ລິງຄະທີ່ລາວສ້າງ, ແລະຄຳສອນໂຢຄະໃຫ້ເປັນຄູໂຢຄະຊັ້ນນຳ; ສະໂຕຕະຣະນີ້ຖືກກ່າວວ່າ ລົບບາບໃຫຍ່ ແລະເພີ່ມບຸນກຸສົນກັບພັກຕິ. ບົດນີ້ຍັງຊີ້ພູມສັນຖານພິທີຂອງກາສີ: ການປາກົດຂອງ ເຈຍດຖະເອສະວະຣະ (ລິງຄະປາກົດເອງ) ແລະ ເຈຍດຖາ ເກົາຣີ ໃກ້ ເຈຍດຖະ-ວາປີ, ກຳນົດການຢາຕຣາໃຫຍ່ (ເດືອນເຈຍດຖະ ຂ້າງຂາວ ວັນທີ 14, ວັນຈັນ, ດາວອະນຸຣາທາ), ງານເດືອນເຈຍດຖະພ້ອມການເຝົ້າຄືນ, ຜົນບຸນຂອງສຣາດທະທີ່ ເຈຍດຖະ-ສະຖານ, ແລະການຕັ້ງຊື່ພາຍຫຼັງວ່າ ນິວາເສສະ (ລິງຄະທີ່ພຣະສິວະສ້າງເປັນທີ່ພັກ). ຟະລະສຣຸຕິສຸດທ້າຍກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່ ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມທຸກຍາກເຈັບໄຂ້.
Adhyaya 14
काशीमाहात्म्ये ब्राह्मणसमागमः, लिङ्गप्रतिष्ठा, अविमुक्तमोक्षोपदेशश्च (Kāśī-Māhātmya: Assembly of Brāhmaṇas, Liṅga Foundations, and the Avimukta Teaching on Liberation)
ອະກັດສະຕະຍະ ຖາມສະກັນດະ ວ່າໃນ “ເຈຍສະຖານ” ອັນມີບຸນຍິ່ງ ທີ່ພຣະເຈົ້າຮັກ ໄດ້ເກີດເຫດການຫຍັງ. ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ເມື່ອພຣະສິວະໄປມັນດະຣາ ບຣາຫມັນຜູ້ຢູ່ປະຈຳ ແລະຜູ້ສະລະທົ່ງນາ ທີ່ດຳລົງຊີວິດໂດຍເສດຖະກິດແຫ່ງພື້ນທີ່ສັກສິດ ໄດ້ຂຸດສະລອງນ້ຳງາມຊື່ “ດັນດະຄາຕາ” ແລະສະຖາປະນາ ມະຫາລິງຄະ ຫຼາຍອົງຮອບໆ ພ້ອມຮັກສາວິນັຍໄສວະ—ທາວິພູຕິ, ສວມຣຸດຣາກະສະ, ບູຊາລິງຄະ, ແລະສວດ “ສະຕະຣຸດຣີຍະ”. ເມື່ອຮູ້ຂ່າວວ່າພຣະສິວະຈະກັບຄືນ ບຣາຫມັນຈຳນວນຫຼາຍຈາກຕີຣຖະ/ກຸນດະຫຼາຍແຫ່ງ—ເຊັ່ນ ມັນດາກິນີ, ຫັມສະຕີຣຖະ, ກະປາລະໂມຈະນະ, ຣິນະໂມຈະນະ, ໄວຕະຣະນີ, ລັກສະມີຕີຣຖະ, ປິສາຈະໂມຈະນະ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ມາຮວມກັນທີ່ຝັ່ງຄົງຄາ ພ້ອມເຄື່ອງບູຊາ ແລະບົດສັນລະເສີນມົງຄຸນ. ພຣະສິວະປະທານຄຳປອບໃຈ ແລະສອນທຳວ່າ ກາສີແມ່ນ “ເກສະມູຣຕິ” (ຮູບແຫ່ງຄວາມປອດໄພ) ແລະ “ນິຣວານະນະຄະຣີ” (ນະຄອນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ); ການລະລຶກ “ກາສີ” ເປັນມັນຕຣາ ຊ່ວຍປົກປ້ອງ ແລະປ່ຽນແປງຈິດໃຈ. ພຣະອົງຢືນຢັນຄຸນແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຜູ້ບັກຕິກາສີ ເຕືອນຜູ້ຢູ່ກາສີໂດຍບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອມສັດທາ ແລະປະທານພອນ: ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ລະທິ້ງກາສີ; ຜູ້ນັບຖືຄວນມີບັກຕິມັ່ນຄົງ ແລະຢູ່ກາສີຕໍ່ເນື່ອງ; ແລະພຣະສິວະຈະສະຖິດຢູ່ໃນລິງຄະທີ່ຜູ້ບັກຕິສະຖາປະນາ. ບົດນີ້ຍັງວາງຫຼັກຈັນຍາສຳລັບຜູ້ຢູ່—ການຮັບໃຊ້, ການບູຊາ, ການຄວບຄຸມຕົນ, ທານ, ເມດຕາ, ຄຳເວົ້າບໍ່ເບື່ອນບາດ—ແລະຜົນກຳຂອງການປະພຶດຜິດໃນກາສີ ຮວມທັງສະພາບກາງອັນຮ້າຍແຮງ “ຣຸດຣະ-ປິສາຈະ” ກ່ອນຈະໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ. ທ້າຍສຸດ ອະວິມຸກຕະສັນຍາວ່າ ຜູ້ຕາຍທີ່ນັ້ນບໍ່ຕົກນະລົກ; ພຣະສິວະປະທານ “ຕາຣະກະ-ພຣະຫມະ” ໃນຍາມຈາກໄປ; ຂອງຖວາຍນ້ອຍກໍໄດ້ບຸນໃຫຍ່; ແລະການສວດ/ສອນ “ເລື່ອງລັບ” ນີ້ ຊຳລະບາບ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 15
Jyeṣṭhasthāna Liṅga-Catalog and the Origins of Kaṇḍukeśvara & Vyāghreśvara
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສະກັນດະກ່າວແກ່ກຸມພະຈະ ໂດຍລຽນນາມລິງຄະຈໍານວນຫຼາຍທີ່ລ້ອມຮອບ ຈເຍດຖເອສະວະຣະ ໃນຈເຍດຖະສະຖານ ແລະຍ້ອງຍໍວ່າເປັນຮູບສັກສິດທີ່ໃຫ້ສິດທິ ແລະຊໍາລະມົນທິນ. ມີການຊີ້ເຈາະຜົນບຸນຂອງບາງລິງຄະ: ປະຣາຊາເຣສະວະຣະ ໃຫ້ໄດ້ “ປັນຍາບໍລິສຸດ” ແຕ່ພຽງເຫັນ; ມານດະວຽສະວະຣະ ປ້ອງກັນຄວາມສັບສົນທາງປັນຍາ; ຈາບາລີສະວະຣະ ກັ້ນກັນທຸກຄະຕິ; ແລະ ອາທິຕະຍະທີ່ສຸມັນຕຸສ້າງ ເຫັນແລ້ວບັນເທົາໂລກກຸດຖະ (ໂລກຜິວໜັງ). ຈາກນັ້ນກ່າວທົ່ວໄປວ່າ ການລະລຶກ, ເຫັນ, ສຳຜັດ, ບູຊາ, ນົບນ້ອມ ແລະສັນລະເສີນລິງຄະເຫຼົ່ານີ້ ຊ່ວຍປ້ອງກັນ “ກະລຸສະ” ຄືມົນທິນທາງທໍາ-ວິນຍານ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານກໍ່ກໍາເນີດທີ່ 1: ເມື່ອ ສິວາ/ເທວີ ກໍາລັງຫຼິ້ນລູກບານ (ກັນດຸກະ) ໃກ້ຈເຍດຖະສະຖານ ມີສັດຕູສອງຕົວເຂົ້າມາຈະຈັບນາງ; ພຣະເທວະຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງຮັບຮູ້ ແລະໃຫ້ລູກບານນັ້ນຟາດລົງຈົນພິນາດ ແລ້ວລູກບານກາຍເປັນລິງຄະ “ກັນດຸເກສະວະຣະ” ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກ ແລະເປັນທີ່ປະທັບຢູ່ຂອງເທວີສໍາລັບຜູ້ບູຊາ. ນິທານທີ່ 2 ຢູ່ດັນດະຄາຕາຕີຣຖະ: ຄົນຊົ່ວຄິດຈະຂ້າພຣາຫມັນເພື່ອໃຫ້ເທວະອ່ອນແຮງ (ເພາະວ່າ ເວດ-ຍັດຍະ ຫຼ້ຽງພະລັງເທວະ). ລາວປອມຕົວແລະລ່າສັດ ຈົນໃນຄືນສິວະຣາຕຣີ ຜູ້ນັບຖືຜູ້ໜຶ່ງຖືກຄຸ້ມຄອງ; ພຣະສິວະປາກົດໃນຮູບທີ່ກ່ຽວກັບເສືອ ແລະກໍ່ຕັ້ງ “ວຽາຄເຣສະວະຣະ” ລິງຄະ. ຜົນບຸນເນັ້ນການຄຸ້ມຄອງຈາກໂຈນແລະສັດຮ້າຍ, ການຊະນະໃນວິກິດເມື່ອລະລຶກລິງຄະ, ແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວຂອງຜູ້ບູຊາ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ “ອຸຕະເຈສະວະຣະ” ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກຂອງວຽາຄເຣສະວະຣະ ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງຜູ້ນັບຖືເຊັ່ນກັນ.
Adhyaya 16
ज्येष्ठेश्वरपरिसर-लिङ्गकुण्डवर्णनम् / Mapping of Liṅgas, Kuṇḍas, and Protective Deities around Jyeṣṭheśvara
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສກັນດະ ນັບລາຍຊື່ລິງຄະຍ່ອຍໆຮອບພຣະເຈຍດເຖສວະຣ ຈັດຕາມທິດ ແລະ ຄວາມໃກ້ໄກ ເພື່ອໃຫ້ເປັນແນວທາງຈາລິກທີ່ໃຊ້ໄດ້. ອັບສະຣາເສວະຣ ແລະ ອັບສະຣາ-ກູປະ (ນ້ຳໂສພາກຍະ-ອຸດະກະ) ຖືກກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳພິທີ ແລະ ການໄດ້ດາຣະຊັນ ຊ່ວຍຫຼີກພົ້ນຄວາມອັບມົງຄົນ. ຕໍ່ມາມີ ກຸກກຸເຕສະ ໃກ້ວາປີ ໃຫ້ຜົນເປັນການເພີ່ມພູນຄອບຄົວ; ພິຕາມະເຫສວະຣ ທີ່ຝັ່ງວາປີເຈຍດ ເປັນສະຖານທີ່ເຮັດ śrāddha ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈ; ແລະ ກະດາທະເຣສະວະຣ ໃຫ້ຄວາມສະໜອງໃຈແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ຂອງນາກ: ວາສຸກີເສວະຣ ກັບ ວາສຸກີ-ກຸນດ ກຳຊັບໃຫ້ snāna/dāna ແລະ ຍົກ Nāga-pañcamī ເປັນວັນສຳຄັນເພື່ອຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມຢ້ານງູ ແລະ ພິດ. ຕັກສະກະເສວະຣ ແລະ ຕັກສະກະ-ກຸນດ ສືບຕໍ່ແນວຄຸ້ມຄອງນີ້. ຕໍ່ມາມີພື້ນທີ່ຂອງໄພຣະວະ: ກະປາລີ ໄພຣະວະ ລົບລ້າງຄວາມຢ້ານຂອງຜູ້ມີສັດທາ ແລະ ກ່າວວ່າຈະໄດ້ vidyā-siddhi ໃນ 6 ເດືອນ; ຈັນດີ ມະຫາມຸນດາ ບູຊາດ້ວຍ bali ແລະ ເຄື່ອງຖວາຍ, ໂດຍການຈາລິກໃນ Mahāṣṭamī ນຳຊື່ສຽງ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີ. ບົດນີ້ກັບມາສູ່ພູມສັນຖານນ້ຳ: Catuḥsāgara-vāpikā ແລະ ລິງຄະ 4 ອົງທີ່ວາງໂດຍມະຫາສະມຸດ; Vṛṣabheśvara (ຕັ້ງໂດຍວຶສະພະຂອງຮະຣະ) ສັນຍາມຸກຕິໃນ 6 ເດືອນດ້ວຍດາຣະຊັນ. Gandharveśvara ແລະ ກຸນດຂອງມັນ ເຊື່ອມກັບການຖວາຍ ແລະ ຄວາມສຸກ “ກັບຄົນກັນດະຣະວະ”; Karkoteśvara ແລະ Karkota-vāpī ໃຫ້ກຽດສັກສີໃນນາກໂລກ ແລະ ພົ້ນພິດ. ຍັງມີ Dhuṃdhumāriśvara, Purūraveśvara, Supratīkeśvara ເພີ່ມເສັ້ນທາງຈາລິກ. ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຖືກເພີ່ມ: Vijayabhairavī ທີ່ປະຕູເໜືອ ແລະ ຄະນະ Huṇḍana, Muṇḍana ຜູ້ຢຸດອຸປະສັກ; ການໄດ້ດາຣະຊັນພາໃຫ້ສຸກດີ. ຕອນທ້າຍເຂົ້າສູ່ນິທານທີ່ຝັ່ງວະຣະນາ ກ່ຽວກັບ Menā, Himavān ແລະ ຄຳບອກຂອງພະສະຫມະນະເຖິງການປະທັບຢູ່ຂອງ Viśveśvara ແລະ ອາຄານອັນວິສະວະກຳໂດຍ Viśvakarman; ພ້ອມຟະລະສຣຸຕິວ່າ ການຟັງມະຫິມານີ້ນຳໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ ແລະ ຊຳລະບາບ.
Adhyaya 17
Ratneśvara-liṅga Prādurbhāva and Māhātmya (रत्नेश्वरलिङ्ग-प्रादुर्भाव-माहात्म्य)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອະກັດສະຕະຍະ ຂໍໃຫ້ພຣະສະກັນດະ ອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະ ມະຫິມາຂອງ ມະຫາລິງຄະ “ຣັດເນສະວະຣະ” ໃນກາສີ. ພຣະສະກັນດະເລົ່າວ່າ ພູຫິມະວານໄດ້ສະສົມອັນມະນີລ້ຳຄ່າເພື່ອບູຊາພຣະນາງປາຣະວະຕີ ແລະ ກອງອັນມະນີນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນລິງຄະຮູບອັນມະນີທີ່ສະຫວ່າງໄສ ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ; ການໄດ້ເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ກ່າວວ່າໃຫ້ “ຍານະ-ຣັດນະ” ຄື ປັນຍາດັ່ງແກ້ວມະນີ. ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ເຂົ້າມາຍັງສະຖານທີ່ນັ້ນ; ພຣະນາງຖາມເຖິງຮູບລັກທີ່ຝັງລຶກ ແລະ ຄວາມສະຫວ່າງດຸດັ່ງໄຟ. ພຣະສິວະອະທິບາຍແລະຕັ້ງນາມວ່າ “ຣັດເນສະວະຣະ” ເປັນການປະກົດຂອງພຣະອົງ ມີອານຸພາບພິເສດໃນວາຣານະສີ. ພວກຄະນະ ເຊັ່ນ ໂສມານັນດິນ ສ້າງປຣາສາດຄຳຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຂໍ້ຄວາມເນັ້ນວ່າ ການສ້າງສະຖານບູຊາ ແລະ ການປະດິດຕັ້ງລິງຄະ ແມ່ນໄດ້ບຸນຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ໃຊ້ແຮງນ້ອຍ ເພາະກາສີມີພະລັງສັກສິດແຮງກ້າ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານປະກອບ: ນາງນັກຟ້ອນ ກະລາວະຕີ ຟ້ອນບູຊາໃນຄືນສິວະຣາຕຣີ ແລະ ໄດ້ເກີດໃໝ່ເປັນເຈົ້າຍິງຄັນທັຣວະ ຣັດນາວະລີ. ນາງຮັກສາວຣະຕະໄປດັຣຊະນະຣັດເນສະວະຣະທຸກມື້ ແລະ ໄດ້ພອນວ່າຄູ່ຄອງໃນອະນາຄົດຈະກົງກັບນາມທີ່ເທວະດາຊີ້ນຳ. ອີກຕອນໜຶ່ງກ່າວເຖິງຄວາມທຸກຍາກແລະການຟື້ນຄືນດ້ວຍນ້ຳສັກສິດ/ນ້ຳລ້າງພຣະບາດ (caraṇodaka) ຂອງຣັດເນສະວະຣະ ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງເປັນຢາຄຸ້ມຄອງໃນວິກິດ. ທ້າຍບົດຮັບຮອງວ່າ ການຟັງເລື່ອງນີ້ຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມໂສກເສົ້າຈາກການພັດພາກ ແລະ ຄວາມທຸກອື່ນໆ ເປັນທັງຄຳສອນແລະການປອບໂຍນ.
Adhyaya 18
कृत्तिवासेश्वर-प्रादुर्भावः तथा हंसतीर्थ-माहात्म्यम् (Origin of Kṛttivāseśvara and the Glory of Haṃsatīrtha)
ອັດຍາຍ 18 ໃນອະວິມຸກຕະ-ເຂດ ເປັນລໍາດັບເຫດກໍ່ກໍາເນີດທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. ພຣະສະກັນດາເລົ່າໃຫ້ພຣະອະກັສຕະຍະຟັງເຫດການອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະທໍາລາຍບາບໃຫຍ່: ກະຈາສຸຣະ ບຸດຂອງມະຫິສາສຸຣະ ມາກໍ່ຄວາມປັ່ນປ່ວນແກ່ໂລກ. ພຣະສິວະອອກປະຈັນໜ້າ ແລະທຸບທິ້ມດ້ວຍຕຣິສູລ, ແຕ່ຕໍ່ມາເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີ: ກະຈາສຸຣະຍອມຮັບຄວາມເປັນສູງສຸດຂອງພຣະສິວະ ແລະຂໍພອນ. ອະສຸຣະຂໍໃຫ້ໜັງ (ກຣິຕຕິ) ຂອງຕົນເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຖາວອນຂອງພຣະສິວະ ເພື່ອໃຫ້ເກີດນາມ “ກຣິຕຕິວາສ”. ພຣະສິວະປະທານພອນນັ້ນ ແລະຍັງຊໍາລະສະຖານທີ່ທີ່ຮ່າງອະສຸຣະລົ້ມລົງໃນອະວິມຸກຕະ ໂດຍສັ່ງໃຫ້ປະດິດລິງຄະ “ກຣິຕຕິວາເສສະວະຣະ” ອັນເປັນລິງຄະສໍາຄັນໃນກາສີ ແລະທໍາລາຍບາບໃຫຍ່. ບົດນີ້ຍັງລະບຸຜົນຂອງພິທີ: ການບູຊາ, ການສັນລະເສີນ (ສໂຕຕຣະ), ການໄປດາຣະຊະນະຊໍ້າໆ, ແລະວິນັຍພິເສດ (ຕື່ນຄ່ຳຄືນ ແລະອົດອາຫານໃນ ມາຄະ ກຣິສນະ ຈະຕຸຣທະສີ; ງານບຸນໃນ ໄຈຕຣະ ສຸກລະ ປັນຈະທະສີ). ບ່ອນທີ່ດຶງຕຣິສູລອອກເກີດເປັນກຸນດະ ແລະເປັນຕີຣຖະ ທີ່ການອາບນ້ໍາ ແລະການຖວາຍນ້ໍາແກ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣິ-ຕັຣປະນະ) ມີກຸສົນຫຼາຍ. ອັດສະຈັນອີກຢ່າງອະທິບາຍ “ຮັມສະຕີຣຖະ”: ໃນງານບຸນ ນົກທີ່ຕໍ່ສູ້ກັນຕົກລົງໃນກຸນດະ ແລະຖືກປ່ຽນສະພາບທັນທີ (ນົກກາກາຍເປັນຄ້າຍຫົງ) ສະແດງການຊໍາລະບາບຢ່າງວ່ອງໄວ. ທ້າຍບົດມີບັນຊີສະຖານສັກສິດຮອບຮັມສະຕີຣຖະ/ກຣິຕຕິວາສ: ລິງຄະ, ໄພຣະວະ, ເທວີ, ເວຕາລະ, ນາຄະ ແລະກຸນດະຮັກສາໂລກ; ເປັນວົງຈອນຈາລິກທີ່ໃຫ້ຜົນຕ່າງໆ ແລະການຟັງກໍາເນີດນີ້ນໍາມາຊຶ່ງສິຣິມົງຄຸນດັ່ງການໄດ້ດາຣະຊະນະລິງຄະ.
Adhyaya 19
Catalogue of Kāśī Liṅgas and Imported Tīrtha Potencies (लिङ्ग-तीर्थ-समाहारः)
ສກັນດະສອນອະກັດສະຕະເຖິງລິງຄະຫຼາຍອົງໃນກາສີ ທີ່ນັກປະພຶດວິໄນບູຊາເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ບົດນີ້ເປັນການລຽງລາຍຊື່: ນັນດິນລາຍງານຕໍ່ພຣະສິວະເຖິງສະຖານບູຊາອັນວິສຸດງາມ ແລະການຍ້າຍມາ ຫຼືການປາກົດຂຶ້ນຂອງລິງຄະ ແລະພະລັງຕີຣຖະຫຼາຍປະການໃນກາສີ. ສະຖານທີ່ຈໍານວນຫຼາຍຖືກເອີ້ນຊື່ພ້ອມທິດທາງ ແລະຈຸດອ້າງອີງໃກ້ຄຽງ (ເຊັ່ນ ວິນາຍະກະ, ກຸນດະ, ແຂວງຕ່າງໆ) ແລະແຕ່ລະແຫ່ງມີຄໍາກ່າວເຖິງຜົນ—ກໍາຈັດບາບ, ໄດ້ສິດທິ, ຊະນະ, ບໍ່ຢ້ານໃນກາລີຍຸກ, ຫຼີກພົ້ນການເກີດອັນຊົ່ວ, ຫຼືເຖິງໂລກພຣະສິວະ. ແນວຄິດສໍາຄັນຄື “ການຫຍໍ້ພຣະສັກສິດ”: ການກະທໍາໃນກາສີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງກະເສດຕະຣະໄກ ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ບຸນຫຼາຍທະວີກວ່າ ກຸຣຸເກສຕຣະ, ໄນມິສະ, ປຣະພາສະ, ອຸຊຊະຍິນີ. ບົດຍົກຍ້ອງອະວິມຸກຕະ ແລະມະຫາເທວະ-ລິງຄະ ເປັນຮາກຖານຂອງອົງຄວາມເປັນກາສີໃນຖານະດິນແດນແຫ່ງມອກສະ ພ້ອມທັງພຣະເທວະຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະຄວາມສັກສິດອັນຍືນຍົງຂອງເມືອງຕະຫຼອດວົງຈັກການ.
Adhyaya 20
काश्यां क्षेत्ररक्षादेवी-व्यवस्था तथा विशालाक्षी-ललिता-आदि तीर्थमाहात्म्य (Kāśī’s Protective Goddess Network and the Māhātmya of Viśālākṣī, Lalitā, and Related Tīrthas)
ອັດຍາຍ 20 ຖືກຈັດວາງເປັນຄໍາຖາມຂອງອະກັສຕະຍະ ຕໍ່ສາຍທອດຂອງກາຕ(ຍ)າຍນະຍະ/ນັນດິນ ວ່າເທວີອົງໃດຖືກປະຈໍາຢູ່ບ່ອນໃດເພື່ອປົກປ້ອງ «ອະວິມຸກຕະ» ໃນກາສີ ແລະຖືກແຕ່ງຕັ້ງຕາມພຣະບັນຊາແນວໃດ. ສະກັນດະຕອບໂດຍລຽງລໍາດັບເຄືອຂ່າຍເທວີ ແລະຕີຣຖະໃນວາຣານະສີຕາມພື້ນທີ່ ເລີ່ມຈາກ ວິຊາລາກຊີ ທີ່ສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະ ວິຊາລາຕີຣຖະ. ຍັງກໍານົດວິນັຍການບູຊາ: ຖືອົບພອດ, ເຝົ້າຕື່ນກາງຄືນ, ແລະໃຫ້ອາຫານແກ່ສາວນ້ອຍ 14 ຄົນໃນຕິຖິທີ່ກໍານົດ ເພື່ອເຊື່ອມກັບບຸນແຫ່ງການພໍານັກຢູ່ກາສີ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ນໍາໄປຫາ ລະລິຕາຕີຣຖະ ແລະ ລະລິຕາເທວີ, ຕາມດ້ວຍ ວິສະວະພຸຊາ ທີ່ເນັ້ນການເດີນທາງຈາລິກໃນໄລຍະນະວະຣາຕຣາ. ຮູບແບບປົກປ້ອງຫຼາຍອົງຖືກກ່າວເຖິງ: ວາຣາຮີ, ຊິວະດູຕີ, ໄອນດຣີ, ກົວມາຣີ, ມາເຮສະວະຣີ, ນາຣະສິງຫີ, ບຣາຫມີ, ນາຣາຍະນີ, ແລະ ໂກຣີ/ໄຊເລສະວະຣີ. ຍັງລາຍລະອຽດບ່ອນພິເສດເຊັ່ນ ຈິດຣະຄັນຕາ ພ້ອມພິທີບຸນ, ນິກະດະພັນຈະນີ ທີ່ສື່ຄວາມໝາຍການປົດປ່ອຍຈາກພັນທະ, ແລະ ອະມຣິເຕສະວະຣີ ອັນເປັນນິມິດແຫ່ງອະມະຕະ. ບົດທ້າຍກ່າວເຖິງ ສິດທະລັກຊະມີ ແລະ ມະຫາລັກຊະມີ-ປີຖະ ກ່ຽວກັບຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ສິດທິ, ພ້ອມກຸ່ມປົກປ້ອງອັນດຸດັນ: ຈະຣະມຸນດາ, ມະຫາຣຸນດາ, ແລະ ຈາມຸນດາ. ສຸດທ້າຍ ວາງ ສະວັບເນສະວະຣີ/ດຸຣຄາ ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງທາງໃຕ້ ແລະຊີ້ວ່າການບູຊາແມ່ນແນວທາງຈິດທໍາ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດສ່ວນຕົວມັ່ນຄົງ ແລະຮັກສາຄວາມສັກສິດຂອງເຂດສັກສິດໃຫ້ຍືນຍົງ.
Adhyaya 21
Durgā-nāma-niruktiḥ and Kālarātrī’s Mission against the Asura Durga (Durga-Daitya)
ອະກັດສະຕະຍະ ຖາມ ສະກັນດະ ໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ເປັນຫຍັງ ພຣະແມ່ເທວີ ຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ «ດຸຣຄາ» ແລະ ຄວນບູຊານາງໃນ ກາສີ ຢ່າງໃດ. ສະກັນດະ ເລົ່າຕຳນານກໍ່ກຳເນີດ ກ່ຽວກັບ ອະສຸຣະ ຊື່ ດຸຣຄາ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນກົດຂີ່ສາມໂລກ ແລະ ທຳໃຫ້ການຮຽນວິທະຍາເວດ, ພິທີຍັດຍະ ແລະ ລະບຽບສັງຄົມ ຖືກລົ້ມລະລາຍ. ຄວາມວຸ່ນວາຍທັງຈັກກະວານ ແລະ ເມືອງມະນຸດ ຖືກຊີ້ເປັນເຄື່ອງບອກອະທຳ; ສະກັນດະ ຍັງສອນເຖິງ ຄວາມສະຫງົບໃຈ ແລະ ຄວາມອົດທົນ (ໄທຣຍະ) ໃນຍາມສຸກແລະຍາມທຸກ. ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍ ສູນເສຍອຳນາດ ພວກເຂົາໄປພຶ່ງ ພຣະມະເຫສະວະຣະ. ພຣະເທວີ ຖືກເຊີນໃຫ້ປະຫານອະສຸຣະ ແລະ ສົ່ງ ກາລະຣາຕຣີ ເປັນທູດ. ກາລະຣາຕຣີ ຍື່ນຄຳຂາດທີ່ມີລະບຽບ: ຄືນສາມໂລກໃຫ້ອິນທຣະ ແລະ ຟື້ນຟູພິທີເວດ ຫຼື ຮັບຜົນຕາມກຳ. ເມື່ອອະສຸຣະພະຍາຍາມຈັບນາງ ນາງສະແດງພະລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ເຜົາກອງທັບ ແລະ ລົບລ້າງການໂຈມຕີ. ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີ ສ້າງ ສັກຕິ ຫຼາຍປະການ ເພື່ອກັ້ນກອງອະສຸຣະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການຄຸ້ມຄອງຂອງທິບພະ ແມ່ນທັງອຳນາດທາງຈິດວິນຍານ ແລະ ການຟື້ນຟູດຸນຍະພາບພິທີ-ຈັນຍາ.
Adhyaya 22
Vajrapañjara-stuti and the Naming of Durgā (वज्रपंजर-स्तुति तथा दुर्गानाम-प्रादुर्भावः)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍອະກັດສະຕະຖາມສະກັນດະ ກ່ຽວກັບນາມ ແລະ ການແບ່ງຊັ້ນຂອງສັກຕິອັນສູງສຸດ ທີ່ສຳພັນກັບພະອຸມາໃນພະລັງກາຍ. ສະກັນດະຕອບດ້ວຍການລຽນລຳດັບນາມພະລັງອຳນາດອັນຫຼາກຫຼາຍ ເພື່ອວາງແຜນທີ່ແນວຄິດຂອງອຳນາດສາກຕະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ເຫດການສົງຄາມທາງທຳມະ: ອະສຸຣະຜູ້ແຂງກ້າຊື່ «ດຸຣກ» ໂຈມຕີພະເທວີດ້ວຍອາວຸດດັ່ງພາຍຸ ແລະ ແປງຮູບເປັນຊ້າງ, ຄວາຍ, ແລະຮູບມີຫຼາຍແຂນ. ພະເທວີຕອບໂຕ້ດ້ວຍອາວຸດທິບອັນແມ່ນຍຳ ແລະ ສຸດທ້າຍປາບດ້ວຍຕຣິສູນ ເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມສະຫງົບຂອງຈັກກະວານ. ເທວະ ແລະ ລິສີທັງຫຼາຍຖວາຍສະຕຸຕິອັນຍາວ ຍົກຍ້ອງພະເທວີເປັນ sarvadevamayī ຜູ້ຮວມທຸກພະເທວະໄວ້ໃນອົງດຽວ. ທ້າຍບົດເປັນພິທີຄຸ້ມຄອງ: ສະຕຸຕິນີ້ຖືກເອີ້ນວ່າ «ວັຊຣະປັນຈະຣະ» (Vajrapañjara) ເປັນຄະວະຈະທີ່ກຳຈັດຄວາມຢ້ານ ແລະ ເຄາະຮ້າຍ. ພະເທວີປະກາດວ່າ ຈາກເຫດການນີ້ໄປ ນາມຂອງນາງຈະໂດງດັງເປັນ «ດຸຣກາ». ຍັງກຳນົດການບູຊາໃນກາສີ ໃນວັນຕິຖິສຳຄັນ (ອັດຖະມີ ແລະ ຈະຕຸຣະດະສີ ໂດຍເນັ້ນວັນອັງຄານ), ການອຸທິດນະວະຣາຕຣາ, ການເດີນທາງຈາລິກປະຈຳປີ, ແລະ ການອາບນ້ຳ-ບູຊາທີ່ ດຸຣກາກຸນດະ ພ້ອມກ່າວເຖິງສັກຕິຄຸ້ມຄອງ, ໄພຣະວະ ແລະ ເວຕາລະ ຜູ້ພິທັກຂອງເຂດສັກສິດນີ້.
Adhyaya 23
त्रिविष्टप-लिङ्गमहिमा तथा ओंकारलिङ्ग-प्रादुर्भावकथा (Glory of the Triviṣṭapa Liṅga and the Origin Narrative of the Oṃkāra Liṅga)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍເປັນການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ອະກັດສະຕະຍະ ຖາມພຣະສະກັນດະ ກ່ຽວກັບວິທີທີ່ Ṣaḍānana ເຂົ້າໄປຫາ ຕຣິໂລຈະນະ ແລະຄວາມໝາຍຂອງ ວິຣາຈາ-ປີຖະ ພ້ອມພູມສັນຖານລິງຄະໃນກາສີ. ສະກັນດະ ແນະນຳບ່ອນນັ່ງວິຣາຈາ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດສຳຄັນ: ຕຣິໂລຈະນະ ມະຫາລິງຄະ ແລະ ຕີຣຖະ Pilipilā ເປັນກຸ່ມຕີຣຖະທີ່ຄົບຖ້ວນ. ຕໍ່ມາ ການສົນທະນາຫັນໄປຫາຄຳຖາມຂອງເທວີຕໍ່ພຣະສິວະ: ນາງຂໍໃຫ້ຈັດລາຍຊື່ລິງຄະ ອະນາດິ-ສິດທະ ຂອງກາສີ ທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດນິຣວານ ແລະຮັກສາຊື່ສຽງກາສີເປັນເມືອງແຫ່ງໂມກສະ. ພຣະສິວະ ຕອບໂດຍຈັດບັນຊີລິງຄະຫຼັກ 14 ອົງ (ເລີ່ມຈາກ ໂອມກາຣ ແລະ ຕຣິໂລຈະນະ ຈົນເຖິງ ວິສເວສະວະຣະ) ແລະແນະນຳໃຫ້ເຮັດຍາຕຣາ ແລະບູຊາເປັນປະຈຳ. ຍັງກ່າວເຖິງລິງຄະທີ່ຖືກປິດບັງ ຫຼືຍັງບໍ່ປາກົດໃນຍຸກກະລິ ທີ່ຜູ້ມີສັດທາແລະຮູ້ທາງຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງໄດ້. ເມື່ອເທວີຂໍມະຫິມາຂອງແຕ່ລະລິງຄະ ບົດນີ້ຈຶ່ງຂະຫຍາຍເປັນຕຳນານກຳເນີດ ໂອມກາຣລິງຄະ: ພຣະພຣະຫມາ ບຳເນັດຕະປະສະຍາໃນ ອານັນດະການະ, ການປາກົດຂອງພະຍາງດັ່ງເດີມ (a-u-ma), ແລະຫຼັກ nāda-bindu. ພຣະພຣະຫມາສັນລະເສີນ ແລະໄດ້ຮັບພອນ ພ້ອມຄຳຮັບຮອງການພົ້ນທຸກຜ່ານດາຣະຊະນະ ແລະຊະປະ. ດັ່ງນັ້ນ ບົດນີ້ຮວມທັງແຜນທີ່ສັກສິດ, ຄຳແນະນຳພິທີ, ແລະອະທິບາຍປຣະນະວະເປັນ śabda-brahman ເພື່ອມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 24
Oṃkāra-liṅga Māhātmya and Mahāpāśupata Vrata Instruction (ओंकारलिङ्गमाहात्म्यं महापाशुपतव्रतोपदेशश्च)
ບົດນີ້ເປັນການສະແດງທິດສະດີທາງທຳມະຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ຜ່ານການສືບຖາມຂອງຜູ້ແສວງຫາຜົນສຳເລັດ “ໃນກາຍນີ້ເທົ່ານັ້ນ” ແລະການຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດພິເສດຂອງ ອະວິມຸກຕະ (ກາສີ). ສະກັນດະນຳເລື່ອງໃນຍຸກປັດມະກັລປະ: ດະມະນະ ລູກຂອງ ພາຣັດວາຊະ ເຫັນຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງແລະຄວາມທຸກຂອງໂລກ ຈຶ່ງພາກພຽນເດີນທາງຜ່ານອາສຣົມ ເມືອງ ປ່າ ແມ່ນ້ຳ ແລະຕີຣຖະ ປະຕິບັດຕະປະສະຍາ ແຕ່ຈິດໃຈຍັງບໍ່ນິ່ງ. ດ້ວຍບຸນວາສະນາ ລາວມາຮອດຝັ່ງແມ່ນ້ຳເຣວາ ໄດ້ພົບສະຖານສັກສິດອົມກາຣ ເຫັນນັກບວດປາສຸປະ ແລະເຂົ້າໄປຂໍຄຳສອນຈາກມຸນີເຖົ້າ ກາຣກະ. ດະມະນະເລົ່າວ່າເຄີຍເຮັດພິທີຈາລິກ ຈັບມັນຕຣາ ຮະວະນະ ຮັບໃຊ້ຄູບາ ນອນຄ້າງປ່າຊ້າ ຝຶກຢາແລະວິຊາປະສົມໂລຫະ ພ້ອມຕະປະສະຍາຮຸນແຮງ ແຕ່ຍັງບໍ່ມີ “ເມັດພັນ” ຂອງສິດທິ ຈຶ່ງຂໍອຸປະເທດຢ່າງແນ່ນອນ. ກາຣກະຍົກຍ້ອງອະວິມຸກຕະເປັນກະເສດຕຣະສູງສຸດ ດັ່ງທີ່ຊ່ວຍກູ້ຈາກສັງສາຣະ ແລະອະທິບາຍຜູ້ພິທັກຂອບເຂດ ກັບຈຸດສຳຄັນເຊັ່ນ ມະນິກັນນິກາ ແລະ ວິສເວສະວະຣະ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງວາງການປະຕິບັດໄວ້ທີ່ ອົມກາຣ-ລິງຄະ ກ່າວຊື່ຜູ້ປາສຸປະຜູ້ໄດ້ສິດທິດ້ວຍການບູຊາ ແລະເລົ່າເລື່ອງເຕືອນ: ກົບຕົວໜຶ່ງກິນນິຣມາລະຍະ (ຂອງບູຊາ) ຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວຕາຍນອກກະເສດຕຣະ ເກີດໃໝ່ມີເຄື່ອງໝາຍດີ-ຮ້າຍປົນກັນ; ເປັນຂໍ້ກຳຊັບໃຫ້ເຄົາລົບຊັບສິນແລະເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະສິວະ. ຕໍ່ມາເລົ່າເລື່ອງ ມາທະວີ (ເກີດໃໝ່ຈາກກົບນັ້ນ) ຜູ້ມີພັກຕິອັນແຮງກ້າ ຈົ່ງຈຳອົມກາຣຕະຫຼອດ ຮັບໃຊ້ ແລະຄວບຄຸມອິນຊີໃຫ້ມຸ່ງແຕ່ລິງຄະ; ໃນຄືນວິໄສາຂະ ຈະຕຸຣທະສີ ພ້ອມການອົດອາຫານແລະຕື່ນຄືນ ນາງຫຼວມເຂົ້າໃນລິງຄະ ແລະມີແສງສະຫວ່າງປາກົດ ພ້ອມການອ້າງເຖິງປະເພນີງານບຸນທ້ອງຖິ່ນ. ບົດຈົບດ້ວຍຟະລະສຣຸຕິ: ຜູ້ຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຈະບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ເຖິງໂລກພຣະສິວະ; ພ້ອມກ່າວວ່າກະເສດຕຣະນີ້ຖືກກະກອງໂດຍຄະນະຂອງພຣະອົງຢູ່ເທື່ອງໆ.
Adhyaya 25
त्रिविष्टप-त्रिलोचन-लिङ्गमाहात्म्य तथा पिलिपिला-तीर्थविधिः (Māhātmya of Triviṣṭapa/Trilocana Liṅga and the Pilipilā Tīrtha Observance)
ບົດທີ 25 ເປັນການສົນທະນາທີ່ເລີ່ມຈາກພຣະອະກັດສະຕະຍະ ຜູ້ຂໍໃຫ້ເລົ່າເລື່ອງ “ຕຣິວິສຕະປີ” ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄໍາສອນກ່ຽວກັບການຊໍາລະບາບ. ພຣະສະກັນດະ ຈຶ່ງອະທິບາຍພູມສັນຖານສັກສິດໃນອານັນດະການະ ໂດຍວາງ ຕຣິວິສຕະປະ-ລິງຄະ ແລະ ຕຣິໂລຈະນະ ອັນສູງສຸດເປັນຈຸດກາງ ພ້ອມທັງຕີຣຖະອື່ນໆ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັນ. ເນື້ອຫາຍົກຂຶ້ນຮູບແບບ “ແມ່ນ້ໍາສາມສາຍ” ຄື ສະຣັສວະຕີ, ກາລິນດີ/ຢະມຸນາ, ແລະ ນະຣະມະດາ ທີ່ມາຮັບໃຊ້ລິງຄະຜ່ານການອາບນ້ໍາພິທີຊໍ້າໆ. ຍັງກ່າວເຖິງລິງຄະຍ່ອຍທີ່ຕັ້ງຊື່ຕາມແມ່ນ້ໍາ ແລະຜົນບຸນຈາກ ການເຫັນ (ດັຣຊະນະ), ການແຕະ (ສະປັຣຊະ), ແລະ ການບູຊາ (ອາຣຈະນາ). ບົດນີ້ກໍານົດວິທີປະຕິບັດຢ່າງຊັດ: ອາບນ້ໍາທີ່ ປິລິປິລາ ຕີຣຖະ, ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ລວມທັງ ສຣາດທະ/ປິນດະ ແລະ ນະມັດສະການ ຕໍ່ ຕຣິວິສຕະປະ/ຕຣິໂລຈະນະ ເພື່ອເປັນການຊໍາລະບາບຄົບວົງຈອນສໍາລັບຄວາມຜິດຫຼາຍປະເພດ; ແຕ່ກໍຍ້ໍາວ່າ “ຊິວະ-ນິນດາ” (ການດູໝິ່ນພຣະສິວະ ແລະຜູ້ບູຊາພຣະອົງ) ບໍ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດການແກ້ໄຂ. ທ້າຍບົດລະບຸພິທີບັກຕິ: ປັນຈາມຣິຕະ, ກິ່ນຫອມ, ພວງດອກໄມ້, ທູບ-ໄຟ, ນະໄວເດຍ, ດົນຕີ/ທຸງ, ປະທັກສິນາ, ນະມັດສະການ ແລະການສວດມົນຂອງພຣາຫມະນ; ພ້ອມເວລາມົງຄຸນປະຈໍາເດືອນ ແລະຄໍາກ່າວວ່າ ຕຣິວິສຕະປະ ເປັນມົງຄຸນຕະຫຼອດ. ຍັງລຽນຊື່ລິງຄະໃກ້ຄຽງ ເຊັ່ນ ຊານຕະນະວະ, ພີສເມຊະ, ດຣົຣເນຊະ, ອັສວັດຖາເມສະວະຣະ, ວາລະຄິລະເຢສະວະຣະ, ວາລະມີກະເຢສະວະຣະ ແລະຜົນບຸນທີ່ສັນຍາໄວ້ຂອງແຕ່ລະສະຖານ.
Adhyaya 26
त्रिलोचनप्रासादे पारावतद्वन्द्वकथा (The Pigeon-Couple Narrative at the Trilocana Shrine)
ອັດຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍພຣະສະກັນດະເລົ່າໃຫ້ໄມຕຣາວະຣຸນຟັງເຖິງເລື່ອງເກົ່າທີ່ບ່ອນນັ່ງຊື່ “ວິຣາຊາ” ແລະພຣະປາສາດ/ວິຫານຕຣິໂລຈະນະທີ່ສ້າງດ້ວຍແກ້ວມະນີ. ມີນົກພິຈອນຄູ່ໜຶ່ງອາໄສຢູ່ນັ້ນ ວຽນປະທັກສິນາເປັນປະຈໍາ ແລະດໍາລົງຊີວິດທ່າມກາງສຽງບູຊາ—ດົນຕີ, ໄຟອາຣະຕີ, ແລະສຽງສັນລະເສີນ. ເຫຍື່ອກ (ນົກຫຼຽວ) ຄອຍສັງເກດ ສຶກສາການເຄື່ອນໄຫວ ແລ້ວປິດທາງອອກ ກໍ່ໃຫ້ເກີດວິກິດ. ນົກພິຈອນເພດຍິງເຕືອນໃຫ້ຍ້າຍບ່ອນຢູ່ຫຼາຍຄັ້ງ ແລະກ່າວນີຕິຢ່າງຮອບຄອບ: ການຮັກສາຊີວິດໄວ້ໄດ້ ຈຶ່ງຈະກູ້ຄືນໄດ້ທັງຄອບຄົວ ຊັບສິນ ແລະເຮືອນ; ການຍຶດຕິດບ່ອນຢູ່ອາດທໍາລາຍຄົນສະຫລາດ. ແຕ່ນາງກໍຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດສູງສຸດຂອງກາຊີ, ໂອມກາຣະ-ລິງຄະ, ແລະຕຣິໂລຈະນະ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງ “ບ່ອນສັກສິດ” ແລະ “ການຢູ່ລອດ” ເຂັ້ມຂຶ້ນ. ນົກເພດຊາຍບໍ່ຍອມ ແລະສຸດທ້າຍເຫຍື່ອກຈັບທັງຄູ່. ພຣະຍາໃຫ້ຄໍາແນະນໍາກົນລະຍຸດ: ໃຫ້ກັດຕີນເຫຍື່ອກໃນຂະນະທີ່ມັນບິນຢູ່. ແຜນສໍາເລັດ ນາງຫຼຸດພົ້ນ ແລະຜົວກໍຕົກລົງຈົນຫຼຸດພົ້ນດ້ວຍ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມພາກພຽນ (ອຸດຍະມະ) ເມື່ອສອດຄ່ອງກັບວາສະນາ (ພາກຍະ) ອາດນໍາພາການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ບໍ່ຄາດຄິດໃນຍາມທຸກຍາກ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄປສູ່ຜົນກຳແລະການເກີດໃໝ່: ຄູ່ນົກໄດ້ເກີດເປັນສັດທິບສູງສົ່ງຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງແນະນໍາຜູ້ສັດທາຕົວຢ່າງ: ປະຣິມາລາລະຍະ (ວິດຍາທະຣະ) ຖືວັດເຂັ້ມ ແລະຕັ້ງໃຈວ່າຈະບູຊາຕຣິໂລຈະນະໃນກາຊີກ່ອນກິນອາຫານ; ຣັດນາວະລີ (ເຈົ້າຍິງນາກ) ບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ດົນຕີ ແລະການຟ້ອນຮໍາ ຈົນເກີດນິມິດທິບ. ທ້າຍສຸດມີຜົນອານິສົງ: ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງກະຖາຕຣິໂລຈະນະ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບ ແລະຖືກນໍາໄປສູ່ສະຖານະສູງກວ່າ.
Adhyaya 27
Kedāra-mahimākhayāna (केदारमहिमाख्यानम्) — Glory of Kedāreśvara and Harapāpa-hrada in Kāśī
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາງປາຣະວະຕີທູນຂໍໃຫ້ພຣະສິວະອະທິບາຍດ້ວຍເມດຕາເຖິງມະຫາຕະມະຍະຂອງເກດາຣ (Kedāra)। ພຣະສິວະຊີ້ໃຫ້ເຫັນລຳດັບອານຸພາບຕາມເຈດຕະນາແລະການເຄື່ອນໄຫວ: ແຕ່ພຽງຕັ້ງໃຈຈະໄປເກດາຣກໍເລີ່ມລົບລ້າງຄວາມຜິດ; ອອກຈາກເຮືອນ, ເດີນທາງ, ລະລຶກນາມ, ແລະໄດ້ຮັບດັຣຊະນະ (darśana) ພ້ອມນ້ຳຕີຣຖະ ແມ່ນເພີ່ມພູນຜົນບຸນຂຶ້ນເປັນຂັ້ນໆ। ຕໍ່ມາ Harapāpa-hrada (ຫຼື Kedāra-kuṇḍa) ຖືກເຊື່ອມກັບພິທີກຳ: ອາບນ້ຳສະນານ (snāna), ບູຊາລິງຄະ (liṅga-pūjā), ແລະ ສຣາດທະ (śrāddha) ເພື່ອສັນຍາຜົນບຸນ ແລະການຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ. ມີນິທານປະກອບ: ນັກບຳເນັດໜຸ່ມຜູ້ຢູ່ໃນວິໄນ Pāśupata (ໃນເຫດການລະບຸວ່າ ວະສິດຖະ Vasiṣṭha) ໄປຈາລິກສູ່ເກດາຣ; ອາຈານຂອງລາວໄດ້ຈາກໄປຢ່າງທິບຍະ, ແລະຄຳປະຕິຍານອັນໝັ້ນຄົງຂອງວະສິດຖະນຳໃຫ້ໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຈາກພຣະສິວະ ເພື່ອສະຖາປະນາການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງໃນຕີຣຖະ ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ປະຕິບັດ ໂດຍສະເພາະໃນກະລິຍຸກ. ທ້າຍບົດຍັງລຽນລຳດັບລິງຄະໃກ້ເກດາຣ—Citrāṅgadeśvara, Nīlakaṇṭha, Ambārīṣeśa, Indradyumneśvara, Kālañjareśvara, Kṣemeśvara—ພ້ອມຜົນບຸນເຉພາະສະຖານທີ່ ເປັນແນວທາງຈາລິກສັກສິດໃນກາສີ.
Adhyaya 28
धर्मेशमहिमाख्यानम् (Dharmeśa-Mahimākhyāna) — The Glorification of Dharmeśvara and Dharma-pīṭha
ບົດນີ້ຈັດຮູບເປັນການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ພາຣະວະຕີຖາມເຖິງລິງຄະອັນເພີ່ມພູນບຸນຢ່າງຍິ່ງໃນອານັນດະການະ: ການລະນຶກ, ການເຫັນ, ການກົ້ມກາບ, ການສຳຜັດ, ແລະການອະພິເສກດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນບາບໃຫຍ່ ແລະໃຫ້ຜົນບໍ່ເສື່ອມສຳລັບການບູຊາແລະຈະປະ. ພຣະສິວະກ່າວວ່າເລື່ອງນີ້ເປັນ “ຄວາມລັບສູງສຸດ” ຂອງອານັນດະວະນະ ແລ້ວການເລົ່າຖືກສົ່ງຕໍ່ຜ່ານພຣະສະກັນດະ. ບົດນີ້ຊີ້ບອກທີ່ຕັ້ງຂອງທັມມະຕີຣຖະ ແລະທັມມະປີຖະ ທີ່ເພີຍແຕ່ເຫັນກໍພົ້ນຈາກປາປະ. ຕຳນານຫຼັກເລົ່າວ່າ ພຣະຍະມະ ບຸດແຫ່ງວິວັສວັດ ບຳເນົາຕະປະຢ່າງເຂັ້ມງວດແລະຍາວນານ (ຖືພິທີຕາມລະດູ, ຢືນຂາດຽວ, ດື່ມນ້ຳນ້ອຍ) ເພື່ອໄດ້ເຫັນພຣະສິວະ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປະທານພອນ ແລະແຕ່ງຕັ້ງພຣະຍະມະເປັນທັມມະຣາຊາ ແລະພະຍານແຫ່ງກັມມະ ໃຫ້ປົກຄອງສັດທັງຫຼາຍຕາມທາງທີ່ຖືກຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບການກະທຳ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຍືນຢັນອານຸພາບຂອງການນະມັດສະການລິງຄະ “ທັມເມສະວະຣະ”: ດາຣະຊະນະ, ສະປັຣຊະນະ, ແລະອາຣຈະນາ ໃຫ້ສິດທິໄວ; ອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະຊ່ວຍບັນລຸປຸຣຸສາຣຖະ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຜົນບຸນຂອງການເດີນທາງໃນວັນອັດຖະມີຂ້າງຂຶ້ນເດືອນກາຣຕິກະ ພ້ອມອົດອາຫານ ແລະຕື່ນຍາມຄືນ ພ້ອມການສະດຸດີ/ສະໂຕຕຣະ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຊະຕາມົງຄຸນ.
Adhyaya 29
Dharma’s Petition, the Birds’ Request for Liberating Knowledge, and the Mapping of Mokṣa-Sites in Kāśī
ອັດທະຍາຍ 29 ເປັນບົດສົນທະນາຊ້ອນທີ່ສະກັນດະເປັນຜູ້ເລົ່າ. ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງນ້ຳອະມຣິຕ ໄດ້ປອບໂຍນແລະຊຸກຊີວິດພຣະທັມມະຣາຊດ້ວຍການສຳຜັດອັນເມດຕາ ຟື້ນຟູພະລັງຕະປະສະຍາ. ຈາກນັ້ນ ພຣະທັມມະຣາຊທູນຂໍພຣະສິວະໃຫ້ຄຸ້ມຄອງແລະປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ນົກແກ້ວກຳພ້າ (kīra) ຜູ້ເວົ້າຫວານ ແລະເປັນພະຍານແຫ່ງຕະປະສະຍາ ເນື່ອງຈາກພໍ່ແມ່ຂອງພວກມັນໄດ້ເສຍຊີວິດ. ເມື່ອຖືກເຊີນເຂົ້າເຝົ້າ ນົກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສະທ້ອນພາບສັງສານ: ການເກີດຈຳນວນຫຼາຍໃນຮູບແບບເທວະ, ມະນຸດ, ແລະອະມະນຸດ ສະຫຼັບກັນລະຫວ່າງສຸກແລະທຸກ, ຊະນະແລະພ່າຍ, ຄວາມຮູ້ແລະອະວິຊາ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ. ພວກມັນກ່າວວ່າຈຸດຫັນສຳຄັນແມ່ນການໄດ້ເຫັນການບູຊາລິງຄະທີ່ເກີດຈາກຕະປະສະຍາ ແລະການດາຣະຊັນພຣະສິວະໂດຍກົງ; ຈຶ່ງທູນຂໍ “ຍານະ/ຍະນາ” ເພື່ອຕັດຂາດພັນທະໂລກ. ພວກມັນບໍ່ປາຖະໜາຕຳແໜ່ງສະຫວັນ ແຕ່ຂໍການຕາຍໃນກາສີ ເພື່ອໄດ້ຮັບອະປຸນະພະວາ (ບໍ່ກັບມາເກີດອີກ). ຕໍ່ມາ ພຣະສິວະໄດ້ບັນຍາຍແຜນທີ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງໂມກສະໃນກາສີ: ພຣະອົງຮຽກວ່າເປັນ “ວັງຫຼວງ” ຂອງພຣະອົງ ມີ Mokṣalakṣmīvilāsa prāsāda, Nirvāṇa-maṇḍapa ແລະມະນະດະປະອື່ນໆ (mukti-, dakṣiṇa-, jñāna-), ພ້ອມການກະທຳພິທີແລະຜົນບຸນທີ່ທະວີຄູນ (japa, prāṇāyāma, śatarudriya, dāna, vrata, ການຕື່ນເຝົ້າ), ນິມິດ Jñānavāpī ແລະຈຸດສູງສຸດເຊັ່ນ Maṇikarṇikā ແລະ Avimukteśvara. ທ້າຍສຸດ ພຣະອົງປະທານພາຫະນະທິບ ແລະທາງໄປສູ່ພຣະທີ່ປະທັບແກ່ນົກ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຳນາດການກູ້ພົ້ນຂອງພຣະກະລຸນາແລະຄວາມຮູ້ທີ່ຜູກພັນກັບກາສີ.
Adhyaya 30
मनोरथतृतीया-व्रतविधानम् (Manoratha-Tṛtīyā Vrata: Procedure and Fruits)
ບົດທີ 30 ອະທິບາຍວຣະຕະ «ມະໂນຣະຖາ-ຕຣິຕີຍາ» ຢ່າງເປັນລະບຽບ ໃນຮູບແບບສົນທະນາທາງທິດສະດີ. ພຣະແມ່ ຈະກະດຳບິກາ/ເກົາຣີ ຕັ້ງໃຈພັກຢູ່ໃກ້ ທັມມະປີຖະ ແລະປະທານສິດທິແກ່ຜູ້ບູຊາລິງຄະ; ພຣະສິວະຢືນຢັນວ່າການບູຊາພຣະແມ່ໃນນາມ «ວິສະວະພຸຊາ» ຊ່ວຍໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ ແລະນຳໄປສູ່ປັນຍາ. ພຣະແມ່ຂໍຄວາມຊັດເຈນເລື່ອງພິທີ ພຣະສິວະຈຶ່ງເລົ່າເລື່ອງຕົວຢ່າງຂອງ ປໍໂລມີ ລູກສາວຂອງປູໂລມາ ຜູ້ຮ້ອງສັນລະເສີນ ບູຊາລິງຄະ ແລະອະທິຖານເພື່ອຄູ່ຄອງອັນມົງຄຸນ ແລະຄວາມເລື່ອມໃສ. ຈາກນັ້ນພຣະສິວະກຳນົດວັນ (ໂດຍເດັ່ນ ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ ຕຣິຕີຍາ) ວິໄນຄວາມບໍລິສຸດ ການບູຊາຕອນກາງຄືນ (ນັກຕະ) ແລະລຳດັບພິທີ: ບູຊາ ອາຊາ-ວິນາຍະກະ ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງ ວິສະວະພຸຊາ ເກົາຣີ ດ້ວຍດອກໄມ້ ນ້ຳຫອມ ແລະເຄື່ອງຖວາຍ; ປະຕິບັດທຸກເດືອນຕະຫຼອດ 1 ປີ ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍ ໂຫມະ ແລະຖວາຍທານແກ່ອາຈານ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຜົນ—ຄວາມຮັ່ງມີ ລູກຫຼານ ວິຊາ ການກຳຈັດເຄາະຮ້າຍ ແລະໂມກສະ—ພ້ອມຊີ້ວິທີປັບໃຊ້ນອກເມືອງວາຣານາສີ ໂດຍການສ້າງຮູບແລະບໍລິຈາກທານ.
Adhyaya 31
धर्मेश्वराख्यान (Dharmēśvara Narrative) — Dharma-tīrtha, Dharma-kūpa, and the Five-Faced Liṅga Cluster
ອະກັດສະຍະ ຂໍໃຫ້ ສະກັນດະ ເລົ່າມະຫາຕະມະຂອງ ທັມມະຕີຣະຖະ ຕາມທີ່ ພຣະສັມພູ ໄດ້ສອນແກ່ ເທວີ. ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ອິນດຣະ ຫຼັງຈາກສັງຫານ ວຣິຕຣະ ແລ້ວ ຕົກຢູ່ໃນໂທດ ພຣະຫມັນຫັດຍາ ຈຶ່ງຊອກຫາການຊໍາລະ; ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ແນະນໍາໃຫ້ໄປ ກາສີ ທີ່ມີ ວິສເວສະວະຣະ ປົກປ້ອງ ແລະເມື່ອເຂົ້າສູ່ ອານັນດະວະນະ ມົນທິນຫນັກໆ ກໍຫນີຫາຍ. ອິນດຣະ ບູຊາໃກ້ຊ່ອງນໍ້າທີ່ໄຫຼໄປທາງເໜືອ ແລະໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງ ພຣະສິວະ ຈຶ່ງເກີດຕີຣະຖະພ້ອມຄໍາສັ່ງ “ຈົ່ມນໍ້າທີ່ນີ້ ໂອ ອິນດຣະ” ແລະສະພາບຂອງລາວຖືກປ່ຽນໃຫ້ບໍລິສຸດຕາມພິທີ. ນັກບຸນເຊັ່ນ ນາຣະດະ ແລະອື່ນໆ ໃຊ້ສະຖານທີ່ນີ້ເພື່ອອາບນໍ້າ ເຮັດສຣາດທະ ແລະຖວາຍບູຊາ; ຕີຣະຖະນີ້ຈຶ່ງໂດງດັງວ່າ ທັມມານທຸ/ທັມມະຕີຣະຖະ ແລະຖືກປະກາດວ່າໃຫ້ຜົນສູງກວ່ານໍ້າຈາກສະຖານທີ່ຈາລິກທົ່ວອິນເດຍຫຼາຍແຫ່ງ. ບົດນີ້ຍັງເນັ້ນພິທີກ່ຽວກັບປິຕຣະ: ການອາບນໍ້າ ແລະການໃຫ້ທານເພີຍນ້ອຍທີ່ ທັມມະປີຖະ ກໍໃຫ້ຜົນຍືນຍາວ; ການເລີ້ຍງອາຫານແກ່ນັກບວດ ແລະພຣາຫມະນ ຖືກສັນລະເສີນວ່າເທົ່າກັບຍັດຍະວິທີວິເທດ. ຕໍ່ມາ ອິນດຣະ ສ້າງລິງຄະ ອິນດເຣສະວະຣະ ທາງຕາເວັນຕົກຂອງ ຕາຣະເກສະ; ມີສະຖານບູຊາອ້ອມ ທັມເມສະ ເຊັ່ນ ສະຈີສະ, ຣັມເບສະ, ໂລກະປາເລສະວະຣະ, ທະຣະນີສະ, ຕັດຕະເວສະ, ໄວຣາກະເຢສະ, ຍານເນສະ, ໄອສະວະຣະເຢສະ ຈັດຕາມທິດ ແລະອະທິບາຍເປັນຮູບພາບທີ່ສຳພັນກັບ ປັນຈະວັກຕຣະ. ມີຕົວຢ່າງທາງສິນທຳ: ກະສັດ ດຸຣດະມະ ຜູ້ຄົນຜິດທຳ ເຂົ້າອານັນດະວະນະໂດຍບັງເອີນ ເຫັນ ທັມເມສະວະຣະ ແລ້ວໃຈກັບຄືນ ປັບປຸງການປົກຄອງ ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດ ແລະກັບມາກາສີເພື່ອບູຊາ ຈົນໄດ້ຈຸດຈົບທີ່ມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຟັງອາຄະຍານ ທັມເມສະວະຣະ ໂດຍສະເພາະໃນພິທີສຣາດທະ ຊ່ວຍລົບບາບທີ່ສະສົມ ໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈ ແລະເສີມສ້າງພັກຕິເພື່ອໄປສູ່ພຣະສິວະທຳມະສະຖານ.
Adhyaya 32
Vīreśa-liṅga Māhātmya and the Rescue of Malayagandhinī (वीरेशलिङ्गमाहात्म्य–मलयगन्धिनी-रक्षणम्)
ນາງປາຣະວະຕີຖາມເຖິງມະຫາອານຸພາບອັນໂດງດັງຂອງ ວີເຣສະ (Vīreśa) ແລະຖາມວ່າ ລິງຄະໃນກາສີນີ້ເກີດປາກົດຂຶ້ນແນວໃດ ທີ່ກ່າວກັນວ່າໃຫ້ຜົນສຳເລັດໄວ. ພຣະມະເຫສະວະຣະຕອບໂດຍວາງກອບເລື່ອງໃນທາງບຸນກຸສົນ ແລະເລົ່າຕົວຢ່າງຂອງກະສັດ ອະມິດຣາຊິດ (Amitrajit) ຜູ້ມີສິນທຳເຂັ້ມງວດ ປົກຄອງເກັ່ງ ແລະມີພະທັດສະນະອຸທິດແດ່ພຣະວິສນຸ. ໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ພຣະນາມຮະຣິ ຮູບບູຊາ ແລະກະຖາຂອງພຣະອົງມີຢູ່ທົ່ວໄປ; ຄົນທັງຫຼາຍຍຶດອະຫິງສາ ແລະຮັກສາວັນສັກສິດຂອງຮະຣິເປັນປະຈຳ. ພຣະນາຣະດະມາເຖິງ ຊົມເຊີຍຄວາມເຫັນທີ່ຍຶດພຣະວິສນຸເປັນສູນກາງ ແລະນຳຂ່າວວິກິດ: ນາງມະລະຍະຄັນທິນີ (Malayagandhinī) ລູກສາວຂອງວິດຍາທະຣະ ຖືກອະສຸຣະ ກັງກາລະເກຕຸ (Kaṅkālaketu) ລັກພາໄປ ແລະອະສຸຣະນັ້ນຈະພ່າຍໄດ້ກໍ່ດ້ວຍຕຣິສູລຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ. ນາຣະດະຊີ້ທາງໄປເມືອງໃຕ້ພິພົບ ຈັມປະກາວະຕີ (Campakāvatī) ຜ່ານທະເລ ແລະການພົບພາທີ່ເທວະດານຳພາ. ກະສັດເຂົ້າໄປຮອດໂລກໃຕ້ດິນ ພົບນາງຜູ້ທຸກໃຈ ແລະໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ລົງມືເມື່ອອະສຸຣະຫຼັບ. ເມື່ອອະສຸຣະມາອວດອ້າງເລື່ອງຊັບສົມບັດ ແລະການແຕ່ງງານບັງຄັບ ມັນຫຼັບພ້ອມຕຣິສູລ; ກະສັດຈຶ່ງຢືດຕຣິສູລ ທ້າປະລອງຕາມຈັນຍາບັນນັກຮົບ ແລະສັງຫານມັນ ກູ້ນາງໃຫ້ພົ້ນ. ຕອນທ້າຍເລື່ອງຫັນກັບສູ່ກອບຄວາມລອດພົ້ນຂອງກາສີ ຊີ້ວ່າການລະລຶກກາສີແລະອຳນາດສັກສິດຂອງນາງປ້ອງກັນມົນທິນ ແລະປູທາງໄປສູ່ການເລົ່າກຳເນີດຂອງ ວີເຣສະ-ລິງຄະ ແລະຂໍ້ວິນັຍວຣະຕະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 33
वीरवीरेश्वरलिङ्ग-प्रतिष्ठा, पुत्रप्राप्ति-व्रतविधान, तथा काशी-तीर्थ-क्रम (Vīravīreśvara Liṅga, Putra-prāpti Vrata Procedure, and the Ordered Survey of Kāśī Tīrthas)
ອັດທະຍາຍ 33 ເປັນການສອນທີ່ມີຫຼາຍຊັ້ນ. ກ່ອນອື່ນ ພຣະມະເຫສີໄດ້ກ່າວເຖິງວຣະຕະເພື່ອຂໍບຸດ (putra-prāpti) ຢ່າງລະອຽດ ໂດຍອ້າງວ່ານາຣະດະເຄີຍເຜີຍແຜ່ມາກ່ອນ ແລະຍົກຕົວຢ່າງຜົນສຳເລັດເຊັ່ນ ການເກີດຂອງນະລະກູບະຣະ. ພິທີກຳນົດໃຫ້ປະດິດຮູບເທວີເກົາຣີກັບເດັກນ້ອຍກຳລັງດູດນົມ, ເລືອກວັນ Mārgaśīrṣa ຂ້າງຂຶ້ນ ຕຣິຕີຍາ, ຈັດກະລະຊະ, ຜ້າ, ດອກບົວ ແລະຄຳ, ນ້ຳຫອມ, ນະໄວດຍະ, ຢືນຍາມກາງຄືນ ແລະຮອມນ້ອຍພ້ອມຣິກເວດ. ທ້າຍສຸດແມ່ນການຖວາຍທານແດ່ຄູອາຈານ (ມີງົວກະປິລາທີ່ພຶ່ງອອກລູກ), ລ້ຽງພຣາຫມະນະ ແລະປາຣະນາດ້ວຍມັນຕຣາເພື່ອຂໍບຸດຜູ້ສືບສາຍຕະກູນ. ຕໍ່ມາ ພຣະມະເຫສີຕັ້ງຄັນ ແລະຊະຕາກຳຂອງເດັກມີຄວາມພິເສດ. ເນື່ອງຈາກດາວເກີດບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ບັນດາລັດຖະມົນຕີຈຶ່ງກັງວົນ ແລະຍ້າຍໄປປົກປ້ອງທີ່ Pañcamudrā Mahāpīṭha ໃຕ້ເທວີ Vikaṭā ແລະໂຢກິນີ. ກຸ່ມມາຕຣິກາຕັດສິນວ່າເດັກເໝາະສົມເປັນກະສັດ ແລະສົ່ງກັບຢ່າງປອດໄພ. ເຈົ້າຊາຍບຳເນັດຕະປະສຢ່າງແຮງກ້າໃນ Ānandakānana; ພຣະສິວະປາກົດເປັນລິງຄະສະຫວ່າງໄສ ແລະປະທານພອນ. ເຈົ້າຊາຍຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນລິງຄະນັ້ນຕະຫຼອດໄປ ແລະໃຫ້ຜູ້ບູຊາສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາໄດ້ດ້ວຍການເຫັນ-ສຳຜັດ-ນົບນ້ອມ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພິທີຊັບຊ້ອນ. ພຣະສິວະຮັບຮອງ ແລະຕັ້ງນາມສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ Vīravīreśvara ພ້ອມຢືນຢັນສິດທິອັນຍືນຍາວແກ່ຜູ້ສັກກາລະ. ທ້າຍສຸດ ພຣະສິວະເລີ່ມການຈັດອັນດັບຕີຣະຖະຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາໃນກາສີ ໂດຍລຽນນາມ ແລະສັນລະເສີນສະຖານທີ່ຫຼາຍແຫ່ງ (ເຊັ່ນ Hayagrīva, Gaja, Kokāvarāha, Dilīpeśvara/Dilīpa-tīrtha, Sagara, Saptasāgara, Mahodadhi, Cauratīrtha, Haṃsatīrtha, Tribhuvana-Keśava, Govyāghreśvara, Māndhātu, Mucukunda, Pṛthu, Paraśurāma, Balarāma/Kṛṣṇāgraja, Divodāsa, Bhāgīrathī-tīrtha, Niṣpāpeśvara-liṅga, Daśāśvamedha, Bandī-tīrtha, Kṣoṇīvarāha, Kāleśvara, Bhavānī, Garuḍa, Brahma, Nṛsiṃha, Citraratha). ບົດທ້າຍຊີ້ວ່າຈະມີການບັນຍາຍຕີຣະຖະອື່ນໆຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 34
Tīrtha-Saṅgraha in Kāśī: From Pādodaka to Pañcanada and the Supremacy of Maṇikarṇikā (Chapter 34)
ບົດທີ 34 ແມ່ນການສອນແບບລຽງລຳດັບຂອງຕີຣຖະໃນກາສີ ໂດຍພຣະສະກັນດະອະທິບາຍໃຫ້ອະກັສຕະຟັງ ກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະຜົນບຸນຂອງພິທີກຳທີ່ຄວນປະຕິບັດ. ເລີ່ມຈາກການຊຳລະສະຖານທີ່ບັນຈົບນ້ຳ ແລະຍົກ “ປາໂດດະກະ” (ນ້ຳຈາກພຣະບາດຂອງວິສນຸ) ເປັນຕີຣຖະພື້ນຖານ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງລຽງຊື່ຕີຣຖະຫຼາຍໆ ພ້ອມຄຳກ່າວເຖິງຜົນ: ຊຳລະກຳບາບ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ໄດ້ເຫັນເທວະ, ໄດ້ບັນລຸໂລກສູງ, ຫຼືຫຼຸດວົງຈອນການເກີດໃໝ່. ຕໍ່ມາ ຍົກ “ປັນຈະນະດະ” ເປັນຕີຣຖະທີ່ມີອານຸພາບພິເສດ ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນກາຣຕຕິກ ແລະວັນປະຕິທິນບາງກຸ່ມ; ພ້ອມແນະນຳ “ຍານະຫຣະດະ” ແລະ “ມັງຄະລະ” ເພື່ອຄວາມຮູ້ແລະຄວາມເປັນສິຣິ. ບົດຈົບດ້ວຍການສັນລະເສີນ “ມະນິກັນນິກາ” ອັນລືຊື່ໃນສາມໂລກ ເປັນທີ່ລະລາຍບາບ ແລະມີຄ່າເທົ່າ ຫຼືເກີນພິທີໃຫຍ່ຫຼາຍປະການ; ການລະລຶກ, ການເບິ່ງເຫັນ, ການອາບນ້ຳ, ແລະການບູຊາທີ່ນັ້ນ ໄດ້ຜົນ “ບໍ່ເສື່ອມສູນ”.
Adhyaya 35
दुर्वाससो वरप्रदानम् — Durvāsas Receives Boons; Establishment of Kāmeśvara and Kāmakūṇḍa (with Prahasiteśvara reference)
ສກັນດະເລົ່າເຫດການໃນກາສີ: ິສີ ດຸຣວາສະ ຫຼັງຈາກພະເດີນທາງພະເລີນພົນດົນນານ ໄດ້ມາເຖິງ ແລະເຫັນ «ອານັນດະການະ» ຂອງພຣະສິວະ ທີ່ງາມດ້ວຍພາບອາສຣົມ ແລະຊຸມຊົນນັກບຳເນັດ. ເມື່ອເຫັນຄວາມປິຕິຍິນດີພິເສດຂອງສັດທັງຫຼາຍໃນກາສີ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນອຳນາດທາງວິນຍານຂອງເມືອງນີ້ ແມ່ນຍິ່ງກວ່າແມ່ນແດນສະຫວັນດ້ວຍ. ແຕ່ຕໍ່ມາເກີດການຜັນຜວນ: ແມ່ນວ່າບຳເນັດມາດົນ ດຸຣວາສະກໍເກີດໂກດ ເຫມືອນຈະຈັດຄຳສາບແຊ່ງຕໍ່ກາສີ. ພຣະສິວະຫົວເຮາະ ແລະລິງຄະທີ່ສຳພັນກັບ «ການຫົວເຮາະທິບ» ຖືກປາກົດ/ຮັບຮູ້ໃນນາມ «ປຣະຫາສິເຕສວະຣ». ບັນດາຄະນະຂອງພຣະສິວະຂະບວນຕົວຕອບໂຕ້ຄວາມໂກດ ແຕ່ພຣະສິວະໄດ້ແຊກແຊງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄຳສາບໃດໆມາຂັດຂວາງສະຖານະປົດປ່ອຍຂອງກາສີ. ດຸຣວາສະສຳນຶກຜິດ ແລະກ່າວວ່າ ກາສີແມ່ນແມ່ຜູ້ອຸ້ມຊູສັດທັງປວງ; ຜູ້ພະຍາຍາມສາບແຊ່ງກາສີ ຄຳສາບນັ້ນຈະກັບຄືນຫາຕົນ. ພຣະສິວະສັນລະເສີນ «ກາສີ-ສະຕຸຕິ» ເປັນການພັກຕິທີ່ສູງສຸດ ແລະປະທານພອນໃຫ້ດຸຣວາສະ: ການຕິດຕັ້ງ/ຕັ້ງນາມລິງຄະບັນດານພອນ «ກາເມສວະຣ/ດຸຣວາເສສວະຣ» ແລະກຳນົດສະຫຼອງນ້ຳເປັນ «ກາມະກຸນດ». ຍັງລະບຸພິທີ: ອາບນ້ຳທີ່ກາມະກຸນດ ແລະເຂົ້າເບິ່ງລິງຄະໃນເວລາປຣະໂດສະ ພ້ອມການປະສານປະຕິທິນພິເສດ ຈະບັນເທົາຄວາມຜິດທີ່ເກີດຈາກກາມ ແລະລຶບລ້າງອະກຸສົນທີ່ສະສົມ; ການອ່ານ ຫຼືຟັງເລື່ອງນີ້ກໍເປັນການຊຳລະໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ.
Adhyaya 36
Viśvakarmēśvara-liṅga Prādurbhāva and Guru-bhakti in Kāśī (विश्वकर्मेशलिङ्गप्रादुर्भावः)
ເນື່ອງຈາກພາຣະວະຕີຖາມ, ພຣະສິວະໄດ້ເລົ່າເລື່ອງອັນມີອານຸພາບທຳລາຍບາບ (pātaka-nāśinī) ກ່ຽວກັບການປາກົດຂອງລິງຄະ «ວິສະວະກັມເມສະວະຣະ» ໃນກາສີ. ວິສະວະກັມມາ (ຮູບປາກົດເກົ່າທີ່ເກືອບກັບພຣະພຣະຫມາ ແລະເປັນບຸດຂອງຕະວັດສະຕຣິ) ຢູ່ເປັນພຣະພຣົມຈາຣິນໃນເຮືອນອາຈານ. ອາຈານ, ເມຍອາຈານ, ລູກຊາຍ ແລະລູກສາວ ຕ່າງສັ່ງໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກ—ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທົນທານ, ເກີບ, ເຄື່ອງປະດັບ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ—ຈົນເກີດວິກິດທາງທຳມະ: ຈະຮັກສາຄຳສັນຍາແນວໃດ ແລະຈະຮັບໃຊ້ອາຈານຕາມທຳມະແນວໃດ. ເມື່ອຫນັກໃຈ, ລາວຫລົບເຂົ້າປ່າ ແລະພົບນັກຕະປະສະວິນຜູ້ເມດຕາ ຜູ້ແນະນຳໃຫ້ໄປກາສີ—ໂດຍສະເພາະເຂດໄວສເວສະວະຣະ ແລະອານັນດະວະນະ—ບ່ອນທີ່ພຣະສິວະປະທານພຣະກະລຸນາ ໃຫ້ເປົ້າໝາຍທີ່ຍາກກໍສຳເລັດໄດ້ ແລະຍົກຍ້ອງການຫຼຸດພົ້ນເປັນພິເສດ. ເມື່ອເຖິງກາສີ, ວິສະວະກັມມາຮູ້ວ່າການພົບພານັ້ນແມ່ນການເຂົ້າຊ່ວຍຂອງພຣະສິວະ ແລະໄດ້ບູຊາລິງຄະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຈາກປ່າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຫຼັງຈາກຄວາມພັກດີຢ່າງຍາວນານ, ພຣະສິວະປາກົດອອກຈາກລິງຄະ ປະທານຄວາມຊຳນານອັນພິເສດໃນສິລະປະແລະຫັດຖະກຳທຸກຢ່າງ, ຢືນຢັນນາມ «ວິສະວະກັມມາ», ແລະປະກາດຜົນບຸນແກ່ຜູ້ບູຊາລິງຄະນັ້ນ. ຕອນທ້າຍເລື່ອງຍັງກ່າວເຖິງການອຸປະຖຳຂອງກະສັດດິໂວດາສາ ແລະຍ້ຳອີກຄັ້ງວ່າ ການເຄົາລົບອາຈານ ແລະການສຳເລັດໜ້າທີ່ທີ່ຮັບໄວ້ ແມ່ນທຳມະອັນສູງສຸດ.
Adhyaya 37
Dakṣeśvara-liṅga-prādurbhāva and the Dakṣa-yajña Discourse (दक्षेश्वरलिङ्गप्रादुर्भावः)
ບົດທີ 37 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະິສີອະຄັດສະຕະ (Agastya) ກ່າວຕໍ່ພຣະສະກັນດະ (Skanda) ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ຫຼັງໄດ້ຟັງເລື່ອງລິງຄະທີ່ປະທານໂມກສະ ແລະຂໍໃຫ້ເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງລິງຄະ 14 ອົງ ໂດຍເລີ່ມຈາກ “ດັກເສສະວະຣະ-ລິງຄະ”। ຈາກນັ້ນ ການເລົ່າຫັນໄປຫາດັກສະ (Dakṣa) ຜູ້ເດີນທາງມາກາສີ (Kāśī) ເພື່ອປະພຶດຕະປະສະວະ ແລະຊໍາລະຕົນ ຫຼັງຈາກຄວາມບໍ່ເໝາະສົມໃນອະດີດ। ພ້ອມກັນນັ້ນ ທີ່ໄກລາສ (Kailāsa) ມີການຊຸມນຸມເທວະດາອັນໃຫຍ່ ໃນຂະນະທີ່ພຣະສິວະ (Śiva) ຊອກຖາມເຖິງລະບຽບໂລກ ແລະຄວາມມັ່ນຄົງຂອງທໍານຽມສັງຄົມ-ພິທີກໍາ। ໃນໃຈຂອງດັກສະ ຄວາມຂຸ່ນເຄືອງເພີ່ມຂຶ້ນ—ເຂົາເຫັນວ່າພຣະສິວະບໍ່ອາດຈັດເຂົ້າກຸ່ມສັງຄົມໃດໆ ແລະຮູ້ສຶກຖືກຫມິ່ນປະມາດ; ຈຶ່ງຈັດມະຫາກຣະຕຸ (mahākratu) ຢັດຍະຍາອັນໃຫຍ່ ໂດຍຈົ່ງໃຈບໍ່ເຊີນພຣະສິວະ। ພຣະິສີດະທີຈີ (Dadhīci) ຕັກເຕືອນດັກສະດ້ວຍຫຼັກທໍາ: ພິທີກໍາທັງຫມົດບໍ່ມີພຣະສິວະແລ້ວຍ່ອມໄຮ້ຊີວິດ; ບໍ່ມີພຣະອົງ ຢັດຍະຍາກໍເຫມືອນປ່າຊ້າ ແລະການກະທໍາທັງປວງບໍ່ເກີດຜົນ। ແຕ່ດັກສະກັບປະຕິເສດ ອ້າງວ່າພິທີກໍາພຽງພໍດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຍິ່ງເພີ່ມຄວາມຮຸນແຮງ ຈົນສັ່ງໃຫ້ໄລ່ດະທີຈີອອກ। ບົດຈົບດ້ວຍການກ່າວເຖິງຄວາມສະຫງ່າງາມພາຍນອກຂອງຢັດຍະຍາ ແລະການປ່ຽນສາຍເລື່ອງເມື່ອນາຣະດະ (Nārada) ເດີນທາງໄປໄກລາສ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ເຫດການຕໍ່ໄປອັນເກີດຈາກການຕອບສະໜອງຂອງພຣະສິວະ ແລະການຢືນຢັນຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານສິວະໃນກາສີ।
Adhyaya 38
Dakṣayajña-Prasaṅga: Nārada’s Report, Śiva–Śakti Līlā, and Satī’s Departure (दक्षयज्ञप्रसङ्गः)
ອັດທະຍາຍ 38 ເລີ່ມດ້ວຍອະກັດສະຕະຖາມສະກັນດະວ່າ ພະລິສີນາຣະດະໄດ້ເຮັດຫຍັງເມື່ອໄປຮອດສິວະໂລກ/ໄກລາສ. ສະກັນດະເລົ່າການມາຮອດຂອງນາຣະດະ, ການເຂົ້າເຝົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະສິວະແລະເທວີ, ແລະການເຫັນລີລາສິວະ–ສັກຕິ ທີ່ຖືກພາບພິມເປັນແບບຄ້າຍການຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າ ໂດຍເອົາໜ່ວຍເວລາແລະຂະບວນການຈັກກະວານມາຜູກເປັນນິຍາມ. ນາຣະດະຍ້ຳວ່າ ພຣະສິວະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ກຽດຫຼືອັບອາຍ, ເຫນືອກວ່າຄຸນະ, ແຕ່ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຈັກກະວານຢ່າງທ່ຽງທຳ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະກັງວົນຫຼັງເຫັນຄວາມຜິດປົກກະຕິໃນລານຍັດຍະຂອງທັກສະ ໂດຍສະເພາະການບໍ່ປາກົດຂອງພຣະສິວະ–ສັກຕິ ແລະບໍ່ອາດເລົ່າໄດ້ຄົບຖ້ວນ. ສະຕີ (ດາກສາຍະນີ) ໄດ້ຟັງແລ້ວຕັດສິນໃຈພາຍໃນ ຂໍອະນຸຍາດຈາກພຣະສິວະໄປຫາຍັດຍະຂອງພໍ່. ພຣະສິວະພະຍາຍາມຫ້າມ ອ້າງເຖິງລາງຮ້າຍທາງດາວ ແລະເຕືອນວ່າການໄປໂດຍບໍ່ມີຄຳເຊີນຈະນຳໄປສູ່ຜົນທີ່ກັບຄືນບໍ່ໄດ້. ແຕ່ສະຕີຍືນຍັນວ່າໄປເພື່ອເບິ່ງພິທີ ບໍ່ໄດ້ໄປຮ່ວມ, ແລະອອກໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ບໍ່ກົດການກໍາມະການຄວາມເຄົາລົບ (ບໍ່ປຣະນາມ ຫຼື ປຣະດັກຊິນາ). ພຣະສິວະເສົ້າໃຈ ຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຄະນະກະນະຈັດວິມານອາກາດອັນວິຈິດສະຫງ່າງາມ ແລະອາລັກຂະນາສັນຍາລັກຫຼາຍປະການ ເພື່ອອາລັກສະຕີໄປຫາລານຍັດຍະ. ໃນສະພາຂອງທັກສະ ການມາໂດຍບໍ່ມີຄຳເຊີນຂອງສະຕີເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຕົກໃຈ. ທັກສະກ່າວດູຖູກພຣະສິວະ ຍົກເຫດຈາກຄວາມເປັນຕະປະສີ ແລະຄຸນລັກສະນະຢູ່ຊາຍຂອບເພື່ອຕັດອອກຈາກກຽດຂອງພິທີ. ສະຕີຕອບກັບດ້ວຍຫຼັກທຳແລະເທວະວິທະຍາ: ຖ້າພຣະສິວະເປັນຜູ້ຮູ້ບໍ່ໄດ້ ການດູຖູກກໍແມ່ນອະວິຊາ; ຖ້າເຊື່ອວ່າບໍ່ເໝາະ ການແຕ່ງງານນັ້ນກໍຂັດແຍ້ງ. ດ້ວຍຄວາມເຄືອງໃຈຕໍ່ຄຳຫຍາບຄາຍຕໍ່ສາມີ ສະຕີໃຊ້ປະຕິຍານໂຍກະ ບູຊາຮ່າງກາຍເປັນເຊື້ອໄຟ ກ່ອນເກີດລາງຮ້າຍແລະຄວາມປັ່ນປ່ວນ ຈົນທັກສະດຳເນີນຍັດຍະຕໍ່ໄປຢ່າງຫວັ່ນໄຫວ.
Adhyaya 39
Dakṣa-yajña-vināśaḥ — Vīrabhadrasya ājñā-prāptiḥ (Destruction of Dakṣa’s Sacrifice and Vīrabhadra’s Commission)
ບົດນີ້ເລົ່າວ່າ ນາຣະດະເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະສິວະ (ສຳພູ/ມະຫາກາລ) ຫຼັງເຫດການກ່ຽວກັບ ສະຕີ. ພຣະສິວະຊີ້ແຈງທຳມະເລື່ອງອະນິດຈັງ: ສະພາບທີ່ມີຮ່າງກາຍລ້ວນເກີດຂຶ້ນແລ້ວດັບໄປ, ຜູ້ຮູ້ທັນບໍ່ຫຼົງໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເສື່ອມສະລາຍແຕ່ເດີມ. ແຕ່ເມື່ອເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຜົນຂອງພິທີກຳແລະຈັນຍາ, ການສະລະຊີວິດຂອງສະຕີກາຍເປັນເຫດໃຫ້ພຣະສິວະເກີດພຣະພິໂຣດ. ຈາກພຣະພິໂຣດນັ້ນ ປະກົດຜູ້ກ້າຫານຜູ້ໜຶ່ງ ຂໍຮັບຄຳສັ່ງ ແລະປະຕິຍານວ່າມີອຳນາດກວ້າງໃຫຍ່; ພຣະສິວະຕັ້ງນາມວ່າ “ວີຣະພັດຣະ” ແລະສັ່ງໃຫ້ທຳລາຍຍັດຍະຂອງທັກສະ ພ້ອມປະເຊີນຜູ້ທີ່ຫມິ່ນປະມາດພຣະສິວະ. ວີຣະພັດຣະອອກໄປກັບກອງຄະນະ (gaṇa) ຈຳນວນຫຼາຍ ທຳລາຍລານພິທີ ຄວ້ຳເຄື່ອງບູຊາ ກະຈາຍເຄື່ອງຖວາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮ່ວມພິທີສຳຄັນໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ຊີ້ວ່າພິທີທີ່ຂາດການນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າຍ່ອມບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸປະເຊີນວີຣະພັດຣະ; ຈັກກະສຸດັຣຊະນະຖືກລົບລ້າງດ້ວຍການລະລຶກພຣະສິວະ ແລະສຽງຈາກຟ້າຫ້າມຄວາມຮຸນແຮງເກີນຄວນ. ສຸດທ້າຍ ວີຣະພັດຣະລົງໂທດທັກສະທາງກາຍເນື່ອງຈາກການນິນທາພຣະສິວະ, ແລະມີນິມິດວ່າພຣະມະຫາເທວະຈະຊີ້ນຳໃຫ້ຟື້ນຟູພາຍຫຼັງ; ຜູ້ຟັງເລື່ອງກຳເນີດດັກເສສະວະນີ້ ຖືກກ່າວວ່າຈະພົ້ນຈາກມົນທິນທາງສິນທຳ ແມ້ຢູ່ໃກ້ບ່ອນແຫ່ງຄວາມຜິດກໍຕາມ.
Adhyaya 40
पार्वतीश-लिङ्गमाहात्म्य (Pārvatīśa Liṅga — Description and Merits)
ອະກັດສະຕະຍະ ຂໍໃຫ້ສະກັນດະ ເລົ່າລາຍລະອຽດເລື່ອງທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ ອັນເປັນຫົວຂໍ້ທຳລາຍບາບ ແລະກ່ຽວກັບຄວາມປິຕິຂອງພາຣະວະຕີ. ເມນາ ຖາມພາຣະວະຕີເຖິງທີ່ຢູ່ຫຼັງການແຕ່ງງານ ເຮັດໃຫ້ນາງເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະ ແລະຂໍໃຫ້ຍ້າຍໄປຢູ່ພຣະອາສະຖານຂອງພຣະອົງ. ພຣະສິວະນຳນາງຈາກຫິມາລະຍະໄປສູ່ອານັນດະວະນະ ອັນເປັນເຫດສູງສຸດແຫ່ງຄວາມບັນເທີງ ແລະຕົວຕົນຂອງພາຣະວະຕີກໍເຕັມໄປດ້ວຍອານັນດະ. ພາຣະວະຕີຖາມຫາຕົ້ນຕໍຂອງອານັນດະທີ່ບໍ່ຂາດສາຍໃນກະເສດຕະນີ້. ພຣະສິວະອະທິບາຍວ່າ ໃນຂອບເຂດປັນຈະກໂຣສະຂອງທົ່ງມົກສະນີ້ ມີລິງຄະຢູ່ທົ່ວໄປຈົນບໍ່ມີບ່ອນໃດວ່າງ ແລະມີລິງຄະ “ຮູບແຫ່ງອານັນດະສູງສຸດ” ນັບບໍ່ຖ້ວນ ທີ່ຜູ້ມີບຸນຈາກທົ່ວໂລກໄດ້ສ້າງຕັ້ງ. ພາຣະວະຕີຂໍອະນຸຍາດຕັ້ງລິງຄະ ແລະໄດ້ຮັບການອະນຸຍາດ ຈຶ່ງສ້າງຕັ້ງ “ພາຣະວະຕີຊະ” ລິງຄະ ໃກ້ພຣະມະຫາເທວະ. ບົດນີ້ກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ເພີງແຕ່ເຫັນລິງຄະກໍລະລາຍບາບໜັກ (ຮວມທັງພຣະຫມັນຫັດຕະຍາ) ແລະຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງການເກີດເປັນຮ່າງກາຍ. ການບູຊາໃນກາສີ ນຳໃຫ້ເກີດສະພາບ “ກາສີ-ລິງຄະ” ແລະສຸດທ້າຍເຂົ້າຮ່ວມໃນພຣະສິວະ. ການບູຊາໃນວັນ ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ-ຕຣິຕີຍາ ໃຫ້ຄວາມສຸກສົມບູນໃນໂລກ ແລະຄວາມດີໃນພາຍຫຼັງ. ການຟັງມາຫາດມະຍະນີ້ ຖືກກ່າວວ່າບັນລຸເປົ້າໝາຍທັງໂລກີ ແລະປະໂລກີ.
Adhyaya 41
गंगेश्वरमहिमाख्यानम् (The Account of the Glory of Gaṅgeśvara)
ສກັນດະໄດ້ກ່າວແກ່ລະສີຜູ້ໜຶ່ງ ແລະເປີດເລື່ອງ «Gaṅgeśvara-samudbhava» ໂດຍຍົກ Gaṅgeśvara ເປັນລິງຄະອັນສັກສິດ ທີ່ການຟັງແລະການລະລຶກເຖິງ ໃຫ້ຜົນບຸນດັ່ງໄດ້ໄປຕີຣຖະ ເທົ່າກັບການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ບົດນີ້ວາງສະຖານທີ່ຢູ່ຮອບ Cakrapuṣkariṇī-tīrtha ແລະປ່າ Ānandakānana ພ້ອມຍ້ອງຍໍອຳນາດຂອງກາສີ ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງ Śambhu. ມັນລະລຶກເຖິງຜົນອັນພິເສດຂອງການປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະໃນກາສີ ແລະກ່າວວ່າ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາໄດ້ສ້າງລິງຄະມົງຄຸນໜຶ່ງ ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງ Viśveśa. ການໄດ້ດາຣະຊະນະ Gaṅgeśvara-linga ນີ້ເປັນສິ່ງຫາຍາກໃນກາສີ; ການບູຊາໃນວັນ Daśaharā tithi ກ່າວວ່າຊ່ວຍຫຼຸດບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍຊາດໄດ້ທັນທີ. ໃນກາລີຍຸກ ລິງຄະຈະເປັນ «guptra-prāya» (ເກືອບຈະຖືກປິດບັງ) ເຮັດໃຫ້ການເຫັນຍິ່ງຫາຍາກ; ແຕ່ດາຣະຊະນະນັ້ນຍັງເປັນເຫດໃຫ້ເກີດບຸນ ແລະເທົ່າກັບໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ຳຄົງຄາໂດຍກົງ. ທ້າຍບົດ phalaśruti ກ່າວວ່າ ການຟັງມາຫາຕະມະຂອງ Gaṅgeśa ປ້ອງກັນການຕົກສູ່ຜົນນະລົກ ແລະໃຫ້ຄັງບຸນ ພ້ອມການບັນລຸຈຸດໝາຍທີ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້.
Adhyaya 42
नर्मदेश्वराख्यानम् (Narrative of Narmadeśvara) — Narmadā’s Boons and Liṅga-Establishment in Kāśī
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງເທວະວິທະຍາຂອງພຣະສະກັນດະ ກ່ຽວກັບມາຫາຕະມະຍະ (ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ອັນສັກສິດ) ຂອງແມ່ນ້ໍານະມະດາ (ເຣວາ) ໂດຍກ່າວວ່າ ການລະລຶກນາມນະມະດາຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນບາບໃຫຍ່ໄດ້. ໃນທີ່ປະຊຸມພຣະລິສີ ມີຄໍາຖາມວ່າ ແມ່ນ້ໍາໃດສູງສຸດ; ມາຣະກັນເດຍະຕອບໂດຍແບ່ງແມ່ນ້ໍາເປັນຜູ້ຊໍາລະແລະຜູ້ໃຫ້ບຸນ ແລ້ວຍົກຂຶ້ນສີ່ສາຍ—ຄັງຄາ, ຢະມຸນາ, ນະມະດາ, ສະຣະສະວະຕີ—ເຊື່ອມກັບຮູບພຣະເວດ (Ṛg, Yajus, Sāman, Atharvan). ແມ່ນ້ໍາຄັງຄາຖືກສັນລະເສີນວ່າບໍ່ມີໃຜທຽບໄດ້ ແຕ່ເລື່ອງນໍາໄປສູ່ການບໍາເນັດຕະປະສະຍາຂອງນະມະດາ ແລະການຂໍຄວາມເທົ່າທຽມ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວເປັນເງື່ອນໄຂວ່າ ຈະມີແມ່ນ້ໍາໃດທຽບຄັງຄາໄດ້ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີສິ່ງທຽບເທົ່າພຣະສິວະ (Tryakṣa), ພຣະວິສນຸ (Puruṣottama), ພຣະເກົາຣີ ແລະກາສີເອງ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຫາຍາກຂອງຄວາມເທົ່າທຽມນັ້ນ. ນະມະດາຈຶ່ງຍ້າຍໄປວາຣານະສີ ແລະການສ້າງຕັ້ງລິງຄະ (liṅga-pratiṣṭhā) ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າເປັນບຸນສູງສຸດ; ນາງສ້າງຕັ້ງລິງຄະທີ່ Pilipilā-tīrtha ໃກ້ Triviṣiṣṭapa. ພຣະສິວະພໍໃຈ ແລະປະທານພອນ: ຫີນຕາມຝັ່ງນະມະດາກາຍເປັນຮູບລິງຄະ; ການເຫັນນະມະດາພຽງຢ່າງດຽວກໍຊໍາລະບາບໄດ້ທັນທີ; ແລະລິງຄະນາມ “ນະມະເທສະວະຣະ” ໃຫ້ການຫຼຸດພົ້ນອັນຍືນຍົງ ໂດຍຜູ້ບູຊາໄດ້ຮັບການນັບຖືຈາກບຸດແຫ່ງພຣະສຸຣິຍະ. ທ້າຍບົດມີຄໍາຮັບຮອງແບບຟະລະສຣຸຕິວ່າ ການຟັງມາຫາຕະມະຍະຂອງນະມະດາ ຈະຖອດ “ຜ້າຄຸມແຫ່ງບາບ” ແລະນໍາໄປສູ່ປັນຍາສູງ.
Adhyaya 43
सतीश्वरप्रादुर्भावः (Satiśvara Liṅga: Account of Manifestation)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງອະກັສຕະຍະ ແລະ ສະກັນດະ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງກ່ຽວກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ອັນຊໍາລະບາບຂອງແມ່ນ້ໍານະມະດາ ອະກັສຕະຍະຂໍໃຫ້ເລົ່າຕົ້ນກໍາເນີດຂອງສະຕີອິສວະຣະ. ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ບໍາເນັດຕະປັສຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ພຣະສິວະພໍໃຈຈຶ່ງປະທານພອນ. ພຣະພຣະຫມາຂໍໃຫ້ພຣະສິວະເປັນບຸດຂອງຕົນ ແລະ ໃຫ້ເທວີເກີດເປັນທິດາຂອງທັກສະ; ພຣະສິວະຮັບຄໍາ. ຈາກໜ້າຜາກຂອງພຣະພຣະຫມາ ເດັກນ້ອຍຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດປາກົດ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ ຈຶ່ງໄດ້ນາມ “ຣຸດຣະ” ຕາມນິຍາມຈາກການຮ້ອງໄຫ້. ອະກັສຕະຍະຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້; ສະກັນດະອະທິບາຍວ່າ ນັ້ນແມ່ນຄວາມປິຕິອັນອັດສະຈັນຂອງມະຫາເທວະຕໍ່ “ຄວາມຄິດຕັ້ງໃຈ” ຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຄວາມໃກ້ຊິດແບບສາຍສຳພັນ (ອະປັດຍະຕະວະ) ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາ ສະຕີໃນຖານະທິດາຂອງທັກສະ ບໍາເນັດຕະປັສຢາຢູ່ກາສີ ເພື່ອຂໍພອນ; ພຣະສິວະສັນຍາວ່າຈະອະພິເສກໃນວັນທີ 8 ແລະ ສະຖາປະນາລິງຄະນັ້ນໃຫ້ຊື່ “ສະຕີອິສວະຣະ”. ການບູຊາສະຕີອິສວະຣະໃຫ້ຜົນໄວ ສົ່ງເສີມມົງຄຸນແຫ່ງການແຕ່ງງານ ແມ່ນແຕ່ການລະລຶກກໍຍົກສັດຕະວະ. ສະຖານທີ່ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງຣັດເນຊະ; ດ້ວຍດາຣະຊະນະ ບາບຖືກລ້າງທັນທີ ແລະ ຄ່ອຍໆເຖິງປັນຍາ.
Adhyaya 44
अमृतेशादिलिङ्गप्रादुर्भावः | Manifestation Accounts of Amṛteśvara and Other Liṅgas
ສກັນດະເລົ່າໃຫ້ອະກັສຕະຍະຟັງເຖິງປະເພນີລິງຄະທີ່ຜູກພັນກັບສະຖານທີ່ໃນກາສີ ໂດຍເລີ່ມຈາກອະມຣິເຕສະວະຣະໃນອານັນດະການະ. ມີພຣະສະຫມຸດຄົນຄອບຄົວຊື່ ສະນາຣຸ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນພຣະພິທີບຣະຫມະຍັດ, ການຕ້ອນຮັບແຂກ, ການຮັບນ້ຳຕີຣຖະ ແລະການບູຊາລິງຄະ. ເມື່ອລູກຊາຍ ອຸປະຈັງຄະນະ ຖືກງູກັດໃນປ່າ ຈຶ່ງຖືກນຳໄປຫາມະຫາສະມະສານໃກ້ສະວັກຄະດວາຣ. ດ້ວຍການສັງເກດຢ່າງລະອຽດ ພົບລິງຄະທີ່ຊ່ອນໄວ້ຂະໜາດເທົ່າຜົນສຣີຟະລະ; ການສຳຜັດລິງຄະນັ້ນຖືກກ່າວວ່າ ຟື້ນຊີວິດທັນທີ ແລະນຳໄປສູ່ “ອະມຣິຕັດວະ” (ຄວາມບໍ່ຕາຍ) ເປັນຄຳອ້າງທາງທິດສະດີ. ຕໍ່ມາແນະນຳ ກະຣຸເນສະວະຣະ ໃກ້ໂມກສະດວາຣ ໃຫ້ຖືວຣະຕະວັນຈັນ ກິນອາຫານມື້ດຽວ ແລະບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້/ໃບ/ໝາກໄມ້ແຫ່ງຄວາມເມດຕາ; ພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງຊ່ວຍບໍ່ໃຫ້ຈາກກະເສດຣ ແລະລົບຄວາມຢ້ານ. ຈະໂຕຣູເປສະວະຣະ ຢູ່ຈັກຣະປຸສກະຣິນີ ກ່າວວ່າການບູຊາໃຫ້ຜູ້ສັດທາໄດ້ “ຮູບອັນສະຫວ່າງ”; ພ້ອມທັງລຽງລຳດັບກຸ່ມລິງຄະ 14 ແລະ 8 ແລະອະທິບາຍວ່າເປັນການປະກົດຂອງສະດາຊິວະຕາມຕັດຕະວະ 36 ປະການ ຍືນຢັນກາສີເປັນທົ່ງແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນອັນສູງສຸດ ທີ່ສິດທິແລະຜົນພິທີກຳທັງປວງມາຮວມກັນ.
Adhyaya 45
Vyāsa-bhuja-stambha (व्यासभुजस्तंभ) — Doctrinal Correction and the Establishment of Vyāseśvara
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີສາສະໜາ ໂດຍວາງກອບຈາກການພົບກັນຂອງພຣະວຽສະກັບກຸ່ມລິດຊີທີ່ເນັ້ນສາຍໄສວະ ທີ່ນາຍມິສາຣັນຍະ. ວຽສະຍືນຢັນທັດສະນະແບບໄວສະນະວ່າ “ຮະຣິ” ແມ່ນຜູ້ຄວນຮັບການບໍລິການແຕ່ຜູ້ດຽວໃນເວດ, ອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ; ແຕ່ລິດຊີໄດ້ຊີ້ນໍາໃຫ້ທ່ານໄປກາສີ/ວາຣານາສີ ເພາະອໍານາດຂອງ ວິສເວສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ແມ່ນຂໍ້ຕັດສິນສຸດທ້າຍ. ວຽສະເດີນທາງເຖິງກາສີ ອາບນ້ໍາ ແລະ ບູຊາທີ່ ປັນຈະນະດະ-ຫຣະດະ ແລ້ວເຂົ້າເຂດວິສເວສະວະຣະໃກ້ ຍະນາວາປີ ທ່າມກາງສຽງສັນລະເສີນແບບໄວສະນະ ແລະ ບັນຊີນາມພຣະວິສນຸອັນຍາວ. ເມື່ອທ່ານຍົກແຂນຂຶ້ນກ່າວຢືນຢັນຄໍາເກົ່າຢ່າງແຮງ ກໍເກີດອັດສະຈັນ “ສະຕັມພະ” ເຮັດໃຫ້ແຂນແລະຄໍາເວົ້າຖືກຕິດຂັດ. ພຣະວິສນຸປາກົດຢ່າງສ່ວນຕົວ ຍອມຮັບຄວາມຄາດເຄື່ອນ ແລະ ຢືນຢັນວ່າ ພຣະສິວະແມ່ນວິສເວສະວະຣະພຽງຜູ້ດຽວ; ອໍານາດແລະພາລະກິດຈັກກະວານຂອງພຣະວິສນຸເອງ ໄດ້ຮັບມາດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ; ຈຶ່ງຊີ້ນໍາໃຫ້ວຽສະສັນລະເສີນພຣະສິວະເພື່ອຄວາມສຸກສະຫງົບ. ວຽສະຈຶ່ງກ່າວສະໂຕຕຣະສັນລະເສີນພຣະສິວະຢ່າງຈົງໃຈ (ຕໍ່ມາເອີ້ນ “ວຽສະ-ອັດຖະກະ”) ແລ້ວນັນດິເກສະວະຣະປົດປ່ອຍສະຕັມພະ ແລະ ປະກາດຜົນບຸນຂອງການສວດ—ລ້າງບາບ ແລະ ເຂົ້າໃກ້ພຣະສິວະ. ທ້າຍບົດ ວຽສະຫັນໄປສູ່ຄວາມພັກດີສາຍໄສວະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຕັ້ງລິງຄະ “ວຽເສສະວະຣະ” ໃກ້ ຄັນຕາການະ-ຫຣະດະ ແລະ ຮັບຮອງວ່າ ຜູ້ອາບນ້ໍາແລະໄດ້ດາຣະຊັນທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ສະຖານະການພົ້ນທຸກທີ່ຜູກພັນກັບກາສີ ແລະ ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວບາບ ແລະ ອຸປະສັກໃນຍຸກກາລີ.
Adhyaya 46
Vyāsa’s Kāśī-Discipline, Viśveśvara–Manikarṇikā Supremacy, and the Kṛcchra–Cāndrāyaṇa Vow Taxonomy (Vyaśa-śāpa-vimokṣa Context)
ອັດຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງອະຄັດສະຕະ ກ່ຽວກັບຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເຫັນຄື: ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ ວະຍາສະ ຜູ້ເປັນສາວົກພຣະສິວະ ແລະຮູ້ຄວາມລັບແຫ່ງກະເສດຕະ ຈຶ່ງຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບເລື່ອງຄໍາສາບ. ສະກັນດະອະທິບາຍໂດຍວາງບໍລິບົດຊີວິດມີວິໄນຂອງວະຍາສະໃນກາສີ: ອາບນໍ້າທຸກມື້, ສອນມະຫິມາຂອງກະເສດຕະ, ແລະຍົກວິເສວະສະວະຣະເປັນລິງຄະສູງສຸດ ກັບມະນິກັນນິກາເປັນຕີຣຖະສູງສຸດ. ຕໍ່ມາເປັນຂໍ້ປະພຶດສໍາລັບຊາວກາສີແລະຜູ້ແສວງບຸນ: ສະນານາແລະບູຊາທຸກມື້, ບໍ່ລະທິ້ງມະນິກັນນິກາ, ຖືວັຣນາສຣະມະທັມ, ໃຫ້ທານຢ່າງສຸພາບແລະບໍ່ໂອ້ອວດ (ໂດຍສະເພາະອັນນະທານ), ຫ້າມນິນທາ, ຫ້າມໂກຫລົກ (ຍົກເວັ້ນເພື່ອປົກປ້ອງຊີວິດ), ແລະປົກປ້ອງສັດທຸກຊະນິດ ເຊື່ອວ່າໄດ້ບຸນຫຼາຍ. ຍົກຍ້ອງສັນຍາສິນແຫ່ງກະເສດຕະ ແລະພະຕະປະສີຜູ້ພໍານັກ ໂດຍກ່າວວ່າຄວາມພໍໃຈຂອງພວກເຂົາເປັນຄວາມພໍໃຈຂອງວິເສວະສະວະຣະ. ອັດຍາຍຍໍາເນັ້ນການຄວບຄຸມອິນຊີ, ບໍ່ສົ່ງເສີມການທໍາຮ້າຍຕົນເອງຫຼືການຫາຄວາມຕາຍ, ແລະຊູ້ວ່າການປະຕິບັດໃນກາສີມີພະລັງພິເສດ: ຈົມນໍ້າຄັ້ງດຽວ ຫຼືບູຊາຄັ້ງດຽວ ກໍເທົ່າກັບພິທີໃຫຍ່ໃນທີ່ອື່ນ. ຈາກນັ້ນຈັດປະເພດວິນັຍຊໍາລະບາບ: kṛcchra ຫຼາຍແບບ, parāka, prājāpatya, sāntapana/mahāsāntapana, tapta-kṛcchra ແລະ cāndrāyaṇa ຫຼາຍຮູບແບບ; ສຸດທ້າຍສອນຫຼັກຊໍາລະ: ກາຍດ້ວຍນໍ້າ, ໃຈດ້ວຍຄວາມຈິງ, ປັນຍາດ້ວຍຄວາມຮູ້. ທ້າຍອັດຍາຍຊີ້ໄປຫາການທົດສອບທິບພະເຈົ້າດ້ວຍການປະຕິເສດທານແກ່ວະຍາສະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດ “ວະຍາສະ-ພົ້ນຄໍາສາບ” ແລະສັນຍາຜົນຄຸ້ມຄອງຈາກການຟັງອັດຍາຍນີ້.
Adhyaya 47
Adhyāya 47: Liṅga–Tīrtha Cartography of Ānandakānana in Kāśī (Uttarārdha)
ອັດທະຍາຍ 47 ເປັນຄໍາສອນແບບລາຍນາມທາງເທວະວິທະຍາ ທີ່ເທົ່າທຽມ “ຕີຣຖະ” ກັບ “ລິງຄະ” ໂດຍອະທິບາຍວ່າ ນໍ້າສັກສິດຈະເປັນຕີຣຖະໄດ້ ເນື່ອງຈາກການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະເທວະໃນຮູບກາຍ (mūrti-parigraha) ແລະບ່ອນໃດມີລິງຄະແຫ່ງພຣະສິວະ ບ່ອນນັ້ນເອງແມ່ນຕີຣຖະ. ອະກັສຕະຍະຂໍໃຫ້ບອກລາຍລະອຽດຕີຣຖະ ແລະຮູບລິງຄະໃນອານັນທະການະ; ສະກັນທະຕອບໂດຍອ້າງອີງການສົນທະນາເກົ່າລະຫວ່າງເທວີ ແລະ ພຣະສິວະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລຽງຊື່ລິງຄະ ກຸນດະ ແລະ ຫຣະດະ ຈໍານວນຫຼາຍໃນວາຣານະສີ ພ້ອມກໍານົດທິດເໜືອ/ໃຕ້/ຕາເວັນອອກ/ຕາເວັນຕົກ ແລະຜູກກັບພິທີກຳ: darśana, pūjā, snāna, śrāddha ພ້ອມຜົນບຸນ (phalāśruti) ເຊັ່ນ ຄວາມບໍລິສຸດ ການກໍາຈັດອຸປະສັກ ປັນຍາ ຄວາມຮັ່ງມີ ການຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ ພົ້ນທຸກຈາກໂລກພະຍາດບາງຢ່າງ ແລະໄດ້ເຖິງໂລກສູງສົ່ງ ເຊັ່ນ Śiva-loka, Rudra-loka, Viṣṇu-loka, Brahma-loka, Go-loka. ຍັງກ່າວເຖິງເວລາມົງຄຸນ (tithi/nakṣatra) ແລະຍົກຍ້ອງວ່າ ການອ່ານ/ຈະປາປະຈໍາຂອງ “sarva-liṅga-maya adhyāya” ເປັນຄໍາຄຸ້ມຄອງ ລົດຄວາມຢ້ານຕໍ່ອໍານາດລົງໂທດ ແລະພາລະບາບທີ່ຮູ້/ບໍ່ຮູ້. ທ້າຍສຸດ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄໍາຂອງນັນດິນ ພຣະສິວະ ແລະ ເທວີ ເດີນທາງອອກໄປໃນລົດທິບ.
Adhyaya 48
मुक्तिमण्डपगमनम् (Muktimaṇḍapa-Gamana: Śiva’s Entry into the Pavilion of Liberation; Etiology of ‘Kukkutamaṇḍapa’)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ວະຍາສ ຊັກຊວນ ສູຕະ ໃຫ້ຟັງຄໍາບອກເລົ່າຂອງ ສະກັນດະ ກ່ຽວກັບການເຂົ້າສູ່ຢ່າງສົງ່າງາມຂອງ ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ເຂົ້າໄປຫາ ມຸກຕິມັນດະປະ ເປັນພິທີສະເຫຼີມສະຫຼອງທົ່ວເມືອງ ແລະດັ່ງຈະກັບສັ່ນສະເທືອນໄປທົ່ວສາມໂລກ ມີດົນຕີ ທຸງ ໂຄມໄຟ ກິ່ນຫອມ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີຮ່ວມກັນ. ພຣະສິວະເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ພາຍໃນອັນບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກ ພຣະພຣະຫມາ ຣິສີ ໝູ່ເທວະ ແລະເທວີມານດາ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະພິທີຄ້າຍອາຣະຕິ. ຕໍ່ມາເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະ ທີ່ພຣະສິວະກ່າວກັບ ພຣະວິສນຸ ຢືນຢັນວ່າ ພຣະວິສນຸ ມີບົດບາດຈໍາເປັນຢ່າງຂາດບໍ່ໄດ້ໃນການໄດ້ມາຊຶ່ງ ອານັນດະວະນະ (ກາສີ) ແລະປະທານຄວາມໃກ້ຊິດຢ່າງຖາວອນ. ແຕ່ກໍກໍານົດລໍາດັບການເຂົ້າເຖິງ: ການມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະໃນກາສີແມ່ນຫົວໃຈໃນການສໍາເລັດເປົ້າໝາຍ. ບົດນີ້ຍັງລຽງຄຸນຜົນແຫ່ງການພົ້ນທຸກທີ່ຜູກພັນກັບ ມຸກຕິມັນດະປະ ມັນດະປະຂ້າງເຄີຍ ແລະທ່ານ້ໍາ—ໂດຍສະເພາະ ມະນິກັນນິກາ—ຊີ້ວ່າ ການຢືນຢູ່ຊົ່ວຄາວດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະການຟັງທຳມະ ກໍໃຫ້ຜົນເຂົ້າໃກ້ມຸກຕິໄດ້. ທ້າຍບົດມີຄໍາພະຍາກອນອະທິບາຍຊື່: ໃນຍຸກດວາປະຣະ ມັນດະປະນີ້ຈະໂດງດັງວ່າ «ກຸກກຸຕະມັນດະປະ» ເນື່ອງຈາກເລື່ອງອະນາຄົດຂອງພຣາຫມະນະ ມະຫານັນດະ ຜູ້ຕົກໃນຄວາມຫນ້າໄຫວ້ຫຼອກລວງ ແລະຮັບຂອງກໍານັນຢ່າງບໍ່ຖືກທຳ ຈົນຕົກຕໍ່າແລະເກີດເປັນໄກ່. ແຕ່ດ້ວຍການລະລຶກກາສີ ແລະການດໍາລົງຊີວິດມີວິໄນໃກ້ມັນດະປະ ຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນສູ່ສະຖານະສູງ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ມຸກຕິ. ບົດຈົບດ້ວຍສຽງກະດິ່ງ ການເຄື່ອນໄປອີກມັນດະປະຂອງພຣະສິວະ ແລະຟະລະສຣຸຕິສັນຍາຄວາມປິຕິແລະຄວາມສໍາເລັດແກ່ຜູ້ຟັງ.
Adhyaya 49
Viśveśvara-liṅga-mahima (विश्वेश्वरलिंगमहिमा) — The Glory of the Viśveśvara Liṅga
ອັດທະຍາຍນີ້ເປີດເຜີຍເປັນບົດສົນທະນາຊ້ອນຊັ້ນ: ວະຍາສະເລົ່າໃຫ້ສູຕະຟັງເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບຄໍາຖາມຂອງອະກັດສະຕະ, ແລະສະກັນດະຕອບໂດຍບັນຍາຍການເຄື່ອນຂອງພຣະສິວະຈາກພື້ນທີ່ທີ່ສຳພັນກັບມຸກຕິ/ນິຣວານ ເຂົ້າສູ່ ສຣິງກາຣ-ມັນດະປະ. ພຣະສິວະປະທັບນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ພ້ອມພຣະອຸມາ; ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸຢືນຢູ່ສອງຂ້າງ, ມີອິນດຣະ ຣິສີ ແລະ ຄະນະບໍລິວານລ້ອມຮອບ. ພຣະສິວະປະກາດສະຖານະສູງສຸດຂອງ ວິສເວສະວະຣ-ລິງຄະ ເປັນ «ປະຣະມະ-ຊໂຢຕິ» ແລະເປັນຮູບອັນຕັ້ງມັ່ນ (sthāvara) ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຍັງອະທິບາຍນັກປະຕິບັດປາຊຸປະຕະທີ່ເປັນແບບຢ່າງ: ມີວິໄນ, ບໍລິສຸດ, ບໍ່ຍຶດຕິດການຄອບຄອງ, ອຸທິດໃຈໃນການບູຊາລິງຄະ ແລະຮັກສາຈັນຍາບັນຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ຕໍ່ມາໄດ້ລຽງລໍາດັບຜົນບຸນຢ່າງລະອຽດ: ການຟັງ, ການລະລຶກ, ການອອກເດີນທາງໄປ, ການເຫັນ, ການແຕະຕ້ອງ, ແລະການຖວາຍຂອງເພີຍນ້ອຍໆແກ່ລິງຄະ ລ້ວນໃຫ້ຜົນຊໍາລະບາບ ແລະມົງຄຸນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ພ້ອມການທຽບກັບຜົນອັສວເມທະ ແລະ ຣາຊະສູຍະ. ບົດສົນທະນາຍັງຍົກຍ້ອງ ມະນິກັນນິກາ ແລະ ກາຊີ ເປັນສະຖານທີ່ມີອໍານາດພິເສດໃນສາມໂລກ, ຢືນຢັນວ່າພຣະສິວະສະຖິດຢູ່ເປັນນິດໃນຮູບລິງຄະເພື່ອຜູ້ສັດທາ, ແລະຈົບດ້ວຍຄໍາຂອງສະກັນດະວ່າໄດ້ກ່າວແຕ່ພຽງບາງສ່ວນຂອງອານຸພາບນັ້ນ; ວະຍາສະຈຶ່ງກໍາກັບດ້ວຍການຕອບຮັບອັນສົມາທິຂອງອະກັດສະຕະ.
Adhyaya 50
अनुक्रमणिकाध्यायः — Kāśī Yātrā-Parikramā, Tīrtha-Index, and Phalaśruti
ບົດນີ້ແບ່ງເປັນສອງຊ່ວງໃຫຍ່. ຊ່ວງທຳອິດ ພຣະວະຍາສະຕອບສູຕະ ໂດຍຈັດ “ອະນຸກຣະມະນິກາ” ເປັນດັ່ງສາລະບານພາຍໃນຂອງ Kāśī Khaṇḍa ລຽນລຳດັບເນື້ອເລື່ອງ: ບົດສົນທະນາ, ການສັນລະເສີນຕີຣຖະ, ຕຳນານກຳເນີດສະຖານບູຊາ, ແລະຫົວຂໍ້ມະຫາຕະມະຍະຂອງເທວະດາ. ຊ່ວງທີສອງ ຕາມຄຳຖາມຂອງສູຕະ ພຣະວະຍາສະອະທິບາຍພິທີການຍາດຕະຣາໃນກາສີ: ອາບນ້ຳຊຳລະກ່ອນ, ຖວາຍບູຊາແກ່ເທວະ ແລະປິຕຣະ, ທຳທານແກ່ພຣາຫມະນະ, ແລ້ວຈຶ່ງເດີນວົງຍາດຕະຣາຫຼາຍຮອບ. ມີລຳດັບ pañcatīrthikā ປະຈຳວັນ (Jñānavāpī, Nandikeśa, Tārakeśa, Mahākāla, Daṇḍapāṇi), ເສັ້ນທາງ Vaiśveśvarī ແລະເສັ້ນທາງຫຼາຍ-ອາຍະຕະນະ, ພ້ອມວົງພິເສດເຊັ່ນ aṣṭāyatana, ekādaśaliṅga ແລະ Gaurī-yātrā ຕາມຕິຖິຈັນ. ບົດນີ້ຍັງລະບຸເສັ້ນທາງ antar-gṛha (ເຂດພາຍໃນ) ທີ່ຕ້ອງເຂົ້ານະມັດສະການສະຖານບູຊາຈຳນວນຫຼາຍ, ແນະນຳໃຫ້ຮັກສາ mauna (ຄວາມສງົບງຽບ) ເພື່ອເພີ່ມຜົນ. ທ້າຍສຸດເປັນ phalaśruti: ການຟັງ/ສະດຸດອ່ານໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບການສຶກສາກວ້າງຂວາງ, ສຳເນົາຂຽນຄວນໄດ້ຮັບການເຄົາລົບເພື່ອມງຄົດ, ແລະຍາດຕະຣາທີ່ປະຕິບັດຖືກຕ້ອງຊ່ວຍກຳຈັດອຸປະສັກ ເພີ່ມບຸນ ແລະນຳໄປສູ່ທາງແຫ່ງຫຼຸດພົ້ນ.
FAQs about Uttara Ardha
It highlights Kāśī as a network of empowered sites where deity-presence is stabilized through installation and worship—especially solar forms (Arunāditya, Vṛddhāditya, Keśavāditya, Vimalāditya) linked to precise locales and practices.
Repeated claims include reduction of fear and suffering, mitigation of poverty and disease, purification from sins through darśana and hearing, and enhanced spiritual outcomes when worship is performed at designated Kāśī tīrthas.
The section embeds (i) Vinatā’s servitude-cause linked to Aruṇa’s emergence and subsequent solar association, (ii) Vṛddhāditya’s ‘old-age removal’ boon to Hārīta, (iii) Keśavāditya’s instruction on Śiva-liṅga worship, and (iv) Vimalāditya’s cure of kuṣṭha and protection of devotees.