Adhyaya 36

Verse 1

पार्वत्युवाच । विश्वकर्मेश्वरं लिंगं यत्काश्यां प्रथितं परम् । तस्य लिंगस्य कथय देवदेव समुद्भवम्

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະເທວາ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເລົ່າກໍ່ກຳເນີດອັນສູງສົ່ງຂອງ ລິງຄະ ວິສະວະກັຣເມສະວະຣ ທີ່ໂດງດັງໃນກາສີ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ.”

Verse 2

देवदेव उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । विश्वकर्मेश लिंगस्य प्रादुर्भावं मनोहरम्

ເທວະເທວາກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຄະຖາທີ່ທຳລາຍບາບ—ການປາກົດອັນງາມຂອງ ລິງຄະ ວິສະວະກັຣເມສະ.”

Verse 3

विश्वकर्माभवत्पूर्वं ब्रह्मणस्त्वपरा तनुः । त्वष्टुः प्रजापतेः पुत्रो निपुणः सर्वकर्मसु

ໃນການກ່ອນ ວິສະວະກັຣມາ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນພຣະວິກາຣອັນຮອງຂອງພຣະພຣົມ; ເປັນບຸດຂອງ ຕະວັດສະຕຣຶ ປຣະຊາປະຕິ ແລະຊຳນານໃນງານທຸກຢ່າງ.

Verse 4

कृतोपनयनः सोथ बालो गुरुकुले वसन् । चकार गुरुशुश्रूषां भिक्षान्नकृतभोजनः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພິທີອຸປະນະຍະນະແລ້ວ ເຖິງແມ່ນຍັງເປັນເດັກ ລາວກໍຢູ່ໃນຄຸຣຸກຸລ ຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກການຂໍທານ.

Verse 5

एकदा तद्गुरुः प्राह प्रावृट्काले समागते । कुरूटजं मदर्थं त्वं यथा प्रावृण्न बाधते

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອລະດູຝົນມາຮອດ ອາຈານກູຣູໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເພື່ອຂ້ອຍ ເຈົ້າຈົ່ງສ້າງກະຕູບ (kurūṭaja) ໃຫ້ຝົນບໍ່ລົບກວນ»។

Verse 6

यत्कदाचिन्न भज्येत न पुरातनतां व्रजेत् । गुरुपत्न्यात्वभिहितो रे त्वाष्ट्र कुरु कंचुकम्

ເມື່ອພັນລະຍາຂອງອາຈານໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງກ່າວວ່າ: «ໂອ Tvāṣṭra, ຈົ່ງເຮັດເສື້ອຊັ້ນໃນ (kañcuka) ໃຫ້ຂ້ອຍ—ຢ່າໃຫ້ຂາດເມື່ອໃດ ແລະຢ່າໃຫ້ເກົ່າຊຳຮຸດ»។

Verse 7

ममांगयोग्यं नो गाढं न श्लथं च प्रयत्नतः । विनैव वाससा चारु वाल्कलं च सदोज्ज्वलम्

«ໃຫ້ມັນພໍດີກັບຮ່າງກາຍຂ້ອຍ—ບໍ່ແນ່ນເກີນ ບໍ່ຫຼວມເກີນ—ເຮັດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ; ແລະໃຫ້ເປັນຜ້າເປືອກໄມ້ (vālkala) ງາມ ສະຫວ່າງສະໄຫວຢູ່ເສມອ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຜ້າອື່ນປະກອບ»។

Verse 8

गुरुपुत्रेण चाज्ञप्तो ममार्थं पादुके कुरु । यदारूढस्य मे पादौ न पंकः संस्पृशेत्क्वचित्

ເມື່ອລູກຊາຍຂອງອາຈານສັ່ງ ລາວກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເຮັດປາດຸກາ (pādukā) ໃຫ້ຂ້ອຍ; ເມື່ອຂ້ອຍສວມແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ຂີ້ຕົມແຕະຕີນຂ້ອຍເລີຍ»។

Verse 9

चर्मादिबंधनिर्मुक्ते धावतो मे सुखप्रदे । याभ्यां च संचरे वारि स्थल भूमाविव द्रुतम्

«ໃຫ້ມັນເປັນທີ່ສຸກສະບາຍເມື່ອຂ້ອຍແລ່ນ ໂດຍບໍ່ມີສາຍຮັດໜັງ ແລະສິ່ງອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ; ແລະໂດຍມັນ ໃຫ້ຂ້ອຍເຄື່ອນໄຫວໄວ ເທິງພື້ນນ້ຳຊຸ່ມ ດັ່ງຢູ່ເທິງດິນແຫ້ງ»។

Verse 10

गुरुकन्यापि तं प्राह त्वाष्ट्र मे श्रवणोचिते । भूषणे स्वेन हस्तेन कुरु कांचननिर्मिते

ຕໍ່ມາ ບຸດສາວຂອງຄູອາຈານກໍກ່າວກັບລາວວ່າ: “ໂອ ທວາສຕຣາ ຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງປະດັບຫູທີ່ເໝາະກັບຫູຂ້າ ດ້ວຍມືຂອງເຈົ້າເອງ—ໃຫ້ເຮັດດ້ວຍຄຳ”

Verse 11

कुमारी क्रीडनीयानि कौतुकानि च देहि मे । दंतिदंतमयान्येव स्वहस्तरचितानि च

ໂອ ກຸມາຣີ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມອບຂອງຫຼິ້ນ ແລະ ຂອງນ່າພິສົດອັນຊື່ນໃຈໃຫ້ຂ້າ—ເຮັດດ້ວຍງາຊ້າງ ແລະ ປັ້ນໂດຍມືຂອງເຈົ້າເອງ।

Verse 12

गृहोपकरणं द्रव्यं मुसलोलूखलादिकम् । तथा घटय मेधाविन्यथा त्रुट्यति न क्वचित्

ຈົ່ງເຮັດເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ—ຄົກ ສາກ ແລະ ອື່ນໆ—ໃຫ້ດີຍິ່ງ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ແຕກຫັກຢູ່ໃສເລີຍ।

Verse 13

अक्षालितान्यपि यथा नित्यं पीठानि सत्तम । उज्ज्वलानि भवंत्येव स्थालिकाश्च तथा कुरु

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ ຈົ່ງເຮັດຕັ່ງ/ທີ່ນັ່ງໃຫ້ແມ່ນບໍ່ໄດ້ລ້າງກໍຍັງສະຫວ່າງສົດໃສທຸກມື້; ແລະ ຖ້ວຍນ້ອຍໆ ກໍໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 14

सूपकर्मण्यपि च मां प्रशाधि त्वष्ट्रनंदन । यथांगुल्यो न दह्यंते पाकः स्याच्च यथा शुभः

ແລະ ໃນວຽກປຸງອາຫານດ້ວຍ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຊີ້ນຳ ແລະ ຈັດເຕັມໃຫ້ຂ້າ ໂອ ບຸດແຫ່ງຕະວັດສະຕຣິ ເພື່ອໃຫ້ນິ້ວມືຂ້າບໍ່ໄໝ້ ແລະ ການປຸງຈະເປັນມົງຄຸນ ສຸກດີ।

Verse 15

एकस्तंभमयं गेहमेकदारुविनिर्मितम् । तथा कुरु वरं त्वाष्ट्र यत्रेच्छा तत्र धारये

ໂອ ທວາສຕຣະຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງເຮັດເຮືອນທີ່ມີເສົາພຽງຕົ້ນດຽວ ສ້າງຈາກໄມ້ຊິ້ນດຽວ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າຈະວາງ ແລະ ຍົກພາໄປໄດ້ທຸກບ່ອນຕາມປາຖະໜາ।

Verse 16

ये सहाध्यायिनोप्यस्य वयोज्येष्ठाश्च तेपि हि । सर्वेसर्वे समीहंते कर्म तत्कृतमेव हि

ແມ່ນແຕ່ໝູ່ຮ່ວມຮຽນ—ກະທັ້ງຜູ້ອາວຸໂສກວ່າຕາມອາຍຸ—ທຸກຄົນລ້ວນຄາດຫວັງວ່າ ກິດນັ້ນຈະສຳເລັດໂດຍເຂົາຜູ້ດຽວແນ່ນອນ।

Verse 17

तथेति स प्रतिज्ञाय सर्वेषां पुरतोद्रिजे । मध्ये वनं प्राविशच्च महाचिंताभयार्दितः

ເຂົາກ່າວວ່າ “ດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລ້ວປະຕິຍານຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ; ຕໍ່ມາຖືກຄວາມກັງວົນໃຫຍ່ແລະຄວາມຢ້ານກົວບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ປ່າກາງແດນພູເຂົານັ້ນ।

Verse 18

किंचित्कर्तुं न जानाति प्रतिज्ञातं च तेन वै । सर्वेषां पुरतः सर्वं करिष्यामीति निश्चितम्

ເຂົາບໍ່ຮູ້ແມ່ນແຕ່ຈະເຮັດເລັກນ້ອຍແນວໃດ ແຕ່ກໍໄດ້ສັນຍາໄວ້ແທ້; ແລະຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນໄດ້ຕັ້ງໃຈໝັ້ນວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດທັງໝົດ”

Verse 19

किं करोमि क्व गच्छामि को मे साहाय्यमर्पयेत् । बुद्धेरपि वनस्थस्य शरणं कं व्रजामि च

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ? ຈະໄປໃສ? ໃຜຈະຊ່ວຍເຫຼືອຂ້າພະເຈົ້າ? ແມ່ນແຕ່ປັນຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນປ່ານີ້ກໍຫວັ່ນໄຫວ—ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປພຶ່ງໃຜເປັນທີ່ພຶ່ງ?”

Verse 20

अंगीकृत्य गुरोर्वाक्यं गुरुपत्न्या गुरोः शिशोः । यो न निष्पादयेन्मूढः स भवेन्निरयी नरः

ເມື່ອຮັບເອົາພຣະວາຈາຂອງຄູບາອາຈານ—ທັງຄຳສັ່ງຂອງພັນລະຍາຄູ ແລະລູກຂອງຄູ—ຜູ້ໃດຫຼົງໂງ່ບໍ່ປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຄົນມຸ່ງສູ່ນະລົກ

Verse 21

गुरुशुश्रूषणं धर्म एको हि ब्रह्मचारिणाम् । अनिष्पाद्य तु तद्वाक्यं कथं मे निष्कृतिर्भवेत्

ສໍາລັບພຣະພົມຈາຣິນ ການຮັບໃຊ້ພຣະຄຸຣຸແມ່ນທຳອັນເອກດຽວ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດຕາມພຣະວາຈາຂອງທ່ານ ການໄຖ່ບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ

Verse 22

गुरूणां वाक्यकरणात्सर्व एव मनोरथाः । सिद्ध्यंतीतरथा नैव तस्मात्कार्यं हि तद्वचः

ໂດຍການປະຕິບັດຕາມພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຸຣຸທັງຫຼາຍ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງຍ່ອມສໍາເລັດ; ຖ້າບໍ່ແມ່ນດັ່ງນັ້ນ ກໍບໍ່ສໍາເລັດເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາສັ່ງນັ້ນພຶງກະທໍາແທ້

Verse 23

कथं तद्वचसः सिद्धिं प्राप्स्याम्यत्र वने स्थितः । कश्च मेत्र सहायी स्याद्धिषणादुर्बलस्य वै

ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄໍາສັ່ງນັ້ນສໍາເລັດໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນປ່ານີ້? ແລະໃຜຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນແອໃນປັນຍາແທ້

Verse 24

आस्तां गुरुकथा दूरं योऽन्यस्यापि लघोरपि । ओमित्युक्त्वा न कुरुते कार्यं सोथ व्रजत्यधः

ປະໄວ້ແມ່ນແຕ່ເລື່ອງພຣະຄຸຣຸກ່ອນ—ຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຄໍາຂໍນ້ອຍໆຂອງຄົນອື່ນ ເວົ້າວ່າ “ໂອມ” ຮັບແລ້ວບໍ່ເຮັດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຕົກຕໍ່າລົງສູ່ຄວາມພິນາດ

Verse 25

कथमेतानि कर्माणि करिष्येऽज्ञोऽसहायवान् । अंगीकृतानि तद्भीत्या नमस्ते भवितव्यते

ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ຮູ້ ແລະບໍ່ມີຜູ້ຊ່ວຍ ຈະເຮັດກຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ແນວໃດ? ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບເອົາໄວ້ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ໜ້າທີ່ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕ້ອງກ້ົມກາບນອບນ້ອມຍອມຈໍານົນ—ມັນຈະເປັນໄປດັ່ງນັ້ນແທ້

Verse 26

यावदित्थं चिंतयति स त्वाष्ट्रो वनमध्यगः । तावत्तदेव संप्राप्तस्तेनैकोऽदर्शि तापसः

ເມື່ອບຸດຂອງ ທວາສະຕຣິ (Tvāṣṭra) ກຳລັງຄິດພິຈາລະນາຢູ່ກາງປ່າດົງ, ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນັກບຳເພັນຕະປະຜູ້ດຽວກໍໄດ້ມາຮອດ ແລະປາກົດໃຫ້ເຂົາເຫັນ।

Verse 27

अथ नत्वा स तं प्राह वने दृष्टं तपस्विनम् । को भवान्मानसं मे यो नितरां सुखयत्यहो

ແລ້ວເຂົາໄດ້ກາບນົບນ້ອມຕໍ່ນັກບຳເພັນຕະປະຜູ້ທີ່ເຫັນໃນປ່າ ແລະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພະພຣະອົງ, ທ່ານແມ່ນໃຜ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ?”

Verse 28

त्वद्दर्शनेन मे गात्रं चिंतासंतापतापितम् । हिमानी गाहनेनेव शीतलं भवति क्षणम्

ເພາະໄດ້ເຫັນທ່ານ ກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມທຸກແລະຄວາມກັງວົນ ກໍເຢັນລົງໃນພິບຕາ ດັ່ງໄດ້ດຳລົງໃນທາງນ້ຳທີ່ມີຫິມະຫຼ້ຽງຊີວິດ।

Verse 29

किं त्वं मे प्राक्तनं कर्म प्राप्तं तापसरूपधृक् । अथवा करुणावार्धिराविर्भूतः शिवो भवान्

ທ່ານແມ່ນກຳເກົ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫຼື ທີ່ມາປາກົດຕໍ່ໜ້າໃນຮູບນັກບຳເພັນຕະປະ? ຫຼືວ່າທ່ານແມ່ນພຣະສິວະເອງ—ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ—ທີ່ປາກົດຢູ່ນີ້?

Verse 30

योसि सोसि नमस्तुभ्यमुपदेशेन युंक्ष्व माम् । गुरूक्तं गुरुपत्न्युक्तं गुर्वपत्योक्तमेव च

ທ່ານຈະເປັນໃຜກໍຕາມ ຂໍໃຫ້ເປັນຢ່າງນັ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມທ່ານ. ຂໍໃຫ້ທ່ານຜູກຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າກັບຄຳສອນ ແລະສັ່ງສອນຂ້າພະເຈົ້າ. ຄຳທີ່ຄູອາຈານກ່າວ, ຄຳທີ່ພັນລະຍາຂອງຄູອາຈານກ່າວ, ແລະຄຳທີ່ບຸດຂອງຄູອາຈານກ່າວ—ທັງໝົດນັ້ນຄວນຮັບໄວ້ເປັນຫຼັກຖານ।

Verse 31

कथं कर्तुमहं शक्तः कर्म तत्र दिशाद्भुतम् । कुरु मे बुद्धिसाहाय्यं निर्जने बंधुतां गतः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດເຮັດກິດອັນອັດສະຈັນນັ້ນໄດ້ແນວໃດ ຮາວກັບເກີນພົ້ນທິດທັງປວງ ແລະຍາກຈະຫຍັ່ງຮູ້? ຂໍທ່ານໂປດເກື້ອໜູນດ້ວຍປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ; ໃນທີ່ສະຫງົບນີ້ ທ່ານໄດ້ເປັນດັ່ງຍາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ.

Verse 32

इत्युक्तस्तेन स वने तापसो ब्रह्मचारिणा । कारुण्यपूर्णहृदयो यथोक्तमुपदिष्टवान्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມະຈາຣີນັ້ນໄດ້ກ່າວໃນປ່າດັ່ງນັ້ນ ນັກບຳເນັດຕະປະຜູ້ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍກະຣຸນາ ກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳສອນຕາມທີ່ຂໍໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ

Verse 33

य आप्तत्वेन संपृष्टो दुर्बुद्धिं संप्रयच्छति । स याति नरकं घोरं यावदाभूतसंप्लवम्

ຜູ້ໃດຖືກຖາມດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈວ່າເປັນຜູ້ແນະນຳທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ແຕ່ກັບໃຫ້ຄຳແນະນຳຊົ່ວຮ້າຍອັນເປັນໂທດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການປະລະຍະແຫ່ງສັດທັງປວງ

Verse 34

तापस उवाच । ब्रह्मचारिञ्शृणु ब्रूयां किमद्भुततरं त्विदम् । विश्वेशानुग्रहाद्ब्रह्माप्यभवत्सृष्टिकोविदः

ນັກບຳເນັດຕະປະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະພຣະຫມະຈາຣີ, ຈົ່ງຟັງ; ຈະມີສິ່ງໃດອັດສະຈັນຍິ່ງກວ່ານີ້? ໂດຍອານຸພອນແຫ່ງ ວິສເວສະ (Viśveśa) ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣົມມາ ກໍຍັງຊຳນານໃນການສ້າງສັນ”

Verse 35

यदि त्वं त्वाष्ट्र सर्वज्ञं काश्यामाराधयिष्यसि । ततस्ते विश्वकर्मेति नाम सत्यं भविष्यति

ໂອ ທວາສຕຣາ, ຖ້າເຈົ້າບູຊາອາຣາທະນາພຣະເຈົ້າຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງໃນກາຊີ ແລ້ວ ນາມ ‘ວິສະວະກັມມາ’ ຈະເປັນຂອງເຈົ້າໂດຍແທ້

Verse 36

विश्वेशानुग्रहात्काश्यामभिलाषा न दुर्लभाः । सुलभो दुर्लभो वै यद्यत्र मोक्षस्तनुत्यजाम्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງ ວິສເວສະວະຣະ ໃນກາສີ ຄວາມປາດຖະນາອັນບໍລິສຸດບໍ່ແມ່ນສິ່ງຫາຍາກ. ທີ່ນີ້ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໂມກສະໃນຍາມລະສັງຂານກໍງ່າຍ ແມ່ນວ່າທີ່ອື່ນຈະຫາຍາກຫຼາຍ.

Verse 37

सृष्टेःकरण सामर्थ्यं सृष्टिरक्षाप्रवीणता । विधिना विष्णुना प्रापि विश्वेशानुग्रहात्परात्

ແມ່ນແຕ່ພະລັງຂອງພຣະຜູ້ສ້າງໃນການກໍ່ກຳເນີດສັບພະສິ່ງ ແລະຄວາມຊໍານານຂອງ ພຣະວິສະນຸ ໃນການປົກປັກຮັກສາ ກໍໄດ້ມາດ້ວຍພຣະກະລຸນາອັນສູງສຸດຂອງ ວິສເວສະວະຣະ.

Verse 38

याहि वैश्वेश्वरं सद्म पद्मया समधिष्ठितम् । निर्वाणसंज्ञया बाला यदीच्छेः स्वान्मनोरथान्

ຈົ່ງໄປຫາພຣະສະຖານຂອງ ໄວສເວສະວະຣະ ທີ່ມີ ພັດມາ ເປັນຜູ້ປະທັບຄຸ້ມຄອງ. ໂອ ນິຣວານາ ຜູ້ເປັນສາວນ້ອຍ, ຖ້າເຈົ້າປາດຖະນາໃຫ້ຄວາມມຸ່ງໝາຍໃນໃຈຂອງຕົນສຳເລັດ.

Verse 39

स हि सर्वप्रदः शंभुर्याचितश्चोपमन्युना । पयोमात्रं ददौ तस्मै सर्वं क्षीराब्धिमेव च

ເພາະພຣະສັມພູແມ່ນຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ. ເມື່ອອຸປະມັນຍຸທູນຂໍ ພຣະອົງປະທານແຕ່ນົມເທົ່ານັ້ນ—ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວກໍເປັນການປະທານມະຫາສະໝຸດນົມທັງມວນ.

Verse 40

आनंदकानने शंभोः किं किं केन न लभ्यते । यत्र वासकृतां पुंसां धर्मराशिः पदेपदे

ໃນອານັນທະການະຂອງພຣະສັມພູ ມີສິ່ງໃດທີ່ຜູ້ໃດຈະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ? ສໍາລັບຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ໄປພັກອາໄສຢູ່ນັ້ນ ກອງທຳມະຍ່ອມເກີດຂຶ້ນທຸກຍ່າງກ້າວ.

Verse 41

स्वर्धुनी स्पर्शमात्रेण महापातकसंततिः । यत्र संक्षयति क्षिप्रं तां काशीं को न संश्रयेत्

ບ່ອນທີ່ແຕ່ພຽງແຕະຕ້ອງແມ່ນ້ຳທິບ ກໍໃຫ້ຊຸດຕໍ່ເນື່ອງແຫ່ງມະຫາບາບສູນສະລາຍໄປໄວ—ໃຜຈະບໍ່ເຂົ້າພຶ່ງພາກາສີ?

Verse 42

न तादृग्धर्मसंभारो लभ्यते क्रतुकोटिभिः । यादृग्वाराणसी वीथी संचारेण पदेपदे

ການສະສົມທຳອັນປານນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນຈະບໍ່ໄດ້ມາແມ່ນກະທັ້ງດ້ວຍຍັດຍະພິທີເວດານັບໂກດິ; ແຕ່ໄດ້ມາໂດຍການເດີນຕາມຖະໜົນວາຣານະສີ ກ້າວຕໍ່ກ້າວ

Verse 43

धर्मार्थकाममोक्षाणां यद्यत्रास्ति मनोरथः । तदा वाराणसीं याहि याहि त्रैलोक्यपावनीम्

ຖ້າທ່ານມີຄວາມປາຖະໜາໃນ ທຳ, ອັດຖະ, ກາມ ຫຼື ໂມກສະ ຢູ່ແຫ່ງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງໄປວາຣານະສີ—ໄປຫາຜູ້ຊຳລະສາມໂລກ

Verse 44

सर्वकामफलप्राप्तिस्तदैव स्याद्ध्रुवं नृणाम् । यदैव सर्वदः सर्वः काश्यां विश्वेश्वरः श्रितः

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາທັງປວງຢ່າງແນ່ນອນ ເມື່ອເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະວິສເວສະວະຣະໃນກາສີ ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ ແລະເປັນທຸກສິ່ງ

Verse 45

स तापसोक्तमाकर्ण्य त्वाष्ट्र इत्थं सुहृष्टवान् । काशीसंप्रात्युपायं च तमेव समपृच्छत

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນັກຕະປະສະ ທວາສະຕຣະກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລະໄດ້ຖາມພຣະ຤ິສີອົງນັ້ນເອງເຖິງວິທີໄປເຖິງກາສີ

Verse 46

त्वाष्ट्र उवाच । तदानंदवनं शंभोः क्वास्ति तापससत्तम । यत्र नो दुर्लभं किंचित्साधकानां त्रयीस्थितम्

ທວາສຕຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ນັກຕະປະຜູ້ປະເສີດ, ອານັນທະວະນະຂອງພຣະສັມພູ ຢູ່ໃສ? ທີ່ນັ້ນ ສໍາລັບຜູ້ປະຕິບັດທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນທາງເວດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຫາຍາກ”

Verse 47

स्वर्गे वा मर्त्यलोके वा बलिसद्मनि वा मुने । क्व तदानंदगहनं यत्रानंदपयोब्धिजा

“ມັນຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນໂລກມະນຸດ ຫຼືໃນວັງຂອງພຣະບາລິ ໂອ ມຸນີ? ປ່າອານັນທະອັນໜາແໜ້ນນັ້ນຢູ່ໃສ ທີ່ຈາກນັ້ນດຸດດັ່ງມະຫາສະໝຸດແຫ່ງອານັນທະເກີດຂຶ້ນ”

Verse 48

यत्र विश्वेश्वरो देवो विश्वेषां कर्णधारकः । व्याचष्टे तारकं ज्ञानं येन तन्मयतां ययुः

“ບ່ອນທີ່ພຣະວິສເວສະວະຣະ—ຜູ້ເປັນນາຍທ້າຍແຫ່ງສັດທັງປວງ—ຊີ້ແຈງປັນຍາ ‘ຕາຣະກະ’ ອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ; ດ້ວຍປັນຍານັ້ນ ດວງວິນຍານບັນລຸຄວາມເປັນອັນດຽວກັບພຣະສູງສຸດ”

Verse 49

सुलभा यत्र नियतमानंदवनचारिणः । अपि नैःश्रेयसी लक्ष्मीः किमन्येल्प मनोरथाः

“ທີ່ນັ້ນ ສໍາລັບຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນອານັນທະວະນະຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແມ່ນແຕ່ສິຣີແຫ່ງນິດສະເຣຍະ (ໂມກສະ) ກໍໄດ້ມາງ່າຍ; ແລ້ວຄວາມປາດຖະໜານ້ອຍໆອື່ນໆຈະກ່າວໄປເພື່ອຫຍັງ”

Verse 50

कस्तां मां प्रापयेच्छंभोः कथं यामि तथा वद । स तपस्वीति तद्वाक्यमाकर्ण्य श्रद्धयान्वितम्

«ໃຜຈະນໍາຂ້ອຍໄປຫາສະຖານທີ່ນັ້ນຂອງພຣະສຳພູ? ຂ້ອຍຈະໄປແນວໃດ—ຈົ່ງບອກຕາມຄວາມຈິງ»។ ນັກຕະປະສະວີຜູ້ມີສັດທາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ।

Verse 51

प्राहागच्छ नयामि त्वां यियासुरहमप्यहो । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं यदि काशी न सेविता

ລາວກ່າວວ່າ: «ມາເຖີດ, ຂ້ອຍຈະນໍາເຈົ້າໄປ; ຂ້ອຍເອງກໍປາຖະໜາຈະໄປ. ໂອ້—ໄດ້ຮັບກໍາເນີດເປັນມະນຸດອັນຫາຍາກ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ກາສີ ນັ້ນແມ່ນຄວາມເສຍໃຈຢ່າງໃຫຍ່»។

Verse 52

पुनःक्व नृत्वं श्रेयोभूः क्व काशीकर्मबंधहृत् । वृथागते हि मानुष्ये काशीप्राप्तिविवर्जनात्

«ຄໍາວ່າ ‘ເປັນມະນຸດ’ ຈະເທົ່າທຽມກັບກາສີໄດ້ແນວໃດ—ຜູ້ປະທານຄຸນສູງສຸດ ແລະຜູ້ຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງກັມ? ຊີວິດມະນຸດຍ່ອມສູນເປົ່າ ຫາກຂາດການໄດ້ບັນລຸກາສີ»។

Verse 53

आयुष्यं च भविष्यं च सर्वमेव वृथागतम् । अतोहं सफलीकर्तुं मानुष्यं चातिचंचलम्

«ອາຍຸຂອງຊີວິດ ແລະອະນາຄົດ—ທຸກຢ່າງລ້ວນຜ່ານໄປຢ່າງເປົ່າປ່າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດມະນຸດອັນຫວັ່ນໄຫວນີ້ ເກີດຜົນສໍາເລັດ»។

Verse 54

यास्यामि काशीमायाहि मायां हित्वा त्वमप्यहो । इति तेन सह त्वाष्ट्रो मुनिनातिकृपालुना

«ຂ້ອຍຈະໄປກາສີ—ມາເຖີດ, ເຈົ້າກໍຈົ່ງລະທິ້ງມາຍາ (ຄວາມຫຼົງ)!» ດັ່ງນັ້ນ ທວາສະຕຣາ ໄດ້ອອກເດີນທາງກັບມຸນີຜູ້ເມດຕາຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ।

Verse 55

पुरीं वैश्वेश्वरीं प्राप्तो मनःस्वास्थ्यमवाप च । ततः प्रापय्य तां काशीं तापसः क्वाप्यतर्कितम्

ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຖິງນະຄອນໄວສເວສະວະຣະ ຈິດໃຈກໍໄດ້ສະຫງົບ ແລະ ມີຄວາມຜ່ອນຄາຍ. ຕໍ່ມາ ນັກຕະປະສະໄດ້ນຳເຂົາເຂົ້າສູ່ກາສີ ແລະ ພາໄປຫາບ່ອນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດໃນນັ້ນ.

Verse 56

जगाम कुंभसंभूत स त्वाष्ट्रोपीत्यमन्यत । अवश्यं स हि विश्वेशः सर्वेषां चिंतितप्रदः

ແລ້ວນັກ຤ິສີຜູ້ເກີດຈາກໝໍ້ກໍອອກເດີນທາງໄປ. ບຸດຂອງຕະວາສຕຣິ ຄິດວ່າ: “ແນ່ນອນ ພຣະວິສເວສະວະຣະ ຍ່ອມປະທານສິ່ງທີ່ຜູ້ບູຊາທຸກຄົນໄດ້ຄິດໄວ້ ແລະ ປາຖະໜາ ຢ່າງບໍ່ຜິດພາດ.”

Verse 57

सत्पथस्थिरवृतीनां दूरस्थोपि समीपगः । यस्मिन्प्रसन्नदृक्त्र्यक्षस्तं दविष्ठमपि ध्रुवम्

ສຳລັບຜູ້ທີ່ດຳລົງຄວາມປະພຶດໝັ້ນຄົງໃນທາງທີ່ຖືກ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເຫັນຄືຢູ່ໄກ ກໍຍັງຢູ່ໃກ້. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ ທອດພຣະເນດດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດ ກໍສຳເລັດໄດ້ແນ່ນອນ.

Verse 58

सुनेदिष्ठं करोत्येव स्वयंवर्त्मोपदेशयन् । क्वाहं तत्र वने बालश्चिंताकुलितमानसः । क्व तापसः स यो मां वै सूदिश्येह चानयत्

ພຣະອົງຍ່ອມເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ຄົນດີທີ່ສຸດ ໂດຍຊົງສອນທາງດ້ວຍພຣະອົງເອງ. “ເຮົາຢູ່ໃສ—ເປັນເດັກນ້ອຍໃນປ່າ ຈິດໃຈວຸ້ນວາຍດ້ວຍຄວາມກັງວົນ—ແລ້ວນັກຕະປະສະຜູ້ຊີ້ນຳຖືກຕ້ອງ ແລະ ພາເຮົາມານີ້ ບັດນີ້ຢູ່ໃສ?”

Verse 59

खेलोयमस्य त्र्यक्षस्य यस्य भक्तस्य कुत्रचित् । न दुर्लभतरं किंचिदहो क्वाहं क्व काशिका

ນີ້ແມ່ນການລະຫຼິ້ນອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ: ສຳລັບຜູ້ເປັນພະຄະຕະຂອງພຣະອົງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນທຸກບ່ອນທີ່ຈະຫາຍາກແທ້. ໂອ້—ເຮົາເປັນຫຍັງ ແລະ ກາສິການີ້ເປັນຫຍັງ!

Verse 60

नाराधितो मया शंभुः प्राक्तने जन्मनि क्वचित् । शरीरित्वानुमानेन ज्ञातमेतदसंशयम्

“ໃນຊາດກ່ອນບາງຊາດ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ອາຣາທະນາບູຊາ ພຣະສັມພູ” ຂ້ອຍຮູ້ເລື່ອງນີ້ໂດຍບໍ່ສົງໄສ ໂດຍອະນຸມານຈາກສະພາບທີ່ຍັງມີກາຍ (ແລະຂໍ້ຈຳກັດ) ຂອງຕົນ

Verse 61

अस्मिञ्जन्मनि बालत्वान्न चैवाराधितः स्फुटम् । प्रत्यक्षमेव मे वैतत्कुतोनुग्रहधीर्मयि

ໃນຊາດນີ້ເອງ ເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນເດັກ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະອົງຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນປະຈັກ—ແລ້ວຈະສົມຄວນຄິດຫາພຣະອະນຸຄຣາະໄດ້ແນວໃດ?

Verse 62

आज्ञातं गुरुभक्तिर्मे हेतुः शंभुप्रसादने । ययेहानुगृहीतोस्मि विश्वेशेन कृपालुना

ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈແລ້ວ: ຄວາມພັກດີຕໍ່ຄູບາອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນເຫດໃຫ້ສຳພູພໍໃຈ; ໂດຍເຫດນັ້ນ ພຣະວິສເວສະວະຣະຜູ້ເມດຕາຈຶ່ງອະນຸຄຣາະຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້

Verse 63

अथवा कारणापेक्षस्त्र्यक्षस्त्वितरदेववत् । रंकमप्यनुगृह्णाति केवलं कारणं कृपा

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ—ເຫມືອນເທວະອື່ນໆທີ່ມອງຫາເຫດອ້າງ—ພຣະຜູ້ມີສາມຕາກໍອາດອະນຸຄຣາະແມ່ນແຕ່ຄົນຍາກຈົນ. ເຫດແທ້ຈິງມີພຽງຄວາມເມດຕາເທົ່ານັ້ນ

Verse 64

यदि नो मय्यनुक्रोशः कथं तापससंगतिः । तद्रूपेण स्वयं शंभुरानिनायेह मां ध्रुवम्

ຖ້າບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ພົບພາລະສົມາຄົມກັບຕາປະສະນັ້ນແນວໃດ? ໃນຮູບນັ້ນເອງ ສຳພູພຣະອົງໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ນີ້ແນ່ນອນ

Verse 65

न दानानि न वै यज्ञा न तपांसि व्रतानि च । शंभोः प्रसादहेतूनि कारणं तत्कृपैव हि

ບໍ່ແມ່ນທານ ບໍ່ແມ່ນຍັດຍາ ບໍ່ແມ່ນຕະບະ ບໍ່ແມ່ນວຣະຕະ ທີ່ເປັນເຫດແທ້ໃຫ້ສຳພູໂປຣດ. ເຫດແຫ່ງພຣະອະນຸຄຣາະນັ້ນ ແທ້ຈິງມີພຽງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ

Verse 66

दयामपि तदा कुर्यादसौ विश्वेश्वरः पराम् । यदाश्रुत्युक्तमध्वानं सद्भिः क्षुण्णं न संत्यजेत्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສເວສະວະຣະ ປະທານຄວາມເມດຕາອັນສູງສຸດ—ເມື່ອຜູ້ໃດບໍ່ລະທິ້ງເສັ້ນທາງທີ່ຄຳສອນອັນສັກສິດກຳນົດ ອັນສັດບຸລຸດໄດ້ຍ່າງຜ່ານແລ້ວ

Verse 67

अनुक्रोशं समर्थ्येति स त्वाष्ट्रः र्शाभवं शुचिः । संस्थाप्य लिंगमीशस्याराधयत्स्वस्थमानसः

ເມື່ອຕັ້ງຈິດຂໍເມດຕາແລ້ວ ທວາສະຕຣະຜູ້ບໍລິສຸດ ຜູ້ເກີດຈາກ ຣິຊາ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບູຊາພຣະອີຊະດ້ວຍໃຈສະຫງົບ

Verse 68

आनीय पुष्पसंभारमार्तवं काननाद्बहु । स्नात्वाभ्यर्चयतीशानं कंदमूलफलाशनः

ລາວນຳດອກໄມ້ຕາມລະດູການຈາກປ່າມາຢ່າງຫຼາຍ ອາບນ້ຳຊຳລະກາຍ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຫົວພືດ ຮາກ ແລະໝາກໄມ້ ແລ້ວບູຊາພຣະອີຊານ

Verse 69

इत्थं त्वष्टृतनूजस्य लिंगाराधनचेतसः । त्रिहायनात्प्रसन्नोभूत्तस्येशः करुणानिधिः

ດັ່ງນັ້ນ ບຸດຂອງທວັດສະຕຣິ ໄດ້ຕັ້ງໃຈຢູ່ໃນການອາຣາທະນາລິງຄະ; ຄົບສາມປີແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງເມດຕາ ກໍພໍພຣະໄທໃນລາວ

Verse 70

तस्मादेव हि लिंगाच्च प्रादुर्भूय भवोऽब्रवीत् । वरं वरय रे त्वाष्ट्र दृढभक्त्यानया तव

ຈາກລິງຄະນັ້ນເອງ ພຣະພະວະໄດ້ປາກົດ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທວາສະຕຣະ ຈົ່ງເລືອກພອນ; ເພາະພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຂອງເຈົ້ານີ້ ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ”

Verse 71

प्रसन्नोस्मि भृशं बाल गुर्वर्थकृतचेतसः । गुरुणा गुरुपत्न्या च गुर्वपत्यद्वयेन च

ເດັກນ້ອຍເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິ່ງນັກ ເພາະໃຈຂອງເຈົ້າອຸທິດໃນການຮັບໃຊ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຄູ—ນັບຖືຄູ ພັນລະຍາຂອງຄູ ແລະລູກທັງສອງຂອງຄູດ້ວຍ।

Verse 72

यथार्थितं तथा कर्तुं ते सामर्थ्यं भविष्यति

ດັ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ທູນຂໍ ເຈົ້າຈະມີອຳນາດສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ຕາມນັ້ນແທ້ໆ।

Verse 73

अन्यान्वरांश्च ते दद्यां त्वाष्ट्र तुष्टस्त्वदर्चया । ताञ्शृणुष्व महाभाग लिंगस्यास्याद्भुतश्रियः

ໂອ ທວາສະຕຣາ ພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍການບູຊາຂອງເຈົ້າ ຈຶ່ງຈະປະທານພອນອື່ນໆໃຫ້ອີກ. ຜູ້ມີວາສະນາເອີຍ ຈົ່ງຟັງສິຣີອັນອັດສະຈັນຂອງລິງຄ໌ນີ້।

Verse 74

त्वं सुवर्णादिधातूनां दारूणां दृषदामपि । मणीनामपिरत्नानां पुष्पाणामपि वाससाम्

ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮູ້ແລະຜູ້ຄອບຄອງທອງຄຳແລະທາດອື່ນໆ ໄມ້ທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ຫີນ; ແກ້ວມະນີແລະຣັດນະອັນປະເສີດ; ທັງດອກໄມ້ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍ।

Verse 75

कर्पूरादिसुगंधीनां द्रव्याणामप्यपामपि । कंदमूलफलानां च द्रव्याणामपि च त्वचाम्

ເຈົ້າຈະມີຄວາມຮູ້ແລະອໍານາດເຫນືອວັດຖຸຫອມດັ່ງການບູນ, ເຫນືອນ້ໍາທັງຫມົດ, ແລະເຫນືອຫົວພືດ ຮາກ ໝາກໄມ້ ພ້ອມທັງວັດຖຸຈາກເປືອກ/ໜັງອີກດ້ວຍ.

Verse 76

सर्वेषां वस्तुजातानां कर्तुं कर्म प्रवेत्स्यसि । यस्य यस्य रुचिर्यत्र सद्म देवालयादिषु

ເຈົ້າຈະສາມາດລົງມືສ້າງວັດຖຸທຸກປະເພດ ແລະວຽກງານທຸກຢ່າງ. ບ່ອນໃດທີ່ໃຈຂອງຜູ້ໃດເອົາໃຈໃສ່—ເຮືອນຢູ່, ວັດວາອາຮາມ, ແລະອື່ນໆ—ເຈົ້າຈະປັ້ນແຕ່ງໃຫ້ສົມຕາມຄວາມປາຖະໜານັ້ນໄດ້.

Verse 77

तस्य तस्येह तुष्ट्यै त्वं तथा कर्तुं प्रवेत्स्यसि । सर्वनेपथ्यरचनाः सर्वाः सूपस्य संस्कृतीः

ເພື່ອໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໃນນີ້ພໍໃຈ ເຈົ້າຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມແບບນັ້ນ. ເຈົ້າຈະຮູ້ການຈັດຕຽມທັງປວງ—ການຕົກແຕ່ງ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທຸກຊະນິດ—ພ້ອມທັງການປຸງແຕ່ງອາຫານ ແລະຄວາມປະນີດໃນອາຫານທຸກຢ່າງ.

Verse 78

सर्वाणि शिल्पकार्याणि तौर्यत्रिकमथापि च । सर्वं ज्ञास्यसि कर्तुं त्वं द्वितीय इव पद्मभूः

ເຈົ້າຈະຊໍານານວຽກຊ່າງທຸກຢ່າງ ແລະຍັງຊໍານານສິລະປະດົນຕີສາມປະການອີກດ້ວຍ. ເຈົ້າຈະຮູ້ແລະເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງ ດັ່ງພະປັດມະພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ອີກອົງໜຶ່ງ.

Verse 79

नानाविधानि यंत्राणि नानायुधविधानकम् । जलाशयानां रचनाः सुदुर्गरचनास्तथा

ເຈົ້າຈະຮູ້ວິທີອອກແບບຍົນກົນຫຼາຍຊະນິດ ແລະການສ້າງອາວຸດຫຼາຍຮູບແບບ; ການກໍ່ສ້າງອ່າງນ້ໍາ ແລະງານນ້ໍາ, ພ້ອມທັງການສ້າງປ້ອມປະການທີ່ແຂງແຮງອີກດ້ວຍ.

Verse 80

तादृक्कर्तुं पुरा वेत्सि यादृङ्नान्योऽधियास्यति । कलाजातं हि सर्वं त्वमवयास्यसि मे वरात्

ເຈົ້າຈະຮູ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະສຳເລັດວຽກເຊັ່ນນັ້ນແນວໃດ ວຽກທີ່ຄົນອື່ນຍັງບໍ່ອາດແມ່ນແຕ່ຈະຄິດເຖິງ. ໂດຍພອນຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈະຄອບຄອງຄວາມຊຳນານໃນສິລະປະທັງປວງຢ່າງຄົບຖ້ວນ

Verse 81

सर्वेंद्रजालिकी विद्या त्वदधीना भविष्यति । सर्वकर्मसु कौशल्यं सर्वबुद्धिवरिष्ठताम्

ໂອ ຜູ້ປະເສີດ ວິທະຍາ «ອິນທຣະຈາລາ» ແລະສິລະປະມາຍາອັນອັດສະຈັນທັງປວງ ຈະຢູ່ໃນອໍານາດຂອງເຈົ້າ. ໃນກິດທຸກຢ່າງ ເຈົ້າຈະມີຄວາມຊໍານານ ແລະບັນລຸປັນຍາອັນສູງສຸດ.

Verse 82

सर्वेषां च मनोवृत्तिं त्वं ज्ञास्यसि वरान्मम । किं बहूक्तेन यत्स्वर्गे यत्पाताले यदत्र च

ດ້ວຍພອນຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກຄວາມເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງໃຈ ແລະນິສັຍຂອງສັດທັງປວງ. ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປໄຍ? ສິ່ງໃດຢູ່ໃນສະຫວັນ ສິ່ງໃດຢູ່ໃນປາຕາລ ແລະສິ່ງໃດຢູ່ນີ້—ເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈທັງໝົດ.

Verse 83

अतिलोकोत्तरं कर्म तत्सर्वं वेत्स्यसि स्वयम्

ກິດການທັງປວງທີ່ເກີນກວ່າໂລກທົ່ວໄປ ເປັນອະຕິໂລກົດຕະຣະ—ເຈົ້າຈະຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງທັງໝົດ

Verse 84

विश्वेषां विश्वकर्माणि विश्वेषु भुवनेषु च । यतो ज्ञास्यसि तन्नाम विश्वकर्मेति तेऽनघ

ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຈະຮູ້ກິດການຂອງສັດທັງປວງ ໃນໂລກແລະພູວະນະທັງຫຼາຍ ດັ່ງນັ້ນນາມຂອງເຈົ້າຈະເປັນ ‘ວິສະວະກັມມາ’

Verse 85

अपरः को वरो देयस्तव तं प्रार्थयाश्वहो । तवादेयं न मे किंचिल्लिंगार्चनरतस्य हि

ພອນອື່ນໃດອີກທີ່ຄວນປະທານໃຫ້ເຈົ້າ? ຈົ່ງຂໍມັນໃນທັນທີ! ສໍາລັບຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການບູຊາລິງຄະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປະທານໄດ້।

Verse 86

अन्यत्रापि हि यो लिंगं समर्चयति सन्मतिः । तस्यापि वांछितं देयं किंपुनर्योविकाशिकम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາດີ ຜູ້ບູຊາລິງຄະຢ່າງຖືກຕ້ອງຢູ່ບ່ອນອື່ນ ກໍຄວນໄດ້ຮັບພອນຕາມປາຖະໜາ—ແລ້ວຜູ້ບູຊາໃນກາສີ ຈະຍິ່ງຄວນໄດ້ຫຼາຍພຽງໃດ!

Verse 87

येन काश्यां समभ्यर्चि येन काश्यां प्रतिष्ठितम् । येन काश्यां स्तुतं लिंगं स मे रूपाय दर्पणः

ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ບູຊາໃນກາສີ, ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະໃນກາສີ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ສັນລະເສີນລິງຄະໃນກາສີ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນກະຈົກສະທ້ອນຮູບຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ।

Verse 88

तत्त्वं स्वच्छोसि मुकुरो मम नेत्रत्रयस्य हि । काश्यां लिंगार्चनात्त्वाष्ट्र वरं वरय सुव्रत

ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າແມ່ນກະຈົກອັນໃສສະອາດ ສໍາລັບດວງຕາສາມດວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ທວາສະຕຣະ (ວິສະວະກັມມະນ) ໂດຍການບູຊາລິງຄະໃນກາສີ ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ—ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີເລີດ।

Verse 89

काश्यां यो राजधान्यां मे हित्वा मामन्यमर्चयेत् । स वराकोल्पधीर्मुष्टोऽल्पतुष्टिर्मुक्तिवर्जितः

ໃນກາສີ ນະຄອນຫຼວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວໄປບູຊາຜູ້ອື່ນ—ຜູ້ນັ້ນນ່າສົງສານ, ປັນຍານ້ອຍ, ຕະໜີ, ພໍໃຈງ່າຍດ້ວຍຂອງນ້ອຍ, ແລະຖືກຕັດຂາດຈາກມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 90

तदानंदवनेह्यत्र समर्च्योहं मुमुक्षुभिः । द्रुहिणोपेंद्रचंद्रेंद्रैरिहान्यो न समर्च्यते

ດັ່ງນັ້ນ ໃນອານັນທະວະນະນີ້ ຜູ້ປາຖະໜາມົກຂະ ພຶງບູຊາແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ດຽວ. ທີ່ນີ້ ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດຖືກບູຊາ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ, ວິສນຸ, ໂສມ, ແລະ ອິນທຣາ ກໍບໍ່ບູຊາຜູ້ອື່ນ.

Verse 91

यथानंदवनं प्राप्य त्वं मामर्चितवानसि । तथान्ये पुण्यकर्माणो मामभ्यर्च्यैव मामिताः

ເຊັ່ນດຽວກັບເຈົ້າ ເມື່ອໄດ້ມາຮອດອານັນທະວະນະ ແລ້ວໄດ້ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ອື່ນໆຜູ້ກະທຳກຸສົນກໍເຊັ່ນກັນ; ໂດຍບູຊາຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ບັນລຸຖຶງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 92

अनुग्राह्योऽसि नितरां ततो वरय दुर्लभम् । श्राणितं तदवैहि त्वं वद मा चिरयस्व भोः

ເຈົ້າເປັນຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂໍພອນອັນຫາຍາກ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າມັນໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ—ຈົ່ງເວົ້າ ຢ່າຊັກຊ້າ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 93

विश्वकर्मोवाच । इदं यत्स्थापितं लिंगं मयाज्ञेनापि शंकर । तल्लिंगमन्येप्याराध्य संतु समृद्धिभाजनम्

ວິສະວະກັມມະນ໌ ກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະສັງກະຣະ, ລິງຄະນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້. ຂໍໃຫ້ຜູ້ອື່ນໆດ້ວຍ ເມື່ອບູຊາລິງຄະນັ້ນ ຈົ່ງເປັນຜູ້ຮັບສ່ວນແຫ່ງຄວາມສົມບູນ ແລະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ.

Verse 94

अन्यच्च नाथ प्रार्थ्योसि तच्च विश्राणयिष्यसि । मया विनिर्मापयिता स्वं प्रासादं कदा भवान्

ຍັງມີອີກຢ່າງໜຶ່ງ ໂອ້ ພຣະນາຖ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອ້ອນວອນ ແລະ ພຣະອົງຈະປະທານໃຫ້. ເມື່ອໃດພຣະອົງຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ສ້າງປຣາສາດ-ວິຫານຂອງພຣະອົງເອງ?

Verse 95

देवदेव उवाच । एवमस्तु यदुक्तं ते तव लिंगसमर्चकाः । समृद्धिभाजनं वै स्युः स्युश्च निर्वाणदीक्षिताः

ເທວເທວ ກ່າວວ່າ: ຈົ່ງເປັນໄປຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ. ຜູ້ບູຊາລິງຄະຂອງທ່ານ ຈະເປັນຜູ້ຮັບຄວາມອຸດົມສົມບູນແທ້ ແລະຈະໄດ້ຮັບດີກສາ ເພື່ອນິຣະວານ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສຸດທ້າຍ) ດ້ວຍ.

Verse 96

यदा च राजा भविता दिवोदासो विधेर्वरात् । तदा मे वचनात्तात प्रासादं मे विधास्यति

ເມື່ອພະຣາຊາ ດິໂວດາສ ເກີດຂຶ້ນດ້ວຍພອນຈາກພຣະພຣົມຜູ້ກຳນົດຊະຕາ ແລ້ວ, ໂອ້ຜູ້ຮັກ, ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ລາວຈະໃຫ້ສ້າງພຣະວິຫານ-ປະສາດຖວາຍແດ່ເຮົາ.

Verse 97

नवीकृत्य पुनः काशी निर्विष्टा तेन भूभुजा । गणेशमायया राज्यात्परिनिर्विण्णचेतसा

ເມື່ອໄດ້ບູຮະນານະຄອນກາຊີໃຫ້ໃໝ່ອີກຄັ້ງ ພະຣາຊານັ້ນກໍຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະດ້ວຍມາຍາທິບຂອງພຣະຄະເນດ ຈິດໃຈຂອງລາວກໍເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍຈາກລາຊະອຳນາດໂລກີຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 98

विष्णोः सदुपदेशाच्च मामेव शरणं गतः । निर्वाणलक्ष्मीः प्राप्तेह हित्वा राज्यश्रियं चलाम्

ດ້ວຍຄຳສອນອັນປະເສີດຂອງພຣະວິດສະນຸ ລາວໄດ້ເຂົ້າສູ່ທີ່ພຶ່ງໃນເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວ; ລະທິ້ງສິຣີແຫ່ງລາຊະສົມບັດອັນຜັນຜວນ ແລ້ວໄດ້ຮັບທີ່ນີ້ເອງ “ລັກສະມີແຫ່ງນິຣະວານ” ຄືສົມບັດແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 99

विश्वकर्मन्व्रज गुरोः शासनाय यतस्व च । गुरुभक्तिकृतो यस्मान्मद्भक्ता नात्र संशयः

ໂອ້ ວິສະວະກັມມະນ, ຈົ່ງໄປ ແລະພາກພຽນເພື່ອປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງຄຸຣຸ; ເພາະຜູ້ທີ່ຖືກຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ຄຸຣຸ ຍ່ອມເປັນພັກຕະຂອງເຮົາແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 100

ये गुरुं चावमन्यंते तेवमान्या मयाप्यहो । तस्माद्गुरूपदिष्टं हि कुरु शिष्यसमीहितम्

ຜູ້ໃດທີ່ດູໝິ່ນຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຖືກຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍດູໝິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດຕາມຄໍາສອນຂອງກຸຣຸ ໃຫ້ສໍາເລັດໜ້າທີ່ຂອງສິດທິສາວົກ.

Verse 110

ममार्च्यमविमुक्ताख्यं ततो देवि ममा ख्यकम् । विश्वनाथेति विश्वस्मिन्प्रथितं विश्वसौख्यदम्

ຮູບອັນຄວນແກ່ການບູຊາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເອີ້ນວ່າ “ອະວິມຸກຕະ”. ແລ້ວໂອ ເທວີ, ນາມອັນໂດງດັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ “ວິສະວະນາຖະ” ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວໂລກ ປະທານຄວາມສຸກສະບາຍແກ່ທຸກຜູ້.

Verse 120

काश्यां स्वलीलया देवि तिर्यग्योनिजुषामपि । ददामि चांते तत्स्थानं यत्र यांति न याज्ञिकाः

ໃນກາສີ ໂດຍລີລາອັນເທວະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າປະທານໃນບັ້ນປາຍ—ແມ່ນແຕ່ແກ່ຜູ້ເກີດໃນຄັນສັດ—ສະຖານະ/ຖິ່ນພັກໜຶ່ງ ທີ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ປະກອບຍັດຍະກໍບໍ່ອາດໄປເຖິງ.

Verse 125

चतुर्दशानां लिंगानां श्रुत्वाख्यानानि सत्तमः । चतुर्दश सुलोकेषु पूजां प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

ຜູ້ດີທີ່ສຸດ ເມື່ອໄດ້ຟັງຕໍານານອັນສັກສິດຂອງລິງຄະທັງສິບສີ່ ຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດ ແລະການບູຊາອັນສູງສຸດ ໃນໂລກອັນມົງຄຸນທັງສິບສີ່.