Markandeya Purana in Lao

ບົດເປີດນີ້ເປັນມົງຄຸນເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍນະມັດສະການ ແລະເຊີນອະນຸພອນຈາກ ພຣະນາຣາຍະນະ, ພຣະສາຣັສວະຕີ ແລະ ພຣະວະຍາສະ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາສອນອັນສັກສິດດໍາເນີນຢ່າງຮາບລື່ນ ແລະໃຫ້ຜູ້ຟັງໄດ້ປັນຍາ ແລະຄວາມສະຫງົບໃຈ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງສາຍສະກຸນຂອງສຸປັນນະ/ກະຣຸດ ແລະຍົກອຸປາຄະຍານເພື່ອສອນທຳ. ກ່າວເຖິງການເກີດຂອງນົກຜູ້ມີປັນຍາ ກັງກາ ແລະ ກັນທາຣາ ຜູ້ຮັກສາສີນ ແລະຄວາມກະຕັນຍູ ນຳໃຫ້ເກີດພອນແລະກຽດສັກສີ.

ໄຈມິນີເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳແຫ່ງພູວິນທະຍາ ເພື່ອສືບຫາຄວາມໝາຍແຫ່ງທຳມະ. ທ່ານໄດ້ພົບ “ທຳມະປັກຂີ” ນົກຜູ້ຮູ້ທຳມະ ແລະຖາມຂໍ້ສົງໄສ 4 ປະການກ່ຽວກັບເຫດການໃນມະຫາພາຣະຕະ. ການສົນທະນານີ້ເປີດທາງໄປສູ່ຄຳສອນນາຣາຍະນະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຣະວິສນຸເປັນຮາກຖານແຫ່ງທຳມະ ແລະການໄຖ່ບາບ.

ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງພຣະບະລາຣາມເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຈາລະນະໄປຕາມຕີຣຖະ ດ້ວຍໃຈທີ່ລັງເລ. ໃນສວນປ່າຂອງພຣະເຣວະຕາ ພຣະອົງມຶນເມົາແລະພາຕົນເອງເດີນຫຼົງ ສະທ້ອນທັງຄວາມໂກດແລະຄວາມເຄົາລົບ. ທ້າຍສຸດພຣະອົງປະຫານສູຕະຜູ້ປະພຶດຜິດ ເພື່ອຮັກສາທຳມະແລະລະບຽບພິທີ.

ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການທົດສອບຄວາມສັດຈິງຂອງພະຣາຊາຮະຣິຊັນດຣະ। ເພື່ອຮັກສາສັດຈະແລະທຳມະ ພະອົງສະລະລາຊະອຳນາດ ຂາຍພະມະເຫສີແລະພະຣາຊະບຸດ ແລະສຸດທ້າຍຕ້ອງເປັນທາດຂອງຈັນດາລາ ຢູ່ສະຖານທີ່ເຜົາສົບ. ຄວາມເຈັບປວດແລະຄວາມອົດທົນຖືກຖ່າຍທອດຢ່າງສັກສິດ.

ອັດທະຍາ 10 ກ່າວເຖິງຄໍາຖາມຂອງໄຈມິນີ ກ່ຽວກັບການເກີດ ຄວາມຕາຍ ກຳ ແລະການເດີນທາງຂອງວິນຍານໃນຮ່າງກາຍ. ລາວສອບຖາມວ່າວິນຍານເຂົ້າສູ່ຄັນທ້ອງແນວໃດ ຮ່າງກາຍກໍ່ຕົວແນວໃດ ແລະທຸກຂ໌ໃນການເກີດ. ຍັງກ່າວເຖິງຜົນຂອງກຳ ການເກີດໃໝ່ ແລະທາງໄປສູ່ການພົ້ນທຸກຂ໌.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ລູກໄດ້ບັນຍາຍເຖິງນະຣົກເພື່ອເຕືອນໃຈຜູ້ກະທຳບາບ. ທ່ານກ່າວເຖິງ Mahāraurava, Tamas, Nikṛntana, Apratiṣṭha, Asipatravana ແລະ Taptakumbha ເປັນສະຖານທີ່ທຸກທໍລະມານຮ້າຍແຮງ ທີ່ວິນຍານຮັບຜົນກຳຕາມການກະທຳ. ບົດນີ້ປຸກຄວາມຢ້ານ ແລະ ຊັກຊວນໃຫ້ຍຶດທຳມະ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ທູດຂອງພຣະຍົມະຣາຊ ອະທິບາຍເຖິງຜົນວິບາກຂອງກຳ ແລະເຫດປັດໃຈຂອງຄວາມທຸກທໍລະມານໃນນະຣົກ. ທ່ານກ່າວວ່າ ການຫລອກລວງ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການລັກຂໂມຍ, ການລະເມີດທຳ ແລະການບໍ່ເຄົາລົບພຣະທຳ ຈະນຳໃຫ້ວິນຍານຮັບໂທດຕາມກຳ. ຄຳບັນຍາຍນີ້ປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມກົດກຽງຕໍ່ບາບ ແລະຊັກຊວນໃຫ້ດຳເນີນທາງທຳມະເພື່ອພົ້ນຈາກນະຣົກ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າການສົນທະນາລະຫວ່າງພໍ່–ລູກ ກ່ຽວກັບການສະຫຼະແລະການປ່ອຍວາງຕາມທາງທຳ. ລູກແນະນຳໃຫ້ລະຄວາມຢາກ, ຄວາມໂກດ, ແລະອັດຕາ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫງົບແຫ່ງອາດຕະມະ. ຕໍ່ມາເປັນຕອນອະນະສູຍາ–ມັນດະວະຍະ ທີ່ສະແດງພະລັງຂອງພະຕິວຣະຕາ: ດ້ວຍສັດຈະແລະຄວາມບໍລິສຸດ ນາງສາມາດຢຸດການຂຶ້ນຂອງຕາເວັນ ເພື່ອປົກປ້ອງສາມີ ແລະຊູມໃຫ້ເຫັນວ່າທຳມີອຳນາດເຫນືອກົດທຳມະຊາດໄດ້.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ອາຣຈຸນປະຕິເສດບັນລັງ ເນື່ອງຈາກຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຄວາມຢ້ານບາບ. ພຣະຄູກາຣກາແນະນຳໃຫ້ໄປນະມັດສະການພຣະດັດຕາເຕຣຍ ແລະພິຈາລະນາສະຖານທີ່ຂອງພຣະລັກຊະມີ. ດ້ວຍວິໄສທັດອັນບໍລິສຸດຂອງດັດຕາເຕຣຍ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງລັກຊະມີ ເທວະດາຈຶ່ງຊະນະພວກໄດຕະຍະ ແລະຄວາມສຸກສະຫງົບກັບຄືນມາ।

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງ ຣິຕະດວະຈະ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ໄດ້ພົບແລະສ້າງມິດຕະພາບກັບເຈົ້າຊາຍນາກ. ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ແລະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ທຳມະ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕຳນານກຳເນີດຂອງມ້າວິເສດ “ກຸວະລະຍາ” ອັນເປັນມ້າຮັດຖະນະ ມີອຳນາດ ແລະນຳພາໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດ.

ອັດທະຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການທີ່ພຣະຣາຊາ ກຸວະລະຍາສະວະ (Kuvalayāśva) ຖືກດາຍຕະ/ອະສຸຣາ ໃຊ້ກົນອຸບາຍຫລອກລວງຈົນສິ້ນພຣະຊົນ. ພຣະນາງ ມະດາລະສາ (Madalasā) ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລະດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ໄດ້ເຂົ້າກອງໄຟເພື່ອຕາມພຣະສະຫວາມີໄປ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ກະສັດກຸວະລະຍາຊະວະ ປະຕິເສດຂອງຂວັນ ແລະການຍ້ອງຍໍ ດ້ວຍໃຈທີ່ຢືນຢັນໃນທຳມະ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ. ຕໍ່ມາພຣະອົງໄດ້ເຫັນ “ມາຍາ” ຂອງນາງມະດາລະສາ ທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມບໍ່ທຽງ ແລະການລໍ້ລວງຂອງໂລກ ໃຫ້ເກີດວິເວກ ແລະຄວາມສະຫງົບໃນໃຈ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ພຣະມານາມະດາລະສາ ປະກອບພິທີຕັ້ງຊື່ໃຫ້ລູກຊາຍວ່າ «ອະລະກະ» ແລະຊີ້ນໍາໃຫ້ເຂົາລະທິ້ງຄວາມເຄັ່ງຄັດຈະຫນີໂລກ ເພື່ອຫັນກັບສູ່ຫນ້າທີ່ກະສັດຕະຣິຍະ: ປົກປ້ອງປະຊາ, ຮັກສາທໍາມະ ແລະຄວາມຍຸດຕິທໍາ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ອະລາກະ ຖາມແມ່ ມະດາລະສາ ກ່ຽວກັບທຳມະວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະ. ນາງອະທິບາຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເຖິງໜ້າທີ່ສີ່ປະການ ແລະ ວິຖີຊີວິດສີ່ຂັ້ນ—ພຣະຫມະຈາຣີ, ຄຣະຫັດ, ວານະປຣະສະຖະ, ສັນຍາສ—ເພື່ອໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມທຳມະຢ່າງສົມດຸນ.

ອັດທະຍາຍ 30 ນາງມະດາລະສາ ສອນຫນ້າທີ່ໃນຄອບຄົວ: ການເຄົາລົບຜົວ ພໍ່ແມ່ ແລະແຂກ, ຮັກສາເຮືອນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ການໃຫ້ທານ ແລະການດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ. ນາງຍັງອະທິບາຍພິທີ ໄນມິດຕິກ-ສຣາດທະ ທີ່ຕ້ອງເຮັດຕາມການເກີດເຫດ ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ ດ້ວຍສັດທາ ແລະລະບຽບພິທີ.

ບົດນີ້ອະທິບາຍກົດລະບຽບຂອງ «ປາຣວະນະ-ສຣາດທະ» (Parvaṇa Śrāddha) ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ. ມັນລຽງລາຍຊື່ອາຫານທີ່ປິຕຣະພໍໃຈ ແລະສິ່ງທີ່ຄວນຫຼີກລ້ຽງ ເພື່ອໃຫ້ພິທີບໍລິສຸດ ແລະເກີດຜົນບຸນສູງສຸດ.

ອັດຍາຍນີ້ ມາດາລາສາ ສອນເລື່ອງ “ສະດາຈາຣະ” ຂອງຄົນຄອບຄົວ: ຄວາມບໍລິສຸດກາຍໃຈ, ການອາບນ້ຳຊຳລະ, ການຮັກສາຄວາມສະອາດ, ການບູຊາໄຟ ແລະ ເທວະດາ, ສັນທະຍາວັນທະນະ, ຈະປະ ແລະ ພິທີປະຈຳວັນ. ນາງເນັ້ນຄວາມຈິງ, ຄວາມເມດຕາ, ການຕ້ອນຮັບແຂກ ເພື່ອໃຫ້ທຳມະ ແລະ ຄວາມສະຫງົບຢູ່ໃນເຮືອນ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ມະດາລະສາ ໃຫ້ຄໍາສອນສຸດທ້າຍແກ່ພະຣາຊາ ຣິຕາດວະຈະ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມບໍ່ຖາວອນຂອງຊີວິດ ແລະອໍານາດ. ນາງສອນເລື່ອງການບໍ່ຍຶດຕິດ, ການປົກຄອງດ້ວຍທໍາມະ ແລະການຫັນໃຈໄປຫາພຣະ. ພະຣາຊາຮັບຟັງດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະຕັດສິນໃຈສະລະລາຊະສົມບັດ ເຂົ້າສູ່ທາງສັນຍາສ ເພື່ອມຸ່ງຫາໂມກະ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ພຣະດັດຕາເຕຣຍະ ສອນເຖິງການລະທິ້ງ «ມະມະຕາ» ຄວາມຍຶດຕິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ແລະການບໍ່ເອົາຕົນໄປຜູກກັບຮ່າງກາຍ ຊັບສິນ ແລະຄວາມສຳພັນ. ດ້ວຍປັນຍາເຫັນອາດຕະມາ ວິຣາຄະ ແລະສະມາທິ ຈຶ່ງຂ້າມພົ້ນຄວາມທຸກ ແລະເຂົ້າສູ່ໂມກະຊາ (ການຫຼຸດພົ້ນ)។

ອັດຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງອຸປະສັກ (Upasarga) ທີ່ຂັດຂວາງຍົກຄະພະຍາຍາມຂອງໂຢກີ, ການຈົ່ງໃຈອັນລະອຽດ ແລະອາການຂອງຈິດໃນສະມາທິ. ສອນໃຫ້ຜ່ານພົ້ນການລໍ້ລວງ, ຄວາມຢ້ານ, ແລະອຳນາດອັນອັດສະຈັນ ໂດຍຮັກສາສິນ ແລະຄວາມສະຫງົບ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍສິດທິ 8 (Aṣṭa-siddhi) ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ມານະຫຼືຄວາມໂລບທຳລາຍເສັ້ນທາງຫາມົກຂະ.

ອັດທະຍາ 42 ກ່າວເຖິງພຣະດັດຕາເຕຣຍະ ອະທິບາຍຄວາມໝາຍທາງໂຍຄະຂອງ “ໂອມ” (ປຣານະວະ)។ ທ່ານແຈ້ງເຖິງມາດຣາ A-U-M ແລະຄວາມສງົບຫຼັງສຽງ (ອະມາດຣາ) ເປັນທາງນຳໄປສູ່ໂລກທັງຫຼາຍ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ການພິຈາລະນາໂອມດ້ວຍສະມາທິ ຊ່ວຍຊຳລະຈິດ ລະອັດຕາ ແລະເຂົ້າເຖິງໂມກສະ.

ບົດ 44 ກ່າວເຖິງ ສຸພາຫູ ຜູ້ໃຫ້ຄໍາຕັກເຕືອນແກ່ກະສັດແຫ່ງກາຊີ ໃຫ້ປົກຄອງດ້ວຍທຳ ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳ. ຕໍ່ມາ ອະລະຣະກະ ເຫັນຄວາມບໍ່ທຽງຂອງລາບຍົດ ແລະຄວາມສຸກໂລກີ ຈຶ່ງສະຫຼະລາຊະສົມບັດ ເຂົ້າສູ່ວິຣາກະ ແລະຍົກຈິດດ້ວຍໂຢກະ ເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.

ບົດນີ້ກ່າວເຖິງການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ (ປຣະລະຍະ) ແລະການປາກົດຂຶ້ນຂອງພຣະພຣະຫມາຈາກສະພາບເດີມ. ຍັງອະທິບາຍມາດຕະການເວລາ: ຢຸກ (Yuga), ມັນວັນຕະຣະ (Manvantara) ແລະວັນໜຶ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ເຫັນວົງຈອນການເກີດ–ດຳລົງ–ດັບສູນ.

ອັດຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງການອອກກໍາເນີດຂອງສັດທັງຫຼາຍຈາກພຣະພຣະຫມາ. ອະທິບາຍວົງຈອນຂອງຄືນ, ກາງວັນ, ແລະເວລາສົນທະຍາ ພ້ອມລໍາດັບການສ້າງແບບໄວກຣິຕ ຢ່າງເຄົາລົບສັກສິດ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການສ້າງສັດດ້ວຍຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະການເກີດຂອງລູກຫຼານທີ່ເກີດຈາກຈິດ, ພ້ອມທັງສາຍວົງຂອງ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ. ຕໍ່ມາພຣະພຣະຫມາມີພຣະບັນຊາແກ່ ດຸຫສະຫະ ແລະບໍລິວານຂອງ ອະລັກສະມີ ໃຫ້ຮູ້ຂອບເຂດການຢູ່ອາໄສ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລົບກວນທຳມະ ແລະຄວາມສຸກຂອງໂລກ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການປາກົດຂຶ້ນຂອງ ນີລະໂລຫິຕະ (ຣຸດຣະ) ດ້ວຍພະຣັດສະຫມີອັນແຮງກ້າ ແລະພຣະພຣະຫມາໄດ້ຈັດສັນຊື່ຫຼາຍປະການ ສະຖານທີ່ພຳນັກ ທິດ ແລະອາສນະຂອງພຣະອົງ. ຍັງກ່າວເຖິງຄູ່ຄອງ/ສັກຕິ ລູກຫຼານ ແລະສາຍວົງຕະກູນຂອງຣຸດຣະ ເພື່ອສະທ້ອນລະບຽບໂລກ ແລະຄວາມເຄົາລົບບູຊາພຣະອົງ.

ອັດທະຍາຍນີ້ພັນລະນາພູມິສາດແຫ່ງຈັກກະວານໃນ ຊັມບູທະວີບ ໂດຍກ່າວເຖິງທະວີບ ແລະມະຫາສະໝຸດທີ່ລ້ອມຮອບ, ການແບ່ງເປັນວັຣຊະ (ເຂດດິນ), ແລະພູເມຣຸເປັນແກນກາງຂອງໂລກທີ່ຮັກສາລະບຽບອັນສັກສິດ.

ອັດທະຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງການສະເດັດລົງມາຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາຈາກສະຫວັນ ໂດຍພຣະສິວະຮັບໄວ້ໃນມວຍຜົມ ແລ້ວແບ່ງເປັນສາຍນ້ຳ 4 ທິດເພື່ອຊຳລະໂລກ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຊົມພູທະວີບ ແລະວັດສະ (varṣa) ຕ່າງໆ ພ້ອມສະພາບຊີວິດ ທຳມະ ແລະຜົນກຳຂອງສັດໃນແຕ່ລະພື້ນຖິ່ນ.

ອັດຍາຍນີ້ພາຍາຍາມວາງແຜນທີ່ພາຣະຕະໂດຍອ້າງອີງຮູບກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ຂອງພຣະນາຣາຍະນະ. ມັນລຽນລຳດັບນັກຊັດຕຣາ, ພູມິພາກ ແລະທິດທາງ ພ້ອມອະທິບາຍອິດທິພົນຂອງດາວເຄາະ ແລະຄວາມອັບປະມົງຄົນທາງດາວທີ່ອາດນຳທຸກຫຼືສຸກມາສູ່ດິນແດນ.

ບົດນີ້ພາຍໃນມາກັນເດຍະປຸຣານະ ອະທິບາຍວ່າດ້ວຍດິນແດນສັກສິດຮອບພູເມຣຸ: ກິມປຸຣຸຊະ-ວັຣຊະ, ຮະຣິ-ວັຣຊະ, ອິລາວຣິຕ (ເມຣຸ-ວັຣຊະ), ຣາມຍະກ ແລະ ຮິຣັນຍະມະຍະ. ກ່າວເຖິງພູ, ແມ່ນ້ຳ, ທິດທາງ ແລະວິຖີຊີວິດຂອງຜູ້ອາໄສ ພ້ອມບັນຍາກາດແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບບູຊາພຣະຮະຣິ/ວິສນຸ.

ອັດຍາຍ 62 ເລົ່າວ່າ ພຣະອັກນິ ເທວະແຫ່ງໄຟ ເຂົ້າສິງໃນຮ່າງຂອງຊາຍໜຸ່ມພຣາຫມັນ ເພື່ອສຳເລັດພະລະກິດອັນສັກສິດ. ວະຣຸທິນີເຈັບໄຂ້ຮັກ ໃຈຮ້ອນຮົ່ມ, ແລະ ກາລີປ່ຽນຮູບປອມຕົວ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະທົດສອບທຳມະ.

ໃນອັດຍາຍ 64 ຂອງມາຣກັນເດຍະປູຣານະ ກາລາວະຕີ (ວິພາວະຣີ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາ ໄດ້ຖວາຍຕົນເອງແດ່ສະວະໂຣຈິສະ ແລະມອບ “ປັດມິນີ ວິດຍາ” ອັນລຶກລັບ. ບົດນີ້ສະທ້ອນຣະສະແຫ່ງຄວາມຮັກ ການສະຫລະ ແລະພະຄຸນຂອງທຳມະ.

ໃນອະທະຍານີ້, ສະວະໂຣຈີສາຕັ້ງບຸຕຣ໌ທັງສາມຂອງພຣະອົງໃນນະຄອນຕຣິປູຣະທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍປະທິມີວິທະຍາ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງພົບກັບນາງຟ້າປ່າໄມ້ຊື່ມຣະຄີຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດພຣະອົງກັບທຍຸຕິມັນ, ຜູ້ຈະເປັນມະນູໃນອະນາຄົດ. ບົດສົນທະນາທາງປັດຊະຍາລະຫວ່າງຫ່ານກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍຂອງການຍຶດຕິດໃນຄອບຄົວເຮັດໃຫ້ສະວະໂຣຈີສາສະໝະລະອອກຈາກໂລກ, ນຳພາພຣະອົງໄປບັນລຸມົກຊະຕິຜ່ານການບຳເລີນຕະບົວຢ່າງເຂັ້ມງວດພ້ອມກັບພຣະຊາຍາຂອງພຣະອົງ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະຍາມາຣັນເທຍອະທິບາຍແກ່ພຣະກຣຸສຕຸກີກ່ຽວກັບທຳມະຊາດຂອງນິທີ 8 ປະການ, ຄື ປັດມະ, ມະຫາປັດມະ, ມກະຣະ, ກັສສະປະ, ມຸກຸນທະ, ນັນທະ, ນີລະ ແລະ ສັງຂະ, ເຊິ່ງເປັນພະໂລກະວັດທະຍະສິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບປັດມະນີວິທະຍາ ແລະ ອົງພະລັກສະມີປະທານ. ນິທີແຕ່ລະປະການມີຄຸນລັກສະນະພິເສດ (ສັຕວະ, ຣາຊະ, ຕາມະ) ທີ່ມີອິດທິພົນຕໍ່ການປະພຶດ, ອາຊີບ ແລະ ນິໄສຂອງບຸກຄົນທີ່ພວກມັນເມດຕາ. ບົດສອນນີ້ສ້າງກອບທາງເທວະວິທະຍາ ທີ່ພະລັກສະມີຊົງຄອງສູງສຸດເໜືອເທບທີ່ປົກຄອງຄວາມຮັ່ງມີທັງປວງ, ຊົງຄວບຄຸມຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຕາມຫຼັກການຈັກກະວານ.

ອັດທະຍາຍ 70 ເລົ່າເຖິງກະສັດຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນທຳ ອອກໄປປະຈັນໜ້າກັບຣາກຊະສະຜູ້ຮ້າຍກາດ ທີ່ກໍ່ທຸກໃຫ້ພຣາຫມັນ. ພຣະອົງຊະນະມັນ ຊ່ວຍຄືນເມຍຂອງພຣາຫມັນ ແລະຟື້ນຟູຄວາມສະຫງົບສຸກໃນແຜ່ນດິນ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງພິທີ “ໄມຕຣີ-ອິດຕິ” ເພື່ອປະສານຄວາມສະໝັກຄີ ແລະລະງັບຄວາມຂັດແຍ່ງ. ຕໍ່ມາຈັດ “ສາຣັສວະຕີ-ອິດຕິ” ບູຊາເທວີສາຣັສວະຕີ ເພື່ອຂໍພອນແຫ່ງປັນຍາ. ດ້ວຍອານຸພາບຍັດຍະ ຈຶ່ງເກີດ “ອຸຕຕະມະ ມະນຸ” ເປັນຄຳນຳສູ່ອໍຕຕະມະ-ມັນວັນຕະຣະ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງກະສັດ ສະວະຣາຊະຕຣະ ແລະຄຳສາບແຊ່ງຂອງນາງກວາງຜູ້ເປັນຣາຊິນີ ທີ່ນຳໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກໂສກ ແລະການຜັນຜວນຂອງຊະຕາ. ຜົນແຫ່ງກຳ ແລະອຳນາດແຫ່ງທຳມະ ຖືກຊູມຊື່ນຢ່າງສັກສິດ ພ້ອມປູທາງໄປສູ່ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ ຕາມະສະ-ມະນຸວັນຕະຣະ (Tamasa Manu).

ອັດທະຍານີ້ພາຍາຍາມອະທິບາຍມັນວັນຕະຣະທີ 6 ໃນສະໄໝຂອງ ຈາກຊູຊະ ມະນຸ. ມັນກ່າວເຖິງລຳດັບຂອງເທວະດາ ແລະ ຣິຊີໃນຍຸກນັ້ນ ພ້ອມທັງເລື່ອງຜູ້ລັກເດັກທີ່ນຳຄວາມທຸກໃຫ້ຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມສັບສົນເລື່ອງຍາດພີ່ນ້ອງ. ດ້ວຍການຍຶດຖືທຳມະ ຄວາມຜູກພັນແຫ່ງຍາດຈຶ່ງຖືກຟື້ນຟູໃຫ້ສົມດຸນ.

ບົດນີ້ເປັນການສັນລະເສີນພຣະສູຣະຍະ (Surya) ດ້ວຍບົດສະຕູຕິ ເນັ້ນພຣະເຕຊະແລະພຣະຄຸນ. ພຣະອາທິດແບ່ງປັນແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມຮ້ອນໃຫ້ແກ່ເທວະ ແລະສັດໂລກ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນລະບຽບທຳ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງສາຍວົງສານຂອງ ວາຍວັສວະຕະ (Vaivasvata) ແລະລູກຫຼານຈາກ ຈາຍາ (Chaya) ຢ່າງກະຊັບແຕ່ຄົບຖ້ວນ.

ໃນອັດຍາຍນີ້ ກຣາວສຕຸກິ ຜູ້ໄດ້ຟັງເລື່ອງມະນຸທັງເຈັດນັບແຕ່ສະວາຍັມພູວະມາແລ້ວ ໄດ້ຖາມເຖິງມະນຸທີ່ຈະມາເຖິງ. ມາກັນເດຍະ ພັນລະນາເຖິງມະນຸອົງທີແປດ ຄືສາວັນນິ ໂອລົດຂອງພຣະອາທິດ ແລະຊາຍາ: ລືສີທັງເຈັດໃນຍຸກຂອງເພິ່ນ, ໝູ່ເທວະດາສາມໝູ່ ແຕ່ລະໝູ່ມີຊາວອົງ (ສຸຕະປາ, ອະມິຕາພາ ແລະມຸກຍະ), ພຣະບາລີ ລູກຂອງວິໂຣຈະນະ ໃນຖານະພຣະອິນທຣະອົງຕໍ່ໄປ, ແລະບັນດາກະສັດທີ່ເກີດເປັນລູກຂອງສາວັນນິ.

ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຂອງມະຫິສາສຸຣະ ຜູ້ຊະນະເທວະ ແລະຍຶດຄອງສະຫວັນ. ເທວະທັງຫມົດຈຶ່ງຮ່ວມກັນປ່ອຍເຕຊະອັນສະຫງ່າງາມ ເກີດເປັນປະກາຍແສງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຈາກເຕຊະນັ້ນ ພຣະແມ່ເທວີປາກົດ ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ ແລະເປີດສົງຄາມຕໍ່ອະສຸຣະ.

ຫຼັງຈາກເທວີສັງຫານມະຫິສາສຸຣະ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະນາງດ້ວຍບົດສະຕຸຕິອັນເຄົາລົບ ແລະປິຕິ. ເທວີຮັບຄໍາສັນລະເສີນ ແລະປະທານພອນ ສັນຍາວ່າຈະປົກປ້ອງໂລກ ແລະຊ່ວຍເທວະເມື່ອອະສຸຣະກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍອີກ.

ໃນອັດທະຍາ 86 ເທວີປະທັບຢູ່ເທິງພູ ແລະ ຊຸມພະສັ່ງໃຫ້ທູດ ທູມຣະໂລຈະນະ ໄປນຳນາງມາ. ທູມຣະໂລຈະນະມາດ້ວຍຄຳຂູ່ ແຕ່ເທວີປະຕິເສດຢ່າງສະຫງົບ. ດ້ວຍສຽງ “ຮຸມ” ຫຼືລົມຫາຍໃຈອັນສັກສິດ ເຂົາຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເຖົ່າທັນທີ. ຊຸມພະໂກດແຄ້ນ ແລະສົ່ງ ຈັນດາ ແລະ ມຸນດາ ພ້ອມກອງທັບໃຫຍ່ໄປຈັບເທວີ.

ອັດທະຍາຍ 88 ກ່າວເຖິງການປະກົດຂອງແມ່ທິດາມາຕຣິກາ (Mātrikā) ຈາກພະເທວະທິດາ ເພື່ອຊ່ວຍພຣະເທວີໃນສົງຄາມ. ອະສຸຣະ ຣັກຕະບີຈະ (Raktabīja) ມີພອນວ່າ ເລືອດທຸກຢອດທີ່ຕົກດິນຈະເກີດອະສຸຣະໃໝ່. ມາຕຣິກາທັງຫຼາຍດື່ມເລືອດຂອງເຂົາ ບໍ່ໃຫ້ຕົກດິນ ເຮັດໃຫ້ພອນນັ້ນໝົດ຤ິດ ແລະສຸດທ້າຍຣັກຕະບີຈະຖືກປາບປາມ ຄວາມຊະນະຂອງພຣະເທວີຈຶ່ງສະຫງ່າງາມ.

ໃນອັດທະຍາຍນີ້ ອຳບິກາ/ເທວີ ດຸຣຄາ ສູ້ຮົບກັບ ຊຸມພະ ຫຼັງຈາກ ນິຊຸມພະ ຖືກປະຫານ. ເທວີສະແດງວ່າ ກາລີ, ຈາມຸນດາ ແລະ ພະລັງສັກຕິອື່ນໆ ເປັນພຽງການປາກົດຂອງພະອຳນາດດຽວ ແລະຖືກດູດກັບເຂົ້າສູ່ອຳບິກາ. ສຸດທ້າຍ ຊຸມພະ ຖືກສັງຫານ ເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ.

ບົດນີ້ກ່າວເຖິງພຣະເທວີຜູ້ເມດຕາ ປະທານຄໍາຮັບຮອງວ່າຈະປົກປ້ອງຜູ້ທີ່ຟັງ ອ່ານ ຫຼືສວດ «ເທວີມາຫາຕະມະຍັມ» ດ້ວຍສັດທາ. ນາງຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານ ໄພພິບັດ ໂລກໄພ ແລະອຸປະສັກ ພ້ອມປະທານຊັຍຊະນະ ຄວາມສຸກ ຊັບສິນ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ຍັງກ່າວເຖິງຜົນບຸນຂອງການສວດໃນໂອກາດອັນຄວນ ແລະການບູຊາດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະຍາມາຣັນເທຍະສະຫຼຸບເທບີມາຫາຕະມະຍັງ ໂດຍສັງລວມຊັດຊະຍະຂອງພຣະເທວີເໜືອມະຫິສາສູຣະ, ສຸມພະ, ນິສຸມພະ ແລະ ຣັກຕະພີຊະ, ຈາກນັ້ນໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ບັນຊີລາຍການພະຍາກອນລະອຽດຂອງສີ່ມັນວັນຕາຣະໃນອະນາຄົດ. ບົດນີ້ໄດ້ລະບຸລາຍຊື່ມະນຸ, ອິນທຣະ, ເທບະຈັນ, ສັບຕະຣາຊີ ແລະ ວົງວານລາຊະວົງສຳລັບຍຸກການສັງສາຣະທີ່ເກົ້າຫາສິບສາມ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວິໄສທັດປູຣານິກກ່ຽວກັບເວລາວົງຈອນ ແລະ ການສືບທອດຈັກກະວານທີ່ເປັນລະບຽບ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະພຣາຫມາຣໂສຖີຊື່ຣູຈີ, ຜູ້ມີຄວາມກັງວົນໃຈເນື່ອງຈາກຄຳສັ່ງຂອງບັນພະບູຮານໃຫ້ແຕ່ງງານ, ໄດ້ປະຕິບັດຕະເບີນເປັນເວລາຮ້ອຍປີເພື່ອອອກບວດພຣະພຣາຫມາ, ຜູ້ປະທານຖານະປຣາຊາປຕິແລະໃຫ້ຄຳແນະນຳໃຫ້ເຄົາລົບບັນພະບູຮານຜ່ານພິທີສຣາທທະ. ຈາກນັ້ນຣູຈີໄດ້ສວາມົນຕະຣາວາທີຢ່າງຍາວນານຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳ, ສັກຣາບະຊົມບັນພະບູຮານຊາວເອັດໜຶ່ງຊັ້ນ ຜູ້ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທບະ, ຣິສີ, ແລະທຸກຊັ້ນຂອງສັງຄົມໃນທົ່ງສະຫວັນ, ທົ່ງບົດອາກາດ, ແລະທົ່ງໃຕ້ພິທີ. ບົດຈົບດ້ວຍການອະທິຖານຂໍຄວາມຄຸ້ມກັນຈາກບັນພະບູຮານ ແລະຂໍໃຫ້ມີຄວາມຈະເຣີນຮຸ່ງເຮືອງ, ບຸຕຼ, ແລະຄຸນງານທາງວິນຍານ.

ໃນອະທະຍານີ້, ອັບສະຣາ ປຣາມໂລຈາ ໄດ້ຈັດແຈງການແຕ່ງດອງລະຫວ່າງ ສັດທະຸ ຣຸຈີ ແລະ ມາລິນີ, ບຸດສາວຂອງ ປຸສະກະຣະ, ເຊິ່ງຈາກການສະມົນນີ້ໄດ້ເກີດ ຣາວຈະຍະ ມະນຸ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບການເລົ່າເລື່ອງ ຣາວຈະຍະ ມັນວັນຕະຣະ ແລະ ປະກາດບຸນທາງວິນຍານຂອງການຟັງເລົ່າເລື່ອງນີ້, ລວມທັງ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ສຸຂະພາບ, ແລະ ຄວາມກະລຸນາຈາກບັນພະບຸລຸດ.

ໃນອະທະຍານີ້, ສາວົກຜູ້ອຸທິດສັນຕິໄດ້ສວາມະນັດອັຄນີດ້ວຍບົດສັດຍາມົນທານັກຂານຕະເວັນອອກຂໍບົດຕານີທັງສີ່ປາດຕາມຄູອາຈານຂອງຕົນ, ການຟື້ນຟູແທ່ນບູຊານັລີໄຟສັກສິດ ແລະ ການເກີດຂອງບຸດຊາຍຜູ້ມີກຽດຕິຍົມ. ອັຄນີພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຄວາມອຸທິດຕໍ່ຄູອາຈານນີ້, ປະທານບົດຕານທຸກປະການ ແລະ ທຳນາຍວ່າບຸດຊາຍຂອງຄູອາຈານຊື່ວ່າເບົາຕະຈະກາຍເປັນມະນຸຂອງມະນຸວັນຕະລະທີສິບສີ່, ໂດຍລາຍລະອຽດຂອງເທບະທາດ, ຍາຈານ, ອິນທະນະຊື່ວ່າສຸຈີ ແລະ ກະສັດຕ່າງໆ. ບົດສະຫຼຸບດ້ວຍການລະບຸຄຸນງາຄຸນຕາທາງວິນຍານທີ່ໄດ້ຮັບຈາກການຟັງມະນຸວັນຕະລະທັງສິບສີ່ຕາມລຳດັບທີ່ເໝາະສົມ, ຢັ້ງຢືນວ່າການຟັງດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ເທບະທາດ ແລະ ຍາຈານພໍໃຈ, ຊຳລະບາບ, ແລະ ນໍາພາໄປສູ່ຈຸດໝາຍທາງວິນຍານທີ່ເປັນສິດລະ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະຍາມາຣັນເທຍະອະທິບາຍກຳເນີດຂອງຈັກກະວານຂອງພະເວດສີ່, ບອກວ່າແຕ່ລະເຫຼົ່າໄດ້ປາກົດຈາກໜ້າສະເພາະຂອງພະພຣະມະຫາພຣະພາວະ ແລະ ມີຄຸນລັກສະນະພິເສດຂອງຄຸນະ, ຣາຊັສ, ສັຕວ, ຫຼື ຕາມັສ. ບົດສອນນີ້ເປີດເຜີຍວ່າພະເວດໄດ້ລະລາຍເຂົ້າໄປໃນສຽງບູຮານ 'ໂອມ', ບັນລຸເອກະພາບກັບພະລັງສະຫວ່າງສູງສຸດທີ່ເອີ້ນວ່າອາທິຕຍະ, ແລະ ສອດຄ່ອງກັບໜ້າທີ່ຂອງຈັກກະວານໃນການສ້າງ, ຮັກສາ, ແລະ ສະຫຼະຜ່ານພະພຣະມະຫາພຣະພາວະ, ພະວິສະນຸ, ແລະ ພະຣຸທຣະ. ສຸດທ້າຍ, ບົດນີ້ລະບຸວ່າພະປຸຣຸສະສູງສຸດເປັນວິນຍານຂອງພະເວດ, ສາມາດບັນລຸໄດ້ຜ່ານເວທັນຕະ.

ໃນອະທະຍານີ້, ມາຣັນເທຍະອະທິບາຍການສ້າງໂລກຂອງພະພຣະມະ, ປະກອບດ້ວຍການແບ່ງວຣະນະ, ອາຊຣະມະ, ແລະ ຈິລະນະສາດຕ່າງໆ, ຕາມດ້ວຍວົງຕະເວົຊັບຊັດຂອງບຸດຊາຍຂອງພຣະກສະຍະປະຜ່ອຍາວີຂອງພຣະອົງ, ສ້າງຕັ້ງຕົ້ນກຳເນີດຂອງເທວະ, ໄທຕະຍະ, ນາຄະ, ຄັນທະວະ, ແລະ ສັຕວະອື່ນໆ. ເມື່ອໄທຕະຍະຊະນະເທວະແລະຍຶດຄອງສາມໂລກ, ອະທິຕິໄດ້ປະຕິບັດຕະບົດຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ປະພາດສະຕອງມົນຕຣີຕໍ່ພຣະອາທິຕະຍະ, ຜູ້ໄດ້ປາກົດຕົວຕໍ່ຫນ້ານາງ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບດ້ວຍບົດກອບປັນຍາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ທີ່ກຳນົດວ່າພຣະອາທິຕະຍະເປັນສາດສະໜິດຂອງພຣະພຣະມະ, ພຣະວິສະນຸ, ແລະ ພຣະຊິວະ, ເປັນພະລັງດຽວທີ່ຄວບຄຸມການສ້າງ, ການຮັກສາ, ແລະ ການສູນສິ້ນ.

ໃນອະທະຍານີ້, ສັນຍາ, ບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ລັດສະໝີອັນເຂັ້ມແຂງຂອງສູລຍະ, ໄດ້ປະຕູເງົາຂອງນາງຊາຍາໄວ້ແທນຕົວ ແລະ ອອກໄປບຳເລັດຕະເບາະ, ນຳໄປສູ່ການຂັດແຍ່ງໃນຄອບຄົວເມື່ອຍາມຄົ້ນພົບການຫຼອກລວງ. ວິສະວະກອນໄດ້ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສະຫວ່າງຂອງສູລຍະ, ໂດຍວາງສ່ວນເກີນໄປນັ້ນໄວ້ທີ່ຊາກທະວີບ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງໃນຈັກກະວານ ຕາມດ້ວຍການຊຸມນຸມຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງເທບຜູ້, ຮືສີ, ແລະ ນັກດົນຕີສະຫວັນທີ່ສັນລະເສີນພະອາທິດ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບດ້ວຍຄຳເຫັນທາງສາສະໜາວ່າການຟັງນິທານສັກສິດນີ້ຈະນຳພາຜູ້ໃດເຖິງອານາຈັກຂອງສູລຍະເມື່ອສິ້ນຊີວິດ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະຍາມາຣັນເທຍະເລົ່າວ່າ ພຣະວິສະວະກັມມະໄດ້ນໍາເອົາຄວາມສະຫວ່າງອັນເກີນຂອບຂອງພຣະສູຣະມາເຮັດໃຫ້ເປັນອາວຸດສະຫວັດຂອງເທບະພະຍັດ, ລວມທັງຈັກຂອງພຣະວິສະນຸ ແລະ ຕຣີສູນຂອງພຣະສິວະ. ບົດນີ້ໄດ້ລະບຸການຮ່ວມພົນຂອງພຣະສູຣະກັບສັນຊາ ໃນຮູບປາງມ້າ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດອັສວິນ, ເຣວັນຕະ ແລະ ວິວັສວັຕະມະນຸ, ໃນຂະນະທີ່ທໍານາຍມະນຸສາວັຣະນິໃນອະນາຄົດ ແລະ ປະກາດຄຸນງານທາງວິນຍານຂອງການຟັງບົດນີ້.

ໃນອະທະຍານີ້, ພະລາຊາຜູ້ໄດ້ຮັບອາຍຸສິບພັນປີຈາກພະສູລຍະ ປະເຊີນກັບຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງມີຊີວິດຍາວກວ່າພະມະເຫສີ, ບຸດ ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ເພິ່ງຮັກ, ຮັບຮູ້ວ່ານີ້ເປັນໄພພິບັດບໍ່ແມ່ນພອນ. ພະອົງປະຕິບັດຕະບວນອັດຕະເພື່ອບູຊາພະສູລຍະ, ຜູ້ຈຶ່ງປະທານອາຍຸທີ່ຍືດຍາວໃຫ້ທົ່ວອານາຈັກ, ສະແດງຄວາມອັດເດັດຂອງຄວາມອຸທິດໄຮເມດ. ບົດສະຫຼຸບດ້ວຍຜົນສະຫຼຸບລະອຽດ ປະກາດຄຸນງານທາງວິນຍານສຳລັບຜູ້ທີ່ອ່ານ ຫຼື ຟັງມະຫາຕົມຍະຂອງພະສູລຍະນີ້.

ໃນອະທະຍານີ້, ປຣິສັດຣະ, ບຸດຂອງມະນຸ, ໄດ້ຂ້າໂຄນຍັງບູຊາຂອງພຣາມານະໂດຍບັງເອີນໃນຂະນະລ່າສັດ, ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນສັດປ່າ. ບຸດຂອງພຣາມານະຊື່ບາບຣະວະຍະໄດ້ສາບານປຣິສັດຣະໃຫ້ກາຍເປັນຊູດຣະ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າກະສັດຈະສະເໜີການສາບານຕອບໂຕ້, ພຣະຣາຊະສາດມາວະລິນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍປັນຍາກ່ຽວກັບຄວາມເສື່ອມຊາດຂອງຄວາມໂກດ ແລະ ຄຸນງາມຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທີ່ກະທຳດ້ວຍຄວາມໂງ່ບໍ່ຮູ້. ບົດສະຫຼຸບດ້ວຍປຣິສັດຣະຍອມຮັບຖານະທີ່ຕົກຕໍ່າຂອງຕົນເປັນຜົນຂອງການສາບານທີ່ບໍ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້.

ໃນອະທະຍານີ້, ພາລັນທະນະ, ຜູ້ເກີດແຕ່ບິດາຜູ້ຍອມຮັບວິສະຍະທັມຫຼັງຈາກຖອນຕົວຈາກສົງຄາມ, ໄດ້ຮັບອາວຸດທິດຈາກລາຊະລືສີນີປະ ແລະ ປະລົຊະນະຍາດພີ່ນ້ອງຝ່າຍບິດາ ເພື່ອທວນເອົາອານາຈັກບູຮານຄືນ. ບິດາຂອງພຣະອົງ ນະພາຄະ ປະຕິເສດບັນລັງ, ກ່າວເຫດຜົນການລະເມີດຄຳສັ່ງຂອງບິດາຕົນເອງ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນ ມາດາຂອງພາລັນທະນະ ສຸປະພາ ໄດ້ເປີດເຜີຍຄຳສາບາດທີ່ປ່ຽນສາມີຂອງນາງຈາກກະສັດສຸເທວະ ເປັນວິສະຍະ ເນື່ອງຈາກບໍ່ສາມາດປົກປ້ອງຮັບສົງຍິງຈາກການທຳຮ້າຍ. ບົດນີ້ສະຖາປະນະຫຼັກການທີ່ວ່າ ຕົວຕະຫຼອດຂອງກະສັດຕະລິຍະ ຖືກກຳນົດໂດຍໜ້າທີ່ປົກປ້ອງຜູ້ອ່ອນແອ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໂດຍກຳເນີດ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພຣະຍາມາຣັນເທຍະໄດ້ເລົ່າເທື່ອວີບຸຕະພຣະຍາກຣາວຊະຕິກີ ເຖິງວີລະບຸດຂອງເຈົ້າຊາຍວັດສະປຣີ ຜູ້ໄດ້ປະຫານອະສູຣະໄຕຍະກຸຊາມພະ ແລະ ໄດ້ອັນດຸພຣະຍານາງມຸທາວະຕີ. ເນື້ອເລື່ອງໄດ້ເປີດເຜີຍຈຸດອ່ອນລັບຂອງຄັນທອງອັນມີພະລັງຂອງກຸຊາມພະຊື່ສຸນັນທາ, ມັນຈະສູນເສຍພະລັງເມື່ອຖືກສຳຜັດໂດຍຍິງ, ແລະ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງມຸທາວະຕີ ແລະ ຄວາມກ້າຫານຂອງວັດສະປຣີໄດ້ຮ່ວມກັນນຳໄປສູ່ຊັບຊະນະ. ບົດໄດ້ສະແດງດ້ວຍການຄອງລາຊະບັນລັງຂອງວັດສະປຣີທີ່ຊອບທຳ, ຊຶ່ງມີລັກສະນະເປັນການບູຊາຍັງສົມຄວນ, ການປົກປ້ອງປະຊາຊົນ, ແລະ ການປົກຄອງຕາມທຳມະຍາມ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພະລາຊາຂັນນິຕຣະໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກພະລືສີວິສຖະມຸນີວ່າອ້າຍນ້ອງຂອງພະອົງແລະພະພຣະຫຼວງຂອງຄອບຄົວໄດ້ສິ້ນຊີວິດຍ້ອນແຜນການຂອງລັດຖະມົນຕີຊົ່ວຊື່ຊາອູຣິ, ແລະດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ພະອົງຕຳໜິຕົນເອງທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະພາບຊາດສອງຖືກທຳລາຍ. ພະອົງສະເດັດສະລະລາຊະບັນລັງໃຫ້ໂອລົດຂອງພະອົງຊື່ວ່າກສຸປະ, ຂັນນິຕຣະອອກໄປອາໄສໃນປ່າພ້າວພ້ອມດ້ວຍພະລາຊະເທວີສາມພະອົງ ແລະ ປະຕິບັດຕະບວັດທີ່ເຂັ້ມງວດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ສຸດທ້າຍ, ພະອົງໄດ້ບັນລຸໂລກສະຫວັນທີ່ມີຄຸນງາມຄຸນນາມ, ໃນຂະນະທີ່ພະລາຊະເທວີຜູ້ຈົງຮັກພັກດີຂອງພະອົງໄດ້ບັນລຸສາໂລກະ, ອາໄສຢູ່ໃນໂລກດຽວກັບພະສະຫວັງຂອງພະອົງ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພະລາຊາທິລາດຂານິເນຕະຜູ້ບໍ່ມີບຸດ, ຜູ້ທີ່ມີຊື່ສຽງໃນການປະຕິບັດພິທີບູຊາຫຼາຍພັນຄັ້ງ, ໄດ້ພົບກັບກວາງສອງໂຕໃນປ່າໃນຂະນະທີ່ລາຊະອົງກຳລັງລ່າສັດເພື່ອຫາເນື້ອສຳລັບພິທີບູຊາບັນພະບຸລົດ. ຜ່ານການສົນທະນາອັນເລິກເຊິ່ງ, ກວາງທັງສອງໄດ້ເປີດເຜີຍປັດຊະຍາວ່າທັງການບໍ່ມີບຸດແລະການມີລູກຫຼານຕ່າງກໍ່ນຳພາໄປສູ່ຄວາມທຸກທົນ, ອັນທຳອິດໂດຍຜ່ານຄວາມບໍ່ມີຈຸດປະສົງ, ອັນຫຼັງຜ່ານຄວາມກັງວົນບໍ່ສິ້ນສຸດທີ່ເກີດຈາກຄວາມຍຶດຫມັ້ນ. ບົດນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມສະຫຼາດທາງດ້ານຈັນຍາບັນໃນການນຳທາງຜ່ານພັນທະທາງສາສະໜາທີ່ຂັດແຍ່ງກັນ.

ໃນອະທຶຍະນີ້, ມະຫາຣສີ ມາຣກັນເທຍ ເລົ່າການກໍາເນີດຂອງ ອົງລູກສາດາວິກສິຕະ, ເຊິ່ງການຈັດວາງຂອງດາວສະຫງ່າລາສີ ໃນເວລາເກີດ, ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກ ບຣະຫັດສະປະຕິ, ສຸກຣະ, ສົມະ ແລະ ພຸດຫະ ແຕ່ບໍ່ຖືກສໍາຜັດໂດຍດາວຊົ່ວຮ້າຍ, ເປັນນິມິດຕ໌ເຖິງຊະຕາກຳພິເສດຂອງພະອົງໃນຖານະກະສັດທີ່ມີຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມກ້າຫານ. ບົດນີ້ສະແດງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການປະພຶດຕາມທັມມະຂອງ ອະວິກສິຕະ ກັບການລັກພາຕາມອະທັມມະຂອງກະສັດບາລະ ຕໍ່ອົງກະສົດລີ ໄວຊາລິນີ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ກະສັດກຊັດຕຣິຍະ ທີ່ຮ່ວມກັນລຸກຂຶ້ນປ້ອງກັນທັມມະ ແລະ ເອກະລາດຂອງພິທີສະຫວະຍາມະວາຣະ

ໃນອະທິຍະນີ້, ພະເຈົ້າກະຣັນທະມະຫາຣາດຊົງຍຸບຍົດສົງຄາມສາມວັນເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອສັນຕະປາປະຊາບຸດອະວິກສິຕະ, ຜູ້ຖືກພວມພັນໂດຍກະສັດຫຼາຍພະອົງຫຼັງຈາກຊົງປ້ອງກັນນາງສາວຈາກການຍຶດເອົາໂດຍບັງຄັບທີ່ພິທີສະເຫວຍຳວົດ. ເຖິງແມ່ນຊົງໄຊຊະນະແລະຖືກສະເໜີໃຫ້ອະວິກສິຕະສົມລົດ, ພະອົງປະຕິເສດເນື່ອງຈາກຖືວ່າຊົງສູນເສຍກຽດຕິສັກກະລິຍະ, ນຳພານາງສາວຜູ້ອຸທິດສັກສັນທະນາມາປະຕິບັດຕາບຕາເສົ້າຢ່າງໜັກໜ່ວງໃນປ່າ. ຈາກນັ້ນ, ເທບະທູດຊົງພະຍາກອນວ່ານາງຈະເປັນພະມານດາຂອງຈັກກະພັດທີ່ຈະສະຖາປັດທັມມະໃນທະວີບທັງເຈັດ ແລະ ສັງຫານອະສູນຕາຣຸຊິດ.

ໃນອະທະຍານີ້, ບຸດຂອງກະຣັນທະມະໄດ້ຊ່ວຍໂສກັນຍິງທີ່ຖືກລັກພາໂດຍທານະວະ ທຣິທະເກສະ, ສັງຫາລັກສະຫນິດນັ້ນໃນການຕໍ່ສູ້ ແລະ ໄດ້ຮັບພອນຈາກເທບະທັງຫຼາຍເພື່ອໃຫ້ມີບຸດຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ຈະກາຍເປັນຈັກກະວາດິນ. ສາວຜູ້ຖືກຊ່ວຍໄວ້ນັ້ນໄດ້ເລົ່າເຖິງການເດີນທາງອັນພິເສດຂອງນາງໄປຍັງຣາສາຕະລະ, ເຊິ່ງພວກນາຄະໄດ້ຂໍຄວາມຄຸ້ມຄອງຈາກນາງເພື່ອລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ, ເປີດເຜີຍຄວາມສໍາຄັນທາງຈັກກະວາດຂອງບຸດໃນອະນາຄົດຂອງນາງ.

ໃນອະທິຍະນີນີ້, ບໍລົດຜູ້ເປັນລູກຊາຍໄດ້ກັບມາຍິ້ມຜາຍໄປຍັງອານາຈັກຂອງພະບິດາພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາແລະບຸດ, ນໍາໄປສູ່ການສະເຫຼີມສະຫຼອງແລະການສຶກສາຂອງພັນລະບຸດໃນພະເວດແລະສິລະປະການຮົບພາຍໃຕ້ພະພຣະຄະຣະ. ເມື່ອພະຣາຊາວິສາລະປົກພະປະສົບປະສົງອອກໄປປ່າແລະສົ່ງມົງກຸດໃຫ້ພະໂອຣົດອະວິກສິຕ, ອະວິກສິຕປະຕິເສດ, ໂຕ້ຖານວ່າຜູ້ທີ່ຖືກປົດປ່ອຍໂດຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງຜູ້ອື່ນຂາດຄຸນຄ່າຕົວເອງໃນການປົກຄອງ. ບົດນີ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍການຕັ້ງມາຣຸຕຕະເປັນກະສັດແລະພະຣາຊາກະຣັນທາມະພ້ອມພັນລະຍາວິຣາໄດ້ບັນລຸສະໂລກະກັບອິນທຣະຜ່ານການບໍລິເວນອັນເຂັ້ມງວດ.

ໃນອະທະຍາດນີ້, ພະເຈົ້າມາຣຸດຕະ, ເມື່ອໂກະໂດຍຄວາມໂກດແຄ້ນຕໍ່ການເສຍຊີວິດຂອງພະສັດທາຜູ້ບໍລິສຸດເຈັດອົງທີ່ຖືກງູກັດ, ໄດ້ປລຸດອາວຸດສັມວາຕະກະເພື່ອທໍາລາຍເຊື້ອສາຍງູທັງໝົດ. ເຫຼົ່າງູທີ່ຢ້ານຕາຍໄດ້ໄປຂໍເອົາຄວາມຄຸ້ມຄອງຈາກນາງຜູ້ມີຄຸນທັມຜູ້ເຄີຍໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຕົກໃນຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະ ນາງໄດ້ໄກ່ເກ່ຍກັບພະສະເຫຼີບົດອະວິກສີ ຜົວຂອງນາງ ເພື່ອລົບອອກຄວາມໂກະແຄ້ນຂອງພະໂອຣົດ. ບົດນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນພັນທະອັນສູງສົ່ງຂອງຊົນເຜົ່າກະສັດຕະລີຍະໃນການປົກປ້ອງຜູ້ທີ່ມາຂໍເອົາຄວາມຄຸ້ມຄອງ, ເຊິ່ງສະແດງວ່າທັມມະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄວາມແຄ້ນຕົວ.

ໃນອະທະຍາດນີ້, ພຣະຍານມາຣກັນເທຍະເລົ່າວົງວຽນຂອງພຣະຍາມາຣຸດຕະໃຫ້ຜູ້ຖາມກຣາອຸສຕຸກິ, ໂດຍສຸມໃສ່ນຣິສຍັນຕະ, ບຸດຫຼານຂອງພຣະຍາມາຣຸດຕະຜູ້ສືບທອດພຣະຍາຫຼັງຈາກການຄອງນານເຈັດຫ້າພັນປີ ແລະ ການອອກບວດປະຕິບັດຕາບຕົວໃນປ່າ. ນຣິສຍັນຕະ, ໂດຍພິຈາລະນາການປະພຶດທາມມະຂອງບັນພະບູຮານ, ຈັດພິທີບູຊາຍິດເດັ່ນທີ່ມີຄວາມໂອບອຸດົມທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະມະຫາບຣາຫມັນທັງຫມົດມີຄວາມສົມບູນ ແລະ ປ່ຽນແປງປະຊາຊົນທົ່ວແຜ່ນດິນໃຫ້ເປັນຜູ້ຮ່ວມພິທີວິທະຍານະ, ພ້ອມບັນທຶກສະຖິຕິການຈັດພິທີບູຊາຫຼາຍລ້ານຄັ້ງໃນສີ່ທິດໃນລະຫວ່າງການປົກຄອງທາມມະຂອງພຣະອົງ.

ໃນອະທະຍານີ້, ພະລາຊານະຣີສະຍັນຕະ, ຫຼັງຈາກໄດ້ອຸປະຮາຊາບຸດຊາຍຂອງພະອົງຊື່ທາມະເປັນກະສັດ, ໄດ້ອອກໄປປ່າພ້ອມກັບພັນລາດຜູ້ເປັນນັກບູຊາຊື່ອິນທຣະເສນາ, ແຕ່ກໍຖືກພະຍາບາດຊື່ວາປຸສະມັດສັງຫາລາຍຢ່າງໂຫດຮ້າຍ, ເຊິ່ງເປັນສັດຕູຂອງບຸດຊາຍພະອົງທີ່ຕ້ອງການແກ້ແຄ້ນຈາກການພ່າແພ້ໃນອະດີດ. ອິນທຣະເສນາໄດ້ສົ່ງສາສະໜາຍທີ່ລະອຽດອ່ອນໃຫ້ແກ່ທາມະ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງປະຫວັດສາດກ່ຽວກັບການແກ້ແຄ້ນຢ່າງຊອບທຳ ແລະ ໄດ້ທ້າທາຍໃຫ້ພະອົງຮັກສາທຳມະຂອງກະສັຕຣິຍະ, ກ່ອນຈະໂອບກອດສົບຂອງພະສະເຫຼີມ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເຈົ້າພະຍູລີໃນການປະຕິບັດສັຕີ.

ໃນອະທະຍານີ້, ທ້າວດາມະ, ບຸດລາຊະກຸມານະຣີສະຍັນຕະຜູ້ຖືກສັງຫານ, ໄດ້ປະຕິບັດປະຕິຍາຂອງຕົນໂດຍນໍາທັບໄປຮົບກັບນັກບວຊະຊູທຣະວາປຸສະມັດຜູ້ສັງຫານບິດາຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກການຮົບຮາບຮາວທີ່ພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ທ້າວດາມະໄດ້ສັງຫານວາປຸສະມັດແລະວົງວານຂອງຕົນ, ແລ້ວປະຕິບັດການບູຊາບິດາຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ໂດຍຖວາຍເລືອດແລະເນື້ອຂອງຕົນເອງໃນພິທີບູຊາບັນພະວັນຊົນ. ບົດສະຫຼຸບສັນລະເສີມກະສັດລາຊະວົງສູລະຍະເປັນຕົວຢ່າງຂອງທັມມະແລະປັນຍາເວທັນຕະ, ປະກາດວ່າການຟັງວີລະກິດຂອງພວກພະອົງຈະປົດປ່ອຍຈາກບາບທັງປວງ.