Markandeya Purana

ບົດເປີດນີ້ເປັນມົງຄຸນເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍນະມັດສະການ ແລະເຊີນອະນຸພອນຈາກ ພຣະນາຣາຍະນະ, ພຣະສາຣັສວະຕີ ແລະ ພຣະວະຍາສະ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາສອນອັນສັກສິດດໍາເນີນຢ່າງຮາບລື່ນ ແລະໃຫ້ຜູ້ຟັງໄດ້ປັນຍາ ແລະຄວາມສະຫງົບໃຈ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງສາຍສະກຸນຂອງສຸປັນນະ/ກະຣຸດ ແລະຍົກອຸປາຄະຍານເພື່ອສອນທຳ. ກ່າວເຖິງການເກີດຂອງນົກຜູ້ມີປັນຍາ ກັງກາ ແລະ ກັນທາຣາ ຜູ້ຮັກສາສີນ ແລະຄວາມກະຕັນຍູ ນຳໃຫ້ເກີດພອນແລະກຽດສັກສີ.

ໄຈມິນີເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳແຫ່ງພູວິນທະຍາ ເພື່ອສືບຫາຄວາມໝາຍແຫ່ງທຳມະ. ທ່ານໄດ້ພົບ “ທຳມະປັກຂີ” ນົກຜູ້ຮູ້ທຳມະ ແລະຖາມຂໍ້ສົງໄສ 4 ປະການກ່ຽວກັບເຫດການໃນມະຫາພາຣະຕະ. ການສົນທະນານີ້ເປີດທາງໄປສູ່ຄຳສອນນາຣາຍະນະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຣະວິສນຸເປັນຮາກຖານແຫ່ງທຳມະ ແລະການໄຖ່ບາບ.

ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງພຣະບະລາຣາມເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຈາລະນະໄປຕາມຕີຣຖະ ດ້ວຍໃຈທີ່ລັງເລ. ໃນສວນປ່າຂອງພຣະເຣວະຕາ ພຣະອົງມຶນເມົາແລະພາຕົນເອງເດີນຫຼົງ ສະທ້ອນທັງຄວາມໂກດແລະຄວາມເຄົາລົບ. ທ້າຍສຸດພຣະອົງປະຫານສູຕະຜູ້ປະພຶດຜິດ ເພື່ອຮັກສາທຳມະແລະລະບຽບພິທີ.

ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການທົດສອບຄວາມສັດຈິງຂອງພະຣາຊາຮະຣິຊັນດຣະ। ເພື່ອຮັກສາສັດຈະແລະທຳມະ ພະອົງສະລະລາຊະອຳນາດ ຂາຍພະມະເຫສີແລະພະຣາຊະບຸດ ແລະສຸດທ້າຍຕ້ອງເປັນທາດຂອງຈັນດາລາ ຢູ່ສະຖານທີ່ເຜົາສົບ. ຄວາມເຈັບປວດແລະຄວາມອົດທົນຖືກຖ່າຍທອດຢ່າງສັກສິດ.

ອັດທະຍາ 10 ກ່າວເຖິງຄໍາຖາມຂອງໄຈມິນີ ກ່ຽວກັບການເກີດ ຄວາມຕາຍ ກຳ ແລະການເດີນທາງຂອງວິນຍານໃນຮ່າງກາຍ. ລາວສອບຖາມວ່າວິນຍານເຂົ້າສູ່ຄັນທ້ອງແນວໃດ ຮ່າງກາຍກໍ່ຕົວແນວໃດ ແລະທຸກຂ໌ໃນການເກີດ. ຍັງກ່າວເຖິງຜົນຂອງກຳ ການເກີດໃໝ່ ແລະທາງໄປສູ່ການພົ້ນທຸກຂ໌.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ລູກໄດ້ບັນຍາຍເຖິງນະຣົກເພື່ອເຕືອນໃຈຜູ້ກະທຳບາບ. ທ່ານກ່າວເຖິງ Mahāraurava, Tamas, Nikṛntana, Apratiṣṭha, Asipatravana ແລະ Taptakumbha ເປັນສະຖານທີ່ທຸກທໍລະມານຮ້າຍແຮງ ທີ່ວິນຍານຮັບຜົນກຳຕາມການກະທຳ. ບົດນີ້ປຸກຄວາມຢ້ານ ແລະ ຊັກຊວນໃຫ້ຍຶດທຳມະ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ທູດຂອງພຣະຍົມະຣາຊ ອະທິບາຍເຖິງຜົນວິບາກຂອງກຳ ແລະເຫດປັດໃຈຂອງຄວາມທຸກທໍລະມານໃນນະຣົກ. ທ່ານກ່າວວ່າ ການຫລອກລວງ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການລັກຂໂມຍ, ການລະເມີດທຳ ແລະການບໍ່ເຄົາລົບພຣະທຳ ຈະນຳໃຫ້ວິນຍານຮັບໂທດຕາມກຳ. ຄຳບັນຍາຍນີ້ປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມກົດກຽງຕໍ່ບາບ ແລະຊັກຊວນໃຫ້ດຳເນີນທາງທຳມະເພື່ອພົ້ນຈາກນະຣົກ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າການສົນທະນາລະຫວ່າງພໍ່–ລູກ ກ່ຽວກັບການສະຫຼະແລະການປ່ອຍວາງຕາມທາງທຳ. ລູກແນະນຳໃຫ້ລະຄວາມຢາກ, ຄວາມໂກດ, ແລະອັດຕາ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫງົບແຫ່ງອາດຕະມະ. ຕໍ່ມາເປັນຕອນອະນະສູຍາ–ມັນດະວະຍະ ທີ່ສະແດງພະລັງຂອງພະຕິວຣະຕາ: ດ້ວຍສັດຈະແລະຄວາມບໍລິສຸດ ນາງສາມາດຢຸດການຂຶ້ນຂອງຕາເວັນ ເພື່ອປົກປ້ອງສາມີ ແລະຊູມໃຫ້ເຫັນວ່າທຳມີອຳນາດເຫນືອກົດທຳມະຊາດໄດ້.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ອາຣຈຸນປະຕິເສດບັນລັງ ເນື່ອງຈາກຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຄວາມຢ້ານບາບ. ພຣະຄູກາຣກາແນະນຳໃຫ້ໄປນະມັດສະການພຣະດັດຕາເຕຣຍ ແລະພິຈາລະນາສະຖານທີ່ຂອງພຣະລັກຊະມີ. ດ້ວຍວິໄສທັດອັນບໍລິສຸດຂອງດັດຕາເຕຣຍ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງລັກຊະມີ ເທວະດາຈຶ່ງຊະນະພວກໄດຕະຍະ ແລະຄວາມສຸກສະຫງົບກັບຄືນມາ।

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງ ຣິຕະດວະຈະ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ໄດ້ພົບແລະສ້າງມິດຕະພາບກັບເຈົ້າຊາຍນາກ. ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ແລະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ທຳມະ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕຳນານກຳເນີດຂອງມ້າວິເສດ “ກຸວະລະຍາ” ອັນເປັນມ້າຮັດຖະນະ ມີອຳນາດ ແລະນຳພາໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການທີ່ພຣະຣາຊາ ກຸວະລະຍາສະວະ (Kuvalayāśva) ຖືກດາຍຕະ/ອະສຸຣາ ໃຊ້ກົນອຸບາຍຫລອກລວງຈົນສິ້ນພຣະຊົນ. ພຣະນາງ ມະດາລະສາ (Madalasā) ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລະດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ໄດ້ເຂົ້າກອງໄຟເພື່ອຕາມພຣະສະຫວາມີໄປ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ກະສັດກຸວະລະຍາຊະວະ ປະຕິເສດຂອງຂວັນ ແລະການຍ້ອງຍໍ ດ້ວຍໃຈທີ່ຢືນຢັນໃນທຳມະ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ. ຕໍ່ມາພຣະອົງໄດ້ເຫັນ “ມາຍາ” ຂອງນາງມະດາລະສາ ທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມບໍ່ທຽງ ແລະການລໍ້ລວງຂອງໂລກ ໃຫ້ເກີດວິເວກ ແລະຄວາມສະຫງົບໃນໃຈ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ພຣະມານາມະດາລະສາ ປະກອບພິທີຕັ້ງຊື່ໃຫ້ລູກຊາຍວ່າ «ອະລະກະ» ແລະຊີ້ນໍາໃຫ້ເຂົາລະທິ້ງຄວາມເຄັ່ງຄັດຈະຫນີໂລກ ເພື່ອຫັນກັບສູ່ຫນ້າທີ່ກະສັດຕະຣິຍະ: ປົກປ້ອງປະຊາ, ຮັກສາທໍາມະ ແລະຄວາມຍຸດຕິທໍາ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ອະລາກະ ຖາມແມ່ ມະດາລະສາ ກ່ຽວກັບທຳມະວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະ. ນາງອະທິບາຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເຖິງໜ້າທີ່ສີ່ປະການ ແລະ ວິຖີຊີວິດສີ່ຂັ້ນ—ພຣະຫມະຈາຣີ, ຄຣະຫັດ, ວານະປຣະສະຖະ, ສັນຍາສ—ເພື່ອໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມທຳມະຢ່າງສົມດຸນ.

ອັດທະຍາຍ 30 ນາງມະດາລະສາ ສອນຫນ້າທີ່ໃນຄອບຄົວ: ການເຄົາລົບຜົວ ພໍ່ແມ່ ແລະແຂກ, ຮັກສາເຮືອນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ການໃຫ້ທານ ແລະການດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ. ນາງຍັງອະທິບາຍພິທີ ໄນມິດຕິກ-ສຣາດທະ ທີ່ຕ້ອງເຮັດຕາມການເກີດເຫດ ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ ດ້ວຍສັດທາ ແລະລະບຽບພິທີ.

ບົດນີ້ອະທິບາຍກົດລະບຽບຂອງ «ປາຣວະນະ-ສຣາດທະ» (Parvaṇa Śrāddha) ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ. ມັນລຽງລາຍຊື່ອາຫານທີ່ປິຕຣະພໍໃຈ ແລະສິ່ງທີ່ຄວນຫຼີກລ້ຽງ ເພື່ອໃຫ້ພິທີບໍລິສຸດ ແລະເກີດຜົນບຸນສູງສຸດ.

ອັດຍາຍນີ້ ມາດາລາສາ ສອນເລື່ອງ “ສະດາຈາຣະ” ຂອງຄົນຄອບຄົວ: ຄວາມບໍລິສຸດກາຍໃຈ, ການອາບນ້ຳຊຳລະ, ການຮັກສາຄວາມສະອາດ, ການບູຊາໄຟ ແລະ ເທວະດາ, ສັນທະຍາວັນທະນະ, ຈະປະ ແລະ ພິທີປະຈຳວັນ. ນາງເນັ້ນຄວາມຈິງ, ຄວາມເມດຕາ, ການຕ້ອນຮັບແຂກ ເພື່ອໃຫ້ທຳມະ ແລະ ຄວາມສະຫງົບຢູ່ໃນເຮືອນ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ມະດາລະສາ ໃຫ້ຄໍາສອນສຸດທ້າຍແກ່ພະຣາຊາ ຣິຕາດວະຈະ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມບໍ່ຖາວອນຂອງຊີວິດ ແລະອໍານາດ. ນາງສອນເລື່ອງການບໍ່ຍຶດຕິດ, ການປົກຄອງດ້ວຍທໍາມະ ແລະການຫັນໃຈໄປຫາພຣະ. ພະຣາຊາຮັບຟັງດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະຕັດສິນໃຈສະລະລາຊະສົມບັດ ເຂົ້າສູ່ທາງສັນຍາສ ເພື່ອມຸ່ງຫາໂມກະ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ພຣະດັດຕາເຕຣຍະ ສອນເຖິງການລະທິ້ງ «ມະມະຕາ» ຄວາມຍຶດຕິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ແລະການບໍ່ເອົາຕົນໄປຜູກກັບຮ່າງກາຍ ຊັບສິນ ແລະຄວາມສຳພັນ. ດ້ວຍປັນຍາເຫັນອາດຕະມາ ວິຣາຄະ ແລະສະມາທິ ຈຶ່ງຂ້າມພົ້ນຄວາມທຸກ ແລະເຂົ້າສູ່ໂມກະຊາ (ການຫຼຸດພົ້ນ)។

ອັດຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງອຸປະສັກ (Upasarga) ທີ່ຂັດຂວາງຍົກຄະພະຍາຍາມຂອງໂຢກີ, ການຈົ່ງໃຈອັນລະອຽດ ແລະອາການຂອງຈິດໃນສະມາທິ. ສອນໃຫ້ຜ່ານພົ້ນການລໍ້ລວງ, ຄວາມຢ້ານ, ແລະອຳນາດອັນອັດສະຈັນ ໂດຍຮັກສາສິນ ແລະຄວາມສະຫງົບ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍສິດທິ 8 (Aṣṭa-siddhi) ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ມານະຫຼືຄວາມໂລບທຳລາຍເສັ້ນທາງຫາມົກຂະ.

ອັດທະຍາ 42 ກ່າວເຖິງພຣະດັດຕາເຕຣຍະ ອະທິບາຍຄວາມໝາຍທາງໂຍຄະຂອງ “ໂອມ” (ປຣານະວະ)។ ທ່ານແຈ້ງເຖິງມາດຣາ A-U-M ແລະຄວາມສງົບຫຼັງສຽງ (ອະມາດຣາ) ເປັນທາງນຳໄປສູ່ໂລກທັງຫຼາຍ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ການພິຈາລະນາໂອມດ້ວຍສະມາທິ ຊ່ວຍຊຳລະຈິດ ລະອັດຕາ ແລະເຂົ້າເຖິງໂມກສະ.

ບົດ 44 ກ່າວເຖິງ ສຸພາຫູ ຜູ້ໃຫ້ຄໍາຕັກເຕືອນແກ່ກະສັດແຫ່ງກາຊີ ໃຫ້ປົກຄອງດ້ວຍທຳ ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳ. ຕໍ່ມາ ອະລະຣະກະ ເຫັນຄວາມບໍ່ທຽງຂອງລາບຍົດ ແລະຄວາມສຸກໂລກີ ຈຶ່ງສະຫຼະລາຊະສົມບັດ ເຂົ້າສູ່ວິຣາກະ ແລະຍົກຈິດດ້ວຍໂຢກະ ເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.

ບົດນີ້ກ່າວເຖິງການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ (ປຣະລະຍະ) ແລະການປາກົດຂຶ້ນຂອງພຣະພຣະຫມາຈາກສະພາບເດີມ. ຍັງອະທິບາຍມາດຕະການເວລາ: ຢຸກ (Yuga), ມັນວັນຕະຣະ (Manvantara) ແລະວັນໜຶ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ເຫັນວົງຈອນການເກີດ–ດຳລົງ–ດັບສູນ.

ອັດຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງການອອກກໍາເນີດຂອງສັດທັງຫຼາຍຈາກພຣະພຣະຫມາ. ອະທິບາຍວົງຈອນຂອງຄືນ, ກາງວັນ, ແລະເວລາສົນທະຍາ ພ້ອມລໍາດັບການສ້າງແບບປະກຣິຕ–ໄວກຣິຕ ຢ່າງເຄົາລົບສັກສິດ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການສ້າງສັດດ້ວຍຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະການເກີດຂອງລູກຫຼານທີ່ເກີດຈາກຈິດ, ພ້ອມທັງສາຍວົງຂອງ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ. ຕໍ່ມາພຣະພຣະຫມາມີພຣະບັນຊາແກ່ ດຸຫສະຫະ ແລະບໍລິວານຂອງ ອະລັກສະມີ ໃຫ້ຮູ້ຂອບເຂດການຢູ່ອາໄສ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລົບກວນທຳມະ ແລະຄວາມສຸກຂອງໂລກ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການປາກົດຂຶ້ນຂອງ ນີລະໂລຫິຕະ (ຣຸດຣະ) ດ້ວຍພະຣັດສະຫມີອັນແຮງກ້າ ແລະພຣະພຣະຫມາໄດ້ຈັດສັນຊື່ຫຼາຍປະການ ສະຖານທີ່ພຳນັກ ທິດ ແລະອາສນະຂອງພຣະອົງ. ຍັງກ່າວເຖິງຄູ່ຄອງ/ສັກຕິ ລູກຫຼານ ແລະສາຍວົງຕະກູນຂອງຣຸດຣະ ເພື່ອສະທ້ອນລະບຽບໂລກ ແລະຄວາມເຄົາລົບບູຊາພຣະອົງ.

ອັດທະຍາຍນີ້ພັນລະນາພູມິສາດແຫ່ງຈັກກະວານໃນ ຊັມບູທະວີບ ໂດຍກ່າວເຖິງທະວີບ ແລະມະຫາສະໝຸດທີ່ລ້ອມຮອບ, ການແບ່ງເປັນວັຣຊະ (ເຂດດິນ), ແລະພູເມຣຸເປັນແກນກາງຂອງໂລກທີ່ຮັກສາລະບຽບອັນສັກສິດ.

ອັດທະຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງການສະເດັດລົງມາຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາຈາກສະຫວັນ ໂດຍພຣະສິວະຮັບໄວ້ໃນມວຍຜົມ ແລ້ວແບ່ງເປັນສາຍນ້ຳ 4 ທິດເພື່ອຊຳລະໂລກ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຊົມພູທະວີບ ແລະວັດສະ (varṣa) ຕ່າງໆ ພ້ອມສະພາບຊີວິດ ທຳມະ ແລະຜົນກຳຂອງສັດໃນແຕ່ລະພື້ນຖິ່ນ.

ອັດຍາຍນີ້ພາຍາຍາມວາງແຜນທີ່ພາຣະຕະໂດຍອ້າງອີງຮູບກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ຂອງພຣະນາຣາຍະນະ. ມັນລຽນລຳດັບນັກຊັດຕຣາ, ພູມິພາກ ແລະທິດທາງ ພ້ອມອະທິບາຍອິດທິພົນຂອງດາວເຄາະ ແລະຄວາມອັບປະມົງຄົນທາງດາວທີ່ອາດນຳທຸກຫຼືສຸກມາສູ່ດິນແດນ.

ບົດນີ້ພາຍໃນມາກັນເດຍະປຸຣານະ ອະທິບາຍວ່າດ້ວຍດິນແດນສັກສິດຮອບພູເມຣຸ: ກິມປຸຣຸຊະ-ວັຣຊະ, ຮະຣິ-ວັຣຊະ, ອິລາວຣິຕ (ເມຣຸ-ວັຣຊະ), ຣາມຍະກ ແລະ ຮິຣັນຍະມະຍະ. ກ່າວເຖິງພູ, ແມ່ນ້ຳ, ທິດທາງ ແລະວິຖີຊີວິດຂອງຜູ້ອາໄສ ພ້ອມບັນຍາກາດແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບບູຊາພຣະຮະຣິ/ວິສນຸ.

ອັດຍາຍ 62 ເລົ່າວ່າ ພຣະອັກນິ ເທວະແຫ່ງໄຟ ເຂົ້າສິງໃນຮ່າງຂອງຊາຍໜຸ່ມພຣາຫມັນ ເພື່ອສຳເລັດພະລະກິດອັນສັກສິດ. ວະຣຸທິນີເຈັບໄຂ້ຮັກ ໃຈຮ້ອນຮົ່ມ, ແລະ ກາລີປ່ຽນຮູບປອມຕົວ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະທົດສອບທຳມະ.

ໃນອັດຍາຍ 64 ຂອງມາຣກັນເດຍະປູຣານະ ກາລາວະຕີ (ວິພາວະຣີ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາ ໄດ້ຖວາຍຕົນເອງແດ່ສະວະໂຣຈິສະ ແລະມອບ “ປັດມິນີ ວິດຍາ” ອັນລຶກລັບ. ບົດນີ້ສະທ້ອນຣະສະແຫ່ງຄວາມຮັກ ການສະຫລະ ແລະພະຄຸນຂອງທຳມະ.

ບົດ 69 ເລົ່າເຖິງກະສັດຜູ້ລະເລີຍ ແລະ ປະຖິ້ມມະເຫສີ ຈົນເຮັດໃຫ້ທຳມະໃນອານາຈັກເສື່ອມຖອຍ. ນັກບວດລະບຸໂທດຂອງການປະຖິ້ມພັນລະຍາ ແລະ ຊີ້ນຳພິທີຊຳລະບາບ (ປຣາຍະຊິດ) ເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ ແລະ ຄວາມສະຫງົບສຸກຄືນມາ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງຄວາມເສຍໃຈແລະຄວາມສຳນຶກຜິດຂອງພະຣາຊາ ຫຼັງຈາກພຣະມະເຫສີຈາກໄປ. ພະຣາຊາລະລຶກຄຸນງາມຄວາມດີ ແລະການເກື້ອກູນຂອງນາງ ພ້ອມຍອມຮັບຄວາມຜິດຂອງຕົນ. ພຣະລະສີໃຫ້ຄຳສອນວ່າ ພັນລະຍາແມ່ນຄູ່ຮ່ວມທາງທຳ ເປັນຫຼັກຂອງຄອບຄົວ ແລະຊ່ວຍສົ່ງເສີມທັງ ທຳ–ອັດຖະ–ກາມ; ຂາດນາງແລ້ວ ໃຈຈະຫວ່າງແລະວຸ້ນວາຍ. ຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ພະຣາຊາຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ແລະຮັກສາຄວາມສົມດຸນໃນຊີວິດກັບການປົກຄອງ.

ບົດນີ້ກ່າວເຖິງ ອຸຕຕະມະມັນວັນຕະຣະ ໂດຍຈັດລຽງຊັ້ນຂອງເທວະ ແລະກຸ່ມເທວະສະພາຢ່າງລະອຽດ. ຍັງກ່າວເຖິງການປະກາດໃຫ້ ອິນທຣະ ສຸຊານຕິ ເປັນຜູ້ນຳແຫ່ງສະຫວັນ ແລະລຳດັບສາຍພົງກະສັດທີ່ສືບຕໍ່ຕາມທຳມະ. ສະທ້ອນວົງຈອນເວລາ ແລະພະບຸນຂອງທຳມະໃນການຄຸ້ມຄອງໂລກ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການຕົກຕ່ຳຂອງນັກສະຕຣາ ເຣວະຕີ ເນື່ອງຈາກອະທຳ ແລະກຳບາບ ແລ້ວຖືກຟື້ນຟູຄືນດ້ວຍພຣະຄຸນ ແລະພິທີບູຊາອັນບໍລິສຸດ. ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງກ່າວເຖິງການປະສົບກຳເນີດຂອງ ໄຣວະຕະ ມະນຸ ແລະການເປີດສະໄໝ ມັນວັນຕະຣະ ໄຣວະຕະ ຢ່າງສົມພຣະທຳ.

ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງນາງສັນຍາ ທົນຄວາມຮ້ອນແລະລັດສະຫມີຂອງພຣະສູຣະຍະບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງຖອນຕົນໄປບຳເນັດ ແລະສ້າງ “ຈະຍາ” ເປັນເງົາທົດແທນ. ຈາກພຣະສູຣະຍະເກີດພຣະຍະມະ ແລະ ນາງຍະມຸນາ ພ້ອມບົດຮຽນເລື່ອງທຸກຂ໌ ພັນທະ ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳ.

ອັດທະຍານີ້ກ່າວເຖິງ ວາຍວັສວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ ໂດຍຈັດລຽງຊັ້ນຂອງເທວະ ແລະກຸ່ມເທວະຜູ້ປົກຄອງສະຫວັນ ພ້ອມທັງກ່າວເຖິງ ສັບຕະຣິຊີ 7 ອົງ ຜູ້ຮັກສາທຳມະ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍເຖິງ ມະນຸ ວາຍວັສວະຕະ ແລະລູກຊາຍ 9 ຄົນ ຜູ້ເປັນຮາກຖານແຫ່ງວົງສາ ແລະການສືບຕໍ່ມະນຸດໃນຍຸກນີ້ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະທຳ.

ພະຣາຊາສຸຣະຖະ ແລະ ສະມາທິ ຜູ້ຖືກຄວາມທຸກຈາກການເສຍອໍານາດ ແລະ ຊັບສິນ ໄດ້ໄປພົບ຤ິສີເມທັສ ເພື່ອຂໍຄໍາຊີ້ນໍາ. ຤ິສີໄດ້ອະທິບາຍເຖິງມະຫາມາຍາ ຜູ້ຜູກມັດໃຈສັດໂລກ ແລະ ເປີດເລື່ອງກໍ່ກໍາເນີດຂອງ ມະທຸ–ໄກຕະພະ।

ເທວີ ຈັນດິກາ ນຳກອງທັບເທວະດາ ທຳລາຍກອງທັບຂອງ ມະຫິສາສຸຣ ດ້ວຍອາວຸດແລະພະລັງອັນສັກສິດ. ຫຼັງການຮົບອັນດຸເດືອດ ນາງເຜີຍໜ້າກັບມະຫິສາສຸຣຜູ້ປ່ຽນຮູບຫຼາຍຢ່າງ ແລະສຸດທ້າຍເທວີກໍສັງຫານເຂົາ ຟື້ນຟູທຳມະໃຫ້ກັບຄືນ.

ອັດທະຍາ 85 ກ່າວເຖິງເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມໃຈກັນສັນລະເສີນພຣະແມ່ເທວີດ້ວຍບົດສະຕຸຕິອັນສັກສິດ ເພື່ອຂໍພຣະອຸປະຖຳໃຫ້ຊະນະອະສຸຣ. ຈາກພຣະອຸມາ ປາກົດພຣະຮູບ “ເກົາຊິກີ” ອັນສວ່າງໄສ ເປັນພະລັງບໍລິສຸດເພື່ອກຳຈັດອະທຳ. ຊຸມພະໄດ້ຍິນກິດຕິສຽງນາງ ແລະສົ່ງທູດໄປເຊີນແລະທ້າທາຍດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍໂສ.

ໃນອັດຍາຍ 87 ຂອງມາກັນເດຍະປູຣານ ພຣະເທວີໂກສິກາໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ກາລີ” ຜູ້ດຸຮ້າຍແຕ່ສັກສິດ ປາກົດອອກຈາກພຣະພັກ/ພຣະເນດ ເພື່ອກຳຈັດອາສຸຣ. ທ້າວສຸມພ–ນິສຸມພ ສົ່ງ ທຸມຣະໂລຈະນະ ມາຈັບພຣະເທວີ ແຕ່ຖືກພຣະເທວີທຳລາຍ. ຕໍ່ມາ ຈັນດະ ແລະ ມຸນດະ ບຸກມາ ແຕ່ຖືກກາລີສັງຫານ ແລະນຳຫົວມາຖວາຍ; ພຣະເທວີຈຶ່ງປະທານນາມ “ຈາມຸນດາ” ໃຫ້ກາລີ.

ອັດທະຍາຍ 89 ໃນມາຣະກັນເດຍະປຸຣານ ກ່າວເຖິງການຮົບອັນດຸເດືອດລະຫວ່າງພຣະເທວີກັບ ສຸມພາ ແລະ ນິສຸມພາ. ເມື່ອເຫັນກອງອະສຸຣາພ່າຍແພ້ ສຸມພາເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະນິສຸມພາອອກມາສູ້ດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຜະຍອງ. ພຣະເທວີສະແດງພຣະເດດຊາ ທຳລາຍກອງທັບ ແລະປະຫານນິສຸມພາຈົນລົ້ມຕາຍ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງຊັຍຊະນະຂອງທຳມະເໜືອອະທຳມະ ແລະພຣະກຳລັງແຫ່ງພຣະມານດາເທວີ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ບັນດາເທວະດາພາກັນສັນລະເສີນ ແລະ ສະດຸດີພຣະນາງ ກາຕະຍາຍນີ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສູງສຸດ। ພຣະເທວີຮັບຟັງສະດຸດີ ແລະ ພະຍາກອນການປາກົດຮູບໃນອະນາຄົດ ເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ ກຳຈັດອະສຸຣ ແລະ ປະທານອະໄພແກ່ຜູ້ບູຊາດ້ວຍສັດທາ।

ໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງ ເທວີມາຮາຕະມະຍຳ ພຣະເທວີປາກົດພ້ອມພຣະວາຈາ ແກ່ສຸຣະຖະ ແລະ ພໍ່ຄ້າ. ນາງປະທານພອນໃຫ້ສຸຣະຖະໄດ້ຄືນອານາຈັກ ແລະໃນອະນາຄົດເກີດເປັນມະນຸ (ສາວັນນິ). ພໍ່ຄ້າໄດ້ຮັບປັນຍາ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ແລະທາງແຫ່ງທຳມະ. ພຣະເທວີຍັງສັນຍາວ່າຈະຄຸ້ມຄອງຜູ້ບູຊາ ແລະລະລຶກນາງດ້ວຍສັດທາ.