Adhyaya 93: The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)
देवीवाक्यं (Devīvākyaṃ)
Conclusion
ໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງ ເທວີມາຮາຕະມະຍຳ ພຣະເທວີປາກົດພ້ອມພຣະວາຈາ ແກ່ສຸຣະຖະ ແລະ ພໍ່ຄ້າ. ນາງປະທານພອນໃຫ້ສຸຣະຖະໄດ້ຄືນອານາຈັກ ແລະໃນອະນາຄົດເກີດເປັນມະນຸ (ສາວັນນິ). ພໍ່ຄ້າໄດ້ຮັບປັນຍາ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ແລະທາງແຫ່ງທຳມະ. ພຣະເທວີຍັງສັນຍາວ່າຈະຄຸ້ມຄອງຜູ້ບູຊາ ແລະລະລຶກນາງດ້ວຍສັດທາ.
Divine Beings
Celestial Realms
Key Content Points
Focus Keywords
Shlokas in Adhyaya 93
Verse 1
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये देवीवाक्यं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः त्रिनवतितमोऽध्यायः- ९३ । ऋषिरुवाच एतत्ते कथितं भूूप देवीमाहात्म्यमुत्तमम् । एवंप्रभावा सा देवी ययेदं धार्यते जगत् ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ມາຣະກັນເດຍະ ປຸຣານະ» ໃນສາວັນນິກະ ມັນວັນຕະຣະ ໃນ «ເທວີ ມາຫາດມະຍະ» (ຕອນທີ່ເອີ້ນວ່າ «ເທວີ-ວາກຍະ») ບົດທີ 92. ບົດທີ 93 ເລີ່ມຕົ້ນ: ຣິສິກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເທວີ ມາຫາດມະຍະ ອັນສູງສຸດນີ້ ໄດ້ຖືກເລົ່າໃຫ້ທ່ານແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນພະລັງອຳນາດຂອງພຣະເທວີນັ້ນ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກນີ້»។
Verse 2
विद्या तथैव क्रियते भगवद्विष्णुमायया । तथा त्वमेेष वैश्यश्च तथैवान्ये विवेकिनः । मोह्यन्ते मोहिताश्चैव मोहमेेष्यन्ति चापरे ॥
ຄວາມຮູ້ກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີພຣະພາກ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ກັບທ່ານ ແລະກັບວາຍສະຍະນີ້ ແລະກັບຜູ້ຮູ້ເຫັນອື່ນໆ: ພວກເຂົາຖືກຫຼອກລວງ, ແລະເມື່ອຖືກຫຼອກລວງແລ້ວ ຄົນອື່ນໆກໍຈະຕົກໃນຄວາມຫຼົງຜິດຕາມ.
Verse 3
तामुपैहि महाराज शरणं परमेश्वरीम् । आराधिता सैव नृणां भोगस्वर्गापवर्गदा ॥
ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຈົ່ງໄປພຶ່ງພາພຣະເທວີສູງສຸດເປັນທີ່ພຶ່ງ. ເມື່ອບູຊານາງ ນາງພຽງຜູ້ດຽວປະທານຄວາມສຸກໃນໂລກນີ້, ສະຫວັນ ແລະ ໂມກສະ.
Verse 4
मार्कण्डेय उवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा सुरथः स नराधिपः । प्रणिपत्य महाभागं तमृषिं शंसितव्रतम् ॥
ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ສຸຣະຖະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ລະສີຜູ້ມີສິຣິ ແລະ ມີຊື່ສຽງໃນວຣະຕະ.
Verse 5
निर्विण्णोऽतिममत्वेन राज्यापहरणेन च । जगाम सद्यस्तपसे स च वैश्यो महामुने ॥
ເນື່ອງຈາກເກີນໄປໃນຄວາມຍຶດຕິດ ແລະ ເນື່ອງຈາກຖືກຍຶດອານາຈັກໄປ ລາວຈຶ່ງເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍຕໍ່ໂລກ ແລະ ໄດ້ໄປປະພຶດຕະປະສະຍາທັນທີ—ພ້ອມກັບພໍ່ຄ້ານັ້ນດ້ວຍ, ໂອ ມະຫາລະສີ.
Verse 6
संदर्शनार्थमम्बायाः नदीपुलिनसंस्थितः । स च वैश्यस्तपस्तेपे देवीसूक्तं परं जपन् ॥
ເພື່ອໄດ້ເຫັນພຣະມານດາເທວີ ພໍ່ຄ້ານັ້ນໄດ້ຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາ ແລະ ປະພຶດຕະປະສະຍາ ໂດຍສວດທ່ອງບົດສັນລະເສີນສູງສຸດແດ່ພຣະເທວີ.
Verse 7
तौ तस्मिन् पुलिने देव्याः कृत्वा मूर्ति महीमयीम् । अर्हणां चक्रतुस् तस्याः पुष्पधूपाग्नितर्पणैः ॥
ທີ່ນັ້ນ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍານັ້ນ ທັງສອງໄດ້ປັ້ນຮູບພຣະເທວີດ້ວຍດິນ ແລະ ໄດ້ບູຊານາງດ້ວຍດອກໄມ້, ທູບ, ໄຟ, ແລະ ການຖວາຍອາຫູຕິ/ເຄື່ອງບູຊາ.
Verse 8
निराहारौ यतात्मानौ तन्मनस्कौ समाहितौ । ददतुस् तौ बलिं चैव निजगात्रासृगुक्षितम् ॥
ດ້ວຍການອົບອາຫານ ແລະຄວບຄຸມຕົນເອງ ມີໃຈຈົ່ງຈ້ອງຕໍ່ພຣະນາງທັງໝົດ ແລະຕັ້ງສະມາທິ ທັງສອງໄດ້ຖວາຍບະລິ ໂດຍພອຍເລືອດຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ។
Verse 9
एवं समाराधयतोस् त्रिभिर्वर्षैर्यतात्मनोः । परितुष्टा जगद्धात्री प्रत्यक्षं प्राह चण्डिका ॥
ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຜູ້ສັດທາທັງສອງຜູ້ຄວບຄຸມຕົນເອງ ບູຊາຢູ່ຕະຫຼອດສາມປີ ຈັນດິກາ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ພໍໃຈແລ້ວ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາໃນຮູບທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ।
Verse 10
श्रीदेव्युवाच यत्प्रार्थ्यते त्वया भूप त्वया च कुलनन्दन । मत्तस्तत्प्राप्यतां सर्वं परितुष्टा ददामि तत् ॥
ພຣະເທວີຜູ້ມີພຣະພາກກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ ແລະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິຂອງວົງຕະກູນ—ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ຈາກເຮົາ ຂໍໃຫ້ໄດ້ຮັບທັງໝົດນັ້ນ. ເຮົາພໍໃຈ ແລະຈະປະທານໃຫ້.”
Verse 11
मार्कण्डेय उवाच ततो वव्रे नृपो राज्यं अविभ्रंश्यन्यजन्मनि । अत्रैव च निजं राज्यं हतशत्रुबलं बलात् ॥
ມາຣະກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະຣາຊາໄດ້ເລືອກພອນເປັນອານາຈັກທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນຊາດໜ້າ ແລະໃນຊາດນີ້ເອງກໍໃຫ້ໄດ້ອານາຈັກຂອງຕົນຄືນ ໂດຍອຳນາດທຳລາຍກອງທັບສັດຕູ।
Verse 12
सोऽपि वैश्यस्ततो ज्ञानं वव्रे निर्विण्णमानसः । ममेति अहमिति प्राज्ञः सङ्गविच्युतिकारकम् ॥
ແລ້ວພໍ່ຄ້ານັ້ນກໍເຊັ່ນກັນ ໃຈເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ ໄດ້ເລືອກຄວາມຮູ້—ເພາະເປັນຜູ້ສະຫຼາດ—ອັນເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຶດຕິດທີ່ມີຮາກຢູ່ໃນ “ຂອງຂ້ອຍ” ແລະ “ຂ້ອຍ” ຫຼຸດລົງໄປ।
Verse 13
श्रीदेव्युवाच स्वल्पैरहोभिर्नृपते स्वं राज्यं प्राप्स्यते भवान् । हत्वा रिपूनस्कलितं तव तत्र भविष्यति ॥
ພຣະເທວີຜູ້ປະເສີດຕັດວ່າ: «ໂອ ກະສັດເອີຍ, ໃນອີກບໍ່ກີ່ມື້ ເຈົ້າຈະໄດ້ຄືນອານາຈັກຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກປາບສັດຕູແລ້ວ ການປົກຄອງຂອງເຈົ້າຈະໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ»។
Verse 14
मृतश्च भूयः सम्प्राप्य जन्म देवाद्विवस्वतः । सावर्णिको नाम मनुर्भवान् भुवि भविष्यति ॥
«ແລະຫຼັງຈາກຕາຍໄປ ໄດ້ກຳເນີດໃໝ່ຈາກພຣະເຈົ້າວິວັສວັດ (ພຣະອາທິດ), ເຈົ້າຈະເປັນມະນຸ (Manu) ນາມວ່າ ສາວັນນິ (Sāvarṇi) ຢູ່ເທິງໂລກ»។
Verse 15
वैश्यवर्य त्वया यश्च वरोऽस्मत्तोऽभिवाञ्छितः । तं प्रयच्छामि संसिद्ध्यै तव ज्ञानं भविष्यति ॥
«ໂອ ພໍ່ຄ້າຜູ້ປະເສີດ, ພອນທີ່ເຈົ້າປາດຖະນາຈາກເຮົາ—ເຮົາປະທານໃຫ້. ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າບັນລຸຢ່າງສົມບູນ ປັນຍາຮູ້ແທ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນເຈົ້າ»។
Verse 16
मार्कण्डेय उवाच इति दत्त्वा तयोर्देवी यथाभिलषितं वरम् । बभूवान्तर्हिता सद्यो भक्त्या ताभ्यामभिष्टुता ॥
ມາຣະກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະເທວີປະທານພອນທີ່ທັງສອງປາດຖະນາແລ້ວ, ພຣະນາງກໍອັນຕະທານໄປໃນທັນທີ, ໂດຍຖືກພວກເຂົາສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ»។
Verse 17
एवं देव्याः वरं लब्ध्वा सुरथः क्षत्रियर्षभः । सूर्याज्जन्म समासाद्य सावर्णिर्भविता मनुः ॥
ດັ່ງນັ້ນ ສຸຣະຖະ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ກະສັດກະສັດຕຣິຍະ—ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະເທວີແລ້ວ, ຕໍ່ມາໄດ້ກຳເນີດຈາກພຣະອາທິດ ແລະເປັນມະນຸນາມ ສາວັນນິ (Sāvarṇi)។
Frequently Asked Questions
It examines why discerning persons still fall under delusion (māyā) and presents śaraṇāgati to the Supreme Goddess as the practical and theological resolution, showing how devotion can culminate either in restored dharmic kingship or in detachment-based liberating knowledge.
It explicitly links Suratha’s boon to Manvantara chronology by prophesying his rebirth as Sāvarṇi Manu (in the Sāvarṇika manvantara tradition), thereby integrating the Devīmāhātmya’s shaktic episode into the Purāṇic succession of Manus.
As the Devīmāhātmya’s closing adhyāya, it culminates the text’s shaktic theology with a direct theophany of Caṇḍikā and the doctrinal claim that the Goddess is the giver of bhoga (worldly enjoyment), svarga (heavenly fruition), and apavarga (liberation), validating both royal and renunciant aims through her grace.