Adhyaya 81: Suratha and Samadhi Seek Sage Medhas; Introduction to Mahamaya and the Madhukaitabha Origin Account

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽशीतितमोऽध्यायः एकाशीति‍तमोऽध्यायः- ८१/ मार्कण्डेय उवाच सावर्णिः सूर्यतनयो यो मनुः कथ्यतेऽष्टमः । निशामय तदुत्पत्तिं विस्ताराद्गदतो मम ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 80 ໃນ ສຣີ ມາຣກັນເດຍະ ປຸຣານະ. ບົດທີ 81: ມາຣກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ—ຈົ່ງຟັງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັນລະນາຢ່າງລະອຽດເຖິງກຳເນີດຂອງ ສາວັນນິ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ, ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ມະນຸ ອົງທີ 8.

Verse 2

महामायानुभावेन यथा मन्वन्तराधिपः । स बभूव महाभागः सावर्णिस्तनयो रवेः ॥

ໂດຍອຳນາດແຫ່ງ ມະຫາມາຍາ, ສາວັນນິ ຜູ້ມີສິຣິ ບຸດຂອງ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ໄດ້ກາຍເປັນເຈົ້າແຫ່ງມັນວັນຕະຣະໜຶ່ງ.

Verse 3

स्वारोचिषेऽन्तरे पूर्वं चैत्रवंशसमुद्भवः । सुरथो नाम राजाभूत् समस्ते क्षितिमण्डले ॥

ໃນອະດີດ ໃນມັນວັນຕະຣະຂອງ ສວາໂຣຈິສະ ມີກະສັດນາມ ສຸຣະຖະ ເກີດໃນວົງສາ ໄຈຕຣະ ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນທັງປວງ।

Verse 4

तस्य पालयतः सम्यक् प्रजाः पुत्रानिवौरसान् । बभूवुः शत्रवो भूपाः कोलाविध्वंसिनस्तथा ॥

ເມື່ອພຣະອົງປົກປ້ອງປະຊາຊົນຢ່າງຖືກທຳນອງ ດັ່ງລູກຊາຍແທ້ຂອງພຣະອົງ ກະສັດສັດຕູກໍເກີດຂຶ້ນ—ເປັນຜູ້ທຳລາຍພວກໂກລະດ້ວຍ।

Verse 5

तस्य तैरभवद्युद्धमतिप्रबलदण्डिनः । न्यूनैरपि स तैर्युद्धे कोलाविध्वंसिभिर्जितः ॥

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຖືອຳນາດແຫ່ງທັນດະ ແລະ ກຳລັງອັນແກ່ກ້າ ກໍຕໍ່ສູ້ກັບພວກນັ້ນ; ແຕ່ໃນສົງຄາມນັ້ນ ພຣະອົງກັບຖືກຜູ້ທຳລາຍໂກລະເຫຼົ່ານັ້ນຊະນະ ແມ່ນແມ່ນວ່າພວກເຂົາມີຈຳນວນນ້ອຍກໍຕາມ।

Verse 6

ततः स्वपुरमायातो निजदेशाधिपोऽभवत् । आक्रान्तः स महाभागस्तैस्तदा प्रबलारिभिः ॥

ແລ້ວພຣະອົງກໍກັບມາຫານະຄອນຂອງພຣະອົງ ແລະຍັງເປັນຜູ້ປົກຄອງໄດ້ພຽງແຕ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນ; ໃນເວລານັ້ນ ກະສັດຜູ້ມີວາສະນານັ້ນ ຖືກສັດຕູອັນມີອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນລຸກລານຄອບງຳ।

Verse 7

अमात्यैर्बलिभिर्दुष्टैर्दुर्बलस्य दुरात्मभिः । कोषो बलञ्चापहृतं तत्रापि स्वपुरे ततः ॥

ແລ້ວແມ່ນແຕ່ໃນນະຄອນຂອງພຣະອົງເອງ ຄັງຊັບ ແລະ ກອງທັບຂອງພຣະອົງ ຖືກລັກຊິງໄປໂດຍລັດຖະມົນຕີຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ມີອຳນາດ ແລະ ຈິດໃຈຊົ່ວ ໂດຍອາໄສຄວາມອ່ອນແອຂອງພຣະອົງ।

Verse 8

ततो मृगयाव्याजेन हृतस्वाम्यः स भूपतिः । एकाकी हयमारुह्य जगाम गहनं वनम् ॥

ແລ້ວພຣະຣາຊາ ຜູ້ຖືກປົດອອກຈາກອຳນາດກະສັດ ໂດຍອ້າງເຫດວ່າໄປລ່າສັດ ໄດ້ຂຶ້ນມ້າ ແລະເຂົ້າໄປໃນປ່າທຶບໜາພຽງລຳພັງ।

Verse 9

स तत्राश्रममद्राक्षीद् द्विजवर्यस्य मेधसः । प्रशान्तश्वापदाकीर्णं मुनिशिष्योपशोभितम् ॥

ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນອາສຣົມຂອງພຣາຫມັນເມທັສ ຜູ້ປະເສີດ ທີ່ມີສັດປ່າຜູ້ສະງົບສຸກເຂົ້າມາເປັນປະຈຳ ແລະປະດັບດ້ວຍລະສີ ແລະສາວົກຂອງພວກເຂົາ।

Verse 10

तस्थौ कञ्चित् स कालञ्च मुनिना तेन सत्कृतः । इतश्चैतश्च विचरंस्तस्मिन् मुनिवराश्रमे ॥

ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດຈາກລະສີນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ແລະເດີນໄປມາພາຍໃນອາສຣົມອັນປະເສີດຂອງລະສີນັ້ນ।

Verse 11

सोऽचिन्तयत् तदा तत्र ममत्वाकृष्टचेतनः । मत्पूर्वैः पालितं पूर्वं मया हीनं पुरं हि तत् । मद्भृत्यैस्तै रसद्वृत्तैर्धर्मतः पालयते न वा ॥

ທີ່ນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງພຣະອົງຖືກດຶງດ້ວຍຄວາມຍຶດຕິດໃນການຄອບຄອງ ແລະພຣະອົງຄິດວ່າ: “ນະຄອນນັ້ນ ທີ່ເຄີຍຖືກປົກປ້ອງໂດຍບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າ ແລະໃນອະດີດໂດຍຂ້າເອງ ບັດນີ້ຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຂ້າ. ພວກຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງຂ້າ—ຜູ້ມີຄວາມປະພຶດຊົ່ວ—ກຳລັງປົກຄອງມັນຕາມທຳມະ ຫຼືບໍ່?”

Verse 12

न जाने स प्रधानो मे शूरहस्ती सदामदः । मम वैरिवशं यातः कान् भोगानुपलप्स्यते ॥

“ຂ້າບໍ່ຮູ້ວ່າ ຊ້າງເອກຂອງຂ້າ—ຜູ້ກ້າຫານ ແລະຢູ່ໃນພາວະຄຶກຄືນຕະຫຼອດ—ຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສຳລານອັນໃດ ໃນບັດນີ້ທີ່ມັນຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງສັດຕູຂອງຂ້າ”

Verse 13

ये मामनुगता नित्यं प्रसादधनभोजनैः । अनुवृत्तिं ध्रुवं तेऽद्य कुर्वन्त्यन्यमहीभृताम् ॥

«ຜູ້ທີ່ເຄີຍຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງສະເໝີ ດ້ວຍພຣະກຸສົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຂອງຂວັນ ຊັບສິນ ແລະ ອາຫານ—ມື້ນີ້ແນ່ນອນໄດ້ໄປສະແດງຄວາມຈົ່ງຮັກຕໍ່ກະສັດອື່ນ»।

Verse 14

असम्यग्व्ययशीलैस्तैः कुर्वद्भिः सततं व्ययम् । संचितः सोऽतिदुःखेन क्षयं कोशो गमिष्यति ॥

«ເນື່ອງຈາກຜູ້ທີ່ມັກໃຊ້ຈ່າຍບໍ່ຖືກຄວນ ແລະ ໃຊ້ຈ່າຍຢູ່ເລື້ອຍໆ ຄັງຊັບທີ່ສະສົມໄວ້ນັ້ນ ຈະພັງພິນາດລົງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໃຫຍ່»।

Verse 15

एतच्चान्यच्च सततं चिन्तयामास पार्थिवः । तत्र विप्राश्रमाभ्याशे वैश्यामेकं ददर्श सः ॥

«ເມື່ອກະສັດຄິດຢູ່ເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ແລະ ເລື່ອງອື່ນໆ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນພໍ່ຄ້າຄົນໜຶ່ງຢູ່ໃກ້ອາສຣົມຂອງພຣາຫມັນ»।

Verse 16

स पृष्टस्तेन कस्त्वं भोः हेतुश्चागमनेऽत्र कः । सशोक इव कस्मात्त्वं दुर्मना इव लक्ष्यसे ॥

«ພຣະອົງຖາມວ່າ: ‘ທ່ານເຈົ້າ, ທ່ານແມ່ນໃຜ ແລະ ເຫດໃດຈຶ່ງມາທີ່ນີ້? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເບິ່ງຄືກຳລັງໂສກເສົ້າ ແລະ ທໍ້ໃຈ?’»។

Verse 17

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य भूपतेः प्रणयोदितम् । प्रत्युवाच स तं वैश्यः प्रश्रयावनतो नृपम् ॥

«ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນຂອງກະສັດ ພໍ່ຄ້າກໍຕອບຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ປົກຄອງນັ້ນ ພ້ອມກັບການກົ້ມຫົວດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບ»។

Verse 18

वैश्य उवाच समाधिर्नाम वैश्योऽहमुत्पन्नो धनिनां कुले । पुत्रदारैर्निरस्तश्च धनलोभादसाधुभिः ॥

ພໍ່ຄ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າເປັນວັຍສະຍະ (Vaiśya) ຊື່ ສະມາທິ ເກີດໃນຕະກູນມັ່ງຄັ່ງ. ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບໃນຊັບສິນ ລູກຊາຍແລະເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ບໍ່ຊອບທຳ—ໄດ້ໄລ່ຂ້າພະເຈົ້າອອກ»។

Verse 19

विहीनश्च धनैर्दारैः पुत्रैरादाय मे धनम् । वनमभ्यागतो दुःखी निरस्तश्चाप्तबन्धुभैः ॥

ເມື່ອຖືກພາກພົ້ນຈາກຊັບສິນແລະເມຍ ແລະລູກຊາຍໄດ້ເອົາເງິນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດປ່າດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນ; ແມ່ນແຕ່ຍາດພີ່ນ້ອງແລະມິດສະຫາຍທີ່ເຄີຍໄວ້ໃຈກໍຍັງປະຕິເສດຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 20

सोऽहं न वेद्मि पुत्राणां कुशलाकुशलात्मिकाम् । प्रवृत्तिं स्वजनानाञ्च दाराणाञ्चात्र संस्थितः ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສະພາບຂອງລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ວ່າດີຫຼືຮ້າຍ—ແລະບໍ່ຮູ້ສະພາບຂອງຄົນໃນເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກັບເມຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້.

Verse 21

किं नु तेषां गृहे क्षेममक्षेमं किं नु साम्प्रतम् । कथं ते किं नु सद्वृत्ताः दुर्वृत्ताः किं नु मे सुताः ॥

ບັດນີ້ໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາ ມີຄວາມສຸກສະບາຍຫຼືຄວາມທຸກຍາກ? ພວກເຂົາເປັນຢ່າງໃດ? ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າປະພຶດດີ ຫຼືປະພຶດຊົ່ວ?

Verse 22

राजोवाच यैर्निरस्तो भवांल्लुब्धैः पुत्रदारादिभिर्धनैः । तेषु किं भवतः स्नेहमनुबध्नाति मानसम् ॥

ກະສັດໄດ້ກ່າວວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຖືກໄລ່ອອກໂດຍຜູ້ໂລບເຫຼົ່ານັ້ນ—ລູກຊາຍ, ເມຍ ແລະຄົນອື່ນ—ເພາະຊັບສິນ; ເປັນຫຍັງໃຈຂອງເຈົ້າຍັງຍຶດຕິດດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ພວກເຂົາ?»

Verse 23

वैश्य उवाच एवमेतद्यथा प्राह भवानस्मद्गतं वचः । किं करोमि न बद्नाति मम निष्ठुरतां मनः ॥

ພໍ່ຄ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງສະພາບຂອງຂ້ອຍ ນັ້ນຖືກຕ້ອງແທ້. ຂ້ອຍຄວນເຮັດແນວໃດ? ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍບໍ່ອາດແຂງກ້າໃນຄວາມວາງວຽງ (ວິຣາກະ) ໄດ້»។

Verse 24

यैः सन्त्यज्य पितृस्नेहं धनलुब्धैर्निराकृतः । पतिस्वजनहार्दं च हार्दि तेष्वेव मे मनः ॥

«ຜູ້ທີ່ໂລບໃນຊັບສິນ ໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້ອຍ—ຖຶງຂັ້ນລະທິ້ງຄວາມຮັກທີ່ລູກຄວນມີຕໍ່ພໍ່—ແມ່ນແຕ່ເຂົາໄດ້ວາງທິ້ງຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງຄູ່ຄອງ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ແຕ່ຫົວໃຈຂອຍກໍຍັງພັກຢູ່ໃນເຂົາເທົ່ານັ້ນ»។

Verse 25

किमेतन्नाभिजानामि जानन्नपि महामते । यत्प्रेमप्रवणं चित्तं विगुणेष्वपि बन्धुषु ॥

«ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງໃຫຍ່, ສິ່ງໃດໜໍທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ຫຼາຍ—ວ່າຈິດໃຈກັບເອີ້ນໄປຫາຄວາມຮັກ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ຂາດຄຸນທຳ?»

Verse 26

तेषां कृते मे निःश्वासो दौर्मनस्यं च जायते । करोमि किं यन्न मनस्तेष्वप्रीतिषु निष्ठुरम् ॥

«ເພາະເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຖອນຫາຍໃຈດ້ວຍຄວາມເສົ້າ ແລະຄວາມຫົວໃຈຫມົດຫວັງເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ ເມື່ອຈິດໃຈຂອຍບໍ່ອາດແຂງຕໍ່ເຂົາ—ແມ່ນແຕ່ເຂົາບໍ່ພໍໃຈຂ້ອຍ?»

Verse 27

मार्कण्डेय उवाच ततस्तौ सहितौ विप्र तं मुनिं समुपस्थितौ । समाधिर्नाम वैश्योऽसौ स च पार्थिवसत्तमः ॥

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: «ແລ້ວສອງຄົນນັ້ນພ້ອມກັນ, ໂອ ພຣາຫມັນ, ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ຤ິສີຜູ້ນັ້ນ. ພໍ່ຄ້າມີນາມວ່າ ສະມາທິ, ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງແມ່ນກະສັດຜູ້ປະເສີດ»។

Verse 28

कृत्वा तु तौ यथान्यायं यथार्हं तेन संविदम् । उपविष्टौ कथाः काश्चिच्चक्रतुर्वैश्य-पार्थिवौ ॥

ເມື່ອໄດ້ແລກປ່ຽນຄວາມນົບນ້ອມອັນສົມຄວນກັບທ່ານນັ້ນແລ້ວ ພໍ່ຄ້າແລະພະຣາຊາໄດ້ນັ່ງລົງ ແລະສົນທະນາກັນເລັກນ້ອຍ।

Verse 29

राजोवाच भगवंस्त्वामहं प्रष्टुमिच्छाम्येकं वदस्व तत् । दुःखाय यन्मे मनसः स्वचित्तायत्ततां विना ॥

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ທ່ານຜູ້ເປັນສິຣິມົງຄຸນ, ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຖາມສິ່ງໜຶ່ງ—ຂໍທ່ານບອກວ່າ ເປັນຫຍັງໃຈຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເສົ້າໝອງ ແລະບໍ່ອາໄສອຳນາດແຫ່ງຈິດຕະນາຂອງຕົນ (ການຄວບຄຸມຕົນເອງ)?»

Verse 30

ममत्‍वं गतराज्यस्य राज्याङ्गेष्वखिलेष्वपि । जानतोऽपि यथाज्ञस्य किमेतन्मुनिसत्तम ॥

«ແມ່ນແຕ່ອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າສູນໄປແລ້ວ ແຕ່ຄວາມຍຶດຖືຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງຍັງຄົງຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ທຸກສ່ວນຂອງມັນ. ແມ່ນແຕ່ຮູ້ຄວາມຈິງ ກໍເຫມືອນບໍ່ຮູ້. ນີ້ແມ່ນຫຍັງ, ໂອ ນັກບວດຜູ້ປະເສີດ?»

Verse 31

अयं च निकृतः पुत्रैर्दारैर्भृत्यैस्तथोज्झितः । स्वजनेन च सन्त्यक्तस्तेषु हार्दे तथाप्यति ॥

«ແລະຊາຍຄົນນີ້—ຖືກລູກຊາຍຫລອກລວງ, ຖືກເມຍແລະຄົນຮັບໃຊ້ປະຖິ້ມ, ແລະຖືກປະຊາຊົນຂອງຕົນລະທິ້ມ—ແຕ່ຍັງມີຄວາມຮັກແລະຄວາມຜູກພັນລຶກຊຶ້ງຕໍ່ພວກເຂົາ.»

Verse 32

एवमेष तथा अहं च द्वावप्यत्यन्तदुःखितौ । दृष्टदोषेऽपि विषये ममत्‍वाकृष्टमानसौ ॥

«ດັ່ງນັ້ນ ລາວແລະຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ—ພວກເຮົາທັງສອງທຸກຂ໌ຢ່າງຫນັກ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນຂໍ້ບົກພ່ອງແລ້ວ ໃຈຂອງພວກເຮົາກໍຍັງຖືກຄວາມຍຶດຖືຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງດຶງໄປຫາວັດຖຸທີ່ຕິດພັນນັ້ນເອງ.»

Verse 33

तत्किमेतन्महाभाग यन्मोहो ज्ञानिनोरपि । ममास्य च भवत्येषा विवेकान्धस्य मूढता ॥

«ໂອ ທ່ານຜູ້ສູງສົ່ງ, ສິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ມົວເມົາເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນແຕ່ໃນຜູ້ມີຄວາມຮູ້? ແລະເປັນຫຍັງຄວາມໂງ່ນີ້ຈຶ່ງມາຖືກຂ້ອຍດ້ວຍ—ຂ້ອຍຜູ້ທີ່ປັນຍາແຍກແຍະກາຍເປັນຄົນຕາບອດ?»

Verse 34

ऋषिरुवाच ज्ञानमस्ति समस्तस्य जन्तोर्विषयगोचरे । विषयश्च महाभाग याति चैवं पृथक् पृथक् ॥

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ສັດທຸກຊະນິດມີຄວາມຮູ້ພາຍໃນຂອບເຂດຂອງວັດຖຸປະສົບການຂອງຕົນ; ແລະວັດຖຸເຫຼົ່ານັ້ນ, ໂອ ທ່ານຜູ້ສູງສົ່ງ, ກໍແຕກຕ່າງກັນໄປ—ແຕ່ລະຕົນຕາມວິທີຂອງຕົນ»

Verse 35

दिवान्धाः प्राणिनः केचिद्रात्रावन्धास्तथापरे । केचिद् दिवा तथा रात्रौ प्राणिनस्तुल्यदृष्टयः ॥

«ສັດບາງຊະນິດຕາບອດໃນຕອນກາງວັນ; ບາງຊະນິດຕາບອດໃນຕອນກາງຄືນ. ແລະບາງພວກກໍເຫັນໄດ້ເທົ່າກັນທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ»

Verse 36

ज्ञानिनो मनुजाः सत्यं किन्तु ते न हि केवलम् । यतो हि ज्ञानिनः सर्वे पशु-पक्षि-मृगादयः ॥

«ມະນຸດແທ້ຈິງມີຄວາມຮູ້; ແຕ່ບໍ່ແມ່ນມີແຕ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ເພາະສັດ, ນົກ, ສັດປ່າ ແລະອື່ນໆ—ລ້ວນແຕ່ເປັນຜູ້ຮູ້ຕາມວິທີຂອງຕົນ»

Verse 37

ज्ञानं च तन्मनुष्याणां यत्तेषां मृगृपक्षिणाम् । मनुष्याणां च यत्तेषां तुल्यमन्यत्तथोभयोः ॥

«ຄວາມຮູ້ບາງຢ່າງທີ່ມະນຸດມີ ກໍຄ້າຍກັນກັບຂອງສັດແລະນົກ; ແລະຄວາມຮູ້ບາງຢ່າງຂອງພວກນັ້ນ ກໍຄ້າຍກັນກັບຂອງມະນຸດ. ແຕ່ຄວາມຮູ້ອື່ນໆ ກໍແຕກຕ່າງຈາກທັງສອງ»

Verse 38

ज्ञानेऽपि सति पश्यैतान् पतङ्गाञ्छावचञ्चुषु । कणमोक्षादृतान् मोहात्पीड्यमानानपि क्षुधा ॥

ແມ່ນແຕ່ມີຄວາມຮູ້ ຈົ່ງເບິ່ງແມງໄມ້ເຫຼົ່ານີ້: ໂດຍຄວາມຫຼົງ ພວກມັນຕົກເຂົ້າໃນປາກນົກນ້ອຍ ຖືກດຶງດູດໂດຍການປ່ອຍເມັດຂ້າວເພີຍນ້ອຍ ແມ່ນແຕ່ຖືກທໍລະມານໂດຍຄວາມຫິວໂຫຍກໍຕາມ।

Verse 39

मानुषा मनुजव्याघ्र साभिलाषाः सुतान् प्रति । लोभात्प्रत्युपकाराय नन्वेतान् किं न पश्यसि ॥

ໂອ ຜູ້ເປັນເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ, ເຈົ້າບໍ່ເຫັນດອກບໍ່ວ່າ ມະນຸດທັງຫຼາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອາໄລຕໍ່ລູກຫຼານ ແລະກະທຳດ້ວຍຄວາມໂລບ ເພື່ອຫາການຕອບແທນກັບຄືນບໍ?

Verse 40

तथापि ममतावर्ते मोहगर्ते निपातिताः । महामायाप्रभावेण संसारस्थितिकारिणा ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກໂຍນເຂົ້າໃນວົງວຽນແຫ່ງ “ຄວາມເປັນຂອງຂ້ອຍ” ແລະໃນຫຼຸມແຫ່ງຄວາມຫຼົງ ໂດຍອຳນາດຂອງ ມະຫາມາຍາ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສັງສາຣາດຳເນີນຕໍ່ໄປ।

Verse 41

तन्नात्र विस्मयः कार्यो योगनिद्रा जगत्पतेः । महामाया हरेश्चैतत्तथा संमोह्यते जगत् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນຮູ້ສຶກປະຫລາດໃຈໃນນີ້: ນີ້ແມ່ນນິດຣາໂຍຄະ (Yogic Sleep) ຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ. ນີ້ແມ່ນ ມະຫາມາຍາ ຂອງ ຮະຣິ; ເພາະສະນັ້ນ ໂລກທັງປວງຈຶ່ງຖືກຫຼົງລວງ।

Verse 42

ज्ञानिनामपि चेतांसि देवी भगवती हि सा । बलादाकृष्य मोहाय महामाया प्रयच्छति ॥

ແມ່ນແຕ່ຈິດໃຈຂອງຜູ້ຮູ້ທັນ—ນາງ ພຣະເທວີຜູ້ຈະເລີນ—ກໍຖືກນາງດຶງຢ່າງແຮງໄປສູ່ຄວາມຫຼົງ; ມະຫາມາຍາ ປະທານອຳນາດແຫ່ງການຫຼົງລວງນີ້।

Verse 43

तया विसृज्यते विश्वं जगदेतच्चराचरम् । सैषा प्रसन्ना वरदा नृणां भवति मुक्तये ॥

ໂດຍພຣະນາງ ຈັກກະວານທັງປວງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກປະກາດອອກ. ເມື່ອພຣະນາງມີພຣະເມດຕາ ພຣະນາງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ມະນຸດ ນໍາໄປສູ່ໂມກສະ (ການຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 44

सा विद्या परमा मुक्तेर्हेतुभूता सनातनी । संसारबन्धहेतुश्च सैव सर्वेश्वरेश्वरि ॥

ພຣະນາງແມ່ນປັນຍາສູງສຸດ ດໍາລົງຢູ່ນິລັນດອນ ແລະເປັນເຫດແຫ່ງໂມກສະ. ແລະພຣະນາງເອງກໍເປັນເຫດແຫ່ງການຜູກມັດໃນສັງສາຣະ—ໂອ ອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ.

Verse 45

राजोवाच भगवन् ! का हि सा देवी महामायेति यां भवान् । ब्रवीति कथमुत्पन्ना सा कर्मास्याश्च किं द्विज ॥

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ເທວີອົງໃດກັນແນ່ທີ່ທ່ານເອີ້ນວ່າ ມະຫາມາຍາ? ພຣະນາງເກີດຂຶ້ນແນວໃດ, ແລະກິດການ (ກັມມະ) ຂອງພຣະນາງແມ່ນຫຍັງ, ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ?”

Verse 46

यत्स्वभावा च सा देवी यत्स्वरूपा यदुद्भवा । तत् सर्वं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तो ब्रह्मविदां वर ॥

ສະພາບດັ່ງເດີມຂອງເທວີແມ່ນຫຍັງ, ຮູບອັນແທ້ຂອງພຣະນາງແມ່ນຫຍັງ, ແລະການປະກົດຂອງພຣະນາງແມ່ນຢ່າງໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຟັງທັງໝົດຈາກທ່ານ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນອັນຍອດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 47

ऋषिरुवाच नित्यैव सा जगन्मूर्तिस्तया सर्वमिदं ततम् । तथापि तत्समुत्पत्तिर्बहुधा श्रूयतां मम ॥

຤ິສີກ່າວວ່າ: “ພຣະນາງແມ່ນນິລັນດອນແທ້ ເປັນຮ່າງອົງຂອງໂລກ. ໂດຍພຣະນາງ ທຸກສິ່ງນີ້ຖືກແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ. ແຕ່ກໍຈົ່ງຟັງຈາກຂ້າພະເຈົ້າເຖິງ ‘ການເກີດຂຶ້ນ’ ຂອງພຣະນາງ ດັ່ງທີ່ເລົ່າໄວ້ຫຼາຍວິທີ.”

Verse 48

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थमाविर्भवति सा यदा । उत्पन्नेति तदा लोके सा नित्याप्यभिधीयते ॥

ເມື່ອໃດທີ່ນາງປາກົດພຣະອົງເພື່ອສໍາເລັດຈຸດປະສົງຂອງເທວະ ໃນໂລກຈຶ່ງເວົ້າວ່າ «ເກີດ» ແມ່ນແທ້ ແຕ່ນາງເປັນນິລັນດອນ।

Verse 49

योगनिद्रां यदा विष्णुर्जगत्येकर्णवीकृते । आस्तीर्य शेषमभजत् कल्पान्ते भगवान् प्रभुः ॥

ເມື່ອສິ້ນສຸດກັບປະ ພຣະວິສນຸເຂົ້າສູ່ນິດຣາໂຍຄະ ແລະໂລກທັງໝົດກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດດຽວ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ ບັນທົມຢູ່ເທິງເສສະ।

Verse 50

तदा द्वावसुरौ घोरौ विख्यातौ मधुकैटभौ । विष्णुकर्णमलोद्भूतौ हन्तुं ब्रह्माणमुद्यतौ ॥

ແລ້ວອະສຸຣະທີ່ນ່າຢ້ານສອງຕົວ ມີຊື່ສຽງວ່າ ມະທຸ ແລະ ໄກຕະພະ ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມມົນທິນໃນຫູຂອງພຣະວິສນຸ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຈະຂ້າພຣະພຣະຫມາ।

Verse 51

स नाभिकमले विष्णोः स्थितो ब्रह्मा प्रजापतिः । दृष्ट्वा तावसुरौ चोग्रौ प्रसुप्तं च जनार्दनम् ॥

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ປະທັບນັ່ງເທິງດອກບົວຈາກສະດືພຣະວິສນຸ; ເມື່ອເຫັນອະສຸຣະດຸຮ້າຍສອງຕົວນັ້ນ ແລະເຫັນຈະນາຣະດະນະນອນຫຼັບຢູ່ດ້ວຍ,

Verse 52

तुष्टाव योगनिद्रां तामेकाग्रहृदयस्थितः । विबोधनार्थाय हरेर्हरिनेत्रकृतालयाम् ॥

ດ້ວຍໃຈທີ່ຈົ່ງຈໍາແນ່ນອນ ພຣະອົງໄດ້ສັນລະເສີນ «ນິດຣາໂຍຄະ» ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນດວງຕາຂອງຮະຣິ ເພື່ອໃຫ້ຮະຣິຕື່ນຂຶ້ນ।

Verse 53

ब्रह्मोवाच विश्वेश्वरीं जगद्धात्रीं स्थितिसंहारकारिणीम् । निद्रां भगवतीं विष्णोरतुलां तेजसः प्रभुः ॥

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ໄດ້ສັນລະເສີນ ອົງອະທິປະຕີແຫ່ງສາກົນ—ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ຜູ້ກະທຳການຮັກສາແລະການລະລາຍ—ນັ່ນຄື ນິດຣາ (ການບັນທົມ) ອັນປະເສີດຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີຮັດສະຫມີບໍ່ມີຜູ້ເທົ່າທຽມ।

Verse 54

त्वं स्वाहा त्वं स्वधा त्वं हि वषट्कारः स्वरात्मिका । सुधा त्वमक्षरे नित्ये त्रिधा मात्रात्मिका स्थिता ॥

ເຈົ້າແມ່ນ ສະວາຫາ; ເຈົ້າແມ່ນ ສະວະທາ; ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນສຽງ “ວະສັດ” ຜູ້ມີສຽງເປັນຮ່າງ. ເຈົ້າແມ່ນ ອະມຣິຕະ (ນ້ຳທິບແຫ່ງອະມະຕະ). ໃນພະຍາງອັນນິລັນດອນ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ເຈົ້າສະຖິດເປັນມາຕຣາສາມປະການ।

Verse 55

अर्धमात्रा स्थिता नित्या याऽनुच्चार्या विशेषतः । त्वमेव सन्ध्या सावित्री त्वं देवि जननी परा ॥

ເຈົ້າສະຖາປະນາຢູ່ນິລັນດອນເປັນ ຄຶ່ງມາຕຣາ—ໂດຍສະເພາະສ່ວນທີ່ບໍ່ອອກສຽງ. ເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວແມ່ນ ສັນທະຍາ (ພິທີຍາມສົມຄວນ) ແລະ ສາວິຕຣີ (ຄາຍະຕຣີ). ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າແມ່ນແມ່ສູງສຸດ।

Verse 56

त्वयैव धार्यते सर्वं त्वयैतत्सृज्यते जगत् । त्वयैतत्पाल्यते देवि त्वमस्यन्ते च सर्वदा ॥

ດ້ວຍເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວ ທຸກສິ່ງນີ້ຈຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນ; ດ້ວຍເຈົ້າ ໂລກນີ້ຈຶ່ງຖືກສ້າງ; ດ້ວຍເຈົ້າ ມັນຖືກປົກປ້ອງ ໂອ ເທວີ; ແລະເຈົ້າຍ່ອມກືນກິນມັນເສມອໃນການສິ້ນສຸດ।

Verse 57

विसृष्टौ सृष्टिरूपा त्वं स्थितिरूपा च पालने । तथा संहृतिरूपान्ते जगतोऽस्य जगन्मये ॥

ໃນເວລາແຫ່ງການປະກົດອອກ ເຈົ້າມີຮູບແຫ່ງການສ້າງ; ໃນການປົກປ້ອງ ເຈົ້າມີຮູບແຫ່ງການຮັກສາ; ແລະໃນຍາມສິ້ນສຸດ ເຈົ້າມີຮູບແຫ່ງການລະລາຍຂອງໂລກນີ້—ໂອ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍສາກົນທັງປວງ।

Verse 58

महाविद्या महामाया महमेधा महस्मृतिः । महामोहा च भवती महादेवी महेश्वरी ॥

ເຈົ້າແມ່ນຄວາມຮູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ມາຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຄວາມຈື່ຈຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະຍັງເປັນຄວາມຫຼົງອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ເຈົ້າແມ່ນພຣະເທວີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ອົງອະທິປະໄຕສູງສຸດ.

Verse 59

प्रकृतिस्त्वञ्च सर्वस्य गुणत्रयविभाविनी । कालरात्रिर्महारात्रिर्मोहरात्रिश्च दारुणा ॥

ເຈົ້າແມ່ນປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ຂອງທຸກສິ່ງ, ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາມກຸນະ (triguṇa) ປາກົດ. ເຈົ້າແມ່ນ Kālarātri, Mahārātri ແລະ Moharātri ອັນນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 60

त्वं श्रीस्त्वमीश्वरी त्वं ह्रीस्त्वं बुद्धिर्बोधलक्षणा । लज्जा पुष्टिस्तथा तुष्टिस्त्वं शान्तिः क्षान्तिरेव च ॥

ເຈົ້າແມ່ນ Śrī ຄືຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະສິຣິມົງຄຸນ; ເຈົ້າແມ່ນອຳນາດອະທິປະໄຕ; ເຈົ້າແມ່ນ Hrī ຄືຄວາມລະອາຍອັນບໍລິສຸດ. ເຈົ້າແມ່ນປັນຍາທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຕື່ນຮູ້. ເຈົ້າແມ່ນຄວາມອາຍ (ການຢັບຢັ້ງທາງສິນທຳ), ການຫຼ້ຽງດູ, ຄວາມພໍໃຈ; ເຈົ້າແມ່ນສັນຕິ ແລະຄວາມອົດທົນ.

Verse 61

खड्गिनी शूलिनी घोरा गदिनी चक्रिणी तथा । शङ्खिनी चापिनी बाणभुशुण्डी परिघायुधा ॥

ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຖືດາບ, ຜູ້ຖືຕຣິສູນ—ນ່າຢ້ານກົວ; ຜູ້ຖືຄະທາ ແລະຜູ້ຖືຈັກຣະ; ຜູ້ຖືສັງຂະ, ຜູ້ຖືຄັນທະນູ; ຜູ້ໃຊ້ລູກສອນ ແລະ bhuśuṇḍī; ແລະຜູ້ທີ່ອາວຸດແມ່ນຄອນເຫຼັກ (parigha).

Verse 62

सौम्या सौम्यतराशेषसौम्येभ्यस्त्वतिसुन्दरी । परापराणां परमा त्वमेव परमेश्वरी ॥

ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ອ່ອນໂຍນ—ອ່ອນໂຍນກວ່າທຸກສິ່ງທີ່ອ່ອນໂຍນ—ງາມຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ເປັນຜູ້ສູງສຸດທັງໃນສິ່ງສູງແລະສິ່ງຕ່ຳ; ເຈົ້າພຽງຜູ້ດຽວແມ່ນພຣະນາງຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕສູງສຸດ (Parameśvarī).

Verse 63

यच्च किञ्चित् क्वचिद्वस्तु सदसद्वाखिलात्मिके । तस्य सर्वस्य या शक्तिः सा त्वं किं स्तूयते तदा ॥

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ເປັນອາດຕະຕົນແທ້ຂອງສິ່ງທັງປວງ ທັງທີ່ແທ້ແລະບໍ່ແທ້; ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມີຢູ່ທຸກແຫ່ງ ພະລັງຂອງມັນທັງໝົດແມ່ນເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຈະສັນລະເສີນເຈົ້າໃຫ້ພໍໄດ້ແນວໃດ?

Verse 64

यया त्वया जगत्स्रष्टा जगत्पात्यत्ति यो जगत् । सोऽपि निद्रावशं नीतः कस्त्वां स्तोतुमिहेश्वरः ॥

ໂດຍເຈົ້າ—ຜູ້ສ້າງໂລກ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄ້ຳຈຸນແລະປົກຄອງໂລກ ກໍຖືກນຳໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງການຫຼັບ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທີ່ນີ້ ໃຜຈະສັນລະເສີນເຈົ້າໄດ້, ໂອ ພຣະນາງຜູ້ເປັນເຈົ້າ?

Verse 65

विष्णुः शरीरग्रहणमहामीशान एव च । कारितास्ते यतोऽतस्त्वां कः स्तोतुं शक्तिमान् भवेत् ॥

ເນື່ອງຈາກການທີ່ວິສນຸຮັບຮ່າງກາຍ ແລະທັງພຣະອີຊານະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍເຈົ້າ, ໃຜຈະສາມາດສັນລະເສີນເຈົ້າໄດ້?

Verse 66

सा त्वमित्थं प्रभावैः स्वैरुदारैर्देवि संस्तुता । मोहयैतौ दुराधर्षावसुरौ मधुकैटभौ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ເມື່ອເຈົ້າຖືກສັນລະເສີນໂດຍພະລັງແລະສິລິອັນສູງສົ່ງຂອງເຈົ້າເອງ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຫຼອກລວງອະສຸຣະທີ່ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ທັງສອງ ຄື ມະດຸ ແລະ ໄກຕະພະ.

Verse 67

प्रबोधञ्च जगत्स्वामी नीयतामच्युतो लघु । बोधश्च क्रियतामस्य हन्तुमेतौ महासुरौ ॥

ແລະຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ອະຈຸຕະ (Acyuta) ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໂດຍໄວ; ຂໍໃຫ້ການຕື່ນຂອງພຣະອົງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງປະຫານອະສຸຣະໃຫຍ່ທັງສອງນີ້.

Verse 68

ऋषिरुवाच एवम् स्तुता तदा देवी तामसी तत्र वेधसा । विष्णोः प्रबोधनार्थाय निहन्तुं मधुकैटभौ ॥

ຣິສິກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ເວທັສ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ແລະ ເທວີຕາມະສີ ຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ກະທຳເພື່ອປຸກພຣະວິສນຸ ໃຫ້ຕື່ນ ເພື່ອໃຫ້ມະທຸ ແລະ ໄກຕະພະ ຖືກສັງຫານ।

Verse 69

नेत्रास्यनासिका-बाहु-हृदयebhyस्तथोरसः । निर्गम्य दर्शने तस्थौ ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः ॥

ນາງໄດ້ປາກົດອອກຈາກດວງຕາ, ປາກ, ຮູດັງ, ແຂນ, ຫົວໃຈ ແລະຈາກອົກຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວນາງຢືນປາກົດແຈ້ງຕໍ່ໜ້າພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີກຳເນີດອັນບໍ່ປາກົດ।

Verse 70

उत्तस्थौ च जगन्नाथस्तया मुक्तो जनार्दनः । एकार्णवेऽहिशयनात्ततः स ददृशे च तौ ॥

ເມື່ອນາງປ່ອຍພຣະອົງແລ້ວ, ຈະນາຣະດະນະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ກໍລຸກຂຶ້ນ; ແລ້ວຈາກຕຽງພະຍານາກເທິງມະຫາສະໝຸດອັນດຽວ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນສອງຜູ້ນັ້ນ।

Verse 71

मधुकैटभौ दुरात्मानावतिवीर्यपराक्रमौ । क्रोधरक्तेक्षणावत्तुं ब्रह्माणं जनितोद्यमौ ॥

ມະທຸ ແລະ ໄກຕະພະ ຜູ້ມີນິສັຍຊົ່ວ ມີກຳລັງແລະຄວາມກ້າຫານອັນໃຫຍ່; ດວງຕາແດງດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ດ້ວຍເຈດນາຈະກິນພຣະພຣະຫມາ।

Verse 72

समुत्थाय ततस्ताभ्यां युयुधे भगवान् हरिः । पञ्चवर्षसहस्राणि बाहुप्रहरणो विभुः ॥

ແລ້ວພຣະຮະຣິ ຜູ້ມີພຣະພາກ ກໍລຸກຂຶ້ນສູ້ກັບສອງຜູ້ນັ້ນ; ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໃຊ້ແຂນເປັນອາວຸດ ຕໍ່ສູ້ຢູ່ຫ້າພັນປີ।

Verse 73

तावप्यतिबलोन्मत्तौ महामायाविमोहितौ । उक्तवन्तौ वरोऽस्मत्तो व्रियतामिति केशवम् ॥

Even those two, made wildly arrogant by their great strength and deluded by Mahāmāyā, said to Keśava: “Choose a boon from us.”

Verse 74

भगवानुवाच भवनेतामद्य मे तुष्टौ मम वध्यावुभावपि । किमन्येन वरेणात्र एतावद्धि वृतं मम ॥

The Blessed Lord said: “O sir, today you two have pleased me; yet you both are to be slain by me. What need have I here of any other boon? This alone is what I choose.”

Verse 75

ऋषिरुवाच वञ्चिताभ्यामिति तदा सर्वमापोमयं जगत् । विलोक्य ताभ्यां गदितो भगवान् कमलेक्षणः ॥

The Ṛṣi said: Thus deceived, they then saw the entire world as made of water; and the Lord, lotus-eyed, spoke to them.

Verse 76

आवां जहि न यत्रोर्वो सलिलेन परिप्लुता । प्रीतौ स्वस्तव युद्धेन श्लाघ्यस्त्वं मृत्युरावयोः ॥

“Kill us in a place where the earth is not flooded with water. We are pleased by your battle; you are praiseworthy—be the death of us two.”

Verse 77

ऋषिरुवाच तथेत्युक्त्वा भगवता शङ्ख-चक्र-गदाभृता । कृत्वा चक्रेण वै छिन्नॆ जघने शिरसी तयोः ॥

The Ṛṣi said: Saying “So be it,” the Lord—bearer of conch, discus, and mace—cut off their two heads with the discus, placing them upon his thighs (thus not on the earth).

Verse 78

एवमेषा समुत्पन्ना ब्रह्मणा संस्तुता स्वयम् । प्रभावमस्या देव्यास्तु भूयः शृणु वदामि ते ॥

ດັ່ງນັ້ນ ນາງເທວີ (ພຣະແມ່) ໄດ້ປາກົດ ແລະຖືກພຣະພຣະຫມາເອງສັນລະເສີນ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງອີກຄັ້ງ ເມື່ອຂ້ອຍຈະເລົ່າມະຫິມາຂອງເທວີນີ້។