Adhyaya 45

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे यथा स्कंदेन भाषितम् । भविष्यं मम तस्याग्रे कुंभयोने महामते

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງເຖີດ ສູຕະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຕາມທີ່ສະກັນດະໄດ້ກ່າວ. (ຈົ່ງຟັງ) ອະນາຄົດອັນເກີ່ຍວກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຕໍ່ໜ້າ ກຸມພະໂຍນິ ອະກັສຕະຍະ ຜູ້ມີປັນຍາສູງ—ຜູ້ເກີດຈາກໝໍ້.

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाभाग त्वं मैत्रावरुणे मुने । पाराशर्यो मुनिवरो यथा मोहमुपैष्यति

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ໄມຕຣາວະຣຸນ (ອະກັດສະຕະ). ຈົ່ງຟັງວ່າ ມຸນີວະຣະ ປາຣາຊາຣະຍ (ວະຍາສະ) ຈະເຂົ້າສູ່ມໍຫະແນວໃດ.

Verse 3

व्यस्य वेदान्महाबुद्धिर्नाना शाखा प्रभेदतः । अष्टादशपुराणानि सूतादीन्परिपाठ्य च

ພຣະຍາສະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ໄດ້ຈັດວາງພຣະເວດາໃຫ້ເປັນຫຼາຍສາຂາ ແລະຫຼາຍການແບ່ງຢ່າງ. ທ່ານຍັງໃຫ້ສູຕະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ສອນແລະສວດທ່ອງປຸຣານະທັງ 18 ຢ່າງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 4

श्रुतिस्मृतिपुराणानां रहस्यं यस्त्वचीकरत् । महाभारतसंज्ञं च सर्वलोकमनोहरम्

ທ່ານຜູ້ເປີດເຜີຍຄວາມລຶກລັບພາຍໃນຂອງ ສຣຸຕິ, ສມຣິຕິ ແລະ ປຸຣານະ ທັງຫຼາຍ—ໄດ້ປະພັນຄຳພີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ມະຫາພາຣະຕະ” ອັນງາມຈັບໃຈສັດໂລກທັງປວງ.

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वशांतिकरं परम् । यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति

ນີ້ແມ່ນວິທີອັນສູງສຸດ ທີ່ບັນເທົາບາບທັງປວງ ແລະນຳມາຊຶ່ງສັນຕິພາບທຸກປະການ; ແມ່ນແຕ່ຟັງພຽງຢ່າງດຽວ ບາບການຂ້າພຣາຫມະນະກໍສູນສິ້ນໄປ.

Verse 6

एकदा स मुनिः श्रीमान्पर्यटन्पृथिवीतले । संप्राप्तो नैमिषारण्यं यत्र संति मुनीश्वराः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ມຸນີຜູ້ສະຫງ່າງາມນັ້ນ ໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໄປຕາມພື້ນພິພົບ; ແລ້ວກໍໄດ້ມາຮອດ ໄນມິສາຣັນຍະ ບ່ອນທີ່ບັນດາມຸນີເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ພຳນັກຢູ່.

Verse 7

अष्टाशीतिसहस्राणि शौनकाद्यास्तपोधनाः । त्रिपुंड्रितमहाभाला लसद्रुद्राक्षमालिनः

ມີນັກບຳເນັດຕະປະ 88,000 ອົງ ນຳໂດຍ ຊົນະກະ ຜູ້ມີຊັບແຫ່ງຕະປະ; ໜ້າຜາກກວ້າງມີຕຣິປຸນດຣະ (ຂີ້ເຖົ່າສາມເສັ້ນ) ແລະສວມມາລາລຸດຣາກຊະທີ່ສົ່ງປະກາຍ។

Verse 8

विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् । लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्

ພວກເຂົາຖືຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ (ວິບູຕິ) ດ້ວຍພັກຕິ, ຍິນດີໃນການສວດຈະປະຮຸດຣະສູກຕະ; ຈົມຢູ່ໃນການບູຊາລິງຄະ ແລະເຄົາລົບຕໍ່ນາມ «ຊິວະ» ດ້ວຍຄວາມອາດອອນ.

Verse 9

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । इति ब्रुवाणान्सततं परिनिश्चितमानसान्

«ວິສເວຊະ ແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ປະທານໂມກຊະ—ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນແທ້!» ພວກເຂົາເວົ້າຢູ່ເສມອ ດ້ວຍໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງໃນຄວາມເຊື່ອ.

Verse 10

विलोक्य स मुनिर्व्यासस्तासर्वान्गिरिशात्मनः । उत्क्षिप्य तर्जनीमुच्चैः प्रोवाचेदं वचः पुनः

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາທັງໝົດ—ຜູ້ມີຈິດວິນຍານອຸທິດແດ່ ກິຣີຊະ—ມຸນີ ວະຍາສະ ຍົກນິ້ວຊີ້ຂຶ້ນສູງ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້ອີກຄັ້ງດ້ວຍສຽງດັງ.

Verse 11

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

ໄດ້ຄົນຄວ້າຜ່ານຕາຂ່າຍແຫ່ງຖ້ອຍຄຳ ແລະພິຈາລະນາຊ້ຳໆຫຼາຍທາງ ຂໍ້ສະຫຼຸບອັນດຽວນີ້ແມ່ນຮູ້ແນ່: ຮະຣິ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແມ່ນຜູ້ຄວນບຳເນັດຮັບໃຊ້.

Verse 12

वेदे रामायणे चैव पुराणेषु च भारते । आदिमध्यावसानेषु हरिरेकोऽत्र नापरः

ໃນເວດ, ໃນຣາມາຍະນະ, ໃນປຸຣານະ ແລະໃນພາຣະຕະ—ທັງຕົ້ນ ກາງ ທ້າຍ—ທີ່ນີ້ສອນແຕ່ພຣະຫຣິພຽງອົງດຽວ; ບໍ່ມີອື່ນໃດ.

Verse 13

सत्यं सत्यं त्रिसत्यं पुनः सत्यं न मृषा पुनः । न वेदादपरं शास्त्रं न देवोच्युततः परः

ຈິງແທ້, ຈິງແທ້, ຈິງແທ້ສາມຄັ້ງ; ອີກຄັ້ງກໍຈິງແທ້ ແລະບໍ່ແມ່ນຄຳຫລອກ. ບໍ່ມີຄຳພີໃດສູງກວ່າເວດ, ແລະບໍ່ມີເທວະໃດສູງກວ່າອັຈຍຸຕະ (ວິສນຸ).

Verse 14

लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः । एक एव हि लक्ष्मीशस्ततो ध्येयो न चापरः

ບໍ່ມີຜູ້ໃດນອກຈາກພຣະເຈົ້າແຫ່ງລັກສະມີ ທີ່ປະທານຄວາມສຳເລັດທັງປວງ; ແລະພຣະອົງຍັງປະທານການຫຼຸດພົ້ນ. ແທ້ຈິງ ລັກສະມີຊະມີພຽງອົງດຽວ—ດັ່ງນັ້ນຄວນເພ່ງພິຈາລະນາພຣະອົງພຽງອົງດຽວ ບໍ່ແມ່ນອື່ນ.

Verse 15

भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात् । तस्माच्चतुर्भुजो नित्यं सेवनीयः सुखेप्सुभिः

ເພື່ອຄວາມສຸກແລະເພື່ອການຫຼຸດພົ້ນ—ທັງໃນນີ້ແລະທີ່ອື່ນ—ບໍ່ມີຜູ້ໃຫ້ນອກຈາກຊະນາຣະດະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ ຄວນຖືກຮັບໃຊ້ບູຊາເປັນນິດ ໂດຍຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມສຸກອັນແທ້.

Verse 16

विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः । संसारचक्रे गहने ते विशंति पुनःपुनः

ລະທິ້ງເກສະວະແລ້ວ ຜູ້ປັນຍານ້ອຍທີ່ໄປຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ ຈະຕົກເຂົ້າໄປອີກແລ້ວອີກ ໃນວົງລໍ້ສັງສານອັນທຶບທົ່ມ.

Verse 17

एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः । तं सेवमानः सततं सेव्यस्त्रिजगतां भवेत्

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງມີພຽງອົງດຽວ—ຮຣິສີເກຊະ ຜູ້ສູງກວ່າຄວາມສູງທັງປວງ. ຜູ້ໃດຮັບໃຊ້ພຣະອົງຢ່າງສະເໝີ ຈະເປັນຜູ້ຄວນໃຫ້ສາມໂລກນັບຖືແລະບູຊາ.

Verse 18

एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः । एकः कामप्रदश्चक्री त्वेको मोक्षप्रदोच्युतः

ວິສນຸອົງດຽວເປັນຜູ້ປະທານທຳ; ຮຣິອົງດຽວເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຮັ່ງມີຫຼາຍປະການ. ພຣະອົງຜູ້ຖືຈັກຣາອົງດຽວປະທານຄວາມປາຖະໜາ; ອະຈຸຕະອົງດຽວໄດ້ຮັບກ່າວວ່າປະທານໂມກຂະ.

Verse 19

शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते । ते सद्भिश्च बहिष्कार्या वेदहीना यथा द्विजाः

ຜູ້ໃດລະທິ້ງຊາຣັງກິນ (ວິສນຸຜູ້ຖືຄັນທະນູຊາຣັງກະ) ແລ້ວໄປນະມັດສະການເທວະອື່ນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຄວນໃຫ້ຜູ້ດີງາມຫຼີກເວັ້ນ, ເຫມືອນດວິຈະທີ່ຂາດເວດ.

Verse 20

श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः । प्रवेपमानहृदयाः परिप्रोचुरिदं वचः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງວຽາສະ ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນໄນມິຊາຣັນຍະ ມີໃຈສັ່ນຫວັ່ນ ແລ້ວຈຶ່ງທູນຖາມດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດັ່ງນີ້.

Verse 21

ऋषय ऊचुः । पाराशर्य मुने मान्यस्त्वमस्माकं महामते । यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्

ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: ໂອ ປາຣາຊາຣະຍະ ມຸນີ, ທ່ານເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນັບຖືໃນຫມູ່ພວກເຮົາ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່. ເພາະວ່າເວດາທັງຫຼາຍຖືກທ່ານຈັດແຈງແບ່ງປັນ, ແລະທ່ານກໍຮູ້ພຸຣານະທັງປວງດ້ວຍ.

Verse 22

यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै । धर्मार्थकाममोक्षाणां विनिश्चयकृतो ध्रुवम्

ເນື່ອງຈາກທ່ານເປັນຜູ້ປະພັນມະຫາພາຣະຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທ່ານຈຶ່ງເປັນຜູ້ກຳນົດຢ່າງແນ່ນອນເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບແທ້ຂອງ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກສະ।

Verse 23

तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत । भवता यत्प्रतिज्ञातं निश्चित्योक्षिप्यतर्जनीम्

“ໂອ ບຸດແຫ່ງສັດຍະວະຕີ (ວະຍາສະ) ທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຜູ້ໃດຈະໂກດໄດ້ຫນັກກວ່າທ່ານ? ເມື່ອທ່ານໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ນອນຕາມຄຳປະຕິຍານຂອງຕົນ ທ່ານຍົກນິ້ວຊີ້ຂຶ້ນຢ່າງເຂັ້ມຂັງເພື່ອເນັ້ນຄຳ.”

Verse 24

अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि । प्रतिज्ञा तस्य वचसस्तव श्रद्धा भवेत्तदा

“ໃນເລື່ອງນີ້ ບັນດານັກຮຽນໜຸ່ມໆຢູ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຖືຢ່າງເຕັມທີ. ພວກເຂົາຈະມີສັດທາໃນຄຳຂອງທ່ານ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຄຳນັ້ນກາຍເປັນປະຕິຍານທີ່ຖືກຮັກສາໃນການກະທຳ.”

Verse 25

यदाऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः

“ເມື່ອໃນອານັນດະວະນະ—ປ່າແຫ່ງຄວາມປິຕິຂອງສັມພູ (ພຣະສິວະ)—ທ່ານໄດ້ປະກາດຄຳຂອງທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງ…”

Verse 26

गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् । न तत्र युगधर्मोस्ति न च लग्ना वसुंधरा

“ໄປເຖິງວາຣານະສີ ໂອ ວະຍາສະ ບ່ອນທີ່ວິສເວສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ທີ່ນັ້ນ ຂໍ້ຈຳກັດແຫ່ງທັມມະຂອງຍຸກບໍ່ຄອບງຳ ແລະແຜ່ນດິນກໍບໍ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຂອບເຂດທົ່ວໄປ.”

Verse 27

इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि । जगाम तूर्णं सहितः स्वशिष्यैरयुतोन्मितैः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ມຸນີວະຍາສະ—ໃນໃຈມີຄວາມສັ່ນໄຫວນ້ອຍໆ ດັ່ງຄືມີຄວາມໂກດ—ຈຶ່ງອອກເດີນທາງຢ່າງໄວ ພ້ອມດ້ວຍສິດຂອງຕົນຈໍານວນນັບບໍ່ຖ້ວນ।

Verse 28

प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे । श्रीमन्माधवमभ्यर्च्य ययौ पादोदकं ततः

ເມື່ອມາຮອດວາຣານະສີ ວະຍາສະໄດ້ອາບນ້ໍາໃນຫຼຸມນ້ໍາປັນຈະນະດະ। ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ບູຊາພຣະມາທະວະຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຕໍ່ເພື່ອຮັບນ້ໍາພຣະບາດ (ປາໂດດະກະ) ອັນສັກສິດ।

Verse 29

तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम् । पंचरात्रं ततः कृत्वा वैष्णवैरभिनंदितः

ທີ່ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປະຕິບັດການອາບນ້ໍາ ແລະພິທີວິນັຍອື່ນໆ ພ້ອມທັງໄດ້ດາຣະຊັນພຣະອາດິເກສະວະ। ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖືພິທີປັນຈະຣາຕຣະ ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກວາຍສະນະວະທັງຫຼາຍ।

Verse 30

अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः । जयविष्णो हृषीकेश गोविंद मधुसूदन

ເມື່ອສຽງສັງຂ໌ຖືກເປົ່າດັງຂຶ້ນທັງຂ້າງໜ້າແລະຂ້າງຫຼັງ ທ່ານກໍປິຕິຍິນດີ. ແລ້ວພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ: “ຊະນະແດ່ພຣະວິສະນຸ—ໂອ ຮຣິສີເກສະ, ໂກວິນດະ, ມະທຸສູດະນະ!”

Verse 31

अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव । त्रिविक्रम गदापाणे शार्ङ्गपाणे जनार्दन

“ໂອ ອະຈຸຕະ, ໂອ ອະນັນຕະ, ໂອ ໄວກຸນຖະ; ໂອ ມາທະວະ, ອຸເປນດຣະ, ເກສະວະ; ໂອ ຕຣິວິກຣະມະ ຜູ້ຖືຄະທາ; ຜູ້ຖືຄັນທະນູສາຣັງກະ; ໂອ ຈະນາຣະດະນະ!”

Verse 32

श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक । कैटभारे बलिध्वंसिन्कंसारे केशिसूदन

ໂອ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍ «ສຣີວັດສະ» ຢູ່ອົກ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສຣີ (ລັກສະມີ), ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ; ຜູ້ສັງຫານມູຣະ, ຜູ້ທຳລາຍໄກຕະພະ, ຜູ້ບົດຂີ້ມານຂອງບາລີ, ສັດຕູຂອງກັງສະ, ແລະຜູ້ສັງຫານເກສິນ!

Verse 33

नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज । देवकीहृदयानंद यशोदानंदवर्धन

ໂອ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງອະສຸຣະ; ໂອ ກຣິສນະ ຜູ້ສືບສາຍຈາກຊູຣະ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ—ເຈົ້າແມ່ນຄວາມຊື່ນບານໃນດວງໃຈຂອງເທວະກີ ແລະເປັນຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມປິຕິຂອງຢະໂຊດາ.

Verse 34

पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय । बलारातिस्तुत हरे वासुदेव वसुप्रद

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງໄດຕະ; ໂອ ດາໂມດະຣະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງບະລະຣາມ; ໂອ ຮະຣິ ຜູ້ຖືກອິນທຣະສັນລະເສີນ—ໂອ ວາສຸເທວະ ຜູ້ປະທານຄວາມຮັ່ງມີ ແລະພອນ.

Verse 35

विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम । अधोक्षज क्षमाधार पद्मनाभ जलेशय

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ມີລົດສົ່ງໂດຍກະຣຸດາ ແລະກອງທັບຂອງພຣະອົງແຜ່ໄປທົ່ວສາກົນ; ໂອ ຜູ້ສວມພວງມາລາແຫ່ງປ່າ, ບຸລຸດສູງສຸດ—ໂອ ອະໂທກຊະຈະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ; ໂອ ປັດມະນາພະ ຜູ້ບັນທົມຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງສາກົນ.

Verse 36

नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ । गोपीपते गुणातीत गरुडध्वज गोत्रभृत्

ໂອ ນຣະສິງຫະ; ໂອ ຍັດຍະວະຣາຫະ ອະວະຕານຫມູປ່າຜູ້ຄ້ຳຈຸນພິທີຍັດຍະ; ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຄົນລ້ຽງງົວ ແລະຜູ້ພິທັກງົວ—ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂກປີ, ຜູ້ຢູ່ເຫນືອກຸນະ; ໂອ ຜູ້ມີທຸງກະຣຸດາ, ຜູ້ຍົກພູ (ໂກວັດທະນະ).

Verse 37

जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण । जयानाद्य जयानंद जय नीलोत्पलद्युते

ໄຊຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະຫານຈານູຣາ! ໄຊຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປົກປ້ອງສາມໂລກ! ໄຊຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ; ໄຊຊະນະແດ່ອານັນດາ—ພຣະສະຫງ່າງາມດັ່ງດອກບົວສີນ້ໍາເງິນຟ້າ।

Verse 38

कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण । रक्षरक्ष जगद्रक्षामणे नरकहारक

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ມີອົງອົບປະດັບດ້ວຍແກ້ວເກົາສະຕຸບະ; ໂອ ພຣະອົງຜູ້ດູດຊີວະລົມຂອງປູຕະນາໃຫ້ແຫ້ງ—ຂໍປົກປ້ອງ, ຂໍປົກປ້ອງ! ໂອ ແກ້ວມະນີແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງໂລກ, ໂອ ຜູ້ທໍາລາຍນະຣະກະ।

Verse 39

सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद । यद्भूतं यच्च भाव्यं वै तत्रैकः पुरुषो भवान्

ໂອ ປຸຣຸສະຜູ້ມີພັນສີສະ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຖືກເອີ້ນຂານຫຼາຍ, ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ—ສິ່ງໃດທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະສິ່ງໃດທີ່ຈະເປັນ, ໃນທຸກຢ່າງນັ້ນ ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນປຸຣຸສະອົງດຽວ।

Verse 40

इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् । स्वच्छंदलीलया गायन्नृत्यंश्च परया मुदा

ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງຜູ້ສວມພວງມາລາ ດ້ວຍພວງນາມຫຼາຍປະການ; ແລ້ວຮ້ອງເພງ ແລະຟ້ອນລໍາຕາມລີລາອັນເສຣີ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດ।

Verse 41

व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत् । ज्ञानवापी पुरोभागे महाभागवतैः सह

ວຽາສະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ມາຮອດພຣະວິຫານຂອງວິສເວສະວະຣະ; ພ້ອມດ້ວຍຜູ້ພັກດີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຂົາໄດ້ມາຢືນຢູ່ດ້ານໜ້າຂອງຍານະວາປີ।

Verse 42

विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः । स्वयं तालधरो जातः स्वयं जातः सुनर्तकः

ຄໍອັນສົງ່າງາມຂອງທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງ ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຕຸລະສີອັນດີເລີດ; ດ້ວຍພຣະປະສົງເອງ ທ່ານຈັບຕາລ (ສຽງສິ່ງກະທົບມື) ແລະດ້ວຍພຣະປະສົງເອງ ກາຍເປັນນັກຟ້ອນອ່ອນຊ້ອຍງາມສົດ।

Verse 43

वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत् । नृत्यं परिसमाप्येत्थं व्यासः सत्यवतीसुतः

ດັ່ງນັ້ນ ວຽາສະ ບຸດຂອງສັດຍະວະຕີ—ຜູ້ຮູ້ຊຶ້ງໃນຫຼັກອັນລຶກຊຶ້ງແຫ່ງສຽງຂຸ່ຍ ແລະເປັນຜູ້ຖືພຣະເວດດ້ວຍຕົນເອງ—ໄດ້ປິດຈົບການຟ້ອນຂອງທ່ານແລ້ວ।

Verse 44

पुनरूर्ध्वभुजं कृत्वा दक्षिणं शिष्यमध्यगः । पुनः पपाठ तानेव श्लोकान्गायन्निवोच्चकैः

ອີກຄັ້ງ ທ່ານຍົກແຂນຂຶ້ນສູງ ແລ້ວຫັນໄປຫາສິດທີ່ຢູ່ຂ້າງຂວາ; ແລະອີກຄັ້ງ ທ່ານທ່ອງຊະໂລກເກົ່າເຫຼົ່ານັ້ນ ຮ້ອງຄ້າຍກັບບົດເພງ ດ້ວຍສຽງດັງກ້ອງ।

Verse 45

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

ເມື່ອໄດ້ຄົນຄວ້າຄົບຖ້ວນ ແລະຄົນຄວ້າຊ້ຳໆຫຼາຍຄັ້ງ ໃນຕາຂ່າຍແຫ່ງຖ້ອຍຄຳ ພ້ອມທັງພິຈາລະນາຄວາມຮູ້ຫຼາຍປະການ; ຂໍ້ສະຫຼຸບອັນໜຶ່ງດຽວທີ່ແນ່ນອນຄື: ຮະຣິ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ।

Verse 46

इत्यादि श्लोकसंघातं स्वप्रतिज्ञा प्रबोधकम् । यावत्पठति स व्यासः सव्यमुत्क्षिप्य वै भुजम्

ເມື່ອທ່ານທ່ອງອ່ານວ່າ “ດັ່ງນີ້” ແລະບົດຊະໂລກເປັນກຸ່ມໆ ອັນປຸກໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຂອງຕົນຕື່ນຂຶ້ນ, ວຽາສະກໍອ່ານຕໍ່ໄປ ພ້ອມຍົກແຂນຊ້າຍຂຶ້ນສູງ।

Verse 47

तस्तंभ तावत्तद्बाहुं स शैलादिः स्वलीलया । वाक्स्तंभश्चापि तस्यासीन्मुनेर्व्यासस्य सन्मुनेः

ແລ້ວພຣະເຈົ້າໄສລາດິ (ພຣະສິວະ) ໂດຍລີລາອຳນາດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຂນນັ້ນແຂງຄ້າງທັນທີ; ແລະສຽງຄຳຂອງມຸນີຜູ້ສູງສົ່ງ ວະຍາສະ ກໍຖືກຂັດຂວາງໃຫ້ງຽບລົງ.

Verse 48

ततो गुप्तं समागम्य विष्णुर्व्यासमभाषत । अपराद्धं महच्चात्र भवता व्यास निश्चितम्

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸ ໄດ້ມາຢ່າງລັບເງົາ ແລະກ່າວກັບວະຍາສະວ່າ: “ໂອ ວະຍາສະ, ເຈົ້າໄດ້ກໍ່ອະປະຣາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນທີ່ນີ້ແນ່ນອນ.”

Verse 49

तवैतदपराधेन भीतिर्मेपि महत्तरा । एक एव हि विश्वेशो द्वितीयो नास्ति कश्चन

“ເນື່ອງຈາກອະປະຣາດນີ້ຂອງເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຢ້ານກົວຫນັກຂຶ້ນ. ເພາະພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນມີພຽງອົງດຽວ; ບໍ່ມີອົງທີສອງເລີຍ.”

Verse 50

तत्प्रसादादहं चक्री लक्ष्मीशस्तत्प्रभावतः । त्रैलोक्यरक्षासामर्थ्यं दत्तं तेनैव शंभुना

“ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນຜູ້ຖືຈັກຣະ ແລະເປັນພຣະສະຫວາມີແຫ່ງລັກສະມີ; ແລະໂດຍພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງ ຄວາມສາມາດປົກປ້ອງສາມໂລກ ໄດ້ຖືກປະທານໂດຍພຣະຊຳພູອົງນັ້ນເອງ.”

Verse 51

तद्भक्त्या परमैश्वर्यं मया लब्धं वरात्ततः । इदानीं स्तुहि तं शंभुं यदि मे शुभमिच्छसि

“ໂດຍຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບອຳນາດອັນສູງສຸດຈາກພຣະພອນຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະຊຳພູນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າປາດຖະໜາຄວາມມົງຄຸນ—ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເພື່ອເຈົ້າເອງ.”

Verse 52

अन्यदापि न वै कार्या भवता शेमुषीदृशी । पाराशर्य इति श्रुत्वा संज्ञया व्याजहार ह

“ຢ່າໃຫ້ຄວາມຄິດແບບນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເຈົ້າອີກເລີຍ.” ແລະເມື່ອໄດ້ຍິນການເອີ້ນ “ປາຣາຊາຣະຍະ!” ລາວກໍຕອບດ້ວຍສັນຍາຮັບຮູ້។

Verse 53

भुजस्तंभः कृतस्तेन नंदिना दृष्टिमात्रतः । वाक्स्तंभस्तद्भयाज्जातः स्पृश मे कंठकंदलीम्

ແຕ່ພຽງສາຍຕາຂອງນັນດິນມອງມາ ແຂນຂອງຂ້ອຍກໍແຂງຄ້າງດັ່ງເສົາ; ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວ ຄໍາເວົ້າກໍຖືກກັ້ນ. ຂໍຈົ່ງແຕະກຸ່ມທີ່ຄໍຂອງຂ້ອຍ ເພື່ອປົດປ່ອຍຂ້ອຍ.

Verse 54

यथा स्तोतुं भवानीश प्रभवाभि भवांतकम । संस्पृश्य विष्णुस्तत्कंठं गुप्तमेव जगाम ह

ເພື່ອໃຫ້ລາວສາມາດສັນລະເສີນພຣະອົງ ໂອ້ ອົງເຈົ້າແຫ່ງພະນາງພະວານີ ຜູ້ທໍາລາຍວົງຈອນແຫ່ງການເກີດດັບ, ວິສະນຸໄດ້ແຕະຄໍຂອງລາວ ແລ້ວກໍຈາກໄປຢ່າງລັບເງົາ.

Verse 55

ततः सत्यवतीसूनुस्तथा स्तंभितदोर्लतः । प्रारब्धवान्महेशानं परितुष्टोतुमुदारधीः

ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງສັດຍະວະຕີ—ແຂນຍັງແຂງຄ້າງຢູ່—ໄດ້ເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະມະເຫສະ ດ້ວຍໃຈອັນສູງສົ່ງ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ.

Verse 57

यः क्षीराब्धेर्मंदराघातजातो ज्वालामाली कालकूटोति भीमः । तं सोढुं वा को परोऽभून्महेशाद्यत्कीलाभिः कृष्णतामाप विष्णुः

ພິດກາລະກູດອັນນ່າຢ້ານ—ມີພວງໄຟພັນຮອບ—ເກີດຂຶ້ນຈາກທະເລນ້ໍານົມ ເມື່ອພູມັນດະຣາກະແທກ. ນອກຈາກພຣະມະເຫສະ ຜູ້ໃດຈະອົດທົນໄດ້? ແມ່ນກະທັ້ງວິສະນຸ ກໍກາຍເປັນຄໍາດໍາ ເນື່ອງຈາກປາຍໄຟອັນເຜົາໄໝ້ຂອງມັນ.

Verse 58

यद्वाणोभूच्छ्रीपतिर्यस्य यंता लोकेशो यत्स्यंदनं भूः समस्ता । वाहा वेदा यस्य येनेषुपाताद्दग्धा ग्रामास्त्रैपुरास्तत्समः कः

ຜູ້ໃດທີ່ລູກສອນຂອງພຣະອົງແມ່ນ ສຣີປະຕິ (ວິສນຸ), ຜູ້ຂັບລົດແມ່ນ ຈອມໂລກ (ພຣະພຣະຫມາ), ລົດແມ່ນແຜ່ນດິນທັງປວງ, ແລະມ້າແມ່ນ ວີດາ—ເມື່ອຍິງລູກສອນນັ້ນ ເມືອງຕຣິປຸຣາຖືກເຜົາ; ຜູ້ໃດຈະເທົ່າທຽມພຣະອົງ?

Verse 59

यं कदर्पो वीक्षमाणः समानं देवैरन्यैर्भस्मजातः स्वयं हि । पौष्पैर्बाणैः सर्वविश्वैकजेता को वा स्तुत्यः कामजेतुस्ततोन्यः

ກາມະ (ກຸປິດ) ເຫັນພຣະອົງວ່າເທົ່າກັບເທວະອື່ນໆ ແລ້ວເບິ່ງພຣະອົງ; ແຕ່ຕົນເອງກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ. ແມ່ນແທ້ວ່າລາວຊະນະໂລກທັງປວງດ້ວຍລູກສອນດອກໄມ້—ແຕ່ຜູ້ໃດຈະຄວນສັນລະເສີນ ນອກຈາກຜູ້ຊະນະກາມະນັ້ນ?

Verse 60

यं वै वेदो वेद नो नैव विष्णुर्नोवा वेधा नो मनो नैव वाणी । तं देवेशं मादृशः कोल्पमेधा याथात्म्याद्वै वेत्त्यहो विश्वनाथम्

ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ ວີດາ ກໍຮູ້ໄດ້ພຽງບາງສ່ວນ; ທັງ ວິສນຸ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ກໍບໍ່ອາດຄອບຄຸມ; ທັງໃຈ ແລະ ວາຈາ ກໍບໍ່ອາດກ່າວໃຫ້ຄົບ—ຄົນປັນຍານ້ອຍເຊັ່ນຂ້ອຍ ຈະຮູ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ວິສວະນາຖະ, ຕາມຄວາມເປັນຈິງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 61

यस्मिन्सर्वं यस्तु सर्वत्र सर्वो यो वै कर्ता योऽविता योऽपहर्ता । नो यस्यादिर्यः समस्तादिरेको नो यस्यांतो योंतकृत्तं नतोस्मि

ໃນພຣະອົງນັ້ນ ທຸກສິ່ງດຳລົງຢູ່; ພຣະອົງຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະເປັນທຸກສິ່ງ; ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກະທຳ, ຜູ້ປົກປ້ອງ, ແລະຜູ້ຖອນຄືນ. ພຣະອົງບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແຕ່ເປັນຕົ້ນກຳເນີດອັນດຽວຂອງທັງປວງ; ພຣະອົງບໍ່ມີທ້າຍ ແຕ່ເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດທ້າຍ—ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງ.

Verse 62

यस्यैकाख्या वाजिमेधेन तुल्या यस्या न त्या चैकयाल्पेंद्रलक्ष्मीः । यस्य स्तुत्या लभ्यते सत्यलोको यस्यार्चातो मोक्षलक्ष्मीरदूरा

ພຽງແຕ່ເອີ້ນນາມພຣະອົງຄັ້ງດຽວ ກໍເທົ່າກັບພິທີຍັດຍາ ອັສວະເມທະ; ເທົ່າທຽມກັບພຣະອົງ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງນ້ອຍໆຂອງອິນທຣາກໍບໍ່ເຫຼືອຄ່າ. ດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣະອົງ ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸສັດຕະຍະໂລກ; ແລະດ້ວຍການບູຊາພຣະອົງ ລາພແຫ່ງໂມກສະບໍ່ໄກ.

Verse 63

नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोरृतेऽहम् । नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເທວະອື່ນນອກຈາກພຣະມະເຫສະຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສັນລະເສີນເທວະອື່ນນອກຈາກພຣະສັມພູ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ນົບນ້ອມເທວະອື່ນນອກຈາກພຣະຜູ້ມີສາມຕາ. ຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມເທັດ.

Verse 64

इत्थं यावत्स्तौति शंभुं महर्षिस्तावन्नंदी शांभवाद्दृक्प्रसादात् । तद्दोः स्तंभं त्यक्तवांश्चाबभाषे स्मायंस्मायं ब्राह्मणेभ्यो नमो वः

ເມື່ອມະຫາລິສີຍັງສັນລະເສີນພຣະສັມພູຢູ່ດັ່ງນັ້ນ, ນັນດີໂດຍພຣະສັມພູປະທານສາຍຕາແຫ່ງພຣະກຸສົນ ຈຶ່ງພົ້ນຈາກຄວາມແຂງຕຶງໃນແຂນ. ລາວຍິ້ມຊ້ຳໆ ແລະກ່າວວ່າ: «ນະໂມແດ່ທ່ານທັງຫຼາຍ, ໂອ ພຣາຫມະນະ».

Verse 65

नंदिकेश्वर उवाच । इदं स्तवं महापुण्यं व्यास ते परिकीर्तितम् । यः पठिष्यति मेधावी तस्य तुष्यति शंकरः

ນັນດິເກສະວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ວະຍາສະ, ບົດສັນລະເສີນນີ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ປະກາດ ເປັນບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ຫາທີ່ສຸດ. ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໃດອ່ານສວດມັນ, ພຣະຊັງກະຣະຈະພໍໃຈຕໍ່ຜູ້ນັ້ນ».

Verse 66

व्यासाष्टकमिदं प्रातः पठितव्यं प्रयत्नतः । दुःस्वप्नपापशमनं शिवसान्निध्यकारकम्

«ວະຍາສະ-ອັດຖະກະ» ນີ້ຄວນສວດໃນຕອນເຊົ້າດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ມັນບັນເທົາຄວາມຝັນຮ້າຍແລະບາບ, ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໃກ້ຊິດແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 67

मातृहा पितृहा वापि गोघ्नो बालघ्र एव वा । सुरापी स्वर्णहृद्वापि निष्पापो स्याः स्तुतेर्जपात्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າແມ່ ຫຼືຂ້າພໍ່ກໍຕາມ; ຜູ້ຂ້າງົວ ຫຼືຂ້າເດັກນ້ອຍກໍຕາມ; ຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າ ຫຼືລັກຄຳກໍຕາມ—ດ້ວຍການສວດຊ້ຳໆບົດສັນລະເສີນນີ້ ຈະເປັນຜູ້ພົ້ນບາບ.

Verse 68

स्कंद उवाच । पाराशर्यस्तदारभ्य शंभुभक्तिपरोभवत् । लिंगं व्यासेश्वरं स्थाप्य घंटाकर्ण ह्रदाग्रतः

ສະກັນດະ ກ່າວວ່າ: ນັບແຕ່ເວລານັ້ນໄປ ປາຣາຊະຣະຍະ (ວະຍາສະ) ໄດ້ເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ ຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງໝົດໃຈ. ທ່ານໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະ «ວະຍາເສສະວະຣະ» ໄວ້ຕໍ່ໜ້າສະໜອງນ້ຳ ຄັນຕາກັນນະ…

Verse 69

विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः । रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्

ທ່ານປະດັບກາຍດ້ວຍ ວິພູຕິ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ຢູ່ເປັນນິດ ແລະປະດັບດ້ວຍເມັດ ຣຸດຣາກະສະ ຢູ່ເປັນນິດ. ທ່ານອຸທິດໃຈຕໍ່ບົດສັນລະເສີນຣຸດຣະ ຢູ່ເປັນນິດ ແລະເປັນຜູ້ບູຊາລິງຄະຢ່າງສະເໝີ.

Verse 70

स कृत्वा क्षेत्रसंन्यासं त्यजेन्नाद्यापि काशिकाम् । तत्त्वं क्षेत्रस्य विज्ञाय निर्वाणपददायिनः

ເມື່ອທ່ານໄດ້ປະຕິບັດ «ການສະຫຼະຕົນແດ່ກະເຂດສັກສິດ» ແລ້ວ ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ລະທິ້ງ ກາຊິກາ ແມ່ນແຕ່ຈົນທຸກມື້ນີ້; ເພາະໄດ້ຮູ້ແຈ້ງສັດທຳຂອງກະເຂດນັ້ນ ຜູ້ປະທານບົດແຫ່ງນິຣວານ.

Verse 71

घंटाकर्णह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं नरः । यत्रकुत्र मृतो वापि वाराणस्यां मृतो भवेत्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນສະໜອງນ້ຳ ຄັນຕາກັນນະ ແລະໄດ້ເຫັນ ວະຍາເສສະວະຣະ; ຕໍ່ໃຫ້ຕາຍຢູ່ໃສກໍຕາມພາຍຫຼັງ ກໍໄດ້ສະຖານະເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ຕາຍໃນ ວາຣານະສີ.

Verse 72

काश्यां व्यासेश्वरं लिंगं पूजयित्वा नरोत्तमः । न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि पातकैर्नाभिभूयते

ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະ ວະຍາເສສະວະຣະ ໃນກາຊີ ແລ້ວ ຈະບໍ່ຕົກຈາກປັນຍາອັນແທ້ ແລະບໍ່ຖືກບາບກຳຄອບງຳຢູ່ໃສເລີຍ.

Verse 73

व्यासेश्वरस्य ये भक्ता न तेषां कलिकालतः । न पापतो भयं क्वापि न च क्षेत्रोपसर्गतः

ຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ສັດທາໃນ ວຽາເສສະວະຣະ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກຍຸກກາລີ; ບໍ່ຢ້ານບາບໃນທຸກບ່ອນ ແລະບໍ່ຢ້ານໄພພິບັດທີ່ເກີດຈາກເຂດສັກສິດນັ້ນ.

Verse 74

व्यासेश्वरः प्रयत्नेन द्रष्टव्यः काशिवासिभिः । घंटाकर्णकृतस्नानैः क्षेत्रपातकभीरुभिः

ຊາວກາສີພຶງພາກພຽນໄປນະມັດສະການ ວຽາເສສະວະຣະ (ລິງຄະ) ຢ່າງແນ່ນອນ—ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ອາບນ້ຳທີ່ ຄັນຕາກັນນະ ແລະຜູ້ທີ່ຢ້ານບາບໃນເຂດສັກສິດ ຈຶ່ງແສວງຫາຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे व्यासभुजस्तंभोनाम पंचनवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນນ່າເຄົາລົບ—ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ, ໃນສັງຫິຕາທີ 4—ໃນກາສີຂັນຑະ (ອຸດຕະຣາຣະດະ) ບົດທີ 95 ຊື່ «ການຢຸດແຂນຂອງວຽາສະ» ຈົບລົງແລ້ວ.