Adhyaya 39

Verse 1

स्कंद उवाच । पुनः स नारदोऽगस्त्य देव्याः प्राक्समुपागतः । तद्वृत्तांतमशेषं च हरायावेदितुं ययौ

ສະກັນດະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ອະກັສຕະຍະ, ນາຣະດະ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ພຣະເທວີ ກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອທູນຖວາຍເລື່ອງລາວທັງປວງ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 2

दृष्ट्वा स नारदः शंभुं नंदिना सह संकथाम् । कांचित्तर्जनिविन्यास पूर्वं कुर्वंतमानमत्

ນາຣະດະ ເຫັນ ສັມພຸ (Śambhu) ກໍາລັງສົນທະນາກັບ ນັນດິນ (Nandin); ແລ້ວກ່ອນອື່ນ ກໍວາງທ່າທາງດ້ວຍນິ້ວຊີ້ ຢ່າງໜຶ່ງ; ແລ້ວຈຶ່ງກົ້ມກາບນົບນ້ອມ।

Verse 3

उपाविशच्च शैलादि विसृष्टासनमुत्तमम् । वैलक्ष्यं नाटयन्किंचित्क्षणं जोषं समास्थितः

ລາວໄດ້ນັ່ງລົງເທິງອາສນະອັນປະເສີດ ທີ່ພຣະຜູ້ເກີດແຕ່ພູ (ພຣະສິວະ) ປະທານໃຫ້. ດ້ວຍທ່າທາງອາຍໆນ້ອຍໜຶ່ງ ລາວຢູ່ນິ່ງເງົາຢູ່ຊົ່ວຂະນະ।

Verse 4

आकारेणैव सर्वज्ञस्तद्वृत्तांतं विवेद ह । अवादीच्च मुनिं शंभुः कुतो मौनावलंबनम्

ດ້ວຍອາການແລະທ່າທາງຂອງລາວເອງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງໄດ້ເຂົ້າໃຈເລື່ອງທັງໝົດ. ແລ້ວພຣະສັມພູຕັດກັບມຸນີວ່າ: «ເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງອາໄສຄວາມງຽບ?»

Verse 5

शरारिणां स्थितिरियमुत्पत्तिप्रलयात्मिका । दिव्यान्यपि शरीराणि कालाद्यांत्येवमेव हि

ນີ້ແມ່ນສະພາບຂອງສັດຜູ້ມີກາຍ: ມີທໍາມະຊາດເກີດຂຶ້ນແລະດັບສູນ. ແມ່ນແຕ່ກາຍທິບກໍຍັງຜ່ານໄປຕາມການເວລາ—ແທ້ໆແລ້ວກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ.

Verse 6

दृश्यं विनश्वरं सर्वं विशेषाद्यदनीश्वरम् । ततोऽत्र चित्रं किं ब्रह्मन्कंकालः कालयेन्न वै

ທຸກສິ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ລ້ວນແຕ່ບໍ່ຖາວອນ—ໂດຍພິເສດສິ່ງທີ່ບໍ່ມີອໍານາດເຫນືອຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈະແປກຫຍັງທີ່ໂຄງກະດູກຈະຖືກເວລາທໍາລາຍ?

Verse 7

अभाविनो हि भावस्य भावः क्वापि न संभवेत् । भाविनोपि हि नाभावस्ततो मुह्यंति नो बुधाः

ສິ່ງທີ່ບໍ່ມີວາສະນາຈະເກີດ ບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ທີ່ໃດເລີຍ; ແລະສິ່ງທີ່ມີວາສະນາຈະເກີດ ກໍບໍ່ກາຍເປັນຄວາມບໍ່ມີ. ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຈຶ່ງບໍ່ຫຼົງຜິດ.

Verse 8

शंभूदीरितमाकर्ण्य स इत्थं मुनिपुंगवः । प्रोक्तवान्सत्यमेवैतद्यद्देवेन प्रभाषितम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ພຣະສັມພູຕັດແລ້ວ ມຸນີຜູ້ເລີດນັ້ນຕອບວ່າ: «ແທ້ຈິງ ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ດັ່ງທີ່ພຣະເທວະໄດ້ປະກາດ»។

Verse 9

अवश्यमेव यद्भाव्यं तद्भूतं नात्र संशयः । परं मां बाधतेत्यंतं चिंतैका चित्तमाथिनी

ສິ່ງໃດທີ່ເປັນພຣະລິຂິດ ຍ່ອມຕ້ອງເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ແຕ່ຄວາມຄິດພຽງອັນດຽວນີ້ ກັບທໍລະມານຂ້ອຍຢ່າງແຮງ ກວນຈິດໃຈໃຫ້ວຸ້ນວາຍ।

Verse 10

नापचीयेत ते किंचिन्नोपचीयेत तत्त्वतः । अव्ययत्वाच्च पूर्णत्वाद्धानिवृद्धी कृतस्त्वयि

ໂດຍຄວາມຈິງ ສິ່ງໃດໆຂອງພຣະອົງບໍ່ອາດຫຼຸດລົງ ແລະບໍ່ອາດເພີ່ມຂຶ້ນແທ້ໆ. ເນື່ອງຈາກພຣະອົງບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະສົມບູນນິລັນດອນ; ‘ຂາດ’ ແລະ ‘ໄດ້’ ເປັນແຕ່ຄວາມຄິດທີ່ຄົນສະທ້ອນທັບໃສ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ।

Verse 11

अहो वराकः संसारः क्व भविष्यत्यनीश्वरः । आरभ्याद्यदिनं न त्वामर्चयिष्यंति केपि यत्

ໂອ້—ສັງສານີ້ຊ່າງນ່າສົງສານເທົ່າໃດ! ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າແລ້ວ ມັນຈະຕັ້ງຢູ່ໄດ້ທີ່ໃດ? ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ຖ້າຜູ້ຄົນບໍ່ນະມັດສະການພຣະອົງເລີຍ ທີ່ພຶ່ງໃດຈະເຫຼືອຢູ່?

Verse 12

यतः प्रजापतिर्दक्षो न त्वामाहूतवान्क्रतौ । तेनाद्यरीढि तं दृष्ट्वा देवर्षिमनुजा अपि

ເນື່ອງຈາກປຣະຊາປະຕິ ທັກສະ ບໍ່ໄດ້ເຊີນພຣະອົງໃນພິທີບູຊາ, ດັ່ງນັ້ນຈົນທຸກມື້ນີ້—ເມື່ອເຫັນເຫດນັ້ນ—ທັງລະດັບດີວະຣິສີ ແລະມະນຸດ ກໍພາກັນຖອຍຫນີຈາກເຂົາ ເພາະຮູ້ວ່າການນັ້ນຜິດພາດ।

Verse 13

तव रीढां करिष्यंति किमैश्वर्येण रीढिनाम् । प्राप्तावहेडना लोके जितकालभया अपि । अथैश्वर्येण संपन्नाः प्रतिष्ठाभाजनं किमु

ຜູ້ທີ່ໄດ້ພຶ່ງພາພຣະອົງ ຈະຕ້ອງການອໍານາດໂລກອັນໃດອີກ? ແມ່ນແຕ່ຖືກເຢາະເຍີ້ຍໃນສັງຄົມ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຊະນະຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ກາລະ(ຄວາມຕາຍ)ແລ້ວ. ແລະຖ້າພວກເຂົາມີຄວາມຮັ່ງມີອໍານາດ ຈະຕ້ອງການ ‘ກຽດສັກສີ’ ຫຼືສະຖານະອັນໃດອີກເລົ່າ?

Verse 14

महीयसायुषा तेषां वसुभिर्भूरिभिश्च किम् । येऽभिमानधनानेह लब्धरीढाः पदेपदे

ອາຍຸຍືນ ຫຼື ຊັບສົມບັດຫຼາຍມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຂົາ? ຜູ້ທີ່ມີຊັບແຕ່ຄວາມຍິ່ງຍໂສ ແມ່ນໄດ້ພຶ່ງພາທຸກກ້າວ ແຕ່ໃນແກ່ນສານກໍວ່າງເປົ່າ।

Verse 15

अचेतनाश्च सावज्ञा जीवंतोपि न कीर्तये । अभिमानधना धन्या वरं योषित्सुसासती

ຜູ້ບໍ່ມີສະຕິ ແລະ ດູຖູກຜູ້ອື່ນ ແມ່ນມີຊີວິດຢູ່ກໍບໍ່ຄວນສັນລະເສີນ. ດີກວ່ານັ້ນແທ້ໆ ແມ່ນແມ່ຍິງຜູ້ມີສິນທຳ ກວ່າຜູ້ທີ່ມີຊັບແຕ່ຄວາມຍິ່ງຍໂສ।

Verse 16

या त्वद्विनिंदाश्रवणात्तृणीचक्रे स्वजीवितम् । इत्याकर्ण्य महाकालः सम्यग्ज्ञात्वा सतीव्ययम्

ນາງຜູ້ເມື່ອໄດ້ຍິນການດ່າທໍ່ພຣະອົງ ກໍຖືຊີວິດຕົນເປັນເພຍຫຍ້າ. ເມື່ອມະຫາກາລະໄດ້ຟັງ ແລະ ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງເຖິງການດັບສູນຂອງສະຕີ ກໍຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ລົງມື.

Verse 17

सत्यं मुने सती देवी तृणीचक्रे स्वजीवितम् । जोषं स्थिते मुनौ तत्र तन्महाकालसाध्वसात्

ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ: ພຣະນາງສະຕີເທວີ ໄດ້ຖືຊີວິດຕົນເປັນເພຍຫຍ້າ. ແລະ ເມື່ອມຸນີນັ້ນຢືນນິ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍເພາະຄວາມຢ້ານເກງຕໍ່ມະຫາກາລະນັ້ນ.

Verse 18

रुद्रश्चातीवरुद्रोभूद्बहुकोपाग्निदीपितः । ततस्तत्कोपजाद्वह्निराविरासीन्महाद्युतिः

ຣຸດຣະໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ຖືກຈຸດໃຫ້ລຸກໂຊນໂດຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດກ້າ. ຈາກໄຟທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂກດນັ້ນ ກໍປາກົດຮັດສະມີອັນໃຫຍ່ ສະຫວ່າງໄສ.

Verse 19

प्रत्यक्षः प्रतिमाकारः कालमृत्युप्रकंपनः । उवाच च प्रणम्येशं भुशुंडीं महतीं दधत्

ພຣະອົງປາກົດຕໍ່ໜ້າໃນຮູບກາຍຈິງ—ຜູ້ທຳໃຫ້ເວລາແລະຄວາມຕາຍຍັງສັ່ນຫວັ່ນ—ແລ້ວກໍກົ້ມກາບພຣະເຈົ້າ ຖືຄອນໃຫຍ່ອັນມີ຤ິດ ແລະເວົ້າວ່າ։

Verse 20

आज्ञां देहि पितः किं ते करवै दास्यमुत्तमम् । ब्रह्मांडमेककवलं करवाणि त्वदाज्ञया

ຂໍພຣະບັນຊາ ໂອ້ພຣະບິດາ—ຂ້າພະອົງຄວນຮັບໃຊ້ພຣະອົງຢ່າງສູງສຸດໃນສິ່ງໃດ? ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະອົງພ້ອມຈະເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານທັງໝົດເປັນຄຳດຽວ।

Verse 21

पिबामि चार्णवान्सप्ताप्येकेन चुलुकेन वै । रसातलं वा पातालं पातालं वा रसातलम्

ດ້ວຍຝາມືຄຳດຽວ ຂ້າພະອົງສາມາດດື່ມມະຫາສະໝຸດທັງເຈັດໄດ້; ແລະຂ້າພະອົງສາມາດກັບຄືນ ຣະສາຕະລະໃຫ້ເປັນປາຕາລະ—ຫຼືປາຕາລະໃຫ້ເປັນຣະສາຕະລະ।

Verse 22

त्वदाज्ञया नयामीश विनिमय्य स्वहेलया । सलोकपालमिंद्रं वा धृत्वा केशैरिहानये

ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ໂອ້ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະອົງສາມາດ—ດ້ວຍຄວາມຫຼິ້ນຕາມໃຈ—ລາກແມ່ນແຕ່ພຣະອິນທຣາພ້ອມດ້ວຍເທວະຜູ້ພິທັກໂລກ, ຈັບຜົມແລ້ວນຳມາທີ່ນີ້।

Verse 23

अपि वैकुंठनाथश्चेत्तत्साहाय्यं करिष्यति । तदा तं कुंठितास्त्रं च करिष्यामि त्वदाज्ञया

ແມ່ນແຕ່ພຣະນາຖແຫ່ງໄວກຸນຖະຈະມາຊ່ວຍເຂົາກໍຕາມ, ໃນພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະອົງຈະເຮັດໃຫ້຤ິດອາວຸດນັ້ນທື່ມທອນ ແລະໃຫ້ໄຮ້ຜົນ।

Verse 24

दनुजा दितिजाः के वै वरा कारणदुर्बलाः । तेषु चोत्कटतां कोपि धत्ते तं प्रणिहन्म्यहम्

ຝູງດານະວະ ແລະ ໄດຕະຍະ ແທ້ໆແມ່ນໃຜ? ພວກເຂົາແຂງແຮງເພາະພອນ ແຕ່ໂດຍທາດແທ້ແມ່ນອ່ອນແອ. ຜູ້ໃດກ້າອວດອົງອາດຮ້າຍກາດ ຂ້າຈະຟັນລົງໃຫ້ພິນາດ.

Verse 25

कालं बध्नामि वा संख्ये मृत्योर्वा मृत्युमर्थये । स्थावरेषु चरेष्वत्र मयि कुद्धे रणांगणे

ໃນສົງຄາມ ຂ້າສາມາດຜູກມັດແມ່ນແຕ່ເວລາ; ຫຼືຂ້າສາມາດຮ້ອງຂໍຄວາມຕາຍໃຫ້ແກ່ຄວາມຕາຍເອງ. ເມື່ອຂ້າໂກດໃນສະໜາມຮົບ ຄວາມຫວາດຫວັນແຜ່ໄປທົ່ວສັດທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນແລະຢືນນິ່ງ.

Verse 26

त्वद्बलेन महेशान न कोपि स्थैर्यमेष्यति । ममपादतलाघातादेतद्वै क्षोणिमंडलम्

ໂດຍພະລັງຂອງພຣະອົງ ໂອ ມະເຫສານະ ບໍ່ມີໃຜຈະຢືນຢັນໄດ້. ເມື່ອຝາຕີນຂອງຂ້າກະແທກລົງ ໂລກທັງມວນນີ້ຈະສັ່ນສະເທືອນແນ່ນອນ.

Verse 27

कदलीदलवद्वाताद्वेपते सरसातलम् । चूर्णीकरोमि दोर्दंडघाताच्चैतान्कुलाचलान्

ເຫມືອນໃບກ້ວຍສັ່ນໄຫວຕາມລົມ ແຜ່ນດິນນີ້ກໍສັ່ນສະເທືອນຈົນເຖິງຣະສາຕະລະ. ດ້ວຍການຟາດຂອງແຂນອັນແຂງກ້າ ຂ້າຈະບົດຂີ້ຝຸ່ນພູເຂົາຂອບແດນເຫຼົ່ານີ້.

Verse 28

किं बहूक्तेन देह्याज्ञां ममासाध्यं न किंचन । त्वत्पादबलमासाद्य कृतं विद्ध्यद्यचिंतितम्

ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເຮັດໄມ? ຂໍພຣະອົງປະທານຄໍາສັ່ງ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຂ້າເຮັດບໍ່ໄດ້. ເມື່ອໄດ້ພຶ່ງພາພະລັງແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າ ມື້ນີ້ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເກີນຄາດຄິດກໍສໍາເລັດແລ້ວ.

Verse 29

इति प्रतिज्ञां तस्येशः श्रुत्वा कृतममन्यत । कृतकृत्यमिवात्यंतं तं मुदा प्रत्युवाच च

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳປະຕິຍານຂອງລາວ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືວ່າເລື່ອງນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ. ແລະ ຄືກັບວ່າພຣະອົງໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຢ່າງສົມບູນ, ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບລາວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 30

महावीरोसि रे भद्र मम सर्वगणेष्विह । वीरभद्राख्यया त्वं हि प्रथितिं परमां व्रज

ເຈົ້າເປັນວິລະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ໆ, ໂອ ຜູ້ເປັນສິລິມຸງຄຸນ, ໃນບັນດາບໍລິວານຂອງເຮົາທີ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ, ພາຍໃຕ້ຊື່ 'ວີຣະພັດ', ຈົ່ງອອກໄປ ແລະ ບັນລຸຊື່ສຽງອັນສູງສົ່ງ.

Verse 31

कुरु मे सत्वरं कार्यं दक्षयज्ञं क्षयं नय । ये त्वां तत्रावमन्यंते तत्साहाय्यविधायिनः

ຈົ່ງເຮັດວຽກຂອງເຮົາໃຫ້ສຳເລັດໂດຍໄວ: ຈົ່ງທຳລາຍພິທີບູຊາຂອງທ້າວທັກສະ. ແລະ ຜູ້ທີ່ດູຖູກເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ - ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍເຫຼືອໃນກິດຈະການນັ້ນ - ກໍຕ້ອງຖືກຈັດການຢ່າງເໝາະສົມ.

Verse 32

ते त्वयाप्यवमंतव्या व्रज पुत्र शुभोदय । इत्याज्ञां मूर्ध्नि चाधाय स ततः पारमेश्वरीम्

ພວກເຂົາກໍຄວນຖືກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຕ່ຳຕ້ອຍລົງເຊັ່ນກັນ - ໄປເຖີດ ລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນເປັນມຸງຄຸນ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໄວ້ເໜືອຫົວແລ້ວ, ລາວກໍອອກເດີນທາງຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 33

हरं प्रदक्षिणीकृत्य जग्मिवानतिरंहसा । ततस्तदनुगाञ्शंभुः स्वनिःश्वाससमुद्गतान्

ຫຼັງຈາກຍ່າງວົນຮອບພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ, ລາວກໍຈາກໄປດ້ວຍຄວາມໄວສູງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະສຳພຸ ໄດ້ສ້າງບໍລິວານຂຶ້ນມາ - ຜູ້ຕິດຕາມທີ່ເກີດຈາກລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 34

शतकोटिमितानुग्रान्गणानन्न्यानवासृजत् । ते गणा वीरभद्रं तं यांतं केचित्पुरोगताः

ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍກຸ່ມຄະນະອັນດຸຮ້າຍອື່ນໆ ຈໍານວນດັ່ງຮ້ອຍໂກດິ. ໃນບັນດາຄະນະນັ້ນ ບາງພວກໄດ້ໄປນໍາໜ້າ ເມື່ອວີຣະພັດຣະກ້າວໜ້າ.

Verse 35

केचित्तदनुगा जाताः केचित्तत्पार्श्वगा ययुः । अंबरं तैः समाक्रांतं तेजोवीजित भास्करैः

ບາງພວກເປັນຜູ້ຕາມຂອງທ່ານ ແລະບາງພວກເຄື່ອນໄປຄຽງຂ້າງ. ຟ້າຖືກເຂົາເຈົ້າເຕັມໄປ ໂດຍລັດສະໝີທີ່ກົດຂ່ມດວງອາທິດ.

Verse 36

शृंगाग्राणि गिरीणां च कैश्चिदुत्पाटितानि वै । आचूडमूलाः कैश्चिच्च विधता वै शिलोच्चयाः

ບາງພວກໄດ້ຖອນອອກແມ່ນແຕ່ຍອດແລະປາຍຂອງພູເຂົາ. ບາງພວກຍົກກ້ອນຫີນໃຫຍ່ໆ ຈັບຂຶ້ນຈາກຮາກຈົນເຖິງຍອດ.

Verse 37

उत्पाट्य महतो वृक्षान्केचित्प्राप्ता मखांगणम् । कैश्चिदुत्पाटिता यूपाः केचित्कुंडान्यपूपुरन्

ບາງພວກຖອນຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ໆອອກຈາກຮາກ ແລ້ວໄປຮອດລານພິທີບູຊາ. ບາງພວກຖອນເສົາຢູປະ ແລະບາງພວກເຕີມຫຼຸມໄຟພິທີໃຫ້ເຕັມ.

Verse 38

मंडपं ध्वंसयामासुः केचित्क्रोधोद्धुरागणाः । अचीखनन्वै वेदीश्च केचिद्वै शूलपाणयः । अभक्षयन्हवींष्यन्ये पृषदाज्यं पपुः परे

ຄະນະບາງພວກທີ່ຄວາມໂກດຄອບງໍາ ໄດ້ທໍາລາຍມັນດະປະ. ບາງພວກຜູ້ຖືຫອກໄດ້ຂຸດຄົ້ນແທ່ນບູຊາ. ອື່ນໆກິນຮະວີ (ເຄື່ອງບູຊາ) ແລະບາງພວກດື່ມປຣິສະດາຈະ (ເນີຍບູຊາ).

Verse 39

दध्वंसुरन्नराशींश्च केचित्पर्वतसन्निभान् । केचिद्वै पायसाहाराः केचिद्वै क्षीरपायिनः

ບາງຄົນທຳລາຍກອງອາຫານສຸກທີ່ສູງດັ່ງພູ. ບາງຄົນກິນພາຍະສະ (ເຂົ້າຫວານນົມ) ແລະບາງຄົນດື່ມນົມ.

Verse 40

केचित्पक्वान्नपुष्टांगा यज्ञपात्राण्यचूर्णयन् । अमोटयन्स्रुचादंडान्केचिद्दोर्दंडशालिनः

ບາງຄົນມີກາຍແຂງແຮງດ້ວຍອາຫານສຸກອຸດົມ ໄດ້ບົດຂີ້ຍຳພາຊະນະໃນພິທີຍັດ. ບາງຄົນແຂນແຮງ ດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ຫັກສຣຸຈ ແລະດ້າມຂອງມັນ.

Verse 41

व्यभजञ्छकटान्केचित्पशून्केचिदजीगिलन् । अग्निं निर्वापयामासुः केचिदत्यग्नितेजसः

ບາງຄົນທຸບທຳລາຍລົດເກວຽນ; ບາງຄົນກືນກິນສັດບູຊາ. ແລະບາງຄົນ—ຜູ້ມີເຕຊະໄຟແຮງກວ່າໄຟ—ໄດ້ດັບໄຟອັກຄິອັນສັກສິດ.

Verse 42

स्वयं परिदधुश्चान्ये दुकूलानि मुदा युताः । जगृहुः केचन पुरा रत्नानां पर्वतं कृतम्

ຄົນອື່ນໆດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ນຸ່ງຜ້າດີງາມດ້ວຍຕົນເອງ. ແລະບາງຄົນໄດ້ຍຶດເອົາສິ່ງທີ່ກອງໄວ້ແຕ່ກ່ອນ—ເປັນດັ່ງພູແຫ່ງແກ້ວມະນີ.

Verse 43

एकेन च भगो देवः पश्यंश्चक्रे विलोचनः । पूष्णो दंतावलीमन्यः पातयामास कोपितः

ຄົນໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ເທວະພະຄະ ຕາບອດ ແມ່ນແຕ່ກຳລັງເບິ່ງຢູ່. ອີກຄົນໜຶ່ງໂກດແຄ້ນ ໄດ້ຕີໃຫ້ແຖວຟັນຂອງພູຊັນ (Pūṣan) ລົ້ມລົງ.

Verse 44

यज्ञः पलायितो दृष्टः केनचिन्मृगरूपधृक् । शिरोविरहितश्चक्रे तेन चक्रेण दूरतः

ຍັດຍະ (ຍັດຍາ) ຜູ້ເປັນຮູບບຸກຄົນ ຖືກເຫັນວ່າຫນີໄປ ໂດຍແປງຮູບເປັນກວາງ; ມີຜູ້ໜຶ່ງຟັນໃຫ້ຂາດຫົວ ແລະດ້ວຍການຕັດນັ້ນ ຖືກຂັບໄລ່ໄປໄກ.

Verse 45

एकः सरस्वतीं यांतीं दृष्ट्वा निर्नासिकां व्यधात् । अदितेरोष्ठपुटकौ छिन्नावन्येन कोपिना

ຜູ້ໜຶ່ງເຫັນນາງສະຣັສວະຕີກຳລັງເຂົ້າມາ ກໍເຮັດໃຫ້ນາງບໍ່ມີດັ່ງ; ອີກຜູ້ໜຶ່ງດ້ວຍໂທສະ ຕັດປາກສອງຂ້າງຂອງອະດິຕິ.

Verse 46

अर्यम्णो बाहुयुगलं तथोत्पाटितवान्परः । अग्नेरुत्पाटयामास कश्चिज्जिह्वां प्रसह्य च

ອີກຜູ້ໜຶ່ງສະກັດດຶງອອກແຂນຄູ່ຂອງອະຣະຍະມັນ; ແລະມີຜູ້ໜຶ່ງບັງຄັບດຶງລີ້ນຂອງອັກນີອອກດ້ວຍ.

Verse 47

चिच्छेद वायोर्वृषणं पार्षदोन्यः प्रतापवान् । पाशयित्वा यमं कश्चित्को धर्म इति पृष्टवान्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງເປັນບໍລິວານຜູ້ກ້າແຂງ ຕັດອັນທະຂອງວາຍຸ; ແລະມີຜູ້ໜຶ່ງມັດຍະມະໄວ້ແນ່ນ ແລ້ວຖາມວ່າ “ທັມມະແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 48

यत्र धर्मे महेशो न प्रथमं परिपूज्यते । नैरृतं संगृहीत्वान्यः केशेष्वातो्ल्यचासकृत्

“ບ່ອນໃດທີ່ໃນນາມທັມມະ ບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະກ່ອນ ບ່ອນນັ້ນບໍ່ມີທັມມະແທ້!” ແລ້ວອີກຜູ້ໜຶ່ງຈັບໄນຣິຕະ ລາກດ້ວຍຜົມ ແລະຕີຊ້ຳໆ.

Verse 49

अनीश्वरं हविर्भुक्तं त्वयेत्या ताडयत्पदा । कुबेरमपरो धृत्वा पादयोरधुनोद्बलात्

«ເຈົ້າໄດ້ກິນຮະວິ (ເຄື່ອງບູຊາ) ໂດຍບໍ່ນົບນ້ອມພຣະອີສະວະຣ!»—ດັ່ງນັ້ນຄົນໜຶ່ງເຕະລາວດ້ວຍຕີນ; ອີກຄົນໜຶ່ງຈັບກຸເບຣະທີ່ຕີນ ແລ້ວສັ່ນຢ່າງແຮງດ້ວຍກຳລັງ।

Verse 50

वामयामास बहुशो भक्षिता ह्यध्वराहुतीः । एकादशाऽपि ये रुद्रा लोकपालैकपंक्तयः

ລາວເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຊ້ຳໆ ເພາະອາຫຸຕີແຫ່ງຍັດຍະ (ຮະວິ) ຖືກກິນໄປແທ້. ແມ່ນແຕ່ຣຸດຣະສິບເອັດ—ຢືນເປັນແຖວດຽວກັບລົກປາລ (ຜູ້ພິທັກໂລກ)—ກໍຖືກເຮັດໃຫ້ສັບສົນ.

Verse 51

रुद्राख्या धारणवशात्प्रमथैस्तेऽवहेलिताः । वरुणोदरमापीड्य प्रमथोन्यो बलेनहि

ຜູ້ທີ່ຖືຊື່ «ຣຸດຣະ» ແຕ່ໂດຍການສົມມຸດ ຖືກພຣະມະຖະທັງຫຼາຍເຢາະເຍີ້ຍ ແລະກົດຂີ່. ພຣະມະຖະອີກຜູ້ໜຶ່ງ ໂດຍກຳລັງລ້ວນໆ ໄດ້ກົດທັບທ້ອງຂອງວະຣຸນະ.

Verse 52

बहिरुद्गिरयामास यद्दत्तं चेशवर्ज्जितम् । मायूरीं तनुमासाद्य सहस्राक्षो महामतिः

ລາວອາເມັນອອກຂ້າງນອກ ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖວາຍໃນຍັດຍະ ເພາະຖວາຍໂດຍຕັດພຣະອີສະ (ພຣະເຈົ້າ) ອອກ. ແລ້ວຜູ້ມີພັນຕາ ອິນທຣະ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຮູບກາຍເປັນນາງນົກຍູງ.

Verse 53

उड्डीय गिरिमाश्रित्यच्छन्नः कौतुकमैक्षत । ब्राह्मणान्प्रमथा नत्वा यातयातेतिचाब्रुवन्

ລາວບິນຫນີໄປ ແລ້ວອາໄສຢູ່ເທິງພູ ຊ່ອນຕົວເບິ່ງການອັນນ່າພິສົດ. ພຣະມະຖະທັງຫຼາຍນົບນ້ອມບຣາຫະມະນ ແລ້ວກ່າວວ່າ «ໄປຕໍ່, ໄປຕໍ່!»

Verse 54

प्रमथाः कालयामासुरन्यानपि च याचकान् । इत्थं प्रमथिते यागे प्रमथैः प्रथमागतैः । वीरभद्रः स्वतः प्राप्तः प्रमथानीकिनी वृतः

ພຣະມະຖາທັງຫຼາຍໄດ້ຟາດຟັນທຳລາຍແມ່ນແຕ່ຜູ້ມາຂໍພອນອື່ນໆດ້ວຍ. ເມື່ອພິທີຍັດຖືກພຣະມະຖາຜູ້ມາກ່ອນທຳໃຫ້ແຕກພັງແລ້ວ ວີຣະພັດຣະກໍມາເອງ ມີກອງພຣະມະຖາຫ້ອມລ້ອມ.

Verse 55

यज्ञवाटं श्मशानाभं दृष्ट्वा तैः प्रमथैः पुरा । अतिशोच्यां दशां नीतं वीरभद्रस्ततो जगौ

ເມື່ອວີຣະພັດຣະເຫັນລານພິທີຍັດຖືກພຣະມະຖາເຮັດໃຫ້ຄ້າຍປ່າຊ້າ ທ່ານຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ວ່າມັນຖືກນຳໄປສູ່ສະພາບນ່າສົງສານເພີ່ມພູນ.

Verse 56

गणाः पश्यत दुर्वृत्तैः प्रारब्धानां च कर्मणाम् । अनीश्वरैरवस्थेयं कुतो द्वेषो महेश्वरे

“ໂອ ຄະນາທັງຫຼາຍ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ—ໂດຍຄົນຊົ່ວ ກຳທີ່ເລີ່ມແລ້ວຍ່ອມນຳໄປສູ່ສະພາບອ່ອນແອ ແລະບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາເຊັ່ນນີ້. ຖ້ານີ້ແມ່ນຊະຕາຂອງຜູ້ບໍ່ມີອຳນາດແທ້ ແລ້ວຈະເກີດຄວາມຊັງຕໍ່ມະເຫສະວະຣະໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 57

ये द्विषंति महादेवं सर्वकर्मैकसाक्षिणम् । धर्मकार्ये प्रवृत्तास्तु ते प्राप्स्यंतीदृशं दशाम्

“ຜູ້ໃດທີ່ຊັງມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນພະຍານອົງດຽວແຫ່ງກຳທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ຈະເຫັນວ່າກຳລັງປະພຶດກິດແຫ່ງທຳ ກໍຈະໄດ້ຮັບສະພາບເຊັ່ນນີ້.”

Verse 58

क्व स दक्षो दुराचारः क्व च यज्ञभुजः सुराः । धृत्वा सर्वानानयत यात द्रुततरं गणाः

“ດັກສະຜູ້ຊົ່ວນັ້ນຢູ່ໃສ? ແລະເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ຮັບສ່ວນແຫ່ງຍັດຢູ່ໃສ? ຈັບພາທຸກຄົນມາທີ່ນີ້—ໄປໃຫ້ໄວຍິ່ງຂຶ້ນ ໂອ ຄະນາ!”

Verse 59

इत्याज्ञा वीरभद्रस्य प्राप्य ते प्रमथा द्रुतम् । यावद्यांत्यग्रतस्तावदृष्टः कुद्धो गदाधरः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຂອງ ວີຣະພັດຣະ ແລ້ວ ພຣະມະຖາທັງຫຼາຍກໍຮີບຮ້ອນອອກໄປ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາກ້າວໜ້າ ກໍເຫັນ ກະດາທະຣະ ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ດ້ວຍຄວາມໂກດເກຣີຍວຮ້າຍແຮງ.

Verse 60

तेन ते प्रमथाः सर्वे महाबलपराक्रमाः । शुष्कपर्णतृणावस्थां प्रापिता वात्ययेव हि

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ພຣະມະຖາທັງປວງ ຜູ້ມີກຳລັງໃຫຍ່ ແລະຄວາມກ້າຫານ ຖືກທຳໃຫ້ເຫຼືອເພີຍດັ່ງໃບໄມ້ແຫ້ງ ແລະຫຍ້າແຫ້ງ ປານດັ່ງຖືກລົມພາຍຸຮຸນແຮງພັດກະທົບ.

Verse 61

अथ नष्टेषु सर्वेषु प्रमथेषु हरेर्भयात् । चुकोप वीरभद्रः स प्रलयानलसंनिभः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະມະຖາທັງປວງຖືກທຳລາຍໝົດ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ ຮະຣິ ແລ້ວ ວີຣະພັດຣະກໍໂກດກະຫຼຸ້ມ ດັ່ງໄຟແຫ່ງການລ້າງຜານໃນວາລະສິ້ນຍຸກ.

Verse 62

ददर्श शार्ङ्गिणं चाग्रे स्वगणैश्च परिष्टुतम् । चतुर्भुजैरसंख्यातैर्जितदैत्यमहाबलैः

ພຣະອົງໄດ້ເຫັນ ຊາຣັງກິນ (ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຖືຄັນທະນູຊາຣັງກະ) ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ຖືກສັນລະເສີນໂດຍຫມູ່ພົນຂອງພຣະອົງເອງ; ມີຜູ້ມີສີ່ແຂນນັບບໍ່ຖ້ວນ ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ແລະເຄີຍຊະນະພວກໄດຕະຍະ.

Verse 63

चक्रिभिर्गदिभिर्जुष्टं खड्गिभिश्चापि शार्ङ्गिभिः । वीरभद्रस्ततः प्राह दृष्ट्वा तं दैत्यसूदनम्

ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຜູ້ຖືຈັກຣະ ຜູ້ຖືຄອນກະບອງ ຜູ້ຖືດາບ ແລະຜູ້ຖືຄັນທະນູ ວີຣະພັດຣະຈຶ່ງກ່າວ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ປາບໄດຕະຍະ.

Verse 64

त्वं तु यज्ञपुमानत्र महायज्ञप्रवर्तकः । रक्षिता निजवीर्येण दक्षस्य त्र्यक्षवैरिणः

ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນ “ບຸກຄົນແຫ່ງຍັດຍະ” ຢູ່ນີ້ ແລະເປັນຜູ້ເລີ່ມມະຫາຍັດຍະ; ດ້ວຍພະລັງຂອງຕົນ ເຈົ້າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງດັກສະ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງພຣະຜູ້ມີສາມຕາ।

Verse 65

किं वा दक्षं समानीय देहि युध्यस्व वा मया । न दास्यसि च चेद्दक्षं ततस्तं रक्ष यत्नतः

ບໍ່ກໍ່ ຈົ່ງນຳດັກສະມາ ແລ້ວມອບໃຫ້ຂ້ອຍ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຈົ່ງສູ້ກັບຂ້ອຍ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຍອມມອບດັກສະ ກໍ່ຈົ່ງປົກປ້ອງເຂົາດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດ।

Verse 66

प्रायशः शंभुभक्तेषु यतस्त्वं प्रोच्यसेऽग्रणीः । एकोनेऽब्जसहस्रेप्राग्ददौ नेत्रांबुजं भवान्

ເພາະວ່າເຈົ້າຖືກເວົ້າຖຶງວ່າເປັນຜູ້ນຳໜ້າໃນຫມູ່ຜູ້ພັກດີຕໍ່ຊຳບູ (ພຣະສິວະ). ໃນອະດີດ ເມື່ອຂາດດອກບົວໜຶ່ງຈາກພັນ ເຈົ້າໄດ້ຖວາຍ “ດວງຕາດອກບົວ” ຂອງຕົນເອງ।

Verse 67

तुष्टेन शंभुना दत्तं तुभ्यं चक्रं सुदर्शनम् । यत्साहाय्यमवाप्याजौ त्वं जयेर्दनुजाधिपान्

ຊຳບູ (ພຣະສິວະ) ພໍໃຈແລ້ວ ໄດ້ປະທານຈັກຣະ “ສຸດັຣຊະນະ” ໃຫ້ເຈົ້າ; ໄດ້ອາໄສກຳລັງຊ່ວຍເຫຼືອຂອງມັນໃນສົງຄາມ ເຈົ້າຈຶ່ງຊະນະເຈົ້ານາຍແຫ່ງດານຸຈະ।

Verse 68

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वीरभद्रस्य चोर्जितम् । जिज्ञासुस्तद्बलं विष्णुर्वीरभद्रमुवाच ह

ເມື່ອວິສນຸໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນກ້າແຂງຂອງວີຣະພັດຣະແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາຈະຮູ້ພະລັງຂອງເຂົາ ວິສນຸຈຶ່ງເວົ້າກັບວີຣະພັດຣະ।

Verse 69

त्वं शंभोः सुत देशीयो गणानां प्रवरोस्यहो । राजादेशमनुप्राप्य ततोप्यतिबलो महान्

«ເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງ ສັມພູ (Śambhu) ເກີດຈາກດິນແດນຂອງພຣະອົງເອງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ ຄະນະ (Gaṇa)। ໄດ້ຮັບພຣະຣາຊະບັນຊາແລ້ວ ເຈົ້າຍິ່ງແຂງແກ່ງ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍ»។

Verse 70

योसि सोस्यहमप्यत्र दक्षरक्षणदक्षधीः । पश्यामि तव सामर्थ्यं कथं दक्षं हरिष्यसि

«ເຈົ້າເປັນໃຜກໍຕາມ ຂ້ອຍກໍຢູ່ນີ້ເຊັ່ນກັນ—ມີປັນຍາແຫຼມຄົມ ແລະ ຊໍານານໃນການປົກປ້ອງ ດັກສະ (Dakṣa)។ ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະເຫັນພະລັງຂອງເຈົ້າ: ເຈົ້າຈະນໍາດັກສະໄປແນວໃດ?»

Verse 71

इत्युक्तो वीरभद्रः स तेन वै शार्ङ्गधन्वना । प्रमथान्दृष्टिभंग्यैव प्रेरयामास संगरे

ເມື່ອ ສາຣັງຄະທັນວັນ (Śārṅgadhanvan) ເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ວີຣະພັດຣະ (Vīrabhadra) ໃນສົງຄາມ ພຽງແຕ່ຫັນສາຍຕາຄັ້ງດຽວ ກໍກະຕຸ້ນພວກ ປຣະມະຖະ (Pramatha) ໃຫ້ຮຸກໜ້າເຂົ້າສູ້.

Verse 72

अथ तैः प्रमथैर्विष्णोरनुगा गदिता रणे । आददानास्तृणं वक्त्रे णापिताः पाशवीं दशाम्

ຕໍ່ມາໃນສົງຄາມນັ້ນ ຜູ້ຕິດຕາມຂອງ ວິສນຸ (Viṣṇu) ຖືກພວກ ປຣະມະຖະ (Pramatha) ຕີລົງ. ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ອົບຫຍ້າໃສ່ປາກ ແລະ ຖືກຫຼຸດລົງໃຫ້ເປັນດັ່ງສັດ—ປານດັ່ງຖືກໂກນແລະຖືກຫຍັບຫຍາມ.

Verse 73

ततस्तार्क्ष्यरथः क्रुद्धस्त्वेकैकं रणमूर्धनि । सहस्रेणसहस्रेण बाणानां हृद्यताडयत्

ຕໍ່ມາ ນັກຮົບຜູ້ຂີ່ລົດ ຕາຣກສະຍະ (Tārkṣya—ກະຣຸດ) ໂກດເກຣີຍວ; ຢູ່ຫນ້າສຸດຂອງສະໜາມຮົບ ລາວຕີຖືກແຕ່ລະຄົນ ໂດຍສາດລູກສອນນັບພັນນັບພັນ ລົງສູ່ອົກດັ່ງຝົນ.

Verse 74

ते भिन्नवक्षसः सर्वे गणा रुधिरवर्षिणः । वासंतीं कैंशुकीं शोभां परिप्रापूरणाजिरे

ພວກຄະນະທັງຫມົດ ອົງອົບແຕກຮ້າວ ເລືອດໄຫຼພຸ່ງ ໄດ້ເຕີມເຕັມລານພິທີບູຊາໃຫ້ງາມສະຫງ່າ ດັ່ງລະດູໃບໄມ້ຜຸດ—ດັ່ງແສງແດງຂອງດອກກິṁśຸກາ।

Verse 75

क्षरंत इव मातंगाः स्रवंत इव पर्वताः । मदेन धातुरागेण मिश्रैः शुशुभिरे गणाः

ຄະນະທັງຫມົດງາມສະຫງ່າ—ດັ່ງຊ້າງທີ່ມີນ້ຳມັນມັດໄຫຼ, ດັ່ງພູທີ່ມີນ້ຳຊຶມໄຫຼ—ເພາະຖືກທາດ້ວຍສີປົນກັນຂອງຄວາມເມົາແລະນ້ຳແຮ່ແດງ।

Verse 76

ततः प्रहस्य गणपोऽब्रवीद्वै कुंठनायकम् । हे शार्ङ्गधन्वञ्जाने त्वां त्वं रणांगण पंडितः

ແລ້ວນັ້ນ ຫົວໜ້າຄະນະຄົນໜຶ່ງຫົວເຮາະ ແລະເວົ້າກັບນາຍທັບຜູ້ທື່ອທື່ອວ່າ: “ໂອ້ Śārṅgadhanvan, ຂ້າຮູ້ຈັກເຈົ້າ—ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນສະໜາມຮົບແທ້.”

Verse 77

परं युध्यसि दैत्येंद्रैर्दानवेंद्रैर्न पार्षदैः । इत्युक्ता वीरभद्रेण भुशुंडीकलिताकरे

“ເຈົ້າຮົບສ່ວນໃຫຍ່ກັບຈອມເຈົ້າໄດຕະ ແລະຈອມເຈົ້າດານະວະ—ບໍ່ແມ່ນກັບຜູ້ຕິດຕາມທົ່ວໄປ!” ວີຣະພັດຣະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ໂດຍມືກຳອາວຸດ bhuśuṇḍī ແນ່ນຫນາ।

Verse 78

गदिनाऽथ गदा तूर्णं दैत्येंद्रगिरिरेणुकृत् । ततः प्रहतवान्वीरो भुशुंड्या तं गदाधरम्

ແລ້ວນັ້ນ ຄອນຂອງຜູ້ຖືຄອນຖືກຫວຽງຢ່າງວ່ອງໄວ ຟຸ້ງຝຸ່ນດັ່ງພູທີ່ກະສັດໄດຕະໂຍນ; ຈາກນັ້ນວີຣະບຸລຸດໄດ້ຟາດຜູ້ຖືຄອນນັ້ນ (Gadādhara) ດ້ວຍ bhuśuṇḍī ຂອງຕົນ।

Verse 79

तदंगसंगमासाद्य विदद्रे शतधा तया । कौमोदकी प्रहारेण वीरभद्रं प्रतापिनम्

ເມື່ອກະທົບຖືກກາຍຂອງເຂົາ ດ້ວຍການຟາດຂອງຄອມໂມດະກີ (Kaumodakī) ຄອນ ວີຣະພັດຣະຜູ້ກ້າຫານ ຖືກແຍກເປັນຮ້ອຍສ່ວນ។

Verse 80

जघान वासुदेवोपि तरसाऽज्ञातवेदनम् । ततः खट्वांगमादाय गदाहस्तं गदाधरम्

ແລ້ວວາສຸເທວະກໍຟາດລົງອັຊຍາຕະເວດະນະ ດ້ວຍຄວາມໄວອັນແຮງ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈັບໄມ້ຄັດວາງກະ (khaṭvāṅga) ແລ້ວເຂົ້າຈູ່ໂຈມ ກະດາທະຣະ ຜູ້ຖືຄອນ.

Verse 81

आताड्य सव्यदोर्दंडे गदां भूमावपातयत् । कुपितोयं मधुद्वेषी चक्रेणाताडयच्च तम्

ລາວຟາດໃສ່ແຂນຊ້າຍ ໃຫ້ຄອນຕົກລົງພື້ນ. ແລ້ວຜູ້ປະຫານມະດຸ (Madhudveṣī) ຜູ້ໂກດກ້າ ກໍຟາດເຂົາດ້ວຍຈັກຣະອີກດ້ວຍ.

Verse 82

स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् । शंकरस्मरणाच्चक्रं मनाग्वक्रत्वमाप्य च । कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्

ແລະເມື່ອເຫັນຈັກຣະພຸ້ນມາ ລາວກໍລະລຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara). ດ້ວຍພຽງການລະລຶກນັ້ນ ຈັກຣະກໍເບື້ອນໄປນ້ອຍໜຶ່ງ; ແລ້ວເມື່ອຮອດຄໍຂອງວີຣະບຸລຸດ ສຸດັຣຊະນະ (Sudarśana) ກໍຕັ້ງຢູ່ຢ່າງສົມບູນ ດັ່ງເຄື່ອງປະດັບ.

Verse 83

तेन चक्रेण शुशुभे नितरां स गणेश्वरः । वीरलक्ष्म्यावृत इव समरे विजयस्रजा

ດ້ວຍຈັກຣະນັ້ນ ທ່ານ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ—ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງ ດັ່ງວີຣະບຸລຸດຜູ້ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍສິຣິສົງຄາມ ສວມພວງມາລາແຫ່ງໄຊຊະນະໃນສະໜາມຮົບ.

Verse 84

ततः सुदर्शनं दृष्ट्वा तत्कंठाभरणं हरिः । मनाक्स चकितं स्मित्वा ततो जग्राह नंदकम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຫຣິ (ວິສະນຸ) ເຫັນ ສຸດັຣຊະນະ ເປັນເຄື່ອງປະດັບຄໍຂອງພຣະອົງ ກໍຕົກໃຈນ້ອຍໆ ຍິ້ມແລ້ວ ຈຶ່ງຈັບດາບ ນັນດະກະ ຂຶ້ນຖື।

Verse 85

सनंदकं करं तस्य प्रोद्यतं मधुविद्विषः । पश्यतां दिविसिद्धानां स्तंभयामास हुंकृता

ເມື່ອຜູ້ປະຫານມະທຸ (ພຣະຫຣິ) ຍົກມືທີ່ຖືດາບ ນັນດະກະ ຂຶ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ ກໍໃຫ້ມືນັ້ນຢຸດແຂງຄ້າງ ດ້ວຍສຽງ “ຮູ່ມ” ດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ໃນຂະນະທີ່ສິດທະເທວະໃນຟ້າກຳລັງເບິ່ງຢູ່।

Verse 86

अभ्यधावच्च वेगेन गृहीत्वा शूलमुज्ज्वलम् । यावज्जिघांसति हरिं तावदाकाशवाचया

ເຂົາກໍພຸ້ນເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ຈັບຖືຕຣິສູນທີ່ລຸກໂຊດສະຫວ່າງ। ແລະເມື່ອກຳລັງຈະຟັນປະຫານພຣະຫຣິ ກໍມີສຽງຈາກຟ້າເວົ້າຂຶ້ນ—

Verse 87

वारितो गणराजः स मा कार्षीः साहसं त्विति । ततस्तमपहायाशु वीरभद्रो गणोत्तमः

ກະສັດແຫ່ງຄະນະນັ້ນ ຖືກຫ້າມໄວ້ວ່າ: “ຢ່າເຮັດຄວາມຫານຫວາຍເລີຍ.” ແລ້ວ ວີຣະພັດຣະ ຜູ້ຍອດໃນຫມູ່ຄະນະ ກໍລະທິ້ງເຂົາໄປຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 88

प्राप्य दक्षं विनद्योच्चैर्धिक्त्वामीश्वरनिंदकम् । यस्येदृगस्ति संपत्तिर्यत्रदेवाः सहायिनः । स कथं सेश्वरं कर्म न कुर्याद्दक्षतांदधत्

ເມື່ອເຂົາໄປຮອດ ທັກສະ ກໍຮ້ອງກັງວານດັງສູງວ່າ: “ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ເຈົ້າ ຜູ້ນິນທາພຣະເຈົ້າ! ຜູ້ໃດມີຄວາມຮັ່ງມີເຊັ່ນນີ້ ແລະມີເທວະທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ຊ່ວຍ—ຜູ້ນັ້ນທີ່ຖືນາມ ‘ທັກສະ’ (ຜູ້ຊຳນານ) ຈະບໍ່ເຮັດກິດການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະອົງສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 89

येनास्येन पवित्रेण भवता निंदितः शिवः । चूर्णयामि तदास्यं ते चपेटाभिः समंततः

ດ້ວຍປາກນັ້ນ ເຊິ່ງຄວນຈະບໍລິສຸດ ທີ່ເຈົ້າໃຊ້ດ່າທໍພະສິວະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳລາຍປາກຂອງເຈົ້າດ້ວຍການຕົບໜ້າຈາກທຸກທິດທາງ.

Verse 90

इत्युक्त्वा तस्य दक्षस्य हरपारुष्यभाषिणः । चिच्छेद वदनं वीरश्चपेटशतघातनैः

ຫຼັງຈາກກ່າວແນວນັ້ນແລ້ວ, ຜູ້ກ້າຫານໄດ້ຕົບໜ້າຮ້ອຍເທື່ອດ້ວຍຝາມື, ທຳລາຍໃບໜ້າຂອງທ້າວດັກຊະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວວາຈາຫຍາບຊ້າຕໍ່ພະຫະຣະ.

Verse 91

ततस्त्वदितिमुख्यानां मिलितानां महोत्सवे । त्रोटयामास कर्णादीन्यंगप्रत्यंगकानि च

ຈາກນັ້ນ, ໃນງານລ້ຽງສະຫຼອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນາງອະດິຕິ ແລະ ບັນດາສະຕີຊັ້ນສູງອື່ນໆ ທີ່ມາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ນັ້ນ, ລາວໄດ້ຈີກ ແລະ ຫັກຫູ ພ້ອມທັງແຂນຂາ ແລະ ພາກສ່ວນອື່ນໆຂອງຮ່າງກາຍ.

Verse 92

वेणीदंडाश्च कासांचित्तेनच्छिन्ना महारुषा । कासांचिच्च कराश्छिन्ना कासांचित्कर्तितास्तनाः

ດ້ວຍຄວາມໂມໂຫຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ, ລາວໄດ້ຕັດຜົມປຽກຂອງບາງຄົນ; ຕັດມືຂອງບາງຄົນ; ແລະ ບາງຄົນກໍຖືກຕັດໜ້າເອິກ.

Verse 93

नासापुटांस्तथान्यासां पाटयामास पार्षदः । चिच्छेद चांगुलीश्चापि तथान्यासां शिवप्रियः

ຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງພະສິວະ, ໄດ້ຜ່າຮູດັງຂອງແມ່ຍິງບາງຄົນ; ແລະ ລາວຍັງໄດ້ຕັດນິ້ວມືຂອງຄົນອື່ນໆອີກດ້ວຍ.

Verse 94

ये ये निनिंदुर्देवेशं ये ये च शुश्रुवुस्तदा । तेषां जिह्वाश्रुतीः कोपादच्छिनच्चाकरोद्द्विधा

ຜູ້ໃດທີ່ດູຖູກເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຟັງ, ດ້ວຍຄວາມໂມໂຫ ພະອົງໄດ້ຕັດລີ້ນ ແລະ ຫູຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຜ່າອອກເປັນສອງສ່ວນ.

Verse 95

केचिदुल्लंबिता यूपे पाशयित्वा दृढं गले । अधोमुखायै देवेशं विहायात्तं महाहविः

ບາງຄົນຖືກແຂວນໄວ້ທີ່ເສົາບູຊາ, ຄໍຖືກມັດແໜ້ນດ້ວຍເຊືອກບ້ວງ, ປິ່ນໜ້າລົງລຸ່ມ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ.

Verse 96

द्विजराजश्च धर्मश्च भृगुमारीचिमुख्यकाः । अत्यंतमपमानस्य भाजनं तेन कारिताः

ລາຊາແຫ່ງພາມ ແລະ ພະທຳເອງ, ພ້ອມດ້ວຍ ພຣຶກຸ, ມາຣິຈິ ແລະ ບັນດາລືສີຊັ້ນນຳອື່ນໆ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍຂາຍໜ້າຢ່າງທີ່ສຸດ.

Verse 97

एते जामातरस्तस्य यतो दक्षस्य दुर्धियः । हित्वा महेश्वरममून्सोपश्यदधिकाञ्शिवात्

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລູກເຂີຍຂອງ ທັກຊະ; ເພາະ ທັກຊະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍ ໄດ້ປະຖິ້ມ ມະເຮສວຣະ ແລະ ຖືວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ພະສິວະ.

Verse 98

तानि कुंडानि ते यूपास्ते स्तंभाः स च मंडपः । तावेद्यस्तानि पात्राणि तानि हव्यान्यनेकधा

ຂຸມໄຟເຫຼົ່ານັ້ນ, ເສົາບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນ, ເສົາຫຼັກເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຫໍພິທີນັ້ນ; ແທ່ນບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນ, ພາຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາຫຼາຍຊະນິດເຫຼົ່ານັ້ນ—

Verse 99

ते च वै यज्ञसंभारास्ते ते यज्ञप्रवर्तकाः । ते रक्षपालास्तेमंत्रा विनेशुर्हेलयाऽखिलाः

ແລະເຄື່ອງປະກອບພິທີຍັດນະ, ຜູ້ເຮັດໃຫ້ພິທີເຄື່ອນໄປ, ຜູ້ພິທັກຮັກສາ ແລະມົນຕຣາທັງປວງ—ລ້ວນພິນາດ ເນື່ອງຈາກການດູໝິ່ນຢ່າງຫນັກ.

Verse 100

स्तोकेनैव हि कालेन यथर्धिः परवंचनात् । अर्जिता नश्यति क्षिप्रं दक्षसंपद्गताऽशिवा

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນເວລາສັ້ນໆ ຊັບສິນທີ່ໄດ້ມາຈາກການຫລອກລວງຜູ້ອື່ນ ຈະພິນາດໄວ—ດັ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນອັບມົງຄຸນທີ່ເຄີຍມາຫາດັກສະ.

Verse 110

विधीरितमिति श्रुत्वा स्मित्वा देवो महेश्वरः । वीरमाज्ञापयामास यथापूर्वं प्रकल्पय

ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ “ພິທີໄດ້ຖືກປະກາດແລ້ວ” ພຣະມະເຫສວຣະຍິ້ມ ແລະມີພຣະບັນຊາແກ່ວີຣະບຸລຸດວ່າ: “ຈົ່ງຈັດຕຽມໃຫ້ເຫມືອນເກົ່າທຸກປະການ.”

Verse 120

काश्यां लिंगप्रतिष्ठायैः कृताऽत्र सुकृतात्मभिः । सर्वे धर्माः कृतास्तैस्तु त एव पुरुषार्थिनः

ໃນກາສີ ດ້ວຍການສະຖາປະນາລິງຄະ—ທີ່ບັນດາວິນຍານຜູ້ມີບຸນຫຼາຍໄດ້ເຮັດໄວ້ທີ່ນີ້—ທຸກທຳມະປານດັ່ງຖືກປະຕິບັດໂດຍພວກເຂົາ; ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນທີ່ບັນລຸເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດມະນຸດ.

Verse 130

स्तुत्वा नानाविधैः स्तोत्रैः प्रसन्नं वीक्ष्य शंकरम् । प्रोवाच देवदेवेशं यदि देयो वरो मम

ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຊັງກະຣະດ້ວຍບົດສະໂຕດຫຼາຍປະເພດ ແລະເຫັນວ່າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ລາວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງວ່າ: “ຖ້າຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ…”

Verse 139

श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं दक्षेश्वरसमुद्भवम् । नरो न लिप्यते पापैरपराधालयोपि हि

ເມື່ອໄດ້ຟັງຕຳນານອັນເປັນບຸນນີ້ ອັນເກີດຈາກທ່ານດັກເສສະວະຣະ ມະນຸດບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນເປັນມົນທິນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເປັນທີ່ສະສົມຄວາມຜິດກໍຕາມ।