Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीकाशीखंडोत्तरार्धं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । अगस्तिरुवाच । पार्वती हृदयानंद सर्वज्ञांगभव प्रभो । किंचित्प्रष्टुमनाः स्वामिंस्तद्भवान्वक्तुमर्हति

ບັດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນພາກຫຼັງອັນນ່າເຄົາລົບຂອງ ກາສີຂັນຑະ. ນະມະສະການແດ່ ສຣີຄະເນສ. ອະກັສຕິກ່າວວ່າ: ໂອ້ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິແຫ່ງດວງໃຈພຣະປາຣະວະຕີ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ໂອ້ອັງຄະພະວະ (ສະກັນທະ) ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາຈະທູນຖາມບາງປະການ; ຂໍພຣະອົງໂປຣດອະທິບາຍໃຫ້ແຈ້ງ

Verse 2

दक्ष प्रजापतेः पुत्री कश्यपस्य परिग्रहः । गरुत्मतः प्रसूः साध्वी कुतो दास्यमवाप सा

ນາງເປັນທິດາຂອງທັກສະ ປຣະຊາປະຕິ, ເປັນພຣະມະເຫສີຂອງກັດຍະປະ, ເປັນແມ່ຜູ້ບໍລິສຸດຂອງກະຣຸດ—ແລ້ວນາງຈຶ່ງຕົກໃນຄວາມເປັນທາດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 3

स्कंद उवाच । हंजिकात्वं यथा प्राप्ता विनता सा तपस्विनी । तदप्यहं समाख्यामि निशामय महामते

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ວິນະຕາ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະ ໄດ້ບັນລຸສະພາບ “ຫັມຈິກາ” ແນວໃດ—ເລື່ອງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າ; ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ

Verse 4

कद्रूरजीजनत्पुत्राञ्शतं कश्यपतः पुरा । उलूकमरुणं तार्क्ष्यमसूत विनता त्रयम्

ໃນການກ່ອນ ກັດຣູ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຮ້ອຍຄົນແກ່ກັດຍະປະ; ສ່ວນວິນະຕາ ໃຫ້ກຳເນີດສາມ—ອຸລູກະ, ອະຣຸນ, ແລະ ຕາຣກສະຍະ (ກະຣຸດ)

Verse 5

कौशिको राज्यमाप्यापि श्रेष्ठत्वात्पक्षिणां मुने । निर्गुणत्वाच्च तैः सर्वैः स राज्यादवरोपितः

ໂອ ມຸນີ, ເຖິງແມ່ນ ກໍສິກະ ໄດ້ຮັບລາຊະອຳນາດເນື່ອງຈາກເປັນຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ນົກ, ແຕ່ເພາະຂາດຄຸນທຳ ພວກນັ້ນທັງໝົດຈຶ່ງປົດເຂົາອອກຈາກບັນລັງ

Verse 6

क्रूराक्षोयं दिवांधोयं सदा वक्रनखस्त्वसौ । अतीवोद्वेगजनकं सर्वेषामस्य भाषणम्

ຜູ້ນີ້ມີຕາດຸຮ້າຍ; ຜູ້ນີ້ຕາບອດໃນຕອນກາງວັນ; ເລັບຂອງເຂົາຄົດງໍຢູ່ເສມອ. ຄຳເວົ້າຂອງເຂົາເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຫວາດຫວັນຢ່າງຫນັກ

Verse 7

इत्थं तस्य गुणग्रामान्विकथ्य बहुशः खगाः । नाद्यापि वृण्वते राज्ये कमपि स्वैरचारिणः

ດັ່ງນັ້ນ ຝູງນົກໄດ້ເລົ່າຖຶງຫມູ່ຄຸນຄວາມດີຂອງທ່ານຊ້ຳໆ ແລະປະກາດວ່າ ຈົນຮອດມື້ນີ້ກໍບໍ່ເລືອກໃຜເປັນກະສັດ ຖ້າຜູ້ນັ້ນປະພຶດຕາມໃຈຕົນເອງແຕ່ຢ່າງດຽວ।

Verse 8

कौशिकेथ तथावृत्ते पुत्रवीक्षणलालसा । अंडं प्रस्फोटयामास मध्यमं विनता तदा

ໂອ ກໍສິກະ! ເມື່ອເຫດການເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ ວິນະຕາ ຜູ້ປາຖະໜາຈະເຫັນລູກຊາຍ ຈຶ່ງແຕກໄຂ່ໃບກາງໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 9

पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रस्फोट्य घटसंभव । तदभेदितयौत्सुक्यादंडमष्टमके शते

ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກໝໍ້! ເມື່ອຄົບໜຶ່ງພັນປີແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນໃຈທີ່ໄຂ່ຍັງບໍ່ແຕກ ນາງຈຶ່ງຜ່າໄຂ່ໃນປີທີ່ແປດຮ້ອຍ

Verse 10

तावत्सर्वाणि गात्राणि तस्यातिमहसः शिशोः । ऊर्वोरुपरिसिद्धानि दंडांतर्निवासिनः

ຈົນເຖິງເວລານັ້ນ ອະວັຍະວະທັງປວງຂອງເດັກນ້ອຍຜູ້ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ ກໍກໍ່ຮູບໄດ້ແຕ່ເທິງຕົ້ນຂາ ດັ່ງຜູ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ພັກຢູ່ໃນໄມ້ທ່ອນ

Verse 11

अंडान्निर्गतमात्रेण क्रोधारुणमुखश्रिया । अर्धनिष्पन्नदेहेन शिशुना शापिता प्रसूः

ທັນທີທີ່ອອກຈາກໄຂ່ ດ້ວຍໃບໜ້າສະຫວ່າງແດງເນື່ອງຈາກໂທສະ ເດັກນ້ອຍຜູ້ມີຮ່າງກາຍສຳເລັດແຕ່ເຄິ່ງ ໄດ້ສາບແຊ່ງແມ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດ

Verse 12

जनयित्रि त्वया दृष्ट्वा काद्रवेयान्स्वलीलया । खेलतो मातुरुत्संगे यदंडं व्याधित द्विधा

‘ແມ່ເອີຍ, ເມື່ອເຈົ້າເຫັນລູກຊາຍຂອງ ກັດຣູ ແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມຫຼິ້ນຢ່າງດຽວ—ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຫຼິ້ນຢູ່ໃນອ້ອມອົງແມ່—ເຈົ້າໄດ້ຜ່າໄຂ່ນັ້ນເປັນສອງສ່ວນ’

Verse 13

तदनिष्पन्न सर्वांगः शपामि त्वा विहंगमे । तेषामेवैधि दासी त्वं सपत्न्यंग भुवामिह

‘ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກອະວະຂອງຂ້ອຍຍັງບໍ່ສົມບູນ, ໂອ ແມ່ນົກ, ຂ້ອຍຂໍສາບເຈົ້າ: ໃນໂລກນີ້ຈົ່ງເປັນທາດຂອງພວກເຂົາ—ໂອ ສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງເມຍຮ່ວມ!’

Verse 14

वेपमानाथ तच्छापादिदं प्रोवाच पक्षिणी । अनूरो ब्रूहि मे शापावसानं मातुरंगज

ເມື່ອສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄຳສາບນັ້ນ ແມ່ນົກຈຶ່ງກ່າວວ່າ: ‘ໂອ ອະນູຣຸ ລູກທີ່ເກີດຈາກກາຍຂອງແມ່ເອງ, ຈົ່ງບອກແມ່—ຄຳສາບນີ້ຈະສິ້ນສຸດເມື່ອໃດ?’

Verse 15

अनूरुरुवाच । अंडं तृतीयं मा भिंधि ह्यनिष्पन्नं ममेव हि । अस्मिन्नंडे भविष्यो यः स ते दास्यं हरिष्यति

ອະນູຣຸກ່າວວ່າ: ‘ຢ່າຜ່າໄຂ່ໃບທີສາມ; ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຂອງຂ້ອຍ ຍັງບໍ່ສົມບູນ. ຜູ້ທີ່ຈະເກີດຈາກໄຂ່ນີ້ ຈະພາຄວາມເປັນທາດຂອງເຈົ້າໄປ’

Verse 16

इत्युक्त्वा सोरुणोगच्छदुड्डीयानंदकाननम् । यत्र विश्वेश्वरो दद्यादपि पंगोः शुभां गतिम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ອະຣຸນະກໍບິນຈາກໄປສູ່ປ່າອຸດດີຍານະອັນຮື່ນຮົມ—ບ່ອນທີ່ ວິສເວສະວະຣະ ປະທານເສັ້ນທາງອັນເປັນມົງຄຸນ ແມ່ນແຕ່ແກ່ຄົນຂາເປ້ຍ

Verse 17

एतत्ते पृच्छतः ख्यातं विनता दास्यकारणम् । मुने प्रसंगतो वच्मि अरुणादित्यसंभवम्

ໂອ ມຸນີ, ເນື່ອງຈາກທ່ານຖາມ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍເຫດອັນໂດງດັງແຫ່ງການເປັນທາດຂອງ ວິນະຕາ ແລ້ວ. ບັດນີ້ຕາມລຳດັບ ຈະເລົ່າເລື່ອງ ອະຣຸນ ແລະການປາກົດຂອງ ອະຣຸນາທິຕະຍະ.

Verse 18

अनूरुत्वादनूरुर्योरुणः क्रोधारुणो यतः । वाराणस्यां तपस्तप्त्वा तेनाराधि दिवाकरः

ເນື່ອງຈາກເປັນ ‘ອະນູຣຸ’ (ບໍ່ມີຕົ້ນຂາ) ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ອະຣຸນ ແດງກ່ຳດ້ວຍໂທສະ. ເມື່ອບຳເພັນຕະປະທີ່ ວາຣານະສີ ຈຶ່ງໄດ້ອາຣາທະນາ ທິວາກະຣະ ພຣະສຸລິຍະໃຫ້ພໍພຣະໄທ.

Verse 19

सोपि प्रसन्नो दत्त्वाथ वरांस्तस्मा अनूरवे । आदित्यस्तस्य नाम्नाभूदरुणादित्य इत्यपि

ພຣະອາທິດຜູ້ເປັນທິວາກະຣະ ພໍພຣະໄທ ແລ້ວປະທານພອນແກ່ ອະນູຣຸ ນັ້ນ. ແລະ ອາທິຕະຍະ ກໍໄດ້ຮັບນາມຕາມເຂົາວ່າ ‘ອະຣຸນາທິຕະຍະ’ ດ້ວຍ.

Verse 20

अर्क उवाच । तिष्ठानूरो मम रथे सदैव विनतात्मज । जगतां च हितार्थाय ध्वांतं विध्वंसयन्पुरः

ອະຣກະ (ພຣະອາທິດ) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ອະຣຸນ ບຸດແຫ່ງ ວິນະຕາ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ເທິງລົດສົງຂອງເຮົາເປັນນິດ; ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະໂລກ ຈົ່ງທຳລາຍຄວາມມືດທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າເຮົາ.”

Verse 21

अत्र त्वत्स्थापितां मूर्तिं ये भजिष्यंति मानवाः । वाराणस्यां महादेवोत्तरे तेषां कुतो भयम्

ຜູ້ໃດບູຊາຮູບພຣະທີ່ທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນີ້—ທາງເໜືອຂອງ ມະຫາເທວະ ໃນ ວາຣານະສີ—ຈະມີຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ແນວໃດ?

Verse 22

येर्चयिष्यंति सततमरुणादित्यसंज्ञकम् । मामत्र तेषां नो दुःखं न दारिद्र्यं न पातकम्

ຜູ້ໃດບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນນິດ ໃນນາມ “ອະຣຸນາທິຕະຍະ” ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ມີທຸກຂ໌ ບໍ່ມີຄວາມຍາກຈົນ ແລະບໍ່ມີບາບ।

Verse 23

व्याधिभिर्नाभिभूयंते नो पसर्गैश्च कैश्चन । शोकाग्निना न दह्यंते ह्यरुणादित्यसेवनात्

ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ແລະສັກກາລະບູຊາ “ອະຣຸນາທິຕະຍະ” ພວກເຂົາບໍ່ຖືກໂລກໄພຄອບງຳ ບໍ່ຖືກອຸປະສັກໃດໆຮົບກວນ ແລະໄຟແຫ່ງຄວາມໂສກກໍບໍ່ອາດເຜົາໄດ້।

Verse 24

अथ स्यंदनमारोप्य नीतवानरुणं रविः । अद्यापि स रथे सौरे प्रातरेव समुद्यति

ແລ້ວພຣະຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ໄດ້ໃຫ້ອະຣຸນຂຶ້ນນັ່ງເທິງລົດສົງ ແລະນຳໄປ; ຈົນທຸກມື້ນີ້ ທ່ານຍັງຂຶ້ນປາກົດຍາມເຊົ້າເທິງລົດສຸຣິຍະ।

Verse 25

यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने । अरुणाय ससूर्याय तस्य दुःखभयं कुतः

ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນຍາມເຊົ້າ ແລະຖວາຍນະມັດສະການທຸກມື້ແດ່ອະຣຸນພ້ອມພຣະອາທິດ ຄວາມທຸກຂ໌ຫຼືຄວາມຢ້ານກົວຈະມາຈາກໃສ?

Verse 26

अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

ຜູ້ເປັນນະໂຣດຕະມະຜູ້ໄດ້ຟັງມະຫາຕະມະຂອງ “ອະຣຸນາທິຕະຍະ” ຈະບໍ່ມີການກະທຳຊົ່ວໃດໆເກີດຂຶ້ນແກ່ຕົນ ບໍ່ວ່າເວລາໃດກໍຕາມ।

Verse 27

स्कंद उवाच । वृद्धादित्यस्य माहात्म्यं शृणु ते कथयाम्यहम् । यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງມະຫິມາແຫ່ງ ວຶດທາທິຕະຍະ; ຂ້າຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງ. ແຕ່ພຽງໄດ້ຍິນ ມະນຸດກໍບໍ່ຕົກໃນກຳບາບ.

Verse 28

पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः । महातपः समृद्ध्यर्थं समाराधितवान्रविम्

ໃນການກ່ອນ ທີ່ນະຄອນວາຣານະສີ ມະຫາຕະປະສະວີ ວຶດທະຫາຣີຕະ ໄດ້ບູຊາ ຣະວິ—ພຣະສຸລິຍະເທວ—ເພື່ອໃຫ້ຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕົນຈະເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງ.

Verse 29

मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम् । दक्षिणेन विशालाक्ष्या दृढभक्तिसमन्वितः

ເມື່ອໄດ້ປະດິດສະຖານພຣະຮູບຂອງ ພາສະວັດ—ພຣະສຸລິຍະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ—ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະປະທານພອນ ມີໝາຍອັນສັກສິດແລ້ວ ທ່ານກໍຢືນຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ ວິຊາລາກຊີ ດ້ວຍພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ.

Verse 30

तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने । अलं विलंब्य याचस्व कस्ते देयो वरो मया

ເມື່ອນັ້ນ ບຣັດນະ—ພຣະສຸລິຍະເທວ—ພໍພຣະໄທ ຈຶ່ງປະທານພອນແກ່ຕະປະສະວີຊະຣານັ້ນວ່າ: “ພໍແລ້ວກັບການຊ້າ—ຈົ່ງຂໍມາ! ພອນໃດທີ່ຂ້າຄວນໃຫ້ເຈົ້າ?”

Verse 31

सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः । यदि प्रसन्नो भगवान्युवत्वं देहि मे पुनः

ຈາກນັ້ນ ມຸນີໄດ້ເລືອກພອນຈາກ ດຍຸມະນີ—ພຣະສຸລິຍະເທວ—ຜູ້ພໍພຣະໄທ ວ່າ: “ຖ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພໍພຣະໄທ ຂໍປະທານຄວາມໜຸ່ມອີກຄັ້ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 32

तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः । पुनस्तारुण्यमाप्तोहं चरिष्याम्युत्तमं तपः

ເພາະເມື່ອເປັນຄົນເຖົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີກໍາລັງພໍຈະປະພຶດຕະປະສະໄດ້. ເມື່ອໄດ້ຄືນວັຍໜຸ່ມ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍາເພັນຕະປະສະອັນສູງສຸດອີກຄັ້ງ.

Verse 33

तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु । तप एव परः कामो निर्वाणं तप एव हि

ຕະປະສະເທົ່ານັ້ນແມ່ນທຳອັນສູງສຸດ; ຕະປະສະເທົ່ານັ້ນແມ່ນຊັບອັນປະເສີດ. ຕະປະສະເທົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມປາຖະໜາອັນສູງສຸດ; ແທ້ຈິງ ໂມກສະ/ນິພານ ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍຕະປະສະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 34

ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः । पदं ध्रुवादिभिः प्रापि केवलं तपसो बलात्

ຫາກບໍ່ມີຕະປະສະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະອຳນາດອັນສູງສົ່ງຍ່ອມບໍ່ໄດ້ມາໃນທີ່ໃດເລີຍ. ແມ່ນແຕ່ຕຳແໜ່ງອັນສູງສຸດທີ່ທ່ານທຣຸວະແລະຜູ້ອື່ນໆ ບັນລຸ ກໍໄດ້ມາດ້ວຍພະລັງຕະປະສະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 36

धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति । जरातुरेंद्रियग्रामे स्त्रियोपि नयतः स्वसात्

ຄວນຕຳນິຄວາມເຖົ້າໃນສັດທັງຫຼາຍ ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ. ເມື່ອຝູງແຫ່ງອິນທຣີຍະຖືກຄວາມເຖົ້າທຳລາຍ ແມ່ນແຕ່ແມ່ຍິງກໍຍ່ອມຫຼຸດຈາກການຄວບຄຸມໄປຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ.

Verse 37

वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत् । क्षणं दुःखं च मरणं जरा दुःखं क्षणेक्षणे

ໃຫ້ມີແຕ່ຄວາມຕາຍຍັງດີກວ່າ ຢ່າໃຫ້ຄວາມເຖົ້ານຳຄວາມໂສກຫນັກເກີນໄປ. ຄວາມທຸກຂອງຄວາມຕາຍມີພຽງຊົ່ວຂະນະ ແຕ່ຄວາມທຸກຂອງຄວາມເຖົ້າມີທຸກຂະນະ.

Verse 38

कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः । धनं दानाय पुत्राय कलत्रं मुक्तये धियम्

ຜູ້ທີ່ຊະນະອິນທຣີຍໄດ້ ປາຖະນາຕະປະອັນຍາວນານ ແລະ ອາຍຸຍືນ; ເຂົາສະແຫວງຫາຊັບເພື່ອທານ ບຸດເພື່ອສືບສາຍ ຄູ່ຄອງເພື່ອທຳມະ ແລະ ປັນຍາຮູ້ແຈ້ງເພື່ອໂມກຂະ.

Verse 39

वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै । ददौ च चारुता हेतुं तारुण्यं पुण्यसाधनम्

ບຣັດນາໄດ້ຖອນຄວາມອ່ອນແອແຫ່ງຊະລາຂອງຊາຍເຖົ້າໃນທັນທີ ແລະ ປະທານພະລັງແຫ່ງວັຍໜຸ່ມ; ພ້ອມທັງຄວາມງາມ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ກະທຳບຸນກຸສົນ.

Verse 40

एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः । संप्राप्य यौवनं ब्रध्नात्तप उग्रं चचार ह

ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາມຸນີ ຮາຣີຕະ ຜູ້ເຄີຍຖືກຊະລາກົດທັບ ເມື່ອໄດ້ວັຍໜຸ່ມຄືນຈາກບຣັດນາ ກໍໄດ້ປະພຶດຕະປະອັນຮຸນແຮງໃນວາຣານະສີ.

Verse 41

वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना । आदित्यो वार्धकहरो वृद्धादित्यस्ततः स्मृतः

ເນື່ອງຈາກຕະປະສະວີ ຮາຣີຕະ ໄດ້ອາຣາທະນາອາທິຕະຍະໃນຍາມຊະລາ ດັ່ງນັ້ນ ອາທິຕະຍະຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ແຫ່ງຄວາມແກ່ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳນາມວ່າ ‘ວຶດທາທິຕະຍະ’.

Verse 42

वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव । जरा दुर्गति रोगघ्नं बहवः सिद्धिमागताः

ໂອ ຄະໂຕດພະວະ, ເມື່ອອາຣາທະນາ ‘ວຶດທາທິຕະຍະ’ ໃນວາຣານະສີຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຜູ້ຄົນຫຼາຍໄດ້ບັນລຸສິດທິ; ພຣະອົງທຳລາຍຊະລາ ຄວາມຕົກຕ່ຳ ແລະ ໂຣຄາ.

Verse 43

वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः । लभेदभीप्सितां सिद्धिं न क्वचिद्दुर्गतिं लभेत्

ຜູ້ໃດນົບນ້ອມກ່ອນພຣະວຶດທາທິຕະ—ພຣະສຸລິຍະເທວະໃນວາຣານະສີ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ສິດທິທີ່ປາດຖະໜາ ແລະບໍ່ຕົກສູ່ຄວາມອັບມົງຄົນໃນທີ່ໃດເລີຍ।

Verse 44

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने केशवादित्यमुत्तमम् । यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເຖິງ ພຣະເກສະວາທິຕະອັນສູງສຸດ; ວ່າເມື່ອໄດ້ເຂົ້າເຖິງພຣະເກສະວະແລ້ວ ສະວິຕຶຣໄດ້ຮັບປັນຍາແທ້ຢ່າງໃດ।

Verse 45

व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः । एकदा दर्शिभावेन पूजयंल्लिंगमैश्वरम्

ອາດິເກສະວະ ຜູ້ເຄື່ອນໄປໃນຟ້າດ້ວຍຜູ້ມີມ້າເຈັດ ໃນຄັ້ງໜຶ່ງເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນ ຈຶ່ງບູຊາລິງຄະອັນເປັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອີສະວະຣະ।

Verse 46

कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत् । निःशब्दो निश्चलः स्वस्थो महाश्चर्यसमन्वितः

ດັ່ງກັບອອກຈາກຄວາມພິສວົງ ຣະວິໄດ້ເຂົ້າໄປນັ່ງໃກ້ພຣະຫຣິ—ສງົບງຽບ, ນິ່ງ, ສະຫງົບສຸກ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 47

प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम् । हरिं विसर्जितार्चं च प्रणनाम कृतांजलिः

ເຂົາຄອຍຖ້າໂອກາດອັນເໝາະສົມ ແລະປາຖະໜາຈະຖາມບາງຢ່າງ; ເມື່ອສຳເລັດການບູຊາແລ້ວ ຈຶ່ງສົ່ງພຣະຫຣິໄປ ແລະປະນົມມືກົ່ມກາບ।

Verse 48

स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम् । स्वाभ्याशं आसयामास भास्वंतं नतकंधरम्

ພຣະຫຣິໄດ້ຕ້ອນຮັບລາວດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງກຽດຕິຍົດ ແລ້ວເຊີນໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ ປະທານບ່ອນນັ່ງໃຫ້ພຣະສຸຣິຍະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງນັ່ງຄຽງພຣະອົງ ໃນຂະນະທີ່ກົ້ມຄໍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 49

अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम् । नत्वा विज्ञापयामास कृतानुज्ञोऽसुरारिणा

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນເວລາອັນເໝາະສົມ ພຣະສຸຣິຍະຜູ້ເປັນດວງຕາແຫ່ງໂລກ ໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອະໂທກຩະຊະ (ພຣະວິດສະນຸ) ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງອະສຸຣະແລ້ວ ຈຶ່ງທູນຄໍາຂໍຂອງຕົນ.

Verse 50

रविरुवाच । अंतरात्मासि जगतां विश्वंभर जगत्पते । तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव

ພຣະຣະວິ (ພຣະສຸຣິຍະ) ທູນວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະວິດສະວັມພະຣະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສາກົນ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ, ພຣະອົງແມ່ນອາດມັນພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ. ແຕ່ຂ້າແຕ່ພຣະມາທະວະ ຜູ້ທີ່ໂລກບູຊາ, ທີ່ນີ້ມີຜູ້ໃດທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງກໍບູຊາບໍ?”

Verse 51

त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते । त्वमेव पाता सर्वस्य जगतो जगतांनिधे

“ຈາກພຣະອົງແທ້ໆ ຈັກກະວານນີ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະໃນພຣະອົງນັ້ນເອງ ທຸກສິ່ງກໍລະລາຍກັບຄືນ. ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ປົກປ້ອງສັບພະສິ່ງ ຂ້າແຕ່ນິທິແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ.”

Verse 52

इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम् । किमिदं पूज्यते नाथ भवता भवतापहृत्

“ເມື່ອເຫັນຄວາມອັດສະຈັນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດສູ່ພຣະສະໜິດຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແຕ່ພຣະນາຖ ຜູ້ກໍາຈັດທຸກຂ໌ໃຫ້ແກ່ຜູ້ມາພຶ່ງພາ—ພຣະອົງບູຊາສິ່ງໃດ?”

Verse 53

इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम् । उच्चैर्माशंस सप्ताश्वं वारयन्करसंज्ञया

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ພຣະອາທິດຜູ້ມີລັງສີພັນປະການໄດ້ກ່າວແລ້ວ ພຣະຫຣິສີເກດ (ພຣະວິສນຸ) ກໍສັນລະເສີນດ້ວຍສຽງດັງ ແລະໃຊ້ສັນຍາມືຢັບຢັ້ງຜູ້ມີມ້າເຈັດຕົວຢ່າງອ່ອນໂຍນ।

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । देवदेवो महादेवो नीलकंठ उमापतिः । एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्

ພຣະສີວິສນຸຕັດວ່າ: “ເທວະເທວ—ມະຫາເທວ, ນີລະກັນຖະ, ອຸມາປະຕິ—ໃນທີ່ນີ້ຄວນບູຊາແຕ່ພຣະອົງດຽວ ຜູ້ເປັນເຫດເຫນືອເຫດທັງປວງ”

Verse 55

अत्र त्रिलोचनादन्यं समर्चयतियोल्पधीः । सलोचनोपि विज्ञेयो लोचनाभ्यां विवर्जितः

“ໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ໃດທີ່ປັນຍານ້ອຍ ບູຊາຜູ້ອື່ນນອກຈາກພຣະຕຣິໂລຈນະ ແມ່ນແຕ່ມີຕາ ກໍຄວນຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ຂາດສາຍຕາແທ້”

Verse 56

एको मृत्युंजयः पूज्यो जन्ममृत्युजराहरः । मृत्युंजयं किलाभ्यर्च्य श्वेतो मृत्युंजयोभवत्

“ຄວນບູຊາແຕ່ພຣະມຣິຕຍຸໄຊຍະພຽງອົງດຽວ ຜູ້ກໍາຈັດການເກີດ ຄວາມຕາຍ ແລະຄວາມແກ່ ແທ້ຈິງ ດ້ວຍການບູຊາພຣະມຣິຕຍຸໄຊຍະ ສເວຕະຈຶ່ງເປັນຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ”

Verse 57

कालकालं समाराध्य भृंगी कालं जिगायवै । शैलादिमपि तत्याज मृत्युर्मृत्युंजयार्चकम्

“ດ້ວຍການສະມາຣາທະນາພຣະກາລະກາລະ ຜູ້ປະຫານເວລາ ພຣິງຄີຈຶ່ງຊະນະກາລະໄດ້ແທ້ ແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍຍັງລະທິ້ງໄສລາດີ ຜູ້ບູຊາພຣະມຣິຕຍຸໄຊຍະ”

Verse 58

विजिग्ये त्रिपुरं यस्तु हेलयैकेषु मोक्षणात् । तं समभ्यर्च्य भूतेशं को न पूज्यतमो भवेत्

ໃຜຈະບໍ່ເປັນຜູ້ເຄົາລົບບູຊາຢ່າງສູງສຸດ ຫຼັງຈາກໄດ້ສັກກາລະພູເຕສະ (ພຣະສິວະ)—ຜູ້ຊະນະຕຣິປຸຣະ ແລະຜູ້ປະທານໂມກສະໃຫ້ບາງຄົນໄດ້ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍພຣະກະລຸນາອັນເບົາບາງ?

Verse 59

त्रिजगज्जयिनो हेतोस्त्र्यक्षस्याराधनं परम् । को नाराधयति ब्रध्नसारस्य स्मरविद्विषः

ເພື່ອຊະນະສາມໂລກ ການອາຣາທະນາພຣະຜູ້ມີສາມນັຍນານັ້ນເປັນສູງສຸດ. ໃຜຈະບໍ່ນະມັດສະການພຣະຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງກາມະ ຜູ້ມີແກ່ນສານອັນສະຫວ່າງໄສນັ້ນ?

Verse 60

यस्याक्षिपक्ष्मसंकोचाज्जगत्संकोचमेत्यदः । विकस्वरं विकासाच्च कस्य पूज्यतमो न सः

ເມື່ອພຣະອົງຫຼັບຕາ ໂລກນີ້ຫົດຕົວ; ເມື່ອລືມຕາ ກໍແຜ່ຂະຫຍາຍແລະເບີກບານ—ພຣະອົງຈະບໍ່ເປັນຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 61

शंभोर्लिंगं समभ्यर्च्य पुरुषार्थचतुष्टयम् । प्राप्नोत्यत्र पुमान्सद्यो नात्र कार्या विचारणा

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະຂອງພຣະສັມພູ ຢູ່ນີ້ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຮັບທັນທີ ປຸຣຸສາຣຖະທັງສີ່—ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກສະ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສ.

Verse 62

समर्च्य शांभवं लिंगमपिजन्मशतार्जितम् । पापपुंजं जहात्येव पुमानत्र क्षणाद्ध्रुवम्

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະສາມພະວະ ຢູ່ນີ້ ຈະສາມາດປະຖິ້ມກອງບາບທີ່ສະສົມແມ່ນແຕ່ຕະຫຼອດຮ້ອຍຊາດ ໄດ້ແນ່ນອນໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ.

Verse 63

किंकिं न संभवेदत्र शिवलिंगसमर्चनात् । पुत्राः कलत्र क्षेत्राणि स्वर्गो मोक्षोप्यसंशयम्

ໃນທີ່ນີ້ ດ້ວຍການບູຊາສິວະລິງຄ໌ ມີສິ່ງໃດບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້? ລູກຊາຍ, ຄູ່ຄອງ, ທີ່ດິນ, ສະຫວັນ—ແມ່ນແຕ່ໂມກສະກໍແນ່ນອນ.

Verse 64

त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तिर्मया प्राप्ता सहस्रगो । शिवलिंगार्चनादेकात्सत्यंसत्यं पुनःपुनः

ດ້ວຍການບູຊາສິວະລິງຄ໌ແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອຳນາດແລະຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງໄຕໂລກຍ໌ທະວີພັນເທົ່າ—ຈິງແທ້ ຈິງແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຊ້ຳໆ.

Verse 65

अयमेव परोयोगस्त्विदमेव परं तपः । इदमेव परं ज्ञानं स्थाणुलिंगं यदर्च्यते

ນີ້ແຫຼະແມ່ນໂຍຄະສູງສຸດ; ນີ້ແຫຼະແມ່ນຕະປະອັນປະເສີດ; ນີ້ແຫຼະແມ່ນຍານສູງສຸດ—ຄືການບູຊາລິງຄ໌ຂອງສະຖານຸ.

Verse 66

यैर्लिंगं सकृदप्यत्र पूजितं पार्वतीपतेः । कुतो दुःखभयं तेषां संसारे दुःखभाजने

ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ບູຊາລິງຄ໌ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງນາງປາຣະວະຕີ ຢູ່ທີ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ໃນໂລກອັນເປັນພາຊະນະແຫ່ງທຸກຂ໌ນີ້ ຈະມີຄວາມຢ້ານທຸກຂ໌ໄດ້ແນວໃດ

Verse 67

सर्वं परित्यज्य रवे यो लिंगं शरणं गतः । न तं पापानि बाधंते महांत्यपि दिवाकर

ໂອ ຣະວິ! ຜູ້ໃດລະທິ້ງທຸກສິ່ງແລ້ວເຂົ້າພຶ່ງພາລິງຄ໌ ບາບທັງຫຼາຍ—ແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່—ກໍບໍ່ອາດກະທົບເຂົາໄດ້, ໂອ ຜູ້ກໍ່ເກີດກາງວັນ.

Verse 68

लिंगार्चने भवेद्वृद्धिस्तेषामेवात्र भास्कर । येषां पुनर्भवच्छेदं चिकीर्षति महेश्वरः

ໂອ ພາສະກະຣ (ພະອາທິດ) ໃນເຂດສັກສິດນີ້ ການບູຊາລິງຄະ ນຳໃຫ້ເກີດຄວາມເຈີຣິນທາງຈິດວິນຍານຢ່າງແທ້ຈິງ ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະປະສົງຈະຕັດວົງຈອນການເກີດໃໝ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ

Verse 69

न लिंगाराधनात्पुण्यं त्रिषुलोकेषु चापरम् । सर्वतीर्थाभिषेकः स्याल्लिंगस्नानांबु सेवनात्

ໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີບຸນໃດສູງກວ່າການອາຣາທະນາລິງຄະ; ຜູ້ທີ່ເສບນ້ຳທີ່ໃຊ້ສົງລິງຄະ ຍ່ອມໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການອະພິເສກໃນຕີຣຖະທັງປວງ

Verse 70

तस्माल्लिंगं त्वमप्यर्क समर्चय महेशितुः । संप्राप्तं परमां लक्ष्मीं महातेजोभि जृंभणीम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ອາຣກະ (ພະອາທິດ) ເຈົ້າກໍຄວນສະມະຣະຈະນາບູຊາລິງຄະຂອງພຣະມະເຫສິຕຸ; ດ້ວຍການນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບລັກສະມີອັນສູງສຸດ—ສິຣີອັນປະເສີດທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍດ້ວຍຣັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 71

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं तदारभ्य सहस्रगुः । विधाय स्फाटिकं लिंगं मुनेद्यापि समर्चयेत्

ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະຫຣິ ສະຫັສຣະກຸ (ພະອາທິດ) ນັບແຕ່ນັ້ນໄດ້ສ້າງລິງຄະຈາກສະຟະຕິກ (ຜະລຶກ); ແລະ ໂອ ມຸນີ ຈົນທຸກມື້ນີ້ ລາວຍັງບູຊາຢູ່

Verse 72

गुरुत्वेन तदाकल्य विवस्वानादिकेशवम् । तत्रोपतिष्ठतेद्यापि उत्तरेणादिकेशवात्

ເມື່ອຮູ້ວ່າພຣະອາດິເກສະວະເປັນຄູອັນສູງສຸດ ວິວັສວານ (ພະອາທິດ) ຈຶ່ງຢູ່ຮັບໃຊ້ບູຊາຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ຈົນທຸກມື້ນີ້ລາວຍັງຢືນຢູ່ທາງເໜືອຂອງພຣະອາດິເກສະວະ

Verse 73

अतः स केशवादित्यः काश्यां भक्ततमोनुदः । समर्चितः सदा देयान्मनसो वांछितं फलम्

ດັ່ງນັ້ນ ເກສະວາທິຕະຍະ ຢູ່ນະຄອນກາຊີ—ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດທີ່ປົກຄຸມຜູ້ສັດທາ—ເມື່ອໄດ້ຮັບການບູຊາເປັນນິດ ຍ່ອມປະທານຜົນຕາມທີ່ໃຈປາດຖະໜາເສມອ.

Verse 74

केशवादित्यमाराध्य वाराणस्यां नरोत्तमः । परमं ज्ञानमाप्नोति येन निर्वाणभाग्भवेत्

ເມື່ອບູຊາເກສະວາທິຕະຍະ ຢູ່ວາຣານະສີ ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດຈະໄດ້ຮັບປັນຍາອັນສູງສຸດ ໂດຍປັນຍານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນນິຣວານ (ການຫຼຸດພົ້ນສຸດທ້າຍ).

Verse 75

तत्र पादोदके तीर्थेकृतसर्वोदकक्रियः । विलोक्य केशवादित्यं मुच्यते जन्मपातकैः

ທີ່ນັ້ນ ທີ່ປາໂທດົກະຕີຣຖະ ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ປະກອບພິທີກຳທັງປວງອັນເກີ່ຍວກັບນ້ຳສັກສິດຄົບຖ້ວນ ເພີຍແຕ່ເຫັນເກສະວາທິຕະຍະ ກໍພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍກຳເນີດ.

Verse 76

अगस्ते रथसप्तम्यां रविवारो यदाप्यते । तदा पादोदके तीर्थे आदिकेशव सन्निधौ

ເມື່ອໃນເດືອນອະກັສຕະ (ພາດຣະປະດະ) ວັນຣະຖະ-ສັປຕະມີ ຕົງກັບວັນອາທິດ ໃນເວລານັ້ນ ທີ່ປາໂທດົກະຕີຣຖະ ໃກ້ສະນິດຂອງອາທິເກສະວະ ຈະເກີດຂຶ້ນໂອກາດອັນສັກສິດເປັນພິເສດ.

Verse 77

स्नात्वोषसि नरो मौनी केशवादित्यपूजनात् । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ອາບນ້ຳຍາມອຸສາ ແລະຖືມະວນ ຜູ້ໃດບູຊາເກສະວາທິຕະຍະ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາໃນເຈັດກຳເນີດໃນທັນທີ.

Verse 78

यद्यज्जन्मकृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु । तन्मे रोगं च शोकं च माकरी हंतु सप्तमी

ບາບໃດໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃນເຈັດຊາດ ຂໍໃຫ້ ມາກາຣີ ສັບຕະມີ ທຳລາຍໃຫ້ໝົດ ພ້ອມທັງໂຣກ ແລະ ຄວາມໂສກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 79

एतज्जन्मकृतं पापं यच्च जन्मांतरार्जितम् । मनोवाक्कायजं यच्च ज्ञाताज्ञाते च ये पुनः

ບາບທີ່ເຮັດໃນຊາດນີ້ ແລະບາບທີ່ສະສົມມາຈາກຊາດອື່ນ; ທັງບາບທີ່ເກີດຈາກໃຈ ວາຈາ ແລະກາຍ—ຈະເຮັດໂດຍຮູ້ຫຼືບໍ່ຮູ້ກໍຕາມ—

Verse 80

इति सप्तविधं पापं स्नानान्मे सप्तसप्तिके । सप्तव्याधिसमायुक्तं हर माकरि सप्तमि

ດັ່ງນີ້ ບາບເຈັດປະເພດນີ້ ໂດຍການອາບນ້ຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນພິທີ ‘ເຈັດຄູນເຈັດ’ ຂໍໃຫ້ຖືກກຳຈັດ; ໂອ ມາກາຣີ ສັບຕະມີ ຈົ່ງພາໄປໃຫ້ໝົດ ແລະກຳຈັດກຸ່ມທຸກຂ໌ເຈັດປະການທີ່ຜູກພັນຢູ່ນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 81

एतन्मंत्रत्रयं जप्त्वा स्नात्वा पादोदके नरः । केशवादित्यमालोक्य क्षणान्निष्कलुषो भवेत्

ເມື່ອສວດມົນຕຣາທັງສາມນີ້ ແລະອາບນ້ຳດ້ວຍ ປາໂດດະກະ (ນ້ຳທີ່ລ້າງພຣະບາດ) ບຸກຄົນເມື່ອໄດ້ເຫັນ ເກສະວາດິຕະຍະ ກໍຈະບໍລິສຸດພົ້ນມົນທິນໃນພິບຕາດຽວ।

Verse 82

केशवादित्यमाहात्म्यं शृण्वञ्श्रद्धासमन्वितः । नरो न लिप्यते पापैः शिवभक्तिं च विंदति

ຜູ້ໃດຟັງມະຫາຕະມະຂອງ ເກສະວາດິຕະຍະ ດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນເປັນມົນທິນ ແລະຍັງໄດ້ຮັບພັກຕິຕໍ່ ພຣະສິວະ ດ້ວຍ।

Verse 83

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने विमलादित्यमुत्तमम् । हरिकेशवने रम्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ໄປນີ້ ໂອ ມຸນີ ຈົ່ງຟັງ—ວິມະລາທິດຍະອັນປະເສີດ ຜູ້ປະດິດສະຖານຢູ່ໃນປ່າຫຣິ-ເກສະວະອັນຮື່ນຮົມ ໃນນະຄອນວາຣານະສີ.

Verse 84

उच्चदेशेभवत्पूर्वं विमलो नाम बाहुजः । स प्राक्तनात्कर्मयोगाद्विमले पथ्यपि स्थितः

ໃນກ່ອນການ ໃນດິນແດນສູງແຫ່ງໜຶ່ງ ມີຊາຍຈາກສາຍຕະກູນ ບາຫຸຊະ ຊື່ ວິມະລະ. ໂດຍພະລັງແຫ່ງກຳຈາກອະດີດ ລາວຈຶ່ງຕິດຢູ່ໃນສະພາບທີ່ມີແຕ່ຊື່ວ່າ ‘ວິມະລະ’ ແຕ່ກັບຂັດຕໍ່ຄວາມຜາສຸກ.

Verse 85

कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु । वाराणसीं समासाद्य ब्रध्नमाराधयत्सुधीः

ເມື່ອຖືກໂລກຂີ້ທູດທຳລາຍຢ່າງໜັກ ລາວໄດ້ລະທິ້ງເມຍ ເຮືອນ ແລະຊັບສິນ. ແລ້ວໄປຮອດວາຣານະສີ ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນໄດ້ບູຊາ ບຣັດນະ ຄື ພຣະສຸຣິຍະເທວ.

Verse 86

करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः । रक्तोत्पलैरशोकैश्च स समानर्च भास्करम्

ດ້ວຍດອກກະວີຣ ດອກຊະບາ ດອກໄມ້ຫອມ ດອກກິມຊຸກອັນເປັນມົງຄຸນ ດອກບົວແດງ ແລະດອກອະໂສກ ລາວໄດ້ບູຊາ ພາສະກະຣະ—ພຣະສຸຣິຍະ—ຢ່າງຖືກພິທີ.

Verse 87

विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः । कुंकुमागुरुकर्पूरमिश्रितैः शोणचंदनैः

ດ້ວຍພວງມາລາທີ່ຮ້ອຍຮຽງຢ່າງວິຈິດ ທຳດ້ວຍດອກປາຕະລາ ແລະດອກຈຳປາກ ພ້ອມດ້ວຍໄມ້ຈັນແດງທີ່ປົນກັບກຸງກຸມ ອະກະຣຸ ແລະການບູນ—

Verse 88

देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः । कर्पूरवर्तिदीपैश्च नैवेद्यैर्घृतपायसैः

ລາວໄດ້ບູຊາພຣະສູຣະຍະເທວະ ດ້ວຍທູບຫອມອັນຊວນຫຼົງ, ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ອົບອວນກິ່ນຫອມ, ດ້ວຍປະທີບໄສ້ການບູນ, ແລະດ້ວຍນະໄວເທຍເປັນກີ (ghee) ກັບເຂົ້າຫວານ (payasa).

Verse 89

अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि । एवं समाराधयतस्तस्यार्को वरदोभवत्

ລາວໄດ້ຖວາຍອັຣຄະຍະ (arghya) ຕາມພິທີແກ່ພຣະສູຣະຍະ ແລະສວດສະໂຕຕຣາ ພ້ອມທັງຈັບມັນຕຣາພຣະສູຣະຍະ; ດ້ວຍການອາຣາທະນານີ້ ອາຣກະ (ພຣະອາທິດ) ຈຶ່ງເປັນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ແກ່ລາວ।

Verse 90

उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित । कुष्ठश्च ते प्रयात्वेष प्रार्थयान्यं वरं पुनः

ແລ້ວພຣະສູຣະຍະຕັດວ່າ: “ໂອ ວິມະລະ ຜູ້ມີຈິດແລະການປະພຶດບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ, ຈົ່ງກ່າວພອນທີ່ປາຖະໜາ. ໂລກຂີ້ກະຕອງ (ກຸດຖະ) ຂອງເຈົ້າຈະຫາຍໄປ—ບັດນີ້ຈົ່ງຂໍພອນອື່ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.”

Verse 91

आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः । प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ມີມາລາແຫ່ງລັດສະມີນັ້ນ ວິມະລະໄດ້ກົ້ມກາບລົງກັບພື້ນດິນເຫມືອນທ່ອນໄມ້ (ທັນດະວັດ) ແລະຂົນກາຍລຸກຊັນດ້ວຍປີຕິຍິນດີ।

Verse 92

शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम् । जगच्चक्षुरमेयात्मन्महाध्वांतविधूनन

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ກ່າວທູນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມແກ່ ຣະວິ ຜູ້ມີລົດລໍ້ດຽວວ່າ: “ໂອ ດວງຕາແຫ່ງໂລກ, ໂອ ອາດຕະມັນອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ໂອ ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດອັນໃຫຍ່!”

Verse 93

यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । तदा त्वद्भक्तिनिष्ठा ये कुष्ठं मास्तु तदन्वये

ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ໂອ້ ພຣະພະຄະວານ ແລະຖ້າຈະປະທານພອນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຫມັ້ນຄົງໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງ ຢ່າໄດ້ປະສົບໂລກຂີ້ທູດ (ຂີ້ເຮື້ອນ) ເລີຍ—ແລະຢ່າໃຫ້ເກີດໃນສາຍຕະກູນຂອງເຂົາດ້ວຍ

Verse 94

अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता । मास्तु कश्चन संतापस्त्वद्भक्तानां सहस्रगो

ຂໍໃຫ້ບໍ່ມີໂລກອື່ນໆເກີດແກ່ເຂົາ; ຂໍໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມທຸກຍາກສໍາລັບເຂົາ. ຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມທຸກທ້ອນໃດໆ ແມ່ນແຕ່ພັນປະການ ຕົກຕ້ອງແກ່ຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະອົງເລີຍ

Verse 95

।श्रीसूर्य उवाच । तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम् । त्वयेयं पूजिता मूर्तिरेवं काश्यां महामते

ພຣະສີສູຣະຍະຕັດວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ. ຈົ່ງຟັງພອນອັນປະເສີດອີກປະການໜຶ່ງ: ໂອ້ ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່, ໃນກາສີນີ້ເອງ ຮູບພຣະອົງນີ້ໄດ້ຖືກເຈົ້າບູຊາດ້ວຍວິທີນີ້”

Verse 96

अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन । प्रथिता तव नाम्ना च प्रतिमैषा भविष्यति

ໃກ້ກັບ (ຮູບພຣະ) ນີ້ ໃນບ່ອນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ລະທິ້ງການສະຖິດຢູ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ. ແລະປະຕິມານີ້ຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມຂອງເຈົ້າ

Verse 97

विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा । सर्वव्याधि निहंत्री च सर्वपापक्षयंकरी

ນາງ (ຮູບພຣະອັນສັກສິດນີ້) ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ “ວິມະລາດິຕະຍະ” ແລະຈະປະທານພອນແກ່ຜູ້ພັກຕິເສມອ—ທໍາລາຍໂລກພະຍາດທັງປວງ ແລະເຮັດໃຫ້ບາບທັງມວນເສື່ອມສິ້ນ

Verse 98

इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत । विमलो निर्मलतनुः सोपि स्वभवनं ययौ

ເມື່ອປະທານພອນແລ້ວ ພະສຸລິຍະກໍອັນຕະທານໃນບ່ອນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ວິມະລາ ມີກາຍບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ກໍກັບສູ່ທາມຂອງຕົນ.

Verse 99

इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः । तस्य दर्शनमात्रेण कुष्ठरोगः प्रणश्यति

ດັ່ງນີ້ ໃນວາຣານະສີ ພະວິມະລາທິຕະຍະປະທານສິຣິມົງຄຸນ; ພຽງແຕ່ໄດ້ດັຣຊະນະພຣະອົງ ໂລກຂີ້ທູດ (ຄຸດຖະ) ກໍສິ້ນໄປ.

Verse 100

यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः । प्राप्नोति निर्मलां शुद्धिं त्यज्यते च मनोमलैः

ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງກະຖາອັນສັກສິດຂອງພະວິມະລາທິຕະຍະນີ້ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ແລະຖືກປົດປ່ອຍຈາກມົນທິນແຫ່ງໃຈ.

Verse 110

यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् । यमतीर्थे कृतस्नानो यमलोकं न पश्यति

ຜູ້ໃດນົບນ້ອມນະມັດສະການພະຍະເມຊະ ແລະພະຍະມາທິຕະຍະ—ທີ່ພະຍະມະສະຖາປະນາໄວ້—ແລະອາບນ້ຳທີ່ຍະມະຕີຣຖະ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເຫັນຍະມະໂລກ.

Verse 118

श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान् । श्रावयित्वापि नो मर्त्यो दुर्गतिं याति कुत्रचित्

ເມື່ອໄດ້ຟັງອະທະຍາຍອັນເປັນບຸນເຫຼົ່ານີ້ ອັນປະກາດເຖິງອາທິຕະຍະທັງສິບສອງ ແລະຍັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງດ້ວຍ ມະຕະຍະຊົນຈະບໍ່ໄປສູ່ທຸກຄະຕິໃນທີ່ໃດເລີຍ.

Verse 383

ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम् । प्राप्य त्वद्वरदानेन यौवनं सर्वसंमतम्

ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະປະພຶດຕະປະສະຍາທີ່ປະທານຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສອງໂລກ; ໂດຍພອນທີ່ທ່ານປະທານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບວັຍໜຸ່ມທີ່ທຸກຄົນຍອມຮັບ।