Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(Colophon:) Thus in the Śrī Mārkaṇḍeya Purāṇa, in the dialogue of father and son, ends the twelfth chapter called ‘Account of hells beginning with Mahāraurava.’ Now begins the thirteenth chapter. The son said: ‘I was born in a Vaiśya family; and in my seventh birth from this one, long ago, I obstructed cattle at a watering place.’

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

As the ripened result of that deed, I reached a most dreadful hell—terrible with tongues of flame, crowded with iron-beaked birds.

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

(It was) a place where bodies are tortured by devices, where streams of blood create mire; filled with the cries of evil-doers being slaughtered and cast down.

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

While I was being hurled down there, a little over a hundred years passed—scorched by great heat and afflicted with burning thirst.

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

ທີ່ນັ້ນ ໃນທັນທີ ລົມອ່ອນອ່ອນອັນນ່າຊື່ນຊົມ—ຫອມຫວານ ແລະ ເຢັນສະບາຍ—ໄດ້ພັດມາຫາຂ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຢືນຢູ່ທ່າມກາງໝໍ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເນື້ອຂົ້ນຄ້າຍຂ້າວຕົ້ມ ແລະ ຊາຍ.

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດກັບທ່ານນັ້ນ ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງຊາຍທັງຫມົດກໍຢຸດລົງ; ແລະສຳລັບຂ້ອຍເອງ ກໍເກີດຄວາມອິ່ມໃຈສູງສຸດ ດັ່ງຄວາມອິ່ມໃຈຂອງຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ.

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

“ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?”—ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍດວງຕາຈ້ອງມອງດ້ວຍຄວາມພິສົດ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຍິນດີແຜ່ຊາຍ ພວກເຮົາເຫັນໃກ້ໆ ອັນເປັນດັ່ງແກ້ວມະນີອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃນຫມູ່ມະນຸດ.

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

ແລ້ວ ຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນນ່າຢ້ານຂອງພຣະຍະມະ ຖືໄມ້ທ່ອນ ແລະ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ ໄດ້ເດີນນຳໜ້າ ຊີ້ທາງ ພ້ອມກ່າວວ່າ “ມາ, ມາ.”

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

ຕໍ່ມາ ຊາຍນັ້ນເຫັນນະລົກທີ່ແອດແນ້ນໄປດ້ວຍການທໍລະມານນັບຮ້ອຍ ຈຶ່ງກ່າວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຍາມະ (ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຍະມະ) ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

ຊາຍນັ້ນເວົ້າວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຍົມ, ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ—ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດກຳຊົ່ວອັນໃດ ຈຶ່ງມາຮອດນະລົກອັນນ່າຢ້ານນີ້ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍການທໍລະມານ?»

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

ຂ້ອຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ວິປັດຊິດ (Vipaścit), ເກີດໃນສາຍຕະກູນຂອງພວກຈະນະກະ (Janaka) ໃນແຜ່ນດິນວິເທຫະ (Videha), ເປັນຜູ້ປົກຄອງທີ່ປົກປ້ອງປະຊາຊົນຢ່າງຖືກທຳນອງ।

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

ດ້ວຍພິທີບູຊາ (ຍັດຍະ) ຫຼາຍປະການ ຂ້ອຍໄດ້ນະມັດສະການຕາມທີ່ຄຳສອນກຳນົດ; ຂ້ອຍໄດ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນຕາມທຳມະ; ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍລະທິ້ງການຮົບ, ແລະບໍ່ເຄີຍໃຫ້ແຂກຜູ້ໃດກັບໄປມືເປົ່າ।

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ກະທຳຜິດຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ, ຕໍ່ເທວະດາ, ຕໍ່ພວກລິສີ (ṛṣi), ຫຼືຕໍ່ຜູ້ພຶ່ງພາ/ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍ; ແລະຂ້ອຍກໍບໍ່ເຄີຍປາຖະໜາພັນລະຍາຂອງຜູ້ອື່ນ, ຊັບສິນ, ແລະອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ।

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

ໃນໂອກາດງານບຸນແລະພິທີກຳ, ບັນພະບຸລຸດຈະມາຫາມະນຸດດ້ວຍຕົນເອງ; ແລະໃນວັນຈັນທະຄະຕິອັນສັກສິດ, ເທວະດາກໍມາດ້ວຍຕົນເອງ—ເຫມືອນຝູງງົວມາຫາບ່ອນກິນນ້ຳ।

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

ເນື່ອງຈາກລົມຫາຍໃຈຫຼັງຄວາມຕາຍນັ້ນ ພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ເປັນເຈົ້າເຮືອນພາກັນຫັນໜີ; ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ຢູ່ອາໄສສອງປະການ—ຜົນຂອງ iṣṭa (ພິທີບູຊາ/ກຳມະທາງທຳ) ແລະ pūrta (ກຸສົນສາທາລະນະ ເຊັ່ນ ບໍ່ນ້ຳ ສະນ້ຳ)—ຖືກທຳລາຍ.

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

«ລົມຫາຍໃຈຂອງພິຕຣະ» ທຳລາຍບຸນອັນເປັນມົງຄຸນທີ່ສະສົມມາເຖິງເຈັດຊາດ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ «ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງເທວະ» ຍ່ອມທຳລາຍບຸນທີ່ເກີດຈາກສາມຊາດ—ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍເຄີຍຂະຫຍັນຫມັ້ນເພັງໃນພິທີຂອງເທວະ ແລະພິທີຂອງພິຕຣະທັງສອງ; ແລ້ວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ຂ້ອຍຈຶ່ງມາຮອດນະລົກນີ້ ອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຫຼາຍ?