Adhyaya 3

Verse 1

अगस्तिरुवाच । अपूवेंयं कथा ख्याता ब्रह्मणो ब्रह्मवित्तम । किं चकार पुनः शंभुस्तत्र ब्रह्मण्यपि स्थिते

ອະກັສຕະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະມັນ, ເລື່ອງລາວອັນບໍ່ເຄີຍມີກ່ຽວກັບພຣະພົມາ ໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ. ແລ້ວເມື່ອພຣະພົມາພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ເຮັດອັນໃດ?

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग काश्यां ब्रह्मण्यपिस्थिते । गिरिशश्चिंतयामास भृशमुद्विग्नमानसः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ອະກັສຕະຍະຜູ້ມີພາກດີ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພຣະພົມາພັກຢູ່ໃນກາສີ ກິຣິສະ (ພຣະສິວະ) ກໍໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ດ້ວຍໃຈທີ່ຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ

Verse 3

पुरी सा यादृशी काशी वशीकरणभूमिका । न तादृशीदृशीहासीत्क्वचिन्मे प्रायशो ध्रुवम्

ນະຄອນກາສີແມ່ນດິນແດນແຫ່ງວະສີກະຣະນະ ອຳນາດທາງຈິດວິນຍານອັນຕ້ານທານຍາກ; ໂດຍແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າເກືອບແນ່ໃຈວ່າ ບໍ່ເຄີຍເຫັນທີ່ໃດຈະເໝືອນກັນ

Verse 4

यो यो याति पुरीं तां तु स स तत्रैव तिष्ठति । अभूवन्ननुयोगिन्योऽयोगिन्यः काशिसंगताः

ຜູ້ໃດໄປຫານະຄອນນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ. ເພາະການຄົບຄ່າກັບກາສີ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນໂຍຄິນີ ກໍກາຍເປັນໂຍຄິນີ

Verse 5

अकिंचित्करतां प्राप्तः स सहस्रकरोप्यरम् । विधिर्विधानदक्षोपि न मे स सविधोभवत्

ແມ່ນແຕ່ພະອາທິດຜູ້ລືອຊາວ່າມີຮັດສະມີພັນສາຍ ກໍຖືກນຳໃຫ້ເຖິງຄວາມອ່ອນແອ; ແລະວິທິ (ພຣະພຣົມ) ຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນບັນຍັດ ກໍບໍ່ເປັນຜູ້ຊ່ວຍທີ່ມີຜົນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ।

Verse 6

चिंतयन्निति देवेशो गणानारहूय भूरिशः । प्रेषयामास भो यात क्षिप्रं वाराणसीं पुरीम्

ເມື່ອຄິດດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງ ໄດ້ເອີ້ນພວກຄະນະກະນາ (Gaṇa) ມາ ແລ້ວສົ່ງໄປ ພ້ອມຕັດວ່າ “ໄປ—ໄວໆ—ສູ່ນະຄອນວາຣານະສີ”

Verse 7

किं कुर्वंति तु योगिन्यः किं करोति स भानुमान् । गत्वा वित्त त्वरायुक्ता विधिश्च विदधाति किम्

“ພວກໂຍຄິນີກຳລັງເຮັດຫຍັງ? ພຣະພານຸມານ—ພຣະອາທິດ—ກຳລັງເຮັດຫຍັງ? ໄປໃຫ້ໄວ ແລ້ວຮູ້ເລື່ອງຈິງ; ແລະວິທິ (ພຣະພຣົມ) ກຳລັງຈັດວາງສິ່ງໃດ?”

Verse 8

नामग्राहं ततःऽप्रैषीद्बहुमान पुरःसरम् । शंकुकर्ण महाकाल घटाकर्ण महोदर

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງພວກຄະນະກະນາທີ່ເອີ້ນນາມ ໂດຍໃຫ້ກຽດແລະນຳໜ້າ—ສັງກຸກັນນະ, ມະຫາກາລ, ຄະຕາກັນນະ, ແລະ ມະໂຫດະຣະ—

Verse 9

सोमनंदिन्नंदिषेण काल पिंगल कुक्कुट । कुंडोदर मयूराक्ष बाण गोकर्ण तारक

—ໂສມະນັນດິນ, ນັນດິເສນ, ກາລ, ປິງກະລ, ກຸກກຸຏ, ກຸນໂຑດະຣະ, ມະຍູຣາກສະ, ບານ, ໂກກັນນະ, ແລະ ຕາຣະກະ—

Verse 10

तिलपर्ण स्मृलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

—Tilaparṇa, Smṛlakarṇa, Dṛmicaṇḍa, Prabhāmaya, Sukeśa, Viṃdate, Chāga, Kapardin ແລະ Piṅgalākṣaka—

Verse 11

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्षभारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमक लांगलिन्

—Vīrabhadra, Kirātākhya, Caturmukha, Nikuṃbhaka, Pañcākṣa, Bhārabhūtākhya, Tryakṣa, Kṣemaka ແລະ Lāṅgalin—

Verse 12

विराध सुमुखाषाढे भवंतो मम सूनवः । यथेमौ स्कंदहेरंबौ नैगमेयो यथा त्वयम्

“Virādha, Sumukha, Āṣāḍha—ພວກເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງເຮົາ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບສອງອົງນີ້ແມ່ນ Skanda ແລະ Heramba, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຈົ້າແມ່ນ Naigameya.”

Verse 13

यथा शाखविशाखौ च यथेमौ नंदिभृंगिणौ । भवत्सु विद्यमानेषु महाविक्रमशालिषु

“ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ Śākha ແລະ Viśākha, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບສອງອົງນີ້ແມ່ນ Nandin ແລະ Bhṛṅgin—ຕາບໃດທີ່ພວກເຈົ້າ ຜູ້ມີວິກຣະມະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຍັງດຳລົງຢູ່…”

Verse 14

काशीप्रवृत्तिं नो जाने दिवोदासनृपस्य च । योगिन्यर्कविधीनां च तद्द्वौ यातं भवत्स्वमू

“ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າໃນ Kāśī ກຳລັງເກີດຫຍັງ, ທັງບໍ່ຮູ້ສະພາບຂອງກະສັດ Divodāsa; ບໍ່ຮູ້ເຖິງ Yoginī ທັງຫຼາຍ, ບໍ່ຮູ້ເຖິງພະອາທິດ ແລະ Vidhi (Brahmā) ດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າສອງຄົນ ໃນຫມູ່ບໍລິວານຂອງເຮົາ ຈົ່ງໄປ.”

Verse 15

शंकुकर्णमहाकालौ कालस्यापि प्रकंपनौ । ज्ञातुं वाराणसीवार्तामायातं चत्वरान्वितौ

ຊັງກຸກັນນະ ແລະ ມະຫາການ—ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ກາລ(ເວລາ)ຍັງສັ່ນໄຫວ—ໄດ້ມາພ້ອມກັນສູ່ນະຄອນທີ່ມີສີ່ແຍກ ເພື່ອປາຖະໜາຮູ້ເລື່ອງຈິງຂອງວາຣານະສີ।

Verse 16

कृतप्रतिज्ञौ तो तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । शंकुकर्णमहाकालौ विस्मृत्य शांभवीं गिरम्

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຕັ້ງປະຕິຍານແນ່ນອນແລ້ວ ຊັງກຸກັນນະ ແລະ ມະຫາການ ເມື່ອໄປຮອດນະຄອນວາຣານະສີຢ່າງວ່ອງໄວ ກໍລືມແມ່ນແຕ່ພຣະວາຈາຂອງສຳພູ (ພຣະສິວະ)

Verse 17

यथैंद्रजालिकीं दृष्ट्वा मायामिह विचक्षणः । क्षणेन मोहमायाति काशीं वीक्ष्य तथैव तौ

ເຫມືອນຄົນຮອບຄອບກໍຍັງເຫັນມາຍາຂອງນັກມາຍາແລ້ວຕົກໃນຄວາມຫຼົງພາຍໃນພິບຕາ—ສອງທ່ານນັ້ນກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຫັນກາສີ ກໍຫຼົງທັນທີ

Verse 18

अहो मोहस्य माहात्म्यमहो भाग्यविपर्ययः । निर्वाणराशिं यत्काशीं प्राप्य यांत्यन्यतोऽबुधाः

ໂອ້! ມະຫິມາຂອງໂມຫະຊ່າງແຮງກ້າ ແລະ ໂຊກຊະຕາຊ່າງກັບຕາລະປັດ! ເພາະໄດ້ຮອດກາສີ ອັນເປັນຄັງແຫ່ງນິຣະວານ/ໂມກສະ ແຕ່ຄົນໂງ່ຍັງໄປທີ່ອື່ນ

Verse 19

तत्यजे यैरियं काशी महाशीर्वादभूभिका । तेषां करतलान्मुक्तिः प्राप्तापि परितो गता

ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງກາສີນີ້—ແຜ່ນດິນແຫ່ງພອນອັນໃຫຍ່—ສຳລັບພວກເຂົາ ໂມກສະແມ່ນແຕ່ໄດ້ມາແລ້ວ ກໍລື່ນຫຼຸດອອກຈາກຝາມື ໄປທຸກທິດ

Verse 20

यत्र सर्वावभृथतः स्नानमात्रं विशिष्यते । अप्युष्णीकृतपानीयैस्तां काशीं कः परित्यजेत्

ທີ່ໃດທີ່ແມ່ນແຕ່ການອາບນ້ຳພຽງຢ່າງດຽວກໍຍັງປະເສີດເຫນືອກວ່າອະວະພຶດສະນານ (ອາບນ້ຳປິດທ້າຍຍັດ) ທັງປວງ—ແມ່ນແຕ່ນ້ຳຖືກອຸ່ນ ໃຜຈະລະທິ້ງກາສີນັ້ນ?

Verse 21

यत्रैकपुष्पदानेन शिवलिंगस्य मूर्धनि । दशसौवर्णिकं पुण्यं कस्तां काशीं परित्यजेत्

ທີ່ໃດທີ່ຖວາຍດອກໄມ້ພຽງດອກດຽວໃສ່ເສົາຫົວຂອງສິວະລິງຄ໌ ກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການບໍລິຈາກຄຳສິບຄັ້ງ—ໃຜຈະລະທິ້ງກາສີນັ້ນ?

Verse 22

यत्र दंडप्रणामेन अप्येकेन शिवाग्रतः । तुच्छमेंद्रपदंप्राहुस्तां काशीं को विमुंचति

ທີ່ໃດທີ່ແມ່ນແຕ່ການກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດພຽງຄັ້ງດຽວຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ກໍຖືກກ່າວວ່າຕຳແໜ່ງພຣະອິນທຣ໌ຍັງຈືດຈາງ—ໃຜຈະປ່ອຍວາງກາສີນັ້ນ?

Verse 23

यत्रैकद्विजमात्रं तु भोजयित्वा यथेच्छया । वाजपेयाधिकं पुण्यं तां काशीं को विमुंचति

ທີ່ໃດທີ່ເລີ້ຍງອາຫານໃຫ້ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ພຽງຄົນດຽວຕາມປາຖະໜາ ກໍໄດ້ບຸນຍິ່ງກວ່າຍັດວາຊະເປຍ—ໃຜຈະລະທິ້ງກາສີນັ້ນ?

Verse 24

एकां गां यत्र दत्त्वा वै विधिवद्ब्राह्मणाय वै । लभेदयुत गोपुण्यं कस्तां काशीं त्यजेत्सुधीः

ທີ່ໃດທີ່ຖວາຍງົວໜຶ່ງໂຕໃຫ້ພຣາຫມັນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ບຸນເທົ່າກັບງົວໜຶ່ງໝື່ນໂຕ—ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໃດຈະລະທິ້ງກາສີ?

Verse 25

एकलिंगं प्रतिष्ठाप्य यत्र संस्थापितं भवेत् । अपि त्रैलोक्यमखिलं तां काशीं कः समुज्झति

ບ່ອນໃດທີ່ແມ່ນແຕ່ລິງຄະອັນດຽວກໍໄດ້ປະດິດສະຖານຕາມພິທີ ແລະຕັ້ງມັ່ນແລ້ວ—ໃຜຈະກ້າລະທິ້ງກາສີ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອໄຕໂລກທັງປວງ?

Verse 26

परिनिश्चित्य तावित्थं लिंगे संस्थाप्य पुण्यदे । तत्रैव संस्थितिं प्राप्तौ काशीं नाद्यापि मुंचतः

ເມື່ອຕັດສິນໃຈຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ ແລະຕັ້ງຕົນໃນລິງຄະອັນສັກສິດ ຜູ້ປະທານບຸນໄດ້ຮັບການສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງຖາວອນ—ແລະຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ລະກາສີ

Verse 27

शंकुकर्णेश्वरं लिंगं शंकुकर्ण ग णार्चितम् । दृष्ट्वा न जायते जंतुर्जातु मातुर्महोदरे

ເມື່ອໄດ້ເຫັນລິງຄະແຫ່ງ ສັງກຸກັນເນສວຣ ທີ່ຖືກບູຊາໂດຍຄະນະ (gaṇa) ຂອງ ສັງກຸກັນ ແລ້ວ ສັດຕະວະຈະບໍ່ໄດ້ເກີດໃນຄັນແມ່ອີກເລີຍ

Verse 28

विश्वेशाद्वायुदिग्भागे शंकुकर्णेश्वरं नरः । संपूज्य न विशेदत्र घोरे संसारसागरे

ຜູ້ໃດບູຊາ ສັງກຸກັນເນສວຣ ຢ່າງຖືກພິທີ ຊຶ່ງຢູ່ທາງທິດວາຍຸຈາກ ວິສເວສ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເຂົ້າສູ່ທະເລແຫ່ງສັງສານອັນນ່າຢ້ານອີກ

Verse 29

महाकालेश्वरं लिंगं महाकालगणार्चितम् । अर्चयित्वा च नत्वा च स्तुत्वा कालभयं कुतः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະແຫ່ງ ມະຫາກາເລສວຣ ທີ່ຖືກຄະນະຂອງ ມະຫາກາລ ນະມັດສະການ ແລະອາຣາທະນາ ພ້ອມທັງກົ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນ—ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ ກາລະ (ຄວາມຕາຍ) ຈະມາຈາກໃສອີກ?

Verse 30

स्कंद उवाच । शंकुकर्णे महाकाले चिरंतन विलंबिते । ज्ञात्वा सर्वज्ञनाथोथ प्राहैपीदपरौ गणौ

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອ ຊັງກຸກັນນະ ແລະ ມະຫາກາລ ລ່າຊ້າດົນນານ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງໄດ້ຮູ້ເຫດ ແລ້ວຈຶ່ງຕຣັດແກ່ຄະນະກະນະຜູ້ສູງສົ່ງທັງສອງນັ້ນ।

Verse 31

घंटाकर्ण त्वमागच्छ महोदर महामते । काशीं यातं युवां तूर्णं ज्ञातुं तत्रत्य चेष्टितम्

(ພຣະເຈົ້າຕຣັດວ່າ:) “ໂອ ຄັນຕາກັນນະ ຈົ່ງມາ; ໂອ ມະໂຫດະຣະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ພວກເຈົ້າທັງສອງຈົ່ງໄປກາສີໂດຍໄວ ເພື່ອຮູ້ວ່າທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ।”

Verse 32

इत्यगस्ते गणौ तौ तु गत्वा काशीं महापुरीम् । व्यावृत्याद्यापि नो यातौ क्वापि तत्रैव संस्थितौ

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ອະກັດສະຕະຍະ, ຄະນະກະນະທັງສອງນັ້ນໄດ້ໄປຍັງກາສີ ມະຫານະຄອນ; ແຕ່ເມື່ອຫັນກັບຈາກການກັບຄືນ ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ໄປໃສ—ຍັງຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 33

घंटाकर्णेश्वरं लिंगं घंटाकर्ण गणोत्तमः । काश्यां संस्थाप्य विधिवत्स्वयं तत्रैव निर्वृतः

ຄັນຕາກັນນະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ຄະນະກະນະ ໄດ້ສະຖາປະນາ ລິງຄະ ຂອງ «ຄັນຕາກັນເນສະວະຣະ» ໃນກາສີຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ; ແລະຕົນເອງກໍໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມເອມແລະຄວາມສະຫງົບຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 34

कुंडं तत्रैव संस्थाप्य लिंगस्नपनकर्मणे । नाद्यापि स त्यजेत्काशीं ध्यायंल्लिंगं तथैव हि

ທ່ານໄດ້ສ້າງສະລະກຸນດະຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອພິທີສົງນ້ຳລິງຄະ; ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ລະທິ້ງກາສີ—ຍັງຈົ່ງຈິດພິຈາລະນາລິງຄະນັ້ນຢູ່ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 35

महोदरोपि तत्प्राच्यां शिवध्यानपरायणः । महोदरेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि कुंभज

ໂອ ກຸມພະຊະ (ອະກັດສະຕະຍະ) ແມ່ນແຕ່ ມະໂຫດະຣະ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນການພິຈາລະນາພຣະສິວະໃນທິດຕາເວັນອອກ ກໍຍັງເພ່ງພິຈາລະນາລິງຄະນາມ “ມະໂຫດະເຣສະວະຣະ” ຈົນທຸກມື້ນີ້।

Verse 36

महोदरेश्वरं दृष्ट्वा वाराणस्यां द्विजोत्तम । कदाचिदपि वै मातुः प्रविशेन्नौदरीं दरीम्

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ! ເມື່ອໄດ້ເຫັນ “ມະໂຫດະເຣສະວະຣະ” ທີ່ ວາຣານະສີ ແລ້ວ ບໍ່ຄວນເຂົ້າສູ່ຖ້ຳຄັນມານດາອີກເລີຍ ໝາຍເຖິງບໍ່ຕົກກັບໄປສູ່ການເກີດໃໝ່।

Verse 37

घंटाकर्ण ह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं विभुम् । यत्र कुत्र विपन्नोपि वाराणस्यां मृतो भवेत्

ເມື່ອອາບນ້ຳໃນຫຼົງນ້ຳ ຄັນຕາກັນນະ ແລະໄດ້ເຫັນ ວະຍາເສສະວະຣະ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແມ່ນແຕ່ຈະປະສົບເຄາະຮ້າຍຢູ່ໃສກໍຕາມ ທ້າຍທີ່ສຸດຈະໄດ້ມໍລະນະໃນ ວາຣານະສີ ເປັນອວະສານອັນມີພອນ।

Verse 38

घंटाकर्णे महातीर्थे श्राद्धं कृत्वा विधानतः । अपि दुर्गतिमापन्नानुद्धरेत्सप्तपूर्वजान्

ທີ່ ມະຫາຕີຣະຖະ ຄັນຕາກັນນະ ເມື່ອປະກອບ ສຣາດທະ ຕາມພິທີກຳນົດ ກໍສາມາດຍົກກູ້ບັນພະບຸລຸດເຖິງ 7 ຊັ້ນ ທີ່ຕົກຢູ່ໃນທຸກຄະຕິໄດ້।

Verse 39

निमज्ज्याद्यापि तत्कुंडे क्षण योवहितो भवेत् । विश्वेश्वरमहापूजा घंटारावाञ्शृणोति सः

ຈົນທຸກມື້ນີ້ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ດຳລົງລົງໃນສະລອງນ້ຳນັ້ນ ແລະຕັ້ງສະຕິແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ຍ່ອມໄດ້ຍິນສຽງກະດິ່ງກ້ອງກັງວານແຫ່ງມະຫາປູຊາຂອງ ວິສະເວສະວະຣະ।

Verse 40

वदंति पितरः काश्यां घंटाकर्णेमलेजले । दाता तिलोदकस्यापि वंशे नः कोपि जायते

ບັນພະບຸລຸດກ່າວວ່າ: ‘ໃນກາສີ ທີ່ນ້ຳບໍລິສຸດຂອງ ຄັນຕາກັນນະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຖວາຍ ຕິໂລທະກະ (ນ້ຳງາ) ກໍເປັນຜູ້ຢູ່ໃນສາຍວົງຂອງເຮົາ’

Verse 41

यद्वंश्या मुनयः काश्यां घंटाकर्णे महाह्रदे । कृतोदकक्रियाः प्राप्ताः परां सिद्धिं घटोद्भव

ໂອ ຄະໂຕດພະວະ (ອະກັດສະຕະຍະ)! ບັນດາມຸນີໃນສາຍວົງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີນ້ຳ ທີ່ທະເລສາບໃຫຍ່ຂອງ ຄັນຕາກັນນະ ໃນກາສີ ແລ້ວ ກໍບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ

Verse 42

स्कंद उवाच । घंटाकर्णे गणे याते प्रयाते च महोदरे । विसिस्माय स्मरद्वेष्टा मौलिमांदोलयन्मुहुः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຄະນະຂອງ ຄັນຕາກັນນະ ໄດ້ຈາກໄປ ແລະ ມະໂຫດະຣະ ກໍອອກເດີນທາງໄປແລ້ວ ຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງສະມະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍພິສົງ ແລະສັ່ນສີສະຊ້ຳໆດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ

Verse 43

उवाच च मनस्येव हरः स्मित्वा पुनःपुनः । महामोहनविद्यासि काशि त्वां पर्यवैम्यहम्

ແລ້ວ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຍິ້ມຊ້ຳໆ ດັ່ງກ່າວໃນໃຈຕົນວ່າ: ‘ໂອ ກາສີ! ເຈົ້າແມ່ນວິທະຍາແຫ່ງມະຫາມົວເມົາ; ເຮົາເອງເຂົ້າໃຈເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນ’

Verse 44

पुराविदः प्रशंसंति त्वां महामोहहारिणीम् । काशींत्विति न जानंति महामोहनभूरियम्

ຜູ້ຮູ້ຄຳສອນໂບຮານສັນລະເສີນເຈົ້າວ່າເປັນຜູ້ກຳຈັດມະຫາມົວເມົາ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ‘ກາສີ’—ເພາະທີ່ນີ້ແມ່ນພື້ນດິນແຫ່ງມະຫາມົວເມົານັ້ນເອງ

Verse 46

तथापि प्रेषयिष्यामि यावान्मेस्ति परिच्छदः । नोद्यमाद्विरमंतीह ज्ञानिनः साध्यकर्मणि

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງກອງກຳລັງອອກໄປຕາມທີ່ຊັບພະຍາກອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີ; ເພາະໃນໂລກນີ້ ຜູ້ຮູ້ບໍ່ລະຄວາມພາກເພຍ ເມື່ອກິດຍັງບໍ່ສຳເລັດ।

Verse 47

नोद्यमाद्विरतिः कार्या क्वापि कार्ये विचक्षणैः । प्रतिकूलोपि खिद्येत विधिस्तत्सततोद्यमात्

ຜູ້ຮອບຄອບບໍ່ຄວນຖອນຕົນຈາກຄວາມພາກເພຍໃນກິດໃດໆ; ແມ່ນແຕ່ຊະຕາທີ່ຕໍ່ຕ້ານກໍຖືກຂັດກິນ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນວິທີແຫ່ງກຳນົດ—ໂດຍຄວາມພາກເພຍບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 48

शीतोष्णभानू स्वर्भानु ग्रस्तावपि नभोंगणे । गतिं न त्यजतोद्यापि प्रक्रांतव्य कृतोद्यमौ

ແມ່ນແຕ່ໃນຟ້າ ເມື່ອສຸລິຍະອັນຮ້ອນ ແລະ ຈັນທຣາອັນເຢັນ ຖືກສະວັຣພານູກືນກໍຕາມ ພວກເຂົາບໍ່ລະທາງໂຄຈອນ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມພາກເພຍແລ້ວ ຄວນດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມທາງທີ່ເລີ່ມໄວ້।

Verse 49

प्रेषयिष्याम्यहं सर्वान्भवती मोहयिष्यति । इति सम्यग्विजानामि काशि त्वां मोहनोषधिम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງພວກເຂົາທັງໝົດໄປ ແລະ ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫຼົງງົດ—ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຊັດດີດັ່ງນີ້; ໂອ ກາສີ, ເຈົ້າເປັນດັ່ງຢາມົນສະເໜ່ ທີ່ເຮັດໃຫ້ອຳນາດໂລກີສັບສົນ।

Verse 50

दैवं पूर्वकृतं कर्म कथ्यते नेतरत्पुनः । तन्निराकरणे यत्नः स्वयं कार्यो विपश्चिता

‘ຊະຕາ’ ຖືກກ່າວວ່າ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດ ແຕ່ເປັນກຳທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ໃນອະດີດ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນພາກເພຍດ້ວຍຕົນເອງເພື່ອຕ້ານແລະລົບລ້າງມັນ।

Verse 51

भाजनोपस्थितं दैवाद्भोज्यं नास्यं स्वयं विशेत् । हस्तवक्त्रोद्यमात्तच्च प्रविशेदौदरीं दरीम्

ອາຫານທີ່ວາງໃນພາຊະນະໂດຍອຳນາດແຫ່ງຊະຕາ ບໍ່ເຂົ້າປາກເອງໄດ້. ດ້ວຍຄວາມພາກເພຍຂອງມືແລະປາກ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຖ້ຳແຫ່ງທ້ອງ.

Verse 52

इत्युद्यमं समर्थ्येशो निश्चितं दैवजित्वरम् । पुनश्च प्रेषयांचक्रे गणान्पंचमहारयान्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອີສະວະຣະໄດ້ຢືນຢັນພະລັງແຫ່ງຄວາມພາກເພຍ ແລະໝັ້ນໃຈວ່າຊະຕາກຳສາມາດຖືກພິຊິດໄດ້; ຈຶ່ງສົ່ງກະຫນົມກະຫນົມ (ຄະນະ) ຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງ—ນັກຮົບໃຫຍ່ຫ້າອົງ.

Verse 53

सोमनंदी नंदिषेणः कालपिंगलकुक्कुटाः । तेद्यापि न निवर्तंते काश्यां जीवामृता यथा

ໂສມນັນດີ, ນັນດິເສນ ແລະ ກາລະປິງກະລະ-ກຸກກຸດ—ກະຫນົມເຫຼົ່ານັ້ນ ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ຈາກກາສີ ປານດັ່ງອະມຣິຕະທີ່ມີຊີວິດ ເປັນອະມະຕະ.

Verse 54

तेपि स्वनाम्ना लिंगानि शंभुसंतुष्टि काम्यया । प्रतिष्ठाप्य स्थिताः काश्यां विश्वनिर्वाणजन्मनि

ພວກເຂົາກໍປາຖະໜາໃຫ້ພຣະສັມພູພໍພຣະໄທ ຈຶ່ງສະຖາປະນາລິງຄະຕາມນາມຂອງຕົນ ແລະພຳນັກຢູ່ໃນກາສີ—ອັນເປັນບ່ອນເກີດແຫ່ງນິຣະວານສຳລັບໂລກທັງປວງ.

Verse 55

सोमनंदीश्वरं दृष्ट्वा लिंगं नंदवने परम् । सोमलोके परानंदं प्राप्नुयाद्भक्तिमान्नरः

ເມື່ອໄດ້ເຫັນລິງຄະອັນສູງສຸດຂອງ ໂສມນັນດີອີສະວະຣະ ໃນນັນທະວະນະ, ຜູ້ມີພັກຕິຈະໄດ້ຮັບປຣະມານັນທະໃນໂສມະໂລກ.

Verse 56

तदुत्तरे विलोक्याथ नंदिषेणेश्वरं नरः । आनंदसेनां संप्राप्य जयेन्मृत्युमपि क्षणात्

ແລ້ວເບິ່ງໄປຂ້າງໜ້າອີກນ້ອຍ ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນນັນດິເສເນສະວະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບອານັນທະເສນາ ແລະໃນພຽງຊົ່ວຂະນະກໍຊະນະແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍໄດ້

Verse 57

कालेश्वरं महालिंगं गंगायाः पश्चिमोत्तरे । प्रणम्य कालपाशेन नो बध्येत कदाचन

ເມື່ອກົດນົບກາເລສະວະ ມະຫາລິງຄະທີ່ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຖືກບ່ວງແຫ່ງກາລະ (ຄວາມຕາຍ) ຜູກມັດໃນເວລາໃດໆ

Verse 58

पिंगलेश्वरमभ्यर्च्य कालेशात्किंचिदुत्तरे । लभते पिंगलज्ञानं येन तन्मयतां व्रजेत्

ເມື່ອບູຊາປິງຄະເລສະວະ ຊຶ່ງຢູ່ເໜືອຈາກກາເລສະເລັກນ້ອຍ ຈະໄດ້ປັນຍາ ‘ປິງຄະລະ’ ດ້ວຍປັນຍານັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຄວາມຫຼອມຮວມເປັນໜຶ່ງກັບສະພາວະສູງສຸດນັ້ນ

Verse 59

कुक्कुटेश्वर लिंगस्य येत्र भक्तिं वितन्वते । कुक्कुटांडाकृतेस्तस्य न ते गर्भमवाप्नुयुः

ຜູ້ໃດທີ່ນັ້ນແຜ່ຂະຫຍາຍພັກຕິຕໍ່ລິງຄະຂອງກຸກກຸເຏສະວະ ອັນມີຮູບດັ່ງໄຂ່ໄກ່ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄັນອີກເລີຍ

Verse 60

स्कंद उवाच । सोमनंदि प्रभृतिषु मुने पंचगणेष्वपि । आनंदकाननं प्राप्य स्थितेषु स्थाणुरब्रवीत्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ! ເມື່ອໂສມານັນດິ ແລະຄະນະກະນະທັງຫ້າໄດ້ເຖິງປ່າອານັນທະກະ ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ສະຖານຸ (ພຣະສິວະ) ຈຶ່ງຕຣັດວາຈາ

Verse 61

कार्यमस्माकमेवैतद्यदि सम्यग्विमृश्यते । अनेनोपाधिनाप्येते तत्र तिष्ठंतु मामकाः

ຖ້າພິຈາລະນາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ວຽກນີ້ແທ້ຈິງເປັນຂອງພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການຈັດວາງນີ້ ຂໍໃຫ້ບໍລິວານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ປະຈໍາທີ່ນັ້ນເທິງ.

Verse 62

प्रमथेषु प्रविष्टेषु मायावीर्यमहत्स्वपि । अहमेव प्रविष्टोस्मि वाराणस्यां न संशयः

ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຖະທັງຫຼາຍເຂົ້າໄປດ້ວຍລິດມາຍາແລະກໍາລັງອັນໃຫຍ່ ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າວາຣານະສີແທ້ໆຄືຂ້າພະເຈົ້າເອງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 63

क्रमेण प्रेषयिष्यामि योस्ति मे स्वपरिच्छदः । तत्र सर्वेषु यातेषु ततो यास्याम्यहं पुनः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງບໍລິວານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປຕາມລໍາດັບ; ເມື່ອທຸກຄົນໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປອີກຄັ້ງ.

Verse 64

संप्रधार्येति हृदये देवदेवेन शूलिना । प्रैषिष्ट प्रमथानां तु ततो गणचतुष्टयम्

ເມື່ອພຣະເທວະເທວາ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ຕັດສິນໃນພຣະຫົວໃຈແລ້ວ ຈຶ່ງສົ່ງກຸ່ມຄະນະສີ່ຕົນຈາກໝູ່ພຣະມະຖະໄປ.

Verse 65

कुंडोदरो मयूराख्यो बाणो गोकर्ण एव च । मायाबलं समाश्रित्य काशीं प्रविविशुर्गणाः

ກຸນໂຑດະຣ ມະຍູຣາຂະຍ ບານ ແລະ ໂກກັນ—ບໍລິວານເຫຼົ່ານີ້ອາໄສພະລັງມາຍາ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ກາສີ.

Verse 66

कृत्वोपायशतं तैस्तु दिवोदासस्य संभ्रमे । यदैकोपि समर्थो न तदा तत्रैव संस्थितम्

ເນື່ອງຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍທີ່ເກີດຈາກດິໂວດາສະ ພວກເຂົາໄດ້ລອງອຸບາຍນັບຮ້ອຍ; ແຕ່ເມື່ອບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ອັນດຽວທີ່ສຳເລັດ ຈຶ່ງຢືນຢັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 67

अपराधशतेष्वीशः केन तुष्यति कर्मणा । संप्रधार्येति ते चक्रुर्लिंगाराधनमुत्तमम्

“ຫຼັງຈາກການລ່ວງເກີນນັບຮ້ອຍ ພຣະເຈົ້າຈະພໍໃຈດ້ວຍກຳໃດ?”—ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມອາຣາທະນາບູຊາລິງຄະອັນສູງສຸດ

Verse 68

एकस्मिञ्शांभवे लिंगे विधिनात्र समर्चिते । क्षमेत्त्र्यक्षोपराधानां शतं मोक्षं च यच्छति

ຖ້າບູຊາລິງຄະຊາມພະວະພຽງອັນດຽວໃນທີ່ນີ້ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ພຣະຜູ້ມີພຣະເນດສາມຈະອະໄພຄວາມຜິດໜຶ່ງຮ້ອຍ ແລະປະທານໂມກສະດ້ວຍ

Verse 69

न तुष्यति तथा शंभुर्यज्ञदानतपोव्रतैः । यथा तुष्येत्सकृल्लिंगे विधिनाभ्यर्चिते सति

ພຣະຊຳພູບໍ່ພໍໃຈເທົ່ານັ້ນດ້ວຍຍັດຍະ ທານ ຕະປະ ແລະວຣະຕະ ເທົ່າກັບການບູຊາລິງຄະພຽງຄັ້ງດຽວຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ

Verse 70

लिंगार्चनविधानज्ञो लिंगार्चनरतः सदा । त्र्यक्ष एव स विज्ञेयः साक्षाद्द्व्यक्षोपि मानवः

ຜູ້ໃດຮູ້ວິທີບູຊາລິງຄະ ແລະຫມັ້ນຄົງໃນການອາຣຈະນາລິງຄະຢູ່ເສມອ ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າແທ້ຈິງແມ່ນພຣະຜູ້ມີພຣະເນດສາມເອງ—ແມ່ນແຕ່ພາຍນອກເປັນມະນຸດມີສອງຕາ

Verse 71

न गोशतप्रदानेन न स्वर्णशतदानतः । तत्फलं लभ्यते पुंभिर्यत्सकृल्लिंगपूजनात्

ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການຖວາຍງົວຮ້ອຍໂຕ ຫຼືການບໍລິຈາກຄຳຮ້ອຍສ່ວນ; ບຸນຜົນທີ່ມະນຸດໄດ້ຈາກການບູຊາ “ລິງຄະ” ແມ່ນແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍບໍ່ອາດໄດ້ຈາກທານເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 72

अश्वमेधादिभिर्यागैर्न तत्फलमवाप्यते । यत्फलं लभ्यते मर्त्यैर्नित्यं लिंगप्रपूजनात्

ແມ່ນແຕ່ການປະກອບຍັດຍາຄືອັດສະວະເມດະ ແລະອື່ນໆ ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນນັ້ນ; ຜົນທີ່ມະນຸດໄດ້ຈາກການບູຊາ “ລິງຄະ” ທຸກມື້ດ້ວຍສັດທາແລະຄວາມເພັງພະຍາຍາມ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຜົນສູງສຸດ।

Verse 73

स्नापयित्वा विधानेन यो लिंगस्नपनोदकम् । त्रिः पिबेत्त्रिविधं पापं तस्येहाशु प्रणश्यति

ເມື່ອອາບນ້ຳລິງຄະຕາມພິທີແລ້ວ ຜູ້ໃດດື່ມນ້ຳສົງລິງຄະນັ້ນສາມເທື່ອ ບາບສາມປະເພດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສູນສິ້ນໄປຢ່າງໄວ ໃນໂລກນີ້ເອງ।

Verse 74

लिंग स्नपनवार्भिर्यः कुर्यान्मूर्ध्न्यभिषेचनम् । गंगास्नानफलं तस्य जायतेत्र विपाप्मनः

ຜູ້ໃດນຳນ້ຳສົງລິງຄະມາລາດເທິງສີສະເປັນອະພິເສກ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບ ແລະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໃນທີ່ນີ້ເອງ।

Verse 75

लिंगं समर्चितं दृष्ट्वा यः कुर्यात्प्रणतिं सकृत् । संदेहो जायते तस्य पुनर्देहनिबंधने

ຜູ້ໃດເຫັນລິງຄະທີ່ໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວກົ້ມນົບແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຄວາມສົງໄສຈະເກີດຂຶ້ນວ່າຈະຕ້ອງຖືກຜູກມັດກັບຮ່າງກາຍໃໝ່ອີກຫຼືບໍ່; ຄືການເກີດໃໝ່ບໍ່ແນ່ນອນ।

Verse 76

लिंगं यः स्थापयेद्भक्त्या सप्तजन्मकृतादघात् । मुच्यते नात्र संदेहो विशुद्धः स्वर्गभाग्भवेत्

ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມສັດທາພັກດີ ສ້າງຕັ້ງສິວະລິງຄະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາເຈັດຊາດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ເມື່ອບໍລິສຸດແລ້ວ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສ່ວນໃນສະຫວັນ.

Verse 77

विचार्येति गणैः काश्यां स्वामिद्रोहोपशांतये । प्रतिष्ठितानि लिंगानि महापातकभिंद्यपि

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວ ພວກຄະນະ (Gaṇa) ໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະໃນກາສີ ເພື່ອສະງົບຄວາມຜິດແຫ່ງການທໍລະຍົດຕໍ່ນາຍ; ລິງຄະທີ່ຖືກປະກອບພິທີປະຕິສະຖານນັ້ນ ຍັງທໍາລາຍອໍານາດຂອງມະຫາບາບໄດ້.

Verse 78

कुंडोदरेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा लोलार्कसन्निधौ । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

ເມື່ອໄດ້ເຫັນລິງຄະຂອງກຸນໂຑດາເຣສະວະຣ ໃກ້ໂລລາຣກະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບການເຄົາລົບໃນສິວະໂລກ.

Verse 79

कुंडोदरेश्वराल्लिंगात्प्रतीच्यामसिरोधसि । मयूरेश्वरमभ्यर्च्य न गर्भं प्रतिपद्यते

ທາງຕາເວັນຕົກຂອງລິງຄະກຸນໂຑດາເຣສະວະຣ ຢູ່ເທິງສັນພູທີ່ເອີ້ນວ່າ ອະສິໂຣດະສ ເມື່ອບູຊາມະຢູເຣສະວະຣ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຕົກກັບເຂົ້າສູ່ຄັນອີກ (ໝາຍເຖິງບໍ່ເກີດໃໝ່).

Verse 80

मयूरेशप्रतीच्यां च लिंगं बाणेश्वरं महत् । तस्य दर्शनमात्रेण सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

ແລະທາງຕາເວັນຕົກຂອງມະຢູເຣສະ ມີລິງຄະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຊື່ ບາເນສະວະຣ; ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 81

गोकर्णेशं महालिंगमंतर्गेहस्य पश्चिमे । द्वारे समर्च्य वै काश्यां न विघ्नैरभिभूयते

ໃນນະຄອນກາສີ ຜູ້ໃດບູຊາມະຫາລິງຄ໌ «ໂກກັນເນສະ» ຢ່າງຖືກພິທີ ທີ່ປະຕູດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງເຂດພາຍໃນ ຍ່ອມບໍ່ຖືກອຸປະສັກຄອບງຳ।

Verse 82

गोकर्णेश्वर भक्तस्य पंचत्व समये सति । ज्ञानभ्रंशो न जायेत क्वचिदप्यंतमृच्छतः

ສໍາລັບຜູ້ສັດທາຕໍ່ «ໂກກັນເນສະວະຣະ» ເມື່ອເຖິງເວລາກັບຄືນສູ່ທາດທັງຫ້າ (ຄືຄວາມຕາຍ) ຍ່ອມບໍ່ເກີດຄວາມເສື່ອມຂອງປັນຍາທາງທຳ ແມ່ນແຕ່ຍາມໃກ້ສິ້ນສຸດ।

Verse 83

स्कंद उवाच । चिरयत्सुगणेष्वेषु चतुर्ष्वपिगणेश्वरः । महिमानं महत्त्वं तु तत्काश्याः पर्यवर्णयत्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໃນບັນດາຄະນະອັນດີເລີດທັງສີ່ນີ້ «ຄະເນສະວະຣະ» ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ ໄດ້ພັນລະນາມະຫິມາ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກາສີນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 84

वैष्णव्या मायया विश्वं भ्राम्येतात्र ययाखिलम् । ध्रुवं मूर्तिमती सैषा काशी विश्वैकमोहिनी

ໂດຍ «ໄວສະນະວີ ມາຍາ» ອັນເຮັດໃຫ້ສັບພະຈັກກະວານພາກັນຫຼົງວົນ ໂລກນີ້ຈຶ່ງຖືກຫຼອກລວງຢູ່ນີ້. ແທ້ຈິງ ມາຍານັ້ນເອງໄດ້ປາກົດເປັນຮູບກາຍເປັນ «ກາສີ» ຜູ້ເປັນມະໂຫລກອັນເອກະຂອງທົ່ວຈັກກະວານ।

Verse 85

अपास्य सोदरान्दारान्पुत्रं क्षेत्रं गृहं वसु । अप्यंगीकृत्य निधनं सर्वे काशीमुपासते

ລະທິ້ງພີ່ນ້ອງ ເມຍ ລູກ ທີ່ດິນ ເຮືອນ ແລະຊັບສິນ—ແມ່ນແຕ່ຍອມຮັບຄວາມຕາຍເອງ—ຜູ້ຄົນກໍຍັງຄົງອຸປາສະນາ «ກາສີ» ຢູ່ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 86

मरणादपि नो काश्यां भयं यत्र मनागपि । गणास्तत्र तु तिष्ठंतः कुतो मत्तोपि बिभ्यति

ໃນກາສີ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຕາຍ. ເມື່ອພວກຄະນາ (Gaṇa) ອັນເທວະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຢ້ານແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

Verse 87

मरणं मंगलं यत्र विभूतिर्यत्र भूषणम् । कौपीनं यत्र कौशेयं काशी कुत्रोपमीयते

ທີ່ໃດຄວາມຕາຍເອງກໍເປັນມົງຄຸນ; ທີ່ໃດວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ເປັນເຄື່ອງປະດັບ; ທີ່ໃດຜ້າຄອປີນັງດຸຈຜ້າໄໝ—ກາສີຈະເທົ່າທຽມກັບບ່ອນໃດໄດ້?

Verse 88

निर्वाणरमणी यत्र रंकं वाऽरंकमेव वा । ब्राह्मणं वा श्वपाकं वा वृणीते प्रांत्यभूषणम्

ທີ່ນັ້ນ ນິຣວານ ດຸຈເຈົ້າສາວຜູ້ເມດຕາ ເລືອກຜູ້ໃດກໍໄດ້ຕາມປະສົງ: ຈະທຸກຍາກຫຼືບໍ່ທຸກຍາກ, ຈະເປັນພຣາຫມະນະຫຼືແມ່ນສະວະປາກະ ກໍຮັບເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງແດນຂອງນາງ

Verse 89

मृतानां यत्र जंतूनां निर्वाणपदमृच्छताम् । कोट्यंशेनापि न समा अपि शक्रादयः सुराः

ທີ່ໃດສັດທັງຫຼາຍທີ່ຕາຍແລ້ວ ໄດ້ບັນລຸຕຳແໜ່ງນິຣວານ—ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ສັກກະ (ອິນທຣາ) ກໍບໍ່ເທົ່າທຽມພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ເສດໜຶ່ງໃນລ້ານກໍບໍ່ທັນ

Verse 90

यत्र काश्यां मृतो जंतुर्ब्रह्मनारायणादिभिः । प्रबद्ध मूर्धांजलिभिर्नमस्येतातियत्नतः

ທີ່ໃດໃນກາສີ ສັດຜູ້ຕາຍແລ້ວ ໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຢ່າງຍິ່ງຈາກພຣະພຣະຫມາ, ນາຣາຍະນະ ແລະເທວະອື່ນໆ—ໂດຍປະນົມມືໄວ້ເທິງສີສະ

Verse 91

यत्र काश्यां शवत्वेपि जंतुर्नाशुचितां व्रजेत् । अतस्तत्कर्णसंस्पर्शं करोम्यहमपि स्वयम्

ທີ່ກາສີ ແມ່ນແຕ່ໃນສະພາບດັ່ງສົບ ສັດມີຊີວິດກໍບໍ່ຕົກໃນຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກະທຳການແຕະຫູຂອງເຂົາດ້ວຍຕົນເອງ

Verse 92

यस्तु काशीति काशीति द्विस्त्रिर्जपति पुण्यवान् । अपि सर्वपवित्रेभ्यः स पवित्रतरो महान्

ແຕ່ຜູ້ໃດມີບຸນ ທ່ອງຈຳ ‘ກາສີ, ກາສີ’ ສອງຫຼືສາມເທື່ອ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ບໍລິສຸດກວ່າຜູ້ຊຳລະທັງປວງ

Verse 93

येन काशी हृदि ध्याता येन काशीह सेविता । तेनाहं हृदि संध्यातस्तेनाहं सेवितः सदा

ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາກາສີໃນດວງໃຈ ແລະຜູ້ໃດທີ່ຮັບໃຊ້ກາສີຢູ່ນີ້—ໂດຍຜູ້ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກລະລຶກໃນໃຈ; ໂດຍຜູ້ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກບູຊາຮັບໃຊ້ເສມອ

Verse 94

काशीं यः सेवते जंतुर्निर्विकल्पेन चेतसा । तमहं हृदये नित्यं धारयामि प्रयत्नतः

ຜູ້ມີຊີວິດໃດຮັບໃຊ້ກາສີດ້ວຍຈິດທີ່ບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກຮັກສາເຂົາໄວ້ໃນດວງໃຈຕະຫຼອດ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ

Verse 95

स्वयं वस्तुमशक्तोपि वासयेत्तीर्थवासिनम् । अप्येकमपि मूल्येन स वस्तुःफलभाग्ध्रुवम्

ແມ່ນແຕ່ຕົນເອງບໍ່ສາມາດພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ ກໍຄວນໃຫ້ທີ່ພັກແກ່ຜູ້ເດີນທາງບຸນຜູ້ພັກຢູ່ຕີຣຖະ; ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄ່າຂອງຊັບສິນພຽງຊິ້ນດຽວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການພັກອັນສັກສິດນັ້ນແນ່ນອນ

Verse 96

काश्यां वसंति ये धीरा आपंचत्व विनिश्चयाः । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेया वंद्याः पूज्यास्त एव हि

ຜູ້ມີປັນຍາແລະຄວາມໝັ້ນຄົງຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນກາສີ ແລະໄດ້ກຳນົດແນ່ນອນຖຶງພາວະທີ່ເກີນກວ່າປັນຈະຕະວະ (ຫ້າພາວະໂລກ) ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີຊີວິດ; ແທ້ຈິງ ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມແລະບູຊາ।

Verse 97

इत्थं विमृश्य बहुशः स्थाणुर्वाराणसीगुणान् । गणानन्यान्समाहूय प्राहिणोत्प्रीतिपूर्वकम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາຄຸນຄ່າຂອງວາຣານະສີຊ້ຳໆ ສຖານຸ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ເອີ້ນກຸ່ມກະນະອື່ນໆມາ ແລ້ວສົ່ງໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິແລະໄມຕຣີ

Verse 98

तारकत्वं समागच्छ गच्छाति स्वच्छमानस । दिवोदासो वृषावासो यामधीष्टे वरां पुरीम्

“ຈົ່ງບັນລຸພາວະເປັນ ຕາຣະກະ (ຜູ້ກູ້ໄພ ແລະຜູ້ນຳທາງ); ຈົ່ງໄປດ້ວຍໃຈທີ່ບໍລິສຸດ. ນະຄອນອັນປະເສີດນັ້ນ ທີ່ດິໂວດາສ—ວຶສາວາສ—ເປັນຜູ້ອະທິສະຖານ...”

Verse 99

तिलपर्ण स्धूलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

ຕິລະປັນນະ, ສຖູລະກັນນະ, ດຣຶມິຈັນຑະ, ປຣະພາມະຍະ; ສຸເກສະ, ວິນດະເຕ, ຊາກະ, ກະປາຣດິນ ແລະ ປິງກະລາກສະກະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມຂອງກະນະ

Verse 100

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्ष भारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमकलांगलिन्

ວີຣະພັດຣະ, ກິຣາຕາຂະຍະ, ຈະຕຸຣະມຸຂະ, ນິກຸມພະກະ; ປັນຈາກສະ, ພາຣະພູຕາຂະຍະ, ຕຣະຍັກສະ ແລະ ກເຩມະກະລາງກະລິນ—ເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກນັບເປັນກະນະເຊັ່ນກັນ

Verse 110

नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् । भूतधात्र्यास्तथा भारो यथा स्वामिद्रुहां महान्

ບໍ່ແມ່ນພູເຂົາ ບໍ່ແມ່ນມະຫາສະໝຸດ ຫຼືຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ທີ່ຖ່ວງໜັກແກ່ພຣະທຣະນີ ຜູ້ອຸ້ມຊູສັດທັງປວງ; ແຕ່ໜັກຍິ່ງຄືພາລະອັນໃຫຍ່ຂອງຜູ້ທີ່ຫັກຫຼັງຕໍ່ນາຍຂອງຕົນເອງ।

Verse 120

तारकेशं महालिंगं तारकाख्यो गणोत्तमः । तारकज्ञानदं पुंसां मुनेऽद्यापि समर्चयेत्

ໂອ ມຸນີ, ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຄວນບູຊາຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ມະຫາລິງຄະນາມ “ຕາຣະເກສະ” ພ້ອມກັບຄະນະຜູ້ປະເສີດນາມ “ຕາຣະກະ”; ເພາະມັນປະທານ “ຕາຣະກະ-ຍານ” ອັນເປັນປັນຍາເພື່ອຄວາມພົ້ນທຸກແກ່ມະນຸດທັງຫຼາຍ।