Adhyaya 115
Praise of the Aśvattha and Vaṭa (Sacred Fig and Banyan)
ဤအধ্যာယတွင် ကာတ္တိက-မာဟာတ္မ്യ သင်ကြားချက်ကို အဆုံးသတ်ကာ အဓိကဝတ္တရား ၅ ချက်—ဟရိဇာဂရ (ညလုံးနိုးကြားခြင်း)၊ မိုးလင်းအချိန် ရေချိုးခြင်း၊ တုလစီ-ဆေဝါ၊ ဥဒျာပန (အဆုံးသတ်ပွဲ) နှင့် မီးအလှူ (ဒီပ-ဒါန) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤအရာများဖြင့် ကာတ္တိကဝရတ ပြည့်စုံကာ ဘုက္တိနှင့် မုက္တိ နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် ဝရတကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းရမည်ကို ဖော်ပြသည်—နာမကျန်း၊ ရေမရှိ၊ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်မိသော်လည်း နာမ-စမရဏ (နာမသတိပြုအောက်မေ့ခြင်း) ဖြင့် ဆက်လက်ထိန်းနိုင်ပြီး မည်သည့်ဘုရားကျောင်းမဆို၊ အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အမြစ်အနီး၊ သို့မဟုတ် တုလစီတော/ခြံတွင် အစားထိုးပြုလုပ်နိုင်သည်။ သီချင်း၊ တေးဂီတ၊ အက၊ ကုန်ကျစရိတ်အထောက်အပံ့၊ သို့မဟုတ် ပွဲကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့်ပင် ကုသိုလ်ဝေစု ရနိုင်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ အရှဝတ္ထနှင့် ဝဋ (ဗညန်/ဘန်ယန်) သစ်ပင်များကို ဝရတပြည့်စုံစေသည့် ဆေဝါအဖြစ် အထူးမြှောက်တင်ထားပြီး အရှဝတ္ထကို ဝိෂ္ဏုနှင့်၊ ဝဋကို ရုဒ္ဒရနှင့် တစ်ရုပ်တည်းဟု သတ်မှတ်သည် (ပလာရှကို ဗြဟ္မာနှင့် ဆက်စပ်ဟုလည်း ဆိုသည်)။ ထည့်သွင်းပုံပြင်တွင် အဂ္နိမှတစ်ဆင့် ဒေဝများ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ပာရဝတီ၏ ကျိန်စာ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဒေဝများ သစ်ပင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ဆိုပြီး ပုရာဏသဘောတရားအရ သစ်ပင်ပူဇာ၏ အကြောင်းရင်းကို တည်ထောင်ပေးသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.