Adhyaya 22

အဓ್ಯಾಯ ၂၂ တွင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် နာရဒအား ဂင်္ဂါမြစ်၏ ကယ်တင်ပေးနိုင်သော မဟာမြတ်မှုကို ချီးမွမ်းဟောကြားပြီး၊ ထိုတီရ္ထ-မဟာတ္မယကို ယမုနာနှင့် ပရယာဂ (တြိဝေဏီ) သို့လည်း တိုးချဲ့ဖော်ပြသည်။ ဂင်္ဂါဟူသော နာမကို ကြားရုံ၊ အမည်ကို ထုတ်ပြောရုံ၊ သို့မဟုတ် မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များသည် ချက်ချင်းပျက်စီးသွားကြောင်း—အထူးသဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ—ကလိယုဂ၏ မလုံလောက်မှုများအတွင်း အားကိုးရာအဖြစ် အထူးထင်ရှားကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိပြည့်ဝသော စတုတိနှင့် ဘုရားဖူးသွားလာသူတို့၏ လက်တွေ့ကျသော သဒ္ဓါကျင့်စဉ်များကို ဖော်ပြသည်—အရဃျ (arghya) ပူဇော်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း၏ ကုသိုလ်ဖလ၊ မာဃ-သနာန် (Māgha-snāna)၊ ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်တွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်တူညီမှု စသည်တို့။ ပရယာဂကို “တီရ္ထတို့၏ မင်း” ဟု ချီးမြှောက်ကာ ကာရှီနှင့် ဂယာကိုလည်း မောက္ခရရှိရေးနှင့် ဆက်စပ်သည့် သန့်ရှင်းရာဌာနများအဖြစ် ညွှန်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ဤချီးမွမ်းချက်များကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရပြီး ကမ္မဒೋಷများ ပျက်စီးကြောင်းကို ဝေဒအာဏာဖြင့် ထောက်ခံဖော်ပြထားသည်။