Adhyaya 132
Remembrance of Vishnu (The Greatness of Smaraṇa and Bhakti)
ပါဝတီက အနန္တ-ဝာစုဒေဝကို မည်သို့သော သတိရခြင်း (smaraṇa) ဖြင့် မောဟာ မပြန်လာအောင် တားဆီးနိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) က အမြဲတမ်းသတိရခြင်း၏ ဥပမာများဖြင့် ဖြေကြားသည်—ရေငတ်သူက ရေကို၊ အအေးတုန်သူက မီးကို၊ ချစ်သူက ချစ်ရသူကို မပြတ်မလပ် သတိရသကဲ့သို့၊ ဘက္တကလည်း ဗိဿနုကို အစဉ်သတိရရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိ၏ အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြပြီး သတ္တသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) က ဘက္တိကို မီးတောက်စေသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ထို့ပြင် ဘက္တိ၏ အထွေထွေသဘောကိုလည်း ဆိုသည်—ဇနာဒနကို ဦးတည်သည့် စိတ်နေစိတ်ထား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရန်လိုမှုတောင် အဆုံးတွင် သူ၏ ဓာမသို့ ရောက်စေနိုင်သည်။ ငွေကြေး၊ ပညာနှင့် ကောင်းကင်ရလဒ်ပေးသော ကర్మကဏ္ဍထက် နာမ (nāma) နှင့် အတွင်းခံ bhāva ကို မြတ်နိုးကြောင်း ပြပြီး အဇာမိလ၏ ဥပမာဖြင့် နာမသတိရခြင်း၏ အာနိသင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေဒန္တဆန်သော သင်ခန်းစာအဖြစ် ဘုရား၏ အလုံးစုံတွင် ပျံ့နှံ့နေမှုနှင့် စိတ်-ကံ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဆန်းစစ်ကာ၊ ဘက္တိနှင့် သတိရခြင်းက အပြစ်ကို ဖျက်စီး၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေပြီး ဝိုင်ကුණ္ဌကို ပေးအပ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.