Adhyaya 108

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဗိဿဏုကို အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စေသောအရာသည် ဘာလဲဟူသော သင်ခန်းစာဆန်သော အငြင်းပွားမှုကို ဖော်ပြသည်။ အစပိုင်းတွင် နာရဒ–ဓမ္မဒတ္တ စကားဝိုင်းပြီးနောက် ဂဏများက ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောကြသည်။ ကာန္တိပူရီ၏ ဘုရင် ကိုလာ/ကိုလေရှွရ သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ယဇ္ဉပွဲအလှအပကြီးမားမှုကြောင့် ထင်ရှားပြီး အနန္တရှယန သို့ ဘုရားဖူးသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒေသခံ ဗြာဟ္မဏ ဗိဿဏုဒာသ သည် ဝေဒမန်တရများကို ရွတ်ဆိုကာ ရေနှင့် တူလစီဖြင့် ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသော ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်နေသည်။ ဘုရင်က ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော လှူဒါန်းပူဇော်ပစ္စည်းများကို တင်လှူရာတွင် တူလစီ-ဆေဝါ၏ မဟိမက ထိုအလှအပကို “ဖုံးလွှမ်း” သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသဖြင့် ဘုရင်အမျက်ထွက်သည်။ ဗိဿဏုဒာသက ဘုရင်၏ မာနကို ဆုံးမကာ အမှန်တကယ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝတ်တရားနှင့် နိယမများကို ယခင်က လိုက်နာခဲ့သလားဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဤအငြင်းပွားမှု၏ အဆုံးအဖြတ်သည် ဗိဿဏုကို တိုက်ရိုက်သိမြင်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်သည် မုဒ္ဂလ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ စတြ (သဒ္ဓါပွဲ/ယဇ္ဉ) ကို စတင်ပြီး၊ ဗိဿဏုဒာသကတော့ စည်းကမ်းငါးပါး၌ တည်ကြည်နေသည်—မာဃ/ဩရ္ဇ ဝတ်တွင် တူလစီ-ဆေဝါ, ဧကာဒသီ အစာရှောင်နှင့် ဒွာဒသာက္ခရီ ဂျပ်, နေ့စဉ် ষိုဍသိုပစာရ ပူဇော်မှု, မပြတ်မလပ် သတိရခြင်း, နှင့် သင့်တော်သော ဥဒျာပန—ဟူ၍ ဘက္တိသည် အလှအပထက် အရေးကြီးကြောင်းကို ပြသသည်။