Adhyaya 134
The Glory of the Vetravatī River (Vetravatī Māhātmya)
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား ဝေထ္ရဝတီ မြစ်၏ မဟိမကို ဟောကြားသည်။ ထိုမြစ်၌ ရေချိုးခြင်းသာမက မြစ်ကို မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းပင်လျှင် ပရလယအထိ အပြစ်ကို ငြိမ်းစေတတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝေထ္ရဝတီကို ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် တူညီသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းကယ်တင်သော မြစ်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် ဝෘတြာက တူးဖော်ထားသော အလွန်နက်ရှိုင်းသည့် “မဟာဂမ္ဘီရ” ရေတွင်းကို ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာမှ အပြစ်ဖျက်သမား ဒေဝီ/မြစ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဥပမာတစ်ရပ်အဖြစ် ဗိဿဏုကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ဗြာဟ္မဏနှင့် ဝေဒကိုလည်း အပြစ်တင်သော မကောင်းသော မင်း (သို့) အပြစ်သား ဝိဒါရုဏ သည် ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခံရသော်လည်း ဝေထ္ရဝတီရေကြောင့် ရောဂါပျောက်ကင်းကာ စိတ်လည်း သန့်စင်သွားသည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ဗိဿဏုဘက်တိ ပေါ်ထွန်းလာ၍ နေ့စဉ်ရေချိုး၊ ဒါနပြု၊ ယဇ్ఞပြုကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ ဓာမကို ရောက်ရှိသည်။ အခန်းသည် အခွင့်အရေးကို အများပြည်သူထံ ချဲ့ထွင်၍ ဗြာဟ္မဏအပါအဝင် ဝဏ္ဏအားလုံး၊ ပြင်ပလူမျိုးနှင့် ဝေဒကို နিন্দသူများပင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်ကြောင်း—အထူးသဖြင့် ကာရ္တ္တိက သို့ မာဃ လတွင်နှင့် မြစ်ဆုံရာများတွင်—ဆိုပြီး ခေဋက နှင့် ဆက်စပ်နေရာများကို ဒေဝီယ တီရ္ထအဖြစ် မြှောက်တင်ထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.