Adhyaya 227
Description of the Threefold Divine Opulence (Tripād-vibhūti) and Viṣṇu’s Supreme Abode
ပာရဝတီ၏ မန္တရအဓိပ္ပါယ်နှင့် ဣශ්ဝရ၏ သဘောတရားကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုမှုကြောင့် မဟေရှဝရက ဟရီ/နာရာယဏသည် အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်ကြောင်း—အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော်လည်း သရီနှင့်အတူ အာနန္ဒကို ခံစားရန် မင်္ဂလာရှိသော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူတတ်ကြောင်း—ဟောကြားသည်။ ထို့နောက် လက္ခမီကို ဝိષ્ણုနှင့် မခွဲမခွာသော သက္တိအဖြစ် မြှောက်တင်ကာ ဝိષ્ણုကဲ့သို့ အလုံးစုံတွင် ပြန့်နှံ့ပြီး သရီ၊ ဘူ၊ နီလာ စသည့် အမည်များစွာဖြင့် ချီးမွမ်းထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအမည်များကို ဂျပ်ဖတ်၍ အာဟွာန်ပြုလျှင် စည်းစိမ်နှင့် မင်္ဂလာကို ပေးတတ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် လောကသည် ပေါ်ထွန်းမှု၏ တစ်ပုံလေးပုံသာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းရှိသော သုံးပုံလေးပုံ (တိရိပာဒ-ဝိဘူတိ) သည် ပရကృతိ/ပရဓာနနှင့် ဝိရာဇာမြစ်ကို ကျော်လွန်ရာတွင် ရှိကြောင်း ချိတ်ဆက်ရှင်းလင်းသည်။ ကာလ၊ ဂုဏ-မာယာ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပရလယကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် နေမီးနှင့် မီးတောက်ကို ကျော်လွန်သော အလင်းရောင်ပြည့်ဝသည့် အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်/ဌာန (ဝိုင်ကుంఠ) ကို ဖော်ညွှန်းကာ ဉာဏ်နှင့် ဘက္တိဖြင့် ရောက်နိုင်ပြီး ထိုသို့ရောက်ခြင်းသည် မောက္ခ—ပြန်မလာရသော လွတ်မြောက်မှု—ဟု သတ်မှတ်သည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.