Adhyaya 31: Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे अलर्कानुशासने नैमित्तिकादिश्राद्धकल्पो नाम त्रिंशोऽध्यायः । एकत्रिंशोऽध्यायः । मदालसोवाच । सपिण्डीकरणादूर्ध्वं पितुर्यः प्रपितामहः । स तु लेपभुजो याति प्रलुप्तः पितृपिण्डतः ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ ສຣີ ມາຣກັນເດຍະ ປູຣານະ (Śrī Mārkaṇḍeya Purāṇa) ໃນພາກຄຳສອນແກ່ ອະລາຣກະ (Alarka) ບົດທີ 30 ຊື່ວ່າ «ວິທີການຂອງ śrāddha ປະເພດ naimittika ແລະອື່ນໆ» ຈົບລົງແລ້ວ. ບົດທີ 31. ມະດາລາສາ (Madālasā) ກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກ sapiṇḍīkaraṇa ແລ້ວ ຜູ້ທີ່ເປັນປູ່ທວດຂອງພໍ່ (prapitāmaha) ກາຍເປັນ ‘lepabhuj’ ຄືຜູ້ກິນແຕ່ເສດເຫຼືອ ເນື່ອງຈາກຫຼຸດອອກຈາກການຮັບ piṇḍa ບູຊາບັນພະບຸລຸດໂດຍກົງ.

Verse 2

तेषामन्यश्चतुर्थो यः पुत्रलेपभुजान्नभुक् । सोऽपि सम्बन्धतो हीनमुपभोगं प्रपद्यते ॥

ແລະຍັງມີຜູ້ທີ່ສີ່ ແຍກຕ່າງຈາກສາມຄົນນັ້ນ ຜູ້ກິນອາຫານທີ່ລູກໄດ້ກິນເປັນ ‘lepa’ (ເສດເຫຼືອ) ກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກເຊັ່ນກັນ ແຕ່ຫຼຸດລົງ ເນື່ອງຈາກຄວາມສຳພັນທີ່ອ່ອນກວ່າ.

Verse 3

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । पिण्डसम्बन्धिनो ह्येते विज्ञेयाः पुरुषास्त्रयः ॥

ພໍ່, ປູ່, ແລະປູ່ທວດ (ປູ່ຂອງປູ່) — ທັງສາມຄົນນີ້ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa)។

Verse 4

तेपसम्बन्धिनश्चान्ये पितामहपितामहात् । प्रभृत्युक्तास्त्रयस्तेषां यजमानश्च सप्तमः ॥

ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກ່ຽວພັນຜ່ານ «tepa» (ຄວາມຜູກພັນຕໍ່ເນື່ອງ/ຮອງ) ເລີ່ມແຕ່ປູ່ຂອງປູ່ ຂຶ້ນໄປ—ກ່າວເຖິງສາມຄົນ; ແລະຜູ້ປະກອບພິທີ (yajamāna) ເປັນຄົນທີ 7 ໃນແຜນ 7 ຄົນນີ້।

Verse 5

इत्येष मुनभिः प्रोक्तः सम्बन्धः साप्तपौरुषः । यजमानात् प्रभृत्यूर्ध्वमनुलेपभुजस्तथा ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມສຳພັນ 7 ບຸກຄົນ (sāptapauruṣa sambandha) ນີ້ ຖືກປະກາດໂດຍບັນດາ຤ິສີ; ແລະຈາກ yajamāna ຂຶ້ນໄປ ຍັງມີຜູ້ຮັບສ່ວນດ້ວຍ «anulepa» (ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຕໍ່ເນື່ອງ) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 6

ततोऽन्ये पूर्वजाः सर्वे ये चान्ये नरकौकसः । ये च तिर्यक्त्वमापन्ना ये च भूतादिसंस्थिताः ॥

ແລ້ວ (ເກີນຈາກນີ້) ບັນດາບັນພະບຸລຸດອື່ນໆທັງໝົດ—ຜູ້ຢູ່ໃນນະລົກ, ຜູ້ຕົກໄປເກີດເປັນສັດ, ແລະຜູ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງ bhūta ແລະສິ່ງມີຊີວິດຄ້າຍຄື—ກໍຖືກຄອບຄຸມດ້ວຍ।

Verse 7

तान् सर्वान् यजमानो वै श्राद्धं कुर्वन् यथाविधि । समाप्याययते वत्स ! येन येन शृणुष्व तत् ॥

ໂດຍການປະກອບ śrāddha ຕາມຫຼັກການ, yajamāna ຍ່ອມຫຼ້ຽງດູ ແລະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນນັ້ນອິ່ມໃຈ, ໂອ ລູກທີ່ຮັກ. ມັນເກີດຂຶ້ນໂດຍວິທີໃດ ແລະໃນຮູບແບບໃດ—ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນ.

Verse 8

अन्नप्रकीरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन तृप्तिमुपायान्ति ये पिशाचत्वमागताः ॥

ອາຫານທີ່ຜູ້ຄົນໂປຍກະຈາຍລົງເທິງພື້ນດິນ ໂດຍອາຫານນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຕົກຢູ່ໃນສະພາບ «ປິສາຈ» (piśāca) ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມອີ່ມໃຈ।

Verse 9

यदम्बु स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषां तृप्तिः प्रजायते ॥

ລູກທີ່ຮັກເອີຍ ນ້ຳທີ່ຕົກລົງພື້ນດິນຈາກການອາບນ້ຳ ແລະຈາກການຊັກເສື້ອຜ້າ—ໂດຍນ້ຳນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຖິງສະພາບເປັນຕົ້ນໄມ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມອີ່ມໃຈ।

Verse 10

यास्तु गात्राम्बुकणिकाः पतन्ति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये देवत्वं कुले गताः ॥

ແຕ່ຫຍອດນ້ຳນ້ອຍໆຈາກຮ່າງກາຍທີ່ຕົກລົງເທິງຜິວດິນ—ໂດຍຫຍອດນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນ ການຫຼ້ຽງດູເກີດແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ໄປສູ່ສະພາບເທວະ (deva).

Verse 11

उद्धृतेष्वथ पिण्डेषु याश्चान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं प्राप्ता ये तिर्यकत्वं कुले गताः ॥

ແລະເມື່ອຍົກ «ປິນດະ» (piṇḍa) ຂຶ້ນແລ້ວ ເມັດຂ້າວ/ເສດອາຫານທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ເທິງດິນ—ໂດຍສິ່ງນັ້ນ ຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ໄປສູ່ການເກີດເປັນສັດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງດູ।

Verse 12

ये वादग्धाः कुले बालाः क्रियायोग्या ह्यसंस्कृताः । विपन्नास्तेऽन्नविकिरसंमार्जनजलाशिनः ॥

ແລະເດັກນ້ອຍໃນຕະກູນທີ່ຕາຍກ່ອນໄວ—ແມ່ນແມ່ນຄວນແກ່ພິທີກຳ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບສັງສະກາຣ (saṃskāra) ຫຼືບໍ່ໄດ້ຮັບການເລີ່ມພິທີ—ວິນຍານຜູ້ລ່ວງລັບເຫຼົ່ານັ້ນ ຍ່ອມຫາກິນຈາກນ້ຳທີ່ໃຊ້ກວາດແລະຊຳລະເສດອາຫານທີ່ໂປຍກະຈາຍ.

Verse 13

भुक्त्वा चाचामतां यच्च जलं यच्चाङ्घ्रिसेचने । ब्राह्मणानां तथैवान्ये तेन तृप्तिं प्रयान्ति वै ॥

ນ້ຳທີ່ພຣາຫມັນໃຊ້ສຳລັບອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳພິທີ) ຫຼັງກິນ ແລະນ້ຳທີ່ໃຊ້ລ້າງຕີນ—ດ້ວຍນ້ຳນັ້ນ ຜູ້ອື່ນກໍໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈແທ້ໆ.

Verse 14

एवं यो यजमानस्य यश्च तेषां द्विजन्मनाम् । कश्चिज्जलान्नविक्षेपः शुचिरुच्छिष्ट एव वा ॥

ດັ່ງນັ້ນ ການໂຍນ/ພອຍນ້ຳ ແລະອາຫານທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ຈະເປັນຂອງຍະຈະມານະ (ຜູ້ປະກອບຍັດ) ຫຼືຂອງຜູ້ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ)—ຈະສະອາດ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເຫຼືອກິນ (ucchiṣṭa)…

Verse 15

तेनान्ये तत्कुले तत्र तत्तद्योन्यन्तरं गताः । प्रयान्त्याप्यायनं वत्स सम्यक् श्राद्धक्रियावताम् ॥

ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ ບຸກຄົນອື່ນໆໃນຕະກູນນັ້ນເອງ—ຜູ້ທີ່ໄດ້ໄປເກີດໃນກຳເນີດຕ່າງໆ—ຍ່ອມໄດ້ຮັບອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດ, ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ເມື່ອພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຖືກປະກອບຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 16

अन्यायोपार्जितैरर्थैर्यच्छ्राद्धं क्रियते नरैः । तृप्यन्ते तेन चाण्डालपुक्कसाद्यासु योनिषु ॥

ຖ້າມະນຸດປະກອບສຣາດທະດ້ວຍຊັບສິນທີ່ໄດ້ມາໂດຍທາງບໍ່ຍຸດຕິທຳ ແລ້ວ, ດ້ວຍພິທີນັ້ນ ຍາດພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານັ້ນໃນກຳເນີດເຊັ່ນ ຈານດາລະ, ປຸກກະສະ ແລະອື່ນໆ ກໍຖືກໃຫ້ພໍໃຈ.

Verse 17

एवमाप्यायनं वत्स बहूनामिह बान्धवैः । श्राद्धं कुर्वदिभरन्नाम्बुबिन्दुक्षेपेण जायते ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ໃນວິທີນີ້ ການຫຼ້ຽງຊີວິດເກີດຂຶ້ນແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຫຼາຍຄົນຢູ່ນີ້ ເມື່ອກຳລັງປະກອບສຣາດທະ—ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການໂຍນອາຫານ ແລະການພອຍຢອດນ້ຳ.

Verse 18

तस्माच्छ्राद्धं नरो भक्त्या शाकैरपि यथाविधि । कुर्वोत कुर्वतः श्राद्धं कुले कश्चिन्न सीदति ॥

ດັ່ງນັ້ນ ບຸກຄົນຄວນປະກອບພິທີ śrāddha ດ້ວຍສັດທາ ຕາມຫຼັກການ ແມ່ນແຕ່ມີພຽງຜັກກໍຕາມ. ເມື່ອປະກອບ śrāddha ແລ້ວ ບໍ່ມີໃຜໃນຕະກູນນັ້ນຕົກສູ່ຄວາມພິນາດ.

Verse 19

तस्य कालानहं वक्ष्ये नित्यनैमित्तिकात्मकान् । विधिना येन च नरैः क्रियते तन्निबोध मे ॥

ຂ້ອຍຈະປະກາດເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນ—ທັງປະເພດປະຈໍາວັນ (nitya) ແລະປະເພດຕາມເຫດການ (naimittika)—ພ້ອມທັງຂັ້ນຕອນທີ່ມະນຸດປະກອບ; ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຈາກຂ້ອຍ.

Verse 20

कार्यं श्राद्धममावास्यां मासि मास्युडुपक्षये । तथाष्टकास्वप्यवश्यमिच्छाकालं निबोध मे ॥

ຄວນປະກອບ śrāddha ໃນວັນເດືອນດັບ (ອະມາວາສະຍາ) ແລະເດືອນຕໍ່ເດືອນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄື່ງເດືອນຕາມຈັນທະຄະຕິ; ອີກທັງໃນວັນ aṣṭakā ກໍຕ້ອງເຮັດ. ຈົ່ງຮຽນຈາກຂ້ອຍດ້ວຍ ເວລາທີ່ອາດເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມປາດຖະໜາ.

Verse 21

विशिष्टब्राह्मणप्राप्तौ सूर्येन्दुग्रहणे 'यने । विषुवे रविसंक्रान्तौ व्यतिपाते च पुत्रक ॥

ເມື່ອໄດ້ພົບພຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດ, ໃນເວລາສຸລິຍະຄາດ ຫຼື ຈັນທະຄາດ, ໃນວັນສົລສະຕິດ, ໃນວັນອີຄວິນອັກ, ໃນເວລາ saṅkrānti (ການເຂົ້າຮາສີຂອງດວງອາທິດ), ແລະໃນເວລາ vyatipāta—ໂອ ລູກເອີຍ—(ອາດປະກອບ śrāddha).

Verse 22

श्राद्धार्हद्रव्यसम्प्राप्तौ तथा दुःस्वप्नदर्शने । जन्मर्क्षग्रहपीडासु श्राद्धं कुर्वोत चेच्छया ॥

ເມື່ອໄດ້ວັດຖຸທີ່ເໝາະສົມສໍາລັບ śrāddha, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນເມື່ອເຫັນຄວາມຝັນຮ້າຍ, ຫຼືເມື່ອຖືກກົດຂີ່ໂດຍດາວເກີດ ຫຼື ດາວເຄາະຂອງຕົນ, ບຸກຄົນອາດປະກອບ śrāddha ໄດ້ຕາມຄວາມປາດຖະໜາ.

Verse 23

विशिष्टः श्रोत्रियो योगी वेदविज्ज्येष्ठसामगः । त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडङ्गवित् ॥

ຜູ້ທີ່ເໝາະສົມສໍາລັບພິທີ ສຣາດທະ ແມ່ນ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນ ສໂຣຕຣິຍະ ອັນມີກຽດ, ໂຍຄີ, ຜູ້ຮູ້ວິທະ, ແລະຜູ້ຂັບຮ້ອງສາມະເວດະອາວຸໂສ; ຜູ້ຊໍານານພິທີອັກນິໄຟນາຈິເກຕະສາມ, ຄໍາສອນ «ມະທຸສາມ», ຄວາມຮູ້ «ສຸປັນນະສາມ», ແລະຮູ້ອົງປະກອບຫົກຂອງເວດາງຄະ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ດີເລີດສໍາລັບສຣາດທະ।

Verse 24

दौहित्रृत्विग्जामातृस्वस्त्रीयाः श्वशुरस्तथा । पञ्चाग्निकर्मनिष्ठश्च तपोनिष्ठो 'थ मातुलः ॥

ອີກທັງ ຫຼານຊາຍທາງລູກສາວ, ພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ປະກອບພິທີ, ລູກເຂີຍ, ຫຼານຊາຍທາງເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ, ແລະພໍ່ເຂີຍກໍເໝາະສົມ; ຜູ້ຖືວັດປັນຈາກນິ (pañcāgni), ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນຕະປະ, ແລະລຸງທາງແມ່ກໍດ້ວຍ।

Verse 25

मातापितृपराश्चैव शिष्यसम्बन्धिबान्धवाः । एते द्विजोत्तमाः श्राद्धे समस्ताः केतनक्षमाḥ ॥

ແລະຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ແມ່ແລະພໍ່, ພ້ອມທັງຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ເຊື່ອມກັນດ້ວຍສາຍສິດ-ອາຈານ—ພຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ ເໝາະສົມໃຫ້ນັ່ງ (ເຊີນຮັບຮອງ) ໃນພິທີສຣາດທະ।

Verse 26

अवकीर्णो तथा रोगी न्यूनॆ चाङ्गे तथाधिके । पौनर्भवस्तथा काणः कुण्डो गोलो 'थ पुत्रक ॥

ຜູ້ລະເມີດພຣະຫມະຈັນທະ (avakīrṇa), ຜູ້ເຈັບໄຂ້, ຜູ້ມີອວັຍວະຂາດຫຼືເກີນ, ຜູ້ແຕ່ງງານໃໝ່ (paunarbhava), ຊາຍຕາຂ້າງດຽວ, ແລະຜູ້ມີຄໍພອງ (kuṇḍa) ຫຼືຄວາມພິການຮ້າຍແຮງອື່ນ (gola)—ໂອ ລູກເອີຍ—ບໍ່ເໝາະສົມສໍາລັບສຣາດທະ।

Verse 27

मित्रध्रुक् कुनखी क्लीबः श्यावदन्तो निराकृतिः । अभिशस्तस्तु तातेन पिशुनः सोमविक्रयी ॥

ຜູ້ທອດທິ້ງມິດ, ຜູ້ມີໂລກທີ່ເລັບ, ຊາຍບໍ່ມີສະມັດຖະພາບ, ຜູ້ມີແຂ້ວດໍາ, ຜູ້ມີຮູບລັກຂີ້ຮັງກຽດ; ຜູ້ຖືກພໍ່ກ່າວໂທດ/ຕັດສິນ, ຜູ້ໃສ່ຮ້າຍ, ແລະຜູ້ຂາຍໂສມະ—ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເໝາະສົມສໍາລັບສຣາດທະ।

Verse 28

कन्यादूषयिता वैद्यो गुरुपित्रोस्तथोज्झकः । भृतकाध्यापकोऽमित्रः परपूर्वापतिस्तथा ॥

ຜູ້ທຳລາຍພຣະກຽດຂອງສາວນ້ອຍ; ແພດ (ໃນບົດນີ້ຖືວ່າບໍ່ເໝາະຕາມພິທີ); ຜູ້ລະທິ້ງອາຈານ ຫຼື ບິດາ; ຜູ້ສອນເພື່ອຄ່າຈ້າງ; ສັດຕູ; ແລະຜູ້ຮັບເອົາເມຍເກົ່າຂອງຊາຍອື່ນ—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄວນຫຼີກເວັ້ນ (ໃນພິທີ śrāddha ທີ່ກ່ຽວກັບບັນພະບຸລຸດ)។

Verse 29

वेदोज्झोऽथाग्निसन्त्यागी वृषलीपतिदूषितः । तथान्ये च विकर्मस्था वर्ज्याः पितृ्येषु वै द्विजाः ॥

ຜູ້ລະທິ້ງພຣະເວດ; ຜູ້ລະທິ້ງໄຟບູຊາອັນສັກສິດ; ຜູ້ມີມົນທິນເນື່ອງຈາກການຄົບຄ້າກັບຜົວຂອງຍິງ Śūdra; ແລະຜູ້ອື່ນໆທີ່ກະທຳການຕ້ອງຫ້າມ—ຊາຍທວິຊະ (twice-born) ເຫຼົ່ານີ້ຄວນຫຼີກເວັ້ນໃນພິທີບັນພະບຸລຸດ śrāddha.

Verse 30

निमन्त्रयेत पूर्वेद्युः पूर्वोक्तान् द्विजसत्तमान् । दैवे नियोगे पितृ्ये च तांस्तथैवोपकल्पयेत् ॥

ຄວນເຊີນໃນມື້ກ່ອນ ບຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ; ແລະສຳລັບທັງການຖວາຍແດ່ເທວະ ແລະພິທີບັນພະບຸລຸດ ກໍຄວນຈັດການໃຫ້ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບພວກເຂົາ.

Verse 31

तैश्च संयतिभिर्भाव्यं यश्च श्राद्धं करिष्यति । श्राद्धं दत्त्वा च भुक्त्वा च मैथुनं योऽनुगच्छति ॥

ທັງບຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະຜູ້ປະກອບພິທີ śrāddha ຄວນຢູ່ໃນຄວາມສຳລວມສະຫງົບ. ຜູ້ໃດທີ່ຫຼັງຈາກຖວາຍ śrāddha ແລະຫຼັງຈາກກິນແລ້ວ ໄປຮ່ວມເພດ ຍ່ອມເກີດໂທດ (ດັ່ງຈະກ່າວໃນບົດຕໍ່ໄປ).

Verse 32

पितरस्तु तयोर् मासं तस्मिन् रेतसि शेरते । गत्वा च योषितं श्राद्धे यो भुङ्क्ते यश्च गच्छति ॥

ບັນພະບຸລຸດຂອງຄົນທັງສອງ (ຊາຍແລະຍິງ) ນອນຢູ່ໃນນ້ຳເຊື້ອນັ້ນເປັນເວລາໜຶ່ງເດືອນ. ແລະໃນເລື່ອງ śrāddha: ຜູ້ທີ່ໄປຫາຍິງ (ເພື່ອຮ່ວມເພດ), ຜູ້ທີ່ກິນ (ຕໍ່ມາ), ແລະຜູ້ທີ່ອອກໄປ (ໃນສະພາບນັ້ນ) ລ້ວນຖືກພົວພັນກັບໂທດ (ດັ່ງຈະອະທິບາຍໃນບົດຕໍ່ໄປ).

Verse 33

रेतोमूत्रकृताहारास्तन् मासं पितरस्तयोः । तस्मात्तु प्रथमं कार्यं प्राज्ञेनोपनिमन्त्रणम् ॥

ໃນເດືອນນັ້ນ ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ຂອງຄົນທັງສອງ ດຳລົງຊີວິດໂດຍຖືກອາຫານເປັນນ້ຳກາມ, ປັດສະວະ ແລະ ອຸຈາລະ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນເຮັດພິທີເຊີນລ່ວງໜ້າ (ເຊີນແຂກທີ່ຄວນ) ກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ।

Verse 34

अप्राप्तौ तद्दिने चापि वर्ज्या योषित्प्रसङ्गिनः । भिक्षार्थमागतान् वापि काले संयमिनो यतीन् ॥

ຖ້າແຂກທີ່ເຊີນໄວ້ບໍ່ມາ ໃນວັນນັ້ນເອງກໍຄວນຫຼີກເວັ້ນຜູ້ທີ່ຕິດພັນກັບແມ່ຍິງ. ແຕ່ພວກນັກບວດ/ຕະປະສີທີ່ສຳລວມຕົນ ແລະມາຕາມເວລາອັນຄວນ ເພື່ອຂໍທານ ກໍອາດຮັບຮອງໄດ້ຕາມຄວນ।

Verse 35

भोजयेत् प्रणिपाताद्यैः प्रासाद्य यतमांससः । यथैव शुक्लपक्षाद्वै पितॄणामसितः प्रियः ॥

ດ້ວຍໃຈທີ່ມີວິໄນ ຄວນໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກເຂົາ ຫຼັງຈາກເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈດ້ວຍການນົບນ້ອມ ແລະອື່ນໆ. ເຫມືອນດັ່ງໃນປັກສາຂາວ ປັກສາດຳເປັນທີ່ຮັກຂອງບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ).

Verse 36

तथापराह्नः पूर्वाह्नात् पितॄणामतिरिच्यते । सम्पूज्य स्वागतेनैतानभ्युपेतान् गृहे द्विजान् ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ສຳລັບບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ເວລາຕອນບ່າຍເປັນທີ່ນິຍົມກວ່າຕອນເຊົ້າ. ເມື່ອໄດ້ຖວາຍການນັບຖືດ້ວຍຄຳຕ້ອນຮັບຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນຮັບເອົາພຣາຫມະນະທີ່ມາຮອດເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງຕົນ।

Verse 37

पवित्रपाणिराचान्तानासनेषूपवेशयेत् । पितॄणामयुजः कामं युग्मान् दैवे द्विजोत्तमान् ॥

ດ້ວຍມືທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄວນໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈິບນ້ຳພິທີ (ອາຈະມະນະ) ນັ່ງລົງໃນບ່ອນນັ່ງຂອງພວກເຂົາ. ສຳລັບບັນພະບຸລຸດ ຄວນໃຫ້ນັ່ງເປັນຈຳນວນຄີກ; ສຳລັບພິທີແດ່ເທວະ ຄວນໃຫ້ນັ່ງເປັນຈຳນວນຄູ່ ຂອງພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ.

Verse 38

एकैकं वा पितॄणाञ्च देवानाञ्च स्वशक्तितः । तथा मातामहानाञ्च तुल्यं वा वैश्वदेविकम् ॥

ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຜູ້ໃດກໍອາດຖວາຍບູຊາແຍກຕ່າງຫາກ ຢ່າງລະໜຶ່ງ ແກ່ປິຕຣິ (Pitṛs) ແລະແກ່ເທວະ (Devas); ເຊັ່ນດຽວກັນ ແກ່ບັນພະບຸລຸດຝ່າຍແມ່ (mātāmahas) ຢ່າງລະໜຶ່ງ. ຫຼືຈະປະກອບພິທີ Vaiśvadeva ເທົ່າທຽມພຽງພິທີດຽວ ໃຫ້ຄອບຄຸມທັງໝົດກໍໄດ້.

Verse 39

पृथक् तयोस्तथा चान्ये केचिदिच्छन्ति मानवाः । प्राङ्मुखान्दैवसङ्कल्पान् पैत्र्यान् कुर्यादुदङ्मुखान् ॥

ຍັງມີບາງຄົນທີ່ປາດຖະນາໃຫ້ພິທີທັງສອງແຍກກັນ. ຄວນຕັ້ງສັງກັນປະສົງສຳລັບເທວະ (daiva-saṅkalpa) ໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ, ແລະຕັ້ງສັງກັນປະສົງສຳລັບປິຕຣິ (paitrya) ໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ.

Verse 40

तथैव मातामहानां विधिरुक्तो मनीषिभिः । विष्टारार्थे कुशान् दत्त्वा पूज्य चार्घ्यादिना बुधः ॥

ໃນທຳນອງດຽວກັນ ບັນດາຜູ້ຮູ້ໄດ້ກ່າວໄວ້ເຖິງຂັ້ນຕອນສຳລັບບັນພະບຸລຸດຝ່າຍແມ່. ໂດຍຈັດຫຍ້າຄຸຊະ (kuśa) ເປັນບ່ອນນັ່ງ (viṣṭara) ຜູ້ມີປັນຍາຄວນບູຊາພວກທ່ານດ້ວຍອາຣະຄະ (arghya) ແລະເຄື່ອງຖວາຍອື່ນໆ.

Verse 41

पवित्रकादि वै दत्त्वा तेभ्योऽनुज्ञामवाप्य च । कुर्यादावाहनं प्राज्ञो देवानां मन्त्रतो द्विजः ॥

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍ pavitraka ແລະສິ່ງອື່ນໆ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພວກທ່ານແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຜູ້ຮູ້ຄວນເຊີນເທວະດ້ວຍມັນຕຣາ.

Verse 42

यवाम्भोभिस्तथा चार्घ्यं दत्त्वा वै वैश्वदेविकम् । गन्धमाल्याम्बुधूपञ्च दत्त्वा सम्यक् सदीपकम् ॥

ເມື່ອຖວາຍອາຣະຄະ (arghya) ດ້ວຍນ້ຳທີ່ປົນຂ້າວບາເລ (yava) ກໍຄວນປະກອບພິທີ Vaiśvadeva; ແລະເມື່ອໄດ້ຖວາຍກິ່ນຫອມ ພວງມາລາ ນ້ຳ ທູບ ແລະປະທີບ (ໂຄມໄຟ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ກໍດຳເນີນຕໍ່ຕາມພິທີ.

Verse 43

अपसव्यं पितॄणाञ्च सर्वमेवोपकल्पयेत् । दर्भांश्च द्विगुणान् दत्त्वा तेभ्योऽनुज्ञामवाप्य च ॥

ສໍາລັບພິຕຣະ (Pitṛs) ຄວນຈັດທຸກຢ່າງຕາມວິທີ ອະປະສະວະຍະ (apasavya) ໂດຍສະພາຍສາຍຍັນກັບດ້ານ. ວາງຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ເປັນສອງເທົ່າ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແລ້ວ ຈຶ່ງດໍາເນີນຕໍ່।

Verse 44

मन्त्रपूर्वं पितॄणाञ्च कुर्यादावाहनं बुधः । अपसव्यं तथा चार्घ्यं यवार्थञ्च तथा तिलैः ॥

ຕໍ່ມາ ຜູ້ຮູ້ຄວນເຊີນພິຕຣະ (Pitṛs) ດ້ວຍມັນຕຣາ. ໃນວິທີ ອະປະສະວະຍະ (apasavya) ຄວນຖວາຍອາຣຄະຍະ (arghya) ພ້ອມກັບຂ້າວບາເລ (yava) ແລະເມັດງາ (tila).

Verse 45

निष्पादयेनमहाभाग ! पितॄणां प्रीणने रतः । अग्नौ कार्यमनुज्ञातः कुरुष्वेति ततो द्विजैः ॥

ໂອ ຜູ້ສູງສົ່ງ, ຜູ້ອຸທິດໃຈເພື່ອໃຫ້ພິຕຣະ (Pitṛs) ພໍໃຈ ຄວນສໍາເລັດພິທີໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ພວກທະວິຊະ (twice-born) ຖືກກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງກະທໍາສິ່ງທີ່ພຶງກະທໍາໃນໄຟ».

Verse 46

जुहुयाद्व्यञ्जनक्षारवर्ज्यमन्नं यथाविधि । अग्नये कव्यवाहाय स्वाहेति प्रथमाहुतिः ॥

ຄວນຖວາຍລົງໃນໄຟຕາມກົດ ອາຫານທີ່ປາສະຈາກເຄື່ອງປຸງ ແລະສານດ່າງ. ການຖວາຍຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນ: “svāhā” ແດ່ ອັກນິ (Agni) ຜູ້ນໍາພາເຄື່ອງບູຊາໄປຫາບັນພະບຸລຸດ, ຄະວະຍະວາຫະນ (Kavyavāhana).

Verse 47

सोमाय वै पितृमते स्वाहेत्यन्या तथा भवेत् । यमाय प्रेतपतये स्वाहेति त्रितयाहुतिः ॥

ການຖວາຍຕໍ່ໄປແມ່ນ: “svāhā” ແດ່ ໂສມະ (Soma) ຜູ້ສຳພັນກັບພິຕຣະ (Pitṛs). ການຖວາຍຄັ້ງທີສາມແມ່ນ: “svāhā” ແດ່ ຍະມະ (Yama) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຜູ້ລ່ວງລັບ (pretapati).

Verse 48

हुतावशिष्टं दद्याच्च भाजनेषु द्विजनmanām । भाजनालम्बनं कृत्वा दद्याच्चान्नं यथाविधि ॥

ລາວຄວນນໍາອາຫານທີ່ເຫຼືອຈາກການຖວາຍໄຟ ໃສ່ພາຊະນະຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາຫມັນ)។ ເມື່ອຈັດວາງຖານຮອງພາຊະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນບໍລິການອາຫານຕາມກົດລະບຽບຢ່າງສົມຄວນ।

Verse 49

यथा सुखं जुषध्वं भो इति वाच्यमनिष्टुरम् । भुञ्जीरंश्च ततस्तेऽपि तच्चित्ता मौनिनः सुखम् ॥

ແລ້ວລາວຄວນເວົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ ບໍ່ຫຍາບຄາຍວ່າ «ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍຮັບປະທານຢ່າງສະບາຍ»। ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຄວນກິນຢ່າງງຽບໆ ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ໃຫ້ໃຈຈົດຈໍ່ຢູ່ທີ່ພິທີນັ້ນ ຢ່າງຜ່ອນຄາຍ।

Verse 50

यद्यदिष्टतमं तेषां तत्तदन्नमसत्वरम् । अक्रुध्यंśca naro dadyāt sambhavena pralobhayan ॥

ສິ່ງໃດທີ່ແຕ່ລະຄົນປາຖະໜາຫຼາຍທີ່ສຸດ ລາວຄວນຈັດຫາອາຫານນັ້ນໃຫ້ ຢ່າງບໍ່ຮີບຮ້ອນ। ຄົນຄວນໃຫ້ທານໂດຍບໍ່ມີໂທສະ ແລະຄວນຊັກຊວນພວກເຂົາດ້ວຍສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້ແລະມີຢູ່ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 51

रक्षोघ्रांश्च जपेन मन्त्रांस्तिलैश्च विकिरेन्महीम् । सिद्धार्थकैश्च रक्षार्थं श्राद्धं हि प्रचुरच्छलम् ॥

ລາວຄວນສວດມັນຕຣາທີ່ຂັບໄລ່ຣາກສະສະ ແລະໂປຍເມັດງາລົງເທິງດິນ; ແລະເພື່ອການປົກປ້ອງ ຄວນໂປຍເມັດສິດທາຣະຖະກະ (siddhārthaka) ດ້ວຍ. ເພາະພິທີ śrāddha ຖືກກ່າວວ່າເປັນໂອກາດທີ່ມັກມີການຫລອກລວງ ຫຼືການຂັດຂວາງເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ।

Verse 52

पृष्टैस्तृप्तैश्च तृप्ताः स्थ तृप्ताः स्म इति वादिभिः । अनुज्ञातो नरस्त्वन्नं प्रकिरेत् भुवि सर्वतः ॥

ເມື່ອຖືກຖາມ ແລະເມື່ອພວກເຂົາພໍໃຈ ພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ «ພວກເຮົາພໍໃຈ»। ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພວກເຂົາແລ້ວ ຊາຍນັ້ນຄວນໂປຍອາຫານລົງເທິງດິນໄປທົ່ວທຸກທິດທາງ।

Verse 53

तद्वदाचमनार्थाय दद्यादापः सकृत् सकृत् । अनुज्ञां च ततः प्राप्य यतवाक्कायमानसः ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ສໍາລັບການອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ໍາຊໍາລະ) ຄວນໃຫ້ນ້ໍາຊໍ້າໆ ຕາມທີ່ຈໍາເປັນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແລ້ວ ຄວນສໍາລວມກາຍ ວາຈາ ແລະ ໃຈ ໃຫ້ສະຫງົບສົມບູນ.

Verse 54

सतिलेन ततोऽन्नेन पिण्डान् सव्येन पुत्रक । पितानुद्दिश्य दर्भेषु दद्यादुच्छिष्टसन्निधौ ॥

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ລູກເອີຍ ດ້ວຍອາຫານທີ່ຄົມກັບເມັດງາ ຄວນຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ດ້ວຍມືຊ້າຍ ອຸທິດແດ່ພໍ່ ວາງເທິງຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ໃນບ່ອນໃກ້ອາຫານທີ່ເຫຼືອຕາມພິທີ.

Verse 55

पितृतīrthena तोयं च दद्यात्तेभ्यः समाहितः । पितॄniddiśya यद्भक्त्या यजमानो नृपात्मज ॥

ດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມໃສ່ໃຈ ຄວນຖວາຍນ້ໍາແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍໃຊ້ pitṛ-tīrtha (ທ່ານ້ໍາ/ທ່າມືທີ່ກໍານົດເພື່ອບັນພະບຸລຸດ). ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດດ້ວຍສັດທາ ແລະ ອຸທິດແດ່ pitṛs, ໂອ ລູກແຫ່ງກະສັດ (nṛpātmaja), ນັ້ນແມ່ນເຈດຕະນາອັນຖືກຕ້ອງຂອງການກະທໍາ.

Verse 56

तद्वन् मातामहानां च दत्त्वा पिण्डान् यथाविधि । गन्धमाल्यादिसंयुक्तं दद्यादाचमनं ततः ॥

ໃນທໍານອງດຽວກັນ ເມື່ອໄດ້ຖວາຍປິນດາແກ່ປູ່ຕາຝ່າຍແມ່ຕາມກົດລະບຽບແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນໃຫ້ນ້ໍາສໍາລັບອາຈະມະນະ ພ້ອມກັບກິ່ນຫອມ ພວງມາລາ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆທໍານອງນັ້ນ.

Verse 57

दत्त्वा च दक्षिणां शक्त्या सुस्वधास्त्विति तान् वदेत् । तैश्च तुष्टैस्तथेtyuktvā वाचयेद्वैश्वदेविकान् ॥

ແລະ ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ດັກສິນາ (dakṣiṇā) ຕາມກໍາລັງແລ້ວ ຄວນກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ «ຂໍໃຫ້ svadhā ຕັ້ງມັ່ນ!» ແລະ ເມື່ອພວກທ່ານພໍໃຈຕອບວ່າ «ເຊັ່ນນັ້ນເທີດ» ແລ້ວ ຈຶ່ງໃຫ້ສວດ/ດໍາເນີນພາກ vaiśvadevika ຕໍ່ໄປ.

Verse 58

प्रीयन्तामिति भद्रं वो विश्वेदेवा इतीरयेत् । तथेति चोक्ते तैर्विप्रैः प्रार्थनीयास्तदा आशिषः ॥

ເຂົາຄວນກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານພໍໃຈ; ຂໍພອນແດ່ທ່ານ ໂອ ວິສເວເທວາ»។ ເມື່ອພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຕອບວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຂໍພອນຈາກພວກເຂົາໃນເວລານັ້ນ។

Verse 59

विसर्जयेत् प्रियाण्युक्त्वा प्रणिपत्य च भक्तितः । आद्वारमनुगच्छेच्च आगच्छेच्चानुप्रमोदितः ॥

ເມື່ອເວົ້າຄໍາທີ່ໄພຣະ ແລະ ກໍ່ກາບດ້ວຍສັດທາ ແລ້ວ ເຂົາຄວນສົ່ງພວກເຂົາກັບ. ຄວນໄປສົ່ງຈົນເຖິງປະຕູ ແລ້ວຈຶ່ງກັບຄືນ ດ້ວຍໃຈພໍໃຈ ແລະ ຍອມຮັບວ່າພິທີສໍາເລັດແລ້ວ।

Verse 60

ततो नित्यक्रियां कुर्याद् भोजयेच्च तथातिथीन् । नित्यक्रियां पितॄणाञ्च केचिदिच्छन्ति सत्तमाः ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຂົາຄວນປະຕິບັດພິທີປະຈໍາວັນຂອງຕົນ ແລະ ຄວນລ້ຽງຮັບແຂກດ້ວຍ. ບັນດາອາຈານຜູ້ດີເລີດບາງທ່ານຍັງປາດຖະໜາໃຫ້ມີພິທີປະຈໍາວັນສໍາລັບພິຕຣະ (ການຖວາຍແດ່ບັນພະບຸລຸດ) ອີກດ້ວຍ।

Verse 61

न पितॄणां तथैवान्ये शेषं पूर्ववदाचरेत् । पृथक् पाकेन नेत्यान्ये केचित् पूर्वञ्च पूर्ववत् ॥

ບາງຄົນກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບພິຕຣະບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ»; ຄວນຈັດການສ່ວນທີ່ເຫຼືອດັ່ງເກົ່າ. ບາງຄົນກ່າວວ່າ: «ບໍ່ຄວນປຸງແຕ່ງແຍກຕ່າງຫາກ». ບາງຄົນກ່າວທັງສອງ—ໃຫ້ເຮັດກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້ແຕ່ເກົ່າ।

Verse 62

ततस्तदन्नं भुञ्जीत सह भृत्यादिभिर्नरः । एवं कुर्वोति धर्मज्ञः श्राद्धं पित्र्यं समाहितः ॥

ຕໍ່ມາ ຊາຍນັ້ນຄວນກິນອາຫານນັ້ນຮ່ວມກັບຄົນຮັບໃຊ້ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ (ຜູ້ພຶ່ງພາ). ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທໍາ ຜູ້ມີສະຕິ ແລະ ສະຫງົບ ຈຶ່ງປະຕິບັດ śrāddha ແດ່ບັນພະບຸລຸດໄດ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 63

यथा वा द्विजमुख्यानां परितोषोऽभिजायते । त्रीणि श्राद्धे पवित्राणि दौहित्रं कुतपस्तिलाः ॥

ແລະຄວນຮູ້ວ່າ ດ້ວຍວິທີໃດ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຈຶ່ງພໍໃຈ. ໃນພິທີສຣາດທະ ມີສາມຢ່າງທີ່ຊໍາລະບາບ: ຫຼານຊາຍຈາກລູກສາວ, ກຸຕະປະ (ຜ້າ/ບ່ອນນັ່ງ), ແລະເມັດງາ.

Verse 64

वर्ज्यानि चाहुर्विप्रेन्द्र ! कोपोऽध्वगमनं त्वरा । राजतञ्च तथा पात्रं शस्तं श्राद्धेषु पुत्रक ! ॥

ເຂົາກ່າວວ່າ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຫຼີກລ້ຽງ: ຄວາມໂກດ, ການເດີນທາງ, ແລະຄວາມຮີບຮ້ອນ. ແລະພາຊະນະເງິນຖືກສັນລະເສີນໃຫ້ໃຊ້ໃນພິທີສຣາດທະ, ໂອລູກທີ່ຮັກ.

Verse 65

रजतस्य तथा कार्यं दर्शनं दानमेव वा । राजते हि स्वधा दुग्धा पितृभिः श्रूयते मही । तस्मात् पितॄणां रजतमभीष्टं प्रीतिवर्धनम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ກ່ຽວກັບເງິນ ຈະເຮັດໄດ້ທັງການນໍາໃຫ້ເຫັນ ຫຼືການຖວາຍເປັນທານ. ເພາະພິຕຣະ (Pitṛs) ກ່າວວ່າ ແຜ່ນດິນແມ່ນ “ສະຫວ່າງດັ່ງເງິນ” ແລະ ສະວະທາ (Svadhā) ດັ່ງນົມ. ດັ່ງນັ້ນ ພິຕຣະປາຖະໜາເງິນ ແລະມັນເພີ່ມຄວາມພໍໃຈຂອງພວກທ່ານ.