Adhyaya 40

Verse 1

अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद पार्वतीश समुद्भवम् । कथयेह यदुद्दिष्टं भवता प्रागघापहम्

ອະກັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານໃນດວງໃຈຂອງປາຣະວະຕີ, ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປາຣະວະຕີ, ຂໍຈົ່ງເລົ່າທີ່ນີ້ ຕາມທີ່ທ່ານເຄີຍຊີ້ໄວ້ກ່ອນ—ຄຳເລົ່າທີ່ກຳຈັດບາບ»।

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्ते यदा मेना हिमाचलपतिव्रता । गिरींद्रजां सुतामाह पुत्रि तेस्य महेशितुः

ສະກັນດະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ອະກັສເຕ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມນາ ຜູ້ຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ສາມີຂອງນາງ ຄື ຮິມາຈະລະ, ໄດ້ກ່າວກັບລູກສາວ ກິຣີນດຣະຈາ ວ່າ: ‘ລູກເອີຍ, ກ່ຽວກັບພຣະມະເຫສະວະຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ…’»।

Verse 3

किं स्थानं वसतिर्वा का को बंधुर्वेत्सि किंचन । प्रायो गृहं न जामातुरस्य कोपि च कुत्रचित्

«ພຣະອົງຢູ່ສະຖານທີ່ໃດ? ທີ່ພັກອາໄສຂອງພຣະອົງເປັນແນວໃດ? ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງແມ່ນໃຜ—ເຈົ້າຮູ້ຫຍັງບ້າງບໍ? ໂດຍທົ່ວໄປ ເຮືອນຂອງລູກເຂີຍ ບໍ່ມີໃຜຮູ້ແນ່ນອນ ຢູ່ໃສກໍຕາມ»។

Verse 4

निशम्येति वचो मातुरतिह्रीणा गिरींद्रजा । आसाद्यावसरं शंभुं नत्वा गौरी व्यजिज्ञपत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງແມ່ ກິຣີນດຣະຈາ (ເກົາຣີ) ກໍອາຍຢ່າງຫນັກ; ນາງຄອຍໂອກາດເຂົ້າໄປພົບພຣະຊັມພູ, ກໍກາບນົບ ແລະແຈ້ງຄຳຂໍຂອງນາງອອກໄປ।

Verse 5

मया श्वश्रूगृहं कांत गम्यमद्य विनिश्चितम् । नाथात्र नैव वस्तव्यं नय मां स्वं निकेतनम्

ໂອ ຄູ່ຮັກຂອງຂ້າ! ມື້ນີ້ຂ້າໄດ້ຕັດສິນແນ່ນອນວ່າຈະໄປເຮືອນແມ່ຜົວ. ໂອ ພຣະນາຖ, ຂ້າບໍ່ຄວນຢູ່ທີ່ນີ້—ຂໍນຳຂ້າໄປສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 6

गिरींद्रजागिरं श्रुत्वा गिरीश इति तत्त्ववित् । हित्वा हिमगिरिं प्राप्तो निजमानंदकाननम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງເຊີນຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ, ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອົງເຈົ້າແຫ່ງພູ—ໄດ້ລະທິ້ງຫິມາລະຍະ ແລະມາຮອດປ່າແຫ່ງຄວາມປິຕິຂອງພຣະອົງ, ອານັນດະວະນະ (ກາສີ).

Verse 7

प्राप्यानंदवनं देवी परमानंदकारणम् । विस्मृत्य पितृसंवासं जाता चानंदरूपिणी

ເມື່ອເທວີໄດ້ຮອດອານັນດະວະນະ—ຕົ້ນເຫດແຫ່ງຄວາມປິຕິສູງສຸດ—ນາງກໍລືມແມ່ນແຕ່ການຢູ່ຮ່ວມໃນເຮືອນພໍ່ ແລະກາຍເປັນຮູບແຫ່ງອານັນດະເອງ.

Verse 8

अथ विज्ञापयांचक्रे गौरी गिरिशमेकदा । अच्छिन्नानंदसंदोहः कुतः क्षेत्रेऽत्र तद्वद

ຕໍ່ມາ ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະນາງໂກຣີໄດ້ທູນຖາມພຣະຄິຣີຊະວ່າ: “ຂໍພຣະອົງໂປຣດບອກ—ເປັນເຫດໃດໃນກະເສດສັກສິດນີ້ ຈຶ່ງມີກອງອານັນດະອັນບໍ່ຂາດສາຍ?”

Verse 9

इति गौरीरितं श्रुत्वा प्रत्युवाच पिनाकधृक् । पंचक्रोशपरीमाणे क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसद्मनि

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງໂກຣີ, ຜູ້ຖືພິນາກະໄດ້ຕອບວ່າ: “ໃນກະເສດນີ້—ມີຂອບເຂດເທົ່າປັນຈະກຣົດ—ອັນເປັນເຮືອນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ…”

Verse 10

तिलांतरं न देव्यस्ति विना लिंगं हि कुत्रचित् । एकैकं परितो लिंगं क्रोशं क्रोशं च यावनिः

ໂອ ເທວີ, ທີ່ນີ້ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຊ່ອງວ່າງຂະໜາດເມັດງາ ທີ່ບໍ່ມີລິງຄະ. ຮອບດ້ານມີລິງຄະຕັ້ງຕໍ່ເນື່ອງ ໜຶ່ງຕາມໜຶ່ງ ຄໂຣຊະຕໍ່ຄໂຣຊະ ຈົນສຸດແຜ່ນດິນ.

Verse 11

अन्यत्रापि हि सा देवि भवेदानंदकारणम् । अत्रानंदवने देवि परमानंदजन्मनि

ທີ່ອື່ນໆກໍເຊັ່ນກັນ ໂອ ເທວີ, ມັນອາດເປັນເຫດໃຫ້ເກີດອານັນທະ. ແຕ່ທີ່ນີ້ ໃນອານັນທະວະນະ ໂອ ເທວີ, ມັນແມ່ນບ່ອນກໍເກີດຂອງອານັນທະສູງສຸດ.

Verse 12

परमानंदरूपाणि संति लिंगान्यनेकशः । चतुर्दशसु लोकेषु कृतिनो ये वसंति हि

ລິງຄະທີ່ເປັນຮູບແຫ່ງອານັນທະສູງສຸດ ມີຢູ່ຫຼາຍຫານັບບໍ່ຖ້ວນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນສິບສີ່ໂລກ ບັນດາຜູ້ມີບຸນຍ໌ກໍອາໄສຢູ່…

Verse 13

तैः स्वनाम्नेह लिंगानि कृत्वाऽपि कृतकृत्यता । अत्र येन महादेवि लिंगं संस्थापितं मम

ໂດຍພວກເຂົາ ໄດ້ສ້າງລິງຄະໃນທີ່ນີ້ ໃນນາມຂອງຕົນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຄວາມສຳເລັດສົມບູນ. ແຕ່ໂອ ມະຫາເທວີ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສະຖາປະນາລິງຄະຂອງຂ້າໃນທີ່ນີ້…

Verse 14

वेत्ति तच्छ्रेयसः संख्यां शेषोपि न विशेषवित्

ຈຳນວນແຫ່ງບຸນນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຈະນັບ—ບໍ່ມີໃຜຮູ້ໄດ້; ແມ່ນແຕ່ ເສສະ (Śeṣa) ກໍບໍ່ຮູ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 15

परिच्छेदव्यतीतस्यानंदस्य परकारणम् । अतस्त्विदं परं क्षेत्रं लिर्गैर्भूयोभिरद्रिजे

ນີ້ແມ່ນເຫດປັດໃຈສູງສຸດຂອງອານັນທະ ທີ່ເກີນພົ້ນຂອບເຂດທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ, ນີ້ແມ່ນກະເສດສັກສິດສູງສຸດ ອຸດົມດ້ວຍລິງຄະຫຼາຍຍິ່ງ.

Verse 16

निशम्येति महादेवी पुनः पादौ प्रणम्य च । देह्यनुज्ञां महादेव लिंगसंस्थापनाय मे

ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ພຣະເທວີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດອີກຄັ້ງ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວ, ຂໍພຣະອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າສ້າງຕັ້ງລິງຄະ.”

Verse 17

पत्युराज्ञां समासाद्य यच्छेच्छ्रेयः पतिव्रता । न तस्याः श्रेयसो हानिः संवर्तेपि कदाचन

ແມ່ຍິງຜູ້ຈົ່ງຮັກສາພັນທະຕໍ່ຜົວ (ປະຕິວຣະຕາ) ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳອະນຸຍາດຈາກຜົວແລ້ວ ຍ່ອມປະພຶດສິ່ງໃດກໍໄດ້ທີ່ເປັນມົນຄຸນທາງທຳ. ບຸນກຸສົນຂອງນາງບໍ່ເຄີຍຫຼຸດລົງ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມສຳວັດກັບ.

Verse 18

इति प्रसाद्य देवेशमाज्ञां प्राप्य महेशितुः । लिंगं संस्थापितं गौर्या महादेव समीपतः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເທວເອກຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງພໍໃຈ ແລະໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຍາດຈາກພຣະມະເຫສະວະຣະ, ນາງເກົາຣີໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະໃກ້ພຣະມະຫາເທວ.

Verse 19

तल्लिंगदर्शनात्पुंसां ब्रह्महत्यादिपातकम् । विलीयेत न संदेहो देहबंधोपि नो पुनः

ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນລິງຄະນັ້ນ ບາບຂອງມະນຸດ—ເລີ່ມຈາກບາບຂ້າພຣາຫມັນ (brahmahatyā) ແລະອື່ນໆ—ຍ່ອມລະລາຍສິ້ນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແມ່ນແຕ່ພັນທະຕໍ່ຮ່າງກາຍກໍບໍ່ຫວນກັບມາອີກ.

Verse 20

तत्र लिंगे वरो दत्तो देवदेवेन यः पुनः । निशामय मुने तं तु भक्तानां हितकाम्यया

ທີ່ນັ້ນ ພຣະເທວະເທວາ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ) ໄດ້ປະທານພອນແກ່ລິງຄະນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ທ່ານມຸນີ, ພອນນັ້ນກ່າວເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ.

Verse 21

लिंगं यः पार्वतीशाख्यं काश्यां संपूजयिष्यति । तद्देहावसितिं प्राप्य काशीलिंगं भविष्यति

ຜູ້ໃດໃນນະຄອນກາສີ ບູຊາລິງຄະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ປາຣະວະຕີອີຊະ» ເມື່ອຮ່າງກາຍນີ້ສິ້ນສຸດ ຈະກາຍເປັນ «ລິງຄະແຫ່ງກາສີ».

Verse 22

काशीलिंगत्वमासाद्य मामेवानुप्रवेक्ष्यति । चैत्रशुक्लतृतीयायां पार्वतीशसमर्चनात्

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນ «ລິງຄະແຫ່ງກາສີ» ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະເຂົ້າສູ່ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວ; ເນື່ອງຈາກການບູຊາປາຣະວະຕີອີຊະ ໃນວັນທີ 3 ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນໄຈຕຣະ.

Verse 23

इह सौभाग्यमाप्नोति परत्र च शुभां गतिम् । पार्वतीश्वरमाराध्य योषिद्वा पुरुषोपि वा

ຜູ້ໃດບໍລິການບູຊາປາຣະວະຕີອີຊະວະຣະ ຈະໄດ້ຮັບສິຣິມົງຄຸນໃນໂລກນີ້ ແລະໄດ້ຄະຕິອັນດີງາມໃນໂລກໜ້າ, ຈະເປັນຍິງຫຼືຊາຍກໍຕາມ.

Verse 24

न गर्भमाविशेद्भूयो भवेत्सौभाग्यभाजनम् । पार्वतीशस्य लिंगस्य नामापि परिगृह्णतः

ຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ຮັບເອົາ (ຫຼືເອີ້ນຂານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ) ນາມຂອງລິງຄະປາຣະວະຕີອີຊະ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເຂົ້າສູ່ຄັນອີກ ແລະຈະເປັນພາຊະນະແຫ່ງສິຣິມົງຄຸນ.

Verse 25

अपि जन्मसहस्रस्य पापं क्षयति तत्क्षणात् । पार्वतीशस्य माहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । ऐहिकामुष्मिकान्कामान्स प्राप्स्यति महामतिः

ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາຈາກການເກີດພັນໆຊາດ ກໍຖືກທຳລາຍໃນພິບຕາ. ຜູ້ປະເສີດຜູ້ຟັງມະຫິມາຂອງ ປາຣະວະຕີອີຊະ (ພຣະສິວະ) ຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາດຖະໜາທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ।

Verse 90

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे पार्वतीशवर्णनं नाम नवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ອັນສັກສິດ—ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ, ພາກທີ 4, ໃນ ອຸຕຕະຣາດະ ຂອງ ກາສີຂັນດະ—ບົດທີ 90 ຊື່ “ການພັນລະນາປາຣະວະຕີອີຊະ (ພຣະສິວະ)” ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।