Adhyaya 56: The Descent and Fourfold Course of the Ganga; Jambudvipa’s Varshas and Their Conditions

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे भुवनकोशे पञ्चपञ्चाशोऽध्यायः षट्पञ्चाशोऽध्यायः- ५६ मार्कण्डेय उवाच धराधरां जगद्योनॆः पदं नारायणस्य च । ततः प्रवृत्ता या देवी गङ्गा त्रिपथगामिनी ॥

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຈາກຖານຮອງອັນສູງສົ່ງຂອງແຜ່ນດິນ—ແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດໂລກ—ແລະຈາກຮອຍພະບາດຂອງນາຣາຍະນະ ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ພຣະນາງຄົງຄາ ແມ່ນ້ຳທິບທີ່ໄຫຼໄປຕາມສາມທາງ (ສະຫວັນ, ໂລກ, ແລະໂລກໃຕ້)។

Verse 2

सा प्रविश्य सुधायोनिṃ सोममाधारमम्भसाम् । ततः सम्बध्यमानार्करश्मिसङ्गतिपावनी ॥

ນາງເຂົ້າໄປສູ່ແຫຼ່ງແຫ່ງອະມຣິຕະ—ໂສມະ ຜູ້ເປັນຖານຮອງແຫ່ງນ້ຳ—ແລ້ວຕໍ່ມາ ນາງກໍ່ກາຍເປັນຜູ້ຊຳລະບາບ ໂດຍການສຳພັດ ແລະການເຊື່ອມຕໍ່ກັບລຳແສງຂອງພຣະອາທິດ।

Verse 3

पपात मेरुपृष्ठे च सा चतुर्धा ततो ययौ । मेरुकूटतटान्तेभ्यो निपतन्ती ववर्तिता ॥

ນາງຕົກລົງເທິງຫຼັງຂອງພູເມຣຸ; ແລ້ວນາງກໍ່ໄຫຼອອກເປັນສີ່ສາຍ. ເມື່ອຕົກຈາກຂອບຍອດ ແລະລາດຊັນຂອງເມຣຸ ນາງຖືກຫັນໃຫ້ໄຫຼໄປຕາມແນວທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ।

Verse 4

विकीryमाणसलिला निरालम्बा पपात सा । मन्दराद्येषु पादेषु प्रविभक्तोदका समम् ॥

ນ້ຳຂອງນາງກະແຈກກະຈາຍ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດຮອງຮັບ ນາງດຳດິ່ງລົງສູ່ທາງລຸ່ມ. ແລະທີ່ຕີນພູເຊັ່ນ ມັນດາຣະ ນ້ຳຂອງນາງຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າທຽມ ເປັນສາຍນ້ຳຕ່າງໆ।

Verse 5

चतुर्ष्वपि पपाताम्बुविभिन्नाङ्घ्रिशिलॊच्चया । पूर्वा सीतेऽति विख्याता ययौ चैत्ररथं वनम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ນ້ຳໄດ້ຕົກລົງໄປທັງສີ່ທິດ ໂດຍຖືກແຍກອອກໂດຍມວນຫີນອັນສູງໃຫຍ່. ສາຍນ້ຳທາງທິດຕາເວັນອອກ ອັນມີນາມລືຊາວ່າ “ສີຕາ” ໄດ້ໄຫຼໄປສູ່ປ່າໄຈຕຣະຣະຖະ (Caitraratha)។

Verse 6

तत् प्लावयित्वा च ययौ वरुणोदं सरोवनम् । शीतान्तञ्च गिरिं तस्मात् ततश्चान्यान् गिरिन् क्रमात् ॥

ຫຼັງຈາກນາງໄດ້ທ່ວມນ້ຳພື້ນທີ່/ປ່ານັ້ນ ນາງໄດ້ໄປຮອດ ວະຣຸໂນດາ (Varuṇoda) ປ່າທະເລສາບ; ຈາກນັ້ນໄປຫາພູຊື່ ສີຕານຕະ (Śītānta) ແລະຕໍ່ໄປຫາພູອື່ນໆ ຕາມລຳດັບ.

Verse 7

गत्वा भुवं समासाद्य भद्राश्वाज्जलधिं गता । तथैवालकनन्दाख्या दक्षिणे गन्धमादने ॥

ເມື່ອມາຮອດແຜ່ນດິນ ນາງໄດ້ໄປຈາກ ພັດຣາສະວະ (Bhadrāśva) ສູ່ມະຫາສະໝຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ທາງໃຕ້ທີ່ ຄັນທະມາດະນະ (Gandhamādana) ສາຂານັ້ນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ອະລະການັນດາ (Alakanandā).

Verse 8

मेरुपादवनं गत्वा नन्दनं देवनन्दनम् । मानसञ्च महावेगात् प्लापयित्वा सरोवरम् ॥

ນາງໄດ້ໄປຍັງປ່າທີ່ຕີນພູ ເມຣຸ (Meru) ໄປຮອດ ນັນດະນະ (Nandana) ອັນເປັນຄວາມຊື່ນບານຂອງເທວະດາ; ດ້ວຍພະລັງອັນແຮງກ້າ ນາງຍັງໄດ້ທ່ວມນ້ຳທະເລສາບ ມານະສາ (Mānasā) ອີກດ້ວຍ.

Verse 9

आसाद्य शैलराजानं रम्यं हि शिखरन्तथा । तस्माच्च पर्वतान् सर्वान् दक्षिणोपक्रमोदितान् ॥

ເມື່ອນາງໄປຮອດພະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາ ແລະຍອດອັນງາມຂອງພູນັ້ນ ນາງຈຶ່ງຜ່ານຈາກທີ່ນັ້ນໄປເທິງພູທັງຫມົດ ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບທາງໃຕ້.

Verse 10

तान् प्लावयित्वा सम्प्राप्ता हिमवन्तं महागिरिम् । दधार तत्र तां शम्भुर्न मुमोच वृषध्वजः ॥

ຫຼັງຈາກນາງໄດ້ທ່ວມນ້ຳພູ/ພື້ນທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ນາງໄດ້ໄປຮອດ ຫິມະວານ (Himavān) ພູໃຫຍ່ອັນຍິ່ງ. ທີ່ນັ້ນ ສຳພູ (Śambhu/Śiva) ຜູ້ມີທຸງເຄື່ອງໝາຍເປັນງົວ ໄດ້ອຸ້ມຊູນາງ ແລະບໍ່ປ່ອຍນາງໃນທັນທີ.

Verse 11

भगहीरथेनोपवासैः स्तुत्या चाराधितो विभुः । तत्र मुक्ताऽऽ च शर्वेण सप्तधा दक्षिणोदधिम् ॥

ພຣະເຈົ້າ (ສິວະ) ຜູ້ຖືກພະບາກີຣະຖະນະບູຊາດ້ວຍການອົດອາຫານ ແລະ ບົດສັນລະເສີນ ໄດ້ປ່ອຍນາງໃນທີ່ນັ້ນ; ແລະເມື່ອຖືກປ່ອຍໂດຍ ສາຣະວະ (Śarva) ນາງໄຫຼເປັນ 7 ສາຍ ໄປສູ່ມະຫາສະໝຸດທາງໃຕ້।

Verse 12

प्रविवेश त्रिधा प्राच्यां प्लावयन्ती महानदी । भगिरथरथस्यानु स्रोतसैकेन दक्षिणाम् ॥

ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ນັ້ນເຂົ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເປັນ 3 ສາຂາ ທ່ວມນ້ຳໃຫ້ແຜ່ນດິນ; ແລະດ້ວຍສາຍນ້ຳໜຶ່ງ ນາງໄຫຼລົງທາງໃຕ້ ຕາມຮອຍລົດສຶກຂອງພະບາກີຣະຖະ।

Verse 14

तथैव पश्चिमे पादे विपुले सा महानदी । सुचक्षुरिति विख्याता वैभ्राजं साचलं ययौ ॥ शीतोदञ्च सरस्तस्मात् प्लावयन्ती महानदी । सुचक्षुः पर्वतं प्राप्ता ततश्च त्रिशिखं गता ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນພາກຕາເວັນຕົກອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ນັ້ນ—ທີ່ໃນທີ່ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ສຸຈັກສຸ (Sucakṣu)—ໄດ້ໄປຫາ ໄວພຣາຊາ (Vaibhrāja) ພ້ອມກັບພູຂອງມັນ. ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ທ່ວມນ້ຳໃສ່ທະເລສາບ ສີໂຕດາ (Śītoda) ແລະແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ໄດ້ເຖິງພູ ສຸຈັກສຸ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຕໍ່ຫາ ຕຣິສິຂາ (Triśikha).

Verse 15

तस्मात् क्रमेण चाद्रीणां शिखरेषु निपत्य सा । केतुमालं समासाद्य प्रविष्टा लवणोदधिम् ॥

ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ລົງມາຕາມລຳດັບອັນຄວນ ຕາມຍອດພູທັງຫຼາຍ ເຖິງ ເກຕຸມາລະ (Ketumāla) ແລະເຂົ້າສູ່ມະຫາສະໝຸດເກືອ।

Verse 16

सुपार्श्वन्तु तथैवाद्रिं मेरुपादं हि सा गता । (भद्रसोमेति) तत्र सोमेतिविख्याता सा ययौ सवितुर्वनम् ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ນາງໄດ້ໄປຫາພູ ສຸປາຣະສະວະ (Supārśva) ຢູ່ຕີນພູ ເມຣຸ (Meru). ທີ່ນັ້ນ ນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ໂສມະ (Soma) (ຫຼື ພັດຣະໂສມາ Bhadrasomā ຕາມບົດອ່ານ) ແລະນາງໄດ້ໄປສູ່ປ່າຂອງ ສະວິຕຣິ (Savitṛ).

Verse 17

तत्पावयन्ती संप्राप्ता महाभद्रं सरोवरम् । ततश्च शङ्खकूटं सा प्रयाता वै महानदी ॥

ເມື່ອໄດ້ຊໍາລະພື້ນຖິ່ນນັ້ນໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນ້ໍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເຖິງທະເລສາບ ມະຫາພັດຣາ; ແລ້ວຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ໄປຕໍ່ຫາ ສັງຄະກູດາ।

Verse 18

तस्माच्च वृषभादीन् सा क्रमात् प्राप्य शिलोच्चयान् । महर्णवमनुप्राप्ता प्लावयित्वोत्तरान् कुरून् ॥

ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ໄປເຖິງພູຫີນສູງໆຕາມລໍາດັບ ເລີ່ມຈາກ ວຶຣສະພະ; ແລະໄດ້ທໍາໃຫ້ ອຸດຕະຣະກຸຣຸ ຖືກນ້ໍາຖ້ວມ; ຈຶ່ງມາຮອດມະຫາສະມຸດ.

Verse 19

एवमेषा मया गङ्गां कथिता ते द्विजर्षभ । जम्बूद्वीपनिवेशश्च वर्षाणि च यथातथम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພັນລະນາແກ່ທ່ານແລ້ວ ກ່ຽວກັບ ແມ່ນ້ໍາຄັງຄານີ້—ພ້ອມທັງການຈັດວາງຂອງ ຊັມບູທະວີປ ແລະເຂດວັຣສະຂອງນາງ ຕາມທີ່ເປັນຢູ່.

Verse 20

वसन्ति तेषु सर्वेषु प्रजाः किंपुरुषादिषु । सुखप्राया निरातङ्का न्यूनतोत्कर्षवर्जिताः ॥

ໃນທຸກໆເຂດເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນບັນດາກິມປຸຣຸສະ ແລະອື່ນໆ ປະຊາຊົນສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ອາໄສດ້ວຍຄວາມສຸກ ປາສະຈາກຄວາມທຸກຍາກ ແລະບໍ່ມີເງື່ອນໄຂແຫ່ງຄວາມຕໍ່າຫຼືສູງ.

Verse 21

नवस्वपि च वर्षेषु सप्त सप्त कुलाचलाः । एकैकस्मिंस्तथा देशे नद्यश्चाद्रिविनिःसृताः ॥

ແລະໃນແຕ່ລະວັຣສະໃນຈໍານວນເກົ້ານັ້ນ ມີພູຫຼັກໆ ເຈັດແລະເຈັດ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນແຕ່ລະແຜ່ນດິນ ມີແມ່ນ້ໍາທີ່ໄຫຼອອກມາຈາກພູເຂົາ.

Verse 22

यानि किंपुरुषाद्यानि वर्षाण्यष्टौ द्विजोत्तम । तेषूद्भिज्जानि तोयानि मेघवार्यत्र भारतॆ ॥

ໂອ ທ່ານຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ໃນວັດສະ 8 ແຫ່ງ ເລີ່ມຈາກ ກິມປຸຣຸສະ ນ້ຳເກີດຈາກພືດ; ແຕ່ໃນ ພາຣະຕະ ນ້ຳເກີດຈາກເມກຝົນ.

Verse 23

वार्क्षो स्वाभाविकी देश्या तोयोत्था मानसী तथा । कर्मजा च नृणां सिद्धर्वर्षेष्वेतेषु चाष्टसु ॥

ໃນວັດສະ 8 ເຫຼົ່ານັ້ນ ຄວາມສຳເລັດ/ການບັນລຸຂອງມະນຸດມີ: ອັນເກີດຈາກຕົ້ນໄມ້, ອັນເກີດໂດຍທຳມະຊາດ, ອັນຕາມຖິ່ນ, ອັນເກີດຈາກນ້ຳ, ອັນເກີດຈາກໃຈ, ແລະອັນເກີດຈາກກຳ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ພົບໃນວັດສະສິດທາຣະວະໃນບັນດານັ້ນ.

Verse 24

कामप्रदेभ्यो वृक्षेभ्यो वार्क्षो सिद्धिः स्वभावजा । स्वाभाविकी समाख्याता तृप्तिर्देश्या च दैशिकी ॥

ຈາກຕົ້ນໄມ້ປະທານພອນ ເກີດມາເປັນຄວາມສຳເລັດອັນອີງຕົ້ນໄມ້ ແລະເກີດຂຶ້ນໂດຍທຳມະຊາດ. ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ‘ສະວາພາວິກີ’ (svābhāvikī); ຄວາມພໍໃຈທີ່ເປັນຕາມຖິ່ນ ເອີ້ນວ່າ ‘ໄດສິກີ’ (daiśikī).

Verse 25

अपां शौक्ष्म्याच्च तोयोत्था ध्यानोपेता च मानसī । उपासनादिकार्यात्तु धर्मजा साप्युदाहृता ॥

ເນື່ອງຈາກຄວາມລະອຽດອ່ອນຂອງນ້ຳ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ເກີດຈາກນ້ຳ’ (toyotthā); ແລະອັນທີ່ມີການພາວະນາປະກອບ ເອີ້ນວ່າ ‘ເກີດຈາກໃຈ’ (mānasī). ແຕ່ອັນທີ່ເກີດຈາກການກະທຳເຊັ່ນການບູຊາ ກໍເອີ້ນວ່າ ‘ເກີດຈາກທຳມະ’ (dharmajā) ເຊັ່ນກັນ.

Verse 26

न चैतॆषु युगावस्था नाध्यो व्याधयो न च । पुण्यापुण्यसमारम्भो नैव तेषु द्विजोत्तम ॥

ແລະໃນດິນແດນເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີສະພາບຂອງຍຸກະ, ບໍ່ມີຄວາມທຸກທໍລະມານ ຫຼື ໂລກໄພ; ແລະບໍ່ມີການກະທຳໃດໆທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນ ຫຼື ບາບຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ.