Adhyaya 39: Yoga Discipline: Posture, Breath Control, Sense Withdrawal, and Signs of Attainment

Verse 27

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितापुत्रसंवादे प्रश्नाध्यायो नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः । युञ्जतश्च सदा योगं यादृग्विहितमासनम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ມາຣກັນເດຍ ປູຣານະ» ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງພໍ່ແລະລູກ ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ບົດແຫ່ງຄໍາຖາມ» (ຄໍາລົງທ້າຍ) ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້—ສໍາລັບຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໂຍຄະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຄວນເລືອກອາສນະທີ່ກໍານົດໄວ້ແບບໃດ?

Verse 28

पद्ममर्धासनञ्चापि तथा स्वस्तिकमासनम् । आस्थाय योगं युञ्जीत कृत्वा च प्रणवं हृदि ॥

ເມື່ອໄດ້ຮັບອາສນະດອກບົວ ຫຼືອາສນະນັ່ງຄື່ງໜຶ່ງ ແລະອາສນະສະວັສຕິກະເຊັ່ນດຽວກັນ ພຶງປະຕິບັດໂຍຄະ ໂດຍວາງພຣະນະວະ (ໂອມ) ໄວ້ໃນດວງໃຈ.

Verse 29

समः समासनो भूत्वा संहृत्य चरणावुभौ । संवृतास्यस्तथैवोरू सम्यग्विष्टभ्य चाग्रतः ॥

ເຮັດໃຫ້ການນັ່ງເທົ່າທຽມ ແລະໝັ້ນຄົງ ດຶງຕີນທັງສອງເຂົ້າມາ; ປິດປາກໄວ້ ແລະຈັດຕັ້ງຂາອ່ອນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ໂດຍມີການຮອງຮັບ ແລະວາງໄວ້ຂ້າງໜ້າຕາມແນວທີ່ຖືກ.

Verse 30

पार्ष्णिभ्यां लिङ्गवृषणावस्पृशन् प्रयतः स्थितः । किञ्चिदुन्नामितशिरा दन्तैर्दन्तान्न संस्पृशेत् ॥

ນັ່ງ (ຫຼືຢືນ) ຢ່າງສະຫງົບ ແລະມີສະຕິ, ຢ່າໃຫ້ສົ້ນຕີນແຕະອະວະເພດ ແລະອັນດະ; ຍົກສີສະຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ແລະບໍ່ຄວນກົດແຂ້ວໃຫ້ຊົກກັນ.

Verse 31

सम्पश्यन् नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् । रजसा तमसो वृत्तिं सत्त्वेन रजसस्तथा ॥

ເບິ່ງໄປທີ່ປາຍດັ່ງຂອງຕົນ ບໍ່ຈ້ອງໄປຫາທິດທາງຕ່າງໆ; ພຶງກົດກັ້ນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕະມັສດ້ວຍຣະຈັສ, ແລະກົດກັ້ນຂອງຣະຈັສດ້ວຍສັດຕະວະເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 32

सञ्चाद्य निर्मले सत्त्वे स्थितो युञ्जीत योगवित् । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्राणादीन् मन एव च ॥

ເມື່ອໄດ້ກົດຂີ່ແນວໂນ້ມຕ່ໍາໆ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນສັດຕະວະທີ່ບໍລິສຸດ ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະຄວນພາກພຽນໃນໂຍຄະ ໂດຍຫ້າມອິນຊີຈາກອາລົມຂອງມັນ ແລະຄວບຄຸມລົມຊີວິດເລີ່ມຈາກປຣານະ ພ້ອມທັງຈິດໃຈເອງດ້ວຍ।

Verse 33

निगृह्य समवायेन प्रत्याहारमुपक्रमेत् । यस्तु प्रत्याहरेत्कामान् सर्वाङ्गानीव कच्छपः ॥

ເມື່ອໄດ້ຄວບຄຸມສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເປັນອັນດຽວ ຄວນເລີ່ມປຣັດຍາຫາຣະ (ການຖອນກັບ). ຜູ້ທີ່ຖອນຄວາມປາຖະໜາ ເຫມືອນເຕົ່າຖອນອະໄວຍະວະທັງໝົດເຂົ້າໄປ ນັ້ນແມ່ນປຣັດຍາຫາຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 34

सदात्मरतिरैकस्थः वश्यत्यात्मानमात्मनि । स बाह्याभ्यन्तरं शौचं निष्पाद्याकण्ठनाभितः ॥

ຜູ້ນັ້ນຍິນດີໃນອາຕະມາເສມອ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມເປັນຈຸດດຽວ ນໍາຕົນເອງໃຫ້ຢູ່ໃນການຄວບຄຸມພາຍໃນອາຕະມາ. ແລ້ວຈຶ່ງບັນລຸຄວາມບໍລິສຸດພາຍນອກແລະພາຍໃນ ຈາກສະດືຂຶ້ນເຖິງຄໍ.

Verse 35

पूरयित्वा बुधो देहं प्रत्याहारमुपक्रमेत् । प्राणायामा दश द्वौ च धारणा साभिधीयते ॥

ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ກາຍຖືກເຕັມເຕັມ ນັກປັນຍາຄວນເລີ່ມປຣັດຍາຫາຣະ. ທີ່ນີ້ ປຣານາຍາມະ “ສິບແລະສອງ” (ຄື ສິບສອງ) ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ທາຣະນາ’.

Verse 36

द्वे धारणॆ स्मृते योगे योगिभिस्तत्त्वदृष्टिभिः । तथा वै योगयुक्तस्य योगिनो नियतात्मनः ॥

ໃນໂຍຄະ ນັກໂຍຄະຜູ້ເຫັນຕັດຕະວະ (tattva) ຈື່ຈໍາວ່າ ທາຣະນາມີສອງປະເພດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ສໍາລັບນັກໂຍຄະຜູ້ຖືກຜູກໄວ້ກັບໂຍຄະ ແລະຄວບຄຸມຕົນເອງ… (ຂໍ້ຄວາມຍັງຕໍ່ນອກບົດນີ້).

Verse 37

सर्वे दोषाः प्रणश्यन्ति स्वस्थश्चैवोपजायते । वीक्षते च परं ब्रह्म प्राकृतांश्च गुणान् पृथक् ॥

ຄວາມບົກພ່ອງທັງປວງຖືກທໍາລາຍ ແລະຜູ້ນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນສຸຂະພາບ; ຍັງໄດ້ເຫັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແລະຮູ້ແຈ້ງວ່າຄຸນະທໍາທໍາມະຊາດ (ກຸນ) ແຍກຕ່າງຈາກອາດຕະມາ।

Verse 38

व्योमादिपरमाणूंश्च तथात्मानमकल्मषम् । इत्थं योगी यताहारः प्राणायामपरायणः ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂຍຄີ—ຜູ້ສໍາລວມອາຫານ ແລະອຸທິດໃຈໃຫ້ແກ່ປຣານາຍາມ (prāṇāyāma)—ພິຈາລະນາແມ່ນແຕ່ອະນຸພາກຂອງອາກາດ ແລະທາດອື່ນໆ; ແລະພ້ອມກັນນັ້ນ ພິຈາລະນາອາດຕະມາອັນບໍ່ມີມົນທິນ।

Verse 39

जितां जितां शनैर्भूमिमारोहेत यथा गृहम् । दोषान् व्याधींस्तथा मोहमाक्रान्ता भूरनिर्जिता ॥

ຄວນຂຶ້ນໄປທີລະຂັ້ນ ທຸກຂັ້ນຕາມທີ່ໄດ້ຊໍານານ—ເຫມືອນຂຶ້ນເຮືອນ. ແຕ່ຂັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະ ຈະຖືກຄວາມບົກພ່ອງ, ໂລກໄພ ແລະຄວາມຫຼົງ ຄອບງໍາ.

Verse 40

विवर्धयति नारोहेत्तस्माद् भूमिमनिर्जिताम् । प्राणानामुपसंरोधात् प्राणायाम इति स्मृतः ॥

ມັນ (ການປະຕິບັດ) ເພີ່ມພູນຄວາມລໍາບາກເຫຼົ່ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນບໍ່ຄວນຂຶ້ນໄປຫາຂັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະ. ເນື່ອງຈາກເປັນການສໍາລວມລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈໍາວ່າ «ປຣານາຍາມ» (prāṇāyāma).

Verse 41

धारणेत्युच्यते चेयं धार्यते यन्मनो यथा । शब्दादिभ्यः प्रवृत्तानि यदक्षाणि यतात्मभिः ॥

ນີ້ເອີ້ນວ່າ «ທາຣະນາ» (dhāraṇā)—ຄືວິທີທີ່ຈິດຖືກຍຶດໃຫ້ນິ່ງ. ອິນຊີທີ່ແລ່ນໄປຫາສຽງ ແລະອາຣົມອື່ນໆ ພຶງຖືກສໍາລວມໂດຍຜູ້ຄວບຄຸມຕົນ.

Verse 42

प्रत्याह्रियन्ते योगेन प्रत्याहारस्ततः स्मृतः । उपायश्चात्र कथितो योगिभिः परमर्षिभिः ॥

ອາລົມທັງຫຼາຍຖືກດຶງກັບຄືນໂດຍໂຍຄະ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຮູ້ຈັກວ່າ «ປຣະຕະຍາຫາຣະ». ທີ່ນີ້ ວິທີການໄດ້ຖືກສອນໂດຍໂຍຄິນ—ຣິສີຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 43

येन व्याध्यादयो दोषा न जायन्ते हि योगिनः । यथा तोयार्थिनस्तोयं यन्त्रनालादिभिः शनैः ॥

ໂດຍວິທີນີ້ ຄວາມບົກພ່ອງເຊັ່ນ ໂຣກໄພ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນໂຍຄິນ; ເຫມືອນຄົນຊອກຫານ້ຳ ທີ່ດຶງນ້ຳຂຶ້ນທີລະນ້ອຍ ໂດຍເຄື່ອງມື ທໍ່ ແລະອື່ນໆ.

Verse 44

आपिबेयुस्तथा वायुं पिबेद्योगी जितश्रमः । प्राङ्नाभ्यां हृदये चात्र तृतीये च तथोरसि ॥

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໂຍຄິນຜູ້ຊະນະຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວນ «ດື່ມ» ລົມຫາຍໃຈ. (ຄວນຕັ້ງມັນ) ທີ່ບ່ອນໜ້າສະດື ໃນຫົວໃຈ ແລະທີ່ບ່ອນທີສາມນີ້ ພ້ອມທັງໃນອົກ.

Verse 45

कण्ठे मुखे नासिकाग्रे नेत्रभ्रूमध्यमूर्धसु । किञ्च तस्मात्परस्मिंश्च धारणाऽऽ परमा स्मृता ॥

(ການຕັ້ງໃຈ) ອາດຢູ່ທີ່ຄໍ, ປາກ, ປາຍດັ່ງ, ຕາ, ຊ່ອງລະຫວ່າງຄິ້ວ, ແລະຍອດສະໝອງ; ແລະຍັງມີອີກ ເກີນກວ່ານັ້ນ (ໃນພາວະເຫນືອໂລກ) ທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ທາຣະນາອັນສູງສຸດ.

Verse 46

दशैताः धारणाः प्राप्य प्राप्रोत्यक्शरसाम्यताम् । नाध्मातः क्षुधितः श्रान्तो न च व्याकुलचेतनः ॥

ເມື່ອບັນລຸທາຣະນາທັງສິບນີ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມບັນລຸຄວາມເສມພາກກັບອັກສະຣະອັນບໍ່ເສື່ອມ. ບໍ່ທ້ອງອືດ, ບໍ່ຫິວ, ບໍ່ເມື່ອຍ, ແລະໃຈບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ.

Verse 47

युञ्जीत योगं राजेन्द्र ! योगी सिद्ध्यर्थमादृतः । नातिशीते न चोष्णे वै न द्वन्द्वे नानिलात्मके ॥

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ! ໂຍຄີຜູ້ມຸ່ງຫາການບັນລຸ ຄວນພາກພຽນປະຕິບັດໂຍຄະ; ແຕ່ບໍ່ໃນຄວາມໜາວຈັດ, ບໍ່ໃນຄວາມຮ້ອນຈັດ, ບໍ່ທ່າມກາງຄູ່ຕົກກັນທີ່ລົບກວນ, ແລະບໍ່ໃນເວລາທີ່ກາຍ/ສິ່ງແວດລ້ອມຖືກລົມ (ວາຕະ) ຄອບງຳ.

Verse 48

कालेष्वेतेषु युञ्जीत न योगं ध्यानतत्परः । सशब्दाग्निजालभ्यासे जीर्णगोष्ठे चतुष्पथे ॥

ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນສະມາທິ ບໍ່ຄວນປະຕິບັດໂຍຄະໃນເວລາ/ເງື່ອນໄຂເຊັ່ນນັ້ນ: ບ່ອນມີສຽງອື້ອຶງ, ໃກ້ໄຟແລະແປວໄຟລຸກໂຊນ, ໃນຄອກງົວທີ່ຊຳຮຸດ, ຫຼືທີ່ສີ່ແຍກທາງ.

Verse 49

शुष्कपर्णचये नद्यां श्मशाने ससरीसृपे । सभये कूपतीरे वा चैत्यवल्मीकसञ्चये ॥

ທຳນອງດຽວກັນ ບໍ່ຄວນປະຕິບັດເທິງກອງໃບໄມ້ແຫ້ງ, ໃນ/ຂ້າງແມ່ນ້ຳ, ໃນປ່າຊ້າ, ໃນບ່ອນມີສັດເລື້ອຍຄານ, ໃນບ່ອນນ່າຢ້ານ, ທີ່ຂອບບໍ່ນ້ຳ, ຫຼືທ່າມກາງສະຖານບູຊາ (caitya) ແລະຈອມປວກ/ຈອມມົດ.

Verse 50

देशेष्वेतेषु तत्त्वज्ञो योगाभ्यासं विवर्जयेत् । सत्त्वस्यानुपपत्तौ च देशकालं विवर्जयेत् ॥

ໃນບ່ອນເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວາມເປັນຈິງ (ຕັດຕະວະ) ຄວນຫຼີກລ້ຽງການປະຕິບັດໂຍຄະ; ແລະເມື່ອໃດທີ່ສັດຕະວະ (ຄວາມແຈ້ງໃສ/ສົມດຸນ) ບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້ ກໍຄວນຫຼີກລ້ຽງບ່ອນແລະເວລານັ້ນ.

Verse 51

नासतो दर्शनं योगे तस्मात्तत्परिवर्जयेत् । देशानेताननादृत्य मूढत्वाद्यो युनक्ति वै ॥

ໃນໂຍຄະ ບໍ່ມີການເຫັນຮູ້ອັນແທ້ຈິງເກີດຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກຄວນ; ດັ່ງນັ້ນຄວນຫຼີກລ້ຽງມັນ. ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມໂງ່ ບໍ່ໃສ່ໃຈບ່ອນເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວຍັງປະຕິບັດ—ຍ່ອມຜິດພາດ.

Verse 52

विघ्राय तस्य वै दोषा जायन्ते तन्निबोध मे । बाधिर्यं जडता लोपः स्मृतेर्मूकत्वमन्धता ॥

ຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມຜິດປົກກະຕິແບບນີ້ ຄວາມບົກພ່ອງທັງຫຼາຍຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ—ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຈາກຂ້ອຍ: ຫູໜວກ, ປັນຍາທຶບ, ຄວາມຈໍາເສື່ອມ, ເວົ້າບໍ່ອອກ, ແລະ ຕາບອດ.

Verse 53

ज्वरश्च जायते सद्यस्तत्तदज्ञानयोगिनः । प्रमादाद्योगिनो दोषा यद्येते स्युश्चिकित्सितम् ॥

ໄຂ້ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວໃນນັກປະຕິບັດໂຍຄະຜູ້ບໍ່ຮູ້. ຄວາມບົກພ່ອງເຫຼົ່ານີ້ຂອງໂຍຄີ ອັນເກີດຈາກຄວາມປະມາດ ຫາກເກີດຂຶ້ນ ພຶງຮັກສາແກ້ໄຂ.

Verse 54

तेषां नाशाय कर्तव्यं योगिनां तन्निबोध मे । स्निग्धां यवागूमत्युष्णां भुक्त्वा तत्रैव धारयेत् ॥

ເພື່ອທໍາລາຍຄວາມບົກພ່ອງເຫຼົ່ານັ້ນ ໂຍຄີຄວນເຮັດຢ່າງໃດ—ຈົ່ງຮຽນຈາກຂ້ອຍ: ເມື່ອກິນຂ້າວຕົ້ມຂົນ (yavāgū) ທີ່ຮ້ອນຫຼາຍ ແລະ ມັນນຸ່ມແລ້ວ ຄວນກັ້ນໄວ້ໃຫ້ຢູ່ພາຍໃນ (ໃຫ້ມັນຕັ້ງຕົວ).

Verse 55

वात-गुल्मप्रशान्त्यर्थमुदावर्ते तथोदरे । यवागूं वापि पवनं वायुग्रन्थिं प्रतिक्षिपेत् ॥

ເພື່ອສະງົບອາການຜິດປົກກະຕິຂອງວາຕະ ແລະ ກຸລະມະ (gulma) ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນສໍາລັບ ອຸດາວັດຕະ (udāvarta) ແລະ ໂລກທ້ອງຕ່າງໆ ຄວນໃຫ້ຂ້າວຕົ້ມຂົນ; ມັນຕ້ານລົມ (pavana) ແລະ ຄາຍ “ປົມ” ຂອງວາຍຸ.

Verse 56

तद्वत्कम्पे महाशैलं स्थिरं मनसि धारयेत् । विघाते वचसो वाचं बाधिर्ये श्रवणेन्द्रियम् ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນອາການສັ່ນ ຄວນຍຶດໄວ້ໃນໃຈພູໃຫຍ່ອັນໝັ້ນຄົງເປັນພາບ. ໃນການເວົ້າບົກພ່ອງ ຄວນເຮັດໃຫ້ຄໍາເວົ້າກັບຄືນມາໝັ້ນຄົງ; ໃນອາການຫູໜວກ ຄວນຟື້ນຟູອໍານາດການໄດ້ຍິນ.

Verse 57

यथैवाम्रफलं ध्यायेत् तृष्णार्तो रसनेंद्रिये । यस्मिन् यस्मिन् रुजा देहे तस्मिंस्तदुपकारिणी ॥

ເຊັ່ນດຽວກັບຊາຍຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ເພາະຄວາມຫິວນ້ຳ ຍ້ອນອາລົມລົດຊາດໄດ້ຄິດຖຶງໝາກມ່ວງ; ດັ່ງນັ້ນ ບ່ອນໃດໃນກາຍທີ່ມີຄວາມເຈັບປວດ ຄວນຖືໄວ້ໃນສະມາທິເປັນການຊ່ວຍເຫຼືອຈຳເພາະ ທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ບ່ອນນັ້ນເອງ.

Verse 58

धारयेद्धारणामुष्णे शीतां शीते च दाहिनीम् । कीलं शिरसि संस्थाप्य काष्ठं काष्ठेन ताडयेत् ॥

ໃນຄວາມຮ້ອນ ຄວນຮັກສາການຈົ່ງໃຈໃຫ້ເຢັນ; ໃນຄວາມໜາວ ຄວນຮັກສາການຈົ່ງໃຈໃຫ້ຮ້ອນ (ເຜົາໄໝ້)។ ມັນເຫມືອນການວາງຫມຸດໄວ້ເທິງຫົວ ແລ້ວຕີໄມ້ດ້ວຍໄມ້ ເພື່ອຂັບໃຫ້ເຂົ້າ/ໃຫ້ອອກໃຫ້ເຂົ້າທີ່.

Verse 59

लुप्तस्मृतेः स्मृतिः सद्यो योगिनस्तेन जायते । द्यावापृथिव्यौ वाय्वग्री व्यापिनावपि धारयेत् ॥

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຄວາມຈື່ຈຳສູນເສຍ ຄວາມຈື່ຈຳຈະເກີດຂຶ້ນທັນທີໂດຍການປະຕິບັດນັ້ນ. ອີກທັງອາດຖືໄວ້ໃນສະມາທິ «Dyāvā-Pṛthivī» (ຟ້າ–ດິນ) ແລະ «Vāyvagrī» ເປັນຫຼັກການທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວທັງປວງ.

Verse 60

अमानुषात् सत्त्वजाद्वा बाधास्त्वेताश्चिकित्सिताः । अमानुषं सत्त्वमन्तर्योगिनं प्रविशेद्यदि ॥

ຄວາມທຸກທໍລະມານເຫຼົ່ານີ້ ຄວນຖືກປິ່ນປົວ ບໍ່ວ່າຈະເກີດຈາກອະມະນຸດ ຫຼືຈາກເຫດທີ່ເກີດຈາກສັດມີຊີວິດ. ຖ້າອະມະນຸດໃດໜຶ່ງເຂົ້າມາຢູ່ພາຍໃນຍົກຄີ (yogin) ແລ້ວ—

Verse 61

वाय्वग्रीधारणेनैनं देहसंस्थं विनिर्दहेत् । एवं सर्वात्मना रक्षा कार्या योगविदा नृप ॥

ດ້ວຍສະມາທິ «vāyvagrī» ຄວນເຜົາມັນອອກ ແມ່ນແຕ່ມັນຝັງຢູ່ໃນກາຍກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ຜູ້ຮູ້ຍົກຄະ (yoga) ຄວນປະຕິບັດການປົກປ້ອງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 62

धर्मार्थकाममोक्षाणां शरीरं साधनं यतः । प्रवृत्तिलक्षणाख्यानाद्योगिनो विस्मयात्तथा । विज्ञानं विलयं याति तस्माद्गोप्याः प्रवृत्तयः ॥

ເນື່ອງຈາກກາຍເປັນເຄື່ອງມືສໍາລັບ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກສະ—ຖ້າເວົ້າເປີດເຜີຍເຖິງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປະຕິບັດ ຄວາມອັດສະຈັນແລະຄວາມສົນໃຈຂອງຜູ້ຄົນຈະເຮັດໃຫ້ປັນຍາ/ຄວາມຮູ້ຂອງຍົກຄີລະລາຍໄປ. ດັ່ງນັ້ນຄວນປິດບັງການປະຕິບັດຂອງຕົນ.

Verse 63

आलोल्यमारोग्यमनिष्ठुरत्वं गन्धः शुभो मूत्रपुरीषमल्पम् । कान्तिः प्रसादः स्वरसोम्यतां च योगप्रवृत्तेः प्रथमं हि चिह्नम् ॥

ຄວາມເບົາບາງ (ຫຼື ຄວາມຄ່ອງແຄ້ວ), ສຸຂະພາບດີ, ບໍ່ຫຍາບກະດ້າງ, ກິ່ນກາຍຫອມອ່ອນ, ປັດສະວະແລະອຸຈາລະນ້ອຍ, ຄວາມສະຫວ່າງສົດໃສ, ຄວາມແຈ້ງໃສ/ສະງົບ, ແລະສຽງອ່ອນໂຍນ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍດັ່ງເດີມຂອງການເຂົ້າສູ່ໂຍຄະ.

Verse 64

अनुरागी जनो याति परोक्षे गुणकीर्तनम् । न बभ्यति च सत्त्वानि सिद्धेर्लक्षणमुत्तमम् ॥

ຜູ້ຄົນຈະເກີດຄວາມຮັກໃຄ່ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຢູ່ ກໍຍັງເວົ້າສັນລະເສີນຄຸນງາມຄວາມດີຂອງລາວ. ແລະສັດທັງຫຼາຍບໍ່ຢ້ານກົວ (ລາວ). ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍອັນດີເລີດແຫ່ງການບັນລຸສິດທິ (siddhi).

Verse 65

शीतोष्णादिभिरत्युग्रैर्यस्य बाधा न विद्यते । न भीतिमेति चान्येभ्यस्तस्य सिद्धिरुपस्थिताः ॥

ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຖືກທຸກທໍລະມານ ແມ່ນແຕ່ໂດຍຄວາມໜາວຈັດ ຄວາມຮ້ອນຈັດ ແລະອື່ນໆ ແລະຜູ້ນັ້ນບໍ່ຕົກໃນຄວາມຢ້ານກົວຜູ້ອື່ນ—ສໍາລັບລາວ ການບັນລຸ (siddhi) ໄດ້ເຂົ້າໃກ້/ມີຢູ່ແລ້ວ.