Adhyaya 72
The Greatness of Viṣṇu’s Thousand Names
ဤအধ্যာယတွင် ဗိဿဏု-သဟသ္ရနာမ၏ မဟာဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းကာ ကလိယုဂတွင် လူတိုင်းအတွက် သင့်လျော်သော မောက္ခသို့ရောက်စေသည့် စာဓနာတစ်ရပ်ဟု ဖော်ပြသည်။ သရီ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဂိရိ-ကနျာ အုမာအား နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုခြင်းက ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း သင်ကြားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရှူဒြ (śūdra) များပါ ပါဝင်ခွင့်ရှိကြောင်းကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ အပြည့်အစုံ မရွတ်နိုင်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာသနာဌာနသို့ ရောက်နိုင်သော လမ်းဖွင့်ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ရွတ်ဆိုရာတွင် ဝိနျာသ (vinyāsa) အပါအဝင် ရိတုအကျင့်တရားမှန်ကန်မှုနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို အလေးထားကာ စိတ်ပျံ့နှံ့နေစဉ် ရွတ်ဆိုခြင်းကို သတိပေးတားမြစ်သည်။ ဒါသျ-ဘာဝ (dāsya-bhāva) ဟူသော သခင်ကို ဝန်ဆောင်သည့် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုရန်လည်း ညွှန်ကြားသည်။ သဟသ္ရနာမကို တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံးနှင့် သန့်ရှင်းမြစ်များ၏ တည်ရှိမှုနှင့် တူညီဟု သတ်မှတ်ကာ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ မျိုးဆက်တည်တံ့ခြင်းနှင့် ခရီးသွားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော အပြစ်အနာအဆာများမှ ကာကွယ်ခြင်းတို့ကို ကတိပြုသည်။ နိဂုံးတွင် တုလသီရွက်နှင့်အတူ နာမတစ်ပါးတည်းကိုပင် ပူဇော်ခြင်းက ယဇ్ఞကြီးများစွာ၏ ပုဏ္ဏာထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.