Raja-dharma
Governance & Royal Duty
The duties of kings and rulers -- statecraft, justice, taxation, diplomacy, and the dharmic foundation of governance.
Adhyayas in Raja-dharma
Adhyaya 218
Rājābhiṣeka-kathana (Account of the Royal Consecration)
புஷ்கரன் ராமனிடம் கேட்ட வினாவால் தூண்டப்பட்ட அக்னி, ராஜதர்ம உரையாடலை மீண்டும் தொடங்கி, வசிஷ்டருக்கு ராஜாபிஷேகத்தின் படிப்படியான முறையை எடுத்துரைக்கிறார். முதலில் அரசாட்சியின் இலக்கம்—பகைவரை அடக்குதல், குடிகளைப் பாதுகாத்தல், தண்டத்தை அளவோடு செலுத்துதல்—என்று வரையறுக்கப்படுகிறது; பின்னர் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் புரோஹித நியமனம், தகுதியான அமைச்சர்கள் தேர்வு, வாரிசுரிமை காலநியமங்கள், அரசன் இறந்தால் விரைவான அபிஷேக விதி ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. அபிஷேகத்திற்கு முன் ஐந்திரீ-சாந்தி, உபவாசம், மேலும் வைஷ்ணவ, ஐந்திர, சாவித்ரீ, வைஶ்வதேவ, சௌம்ய, ஸ்வஸ்த்யயன மந்திரவகைகளால் நலன், நீண்ட ஆயுள், அச்சமின்மை பெற ஹோமம் விதிக்கப்படுகிறது. அபராஜிதா கலசம், பொன் பாத்திரங்கள், நூறு துளையுள்ள தெளிப்பு குடம், அக்னியின் நல்ல குறிகள்-அபசகுனங்கள், மேலும் எறும்புத்திட்டு, கோயில், நதிக்கரை, அரசமுற்றம் போன்ற அர்த்தமுள்ள இடங்களின் மண்ணால் ம்ருத்-சோதன விதி விரிவாக விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் நான்கு வர்ண அமைச்சர்கள் தனித்த பாத்திரங்களால் தெளித்து அபிஷேகம் செய்வது, பிராமண பாராயணம், சபை-பாதுகாப்பு, பிராமண தானம், கண்ணாடி நோக்கு, தலைப்பட்டை/மகுட கட்டுதல், விலங்கு தோல்களில் அமர்த்தல், பிரதட்சிணை, குதிரை-யானை ஊர்வலம், நகரப் பிரவேசம், தானங்கள், விடைபெறுதல்—இவற்றால் அபிஷேகம் அரசியல் பதவியேற்றமும் தர்ம யஜ்ஞமும் என நிறுவப்படுகிறது.
Adhyaya 219
Abhiṣeka-mantrāḥ (Consecration Mantras)
இந்த அத்தியாயம் அரசாபிஷேகத்திற்கான மந்திரவழி கையேடாக அமைகிறது. புஷ்கரர் குசையால் புனிதப்படுத்திய கலசநீரைத் தெளித்து செய்ய வேண்டிய பாபநாசக மந்திரங்களை உரைத்து, இவ்விதி முழுமையான வெற்றியும் சித்தியும் தரும் எனக் கூறுகிறார். பின்னர் இது ரக்ஷா-ஜயப் பிரயோகங்களின் விரிவான பட்டியலாக விரிகிறது—பிரம்மா-விஷ்ணு-மஹேஸ்வரர், வாசுதேவ-வ்யூஹம், திக்பாலர்கள், ரிஷி-ப்ரஜாபதிகள், பித்ரு வகைகள், புனித அக்னிகள், தேவபத்னிகள் மற்றும் காவல் சக்திகள்; மேலும் காலத்தின் அமைப்பு—கல்பம், மன்வந்தரம், யுகம், ருதுக்கள், மாதங்கள், திதிகள், முஹூர்த்தங்கள். தொடர்ந்து மனுக்கள், கிரகங்கள், மருத்கள், கந்தர்வ-அப்ஸரஸ்கள், தானவ-ராக்ஷஸர்கள், யக்ஷ-பிசாசர்கள், நாகர்கள், தெய்வ வாகனங்கள்-ஆயுதங்கள், முனிவர்-அரசர் மாதிரிகள், வாஸ்து தேவதைகள், லோக-த்வீப-வர்ஷ-மலைகள், தீர்த்தங்கள் மற்றும் புனித நதிகள்—இறுதியில் அபிஷேக-ரக்ஷா மந்திரத்தால் நிறைவு. பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் எல்லா அடுக்குகளையும் அழைத்து அரசாட்சியை தர்மமயமாக நிலைநிறுத்துகிறது.
Adhyaya 220
Sahāya-sampattiḥ (Securing Support/Allies): Royal Appointments, Court Offices, Spies, and Personnel Ethics
அபிஷேக மந்திரங்களுக்குப் பின் இந்த அத்தியாயம் ‘சஹாய-சம்பத்து’—அபிஷிக்த அரசன் திறமையான மனித அமைப்பின் மூலம் வெற்றியை எவ்வாறு உறுதிப்படுத்துகிறான்—என்பதைக் கூறுகிறது. சேனாபதி, பிரதீஹாரன், தூதன், ஷாட்குண்யம் அறிந்த சந்தி-விக்ரஹிகன், காவலர்-சாரதி, வழங்கல் தலைவர், சபை உறுப்பினர், எழுத்தர், வாயில் அதிகாரி, கோஷாதிகாரி, வைத்தியர், யானை/குதிரை மேற்பார்வையாளர், கோட்டைத் தளபதி, வாஸ்து அறிந்த ஸ்தபதி ஆகிய பதவிகளின் நியமன முறைகள் விளக்கப்படுகின்றன. மேலும் அந்தப்புரத்தில் வயதுக்கேற்ற பணியமர்த்தல், ஆயுதசாலையில் விழிப்புணர்வு, சோதிக்கப்பட்ட குணமும் உத்தம/மத்தியம/அதம திறனும் பொருந்தப் பணிப் பகிர்வு, நிரூபித்த திறமைக்கு ஏற்ற பொறுப்பு வழங்குதல் ஆகிய நிர்வாக நীতি கூறப்படுகிறது. பயனுக்காக தீயவருடனும் தொடர்பு கொள்ளலாம், ஆனால் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது; உளவாளிகள் அரசனின் கண்கள் என்ற கோட்பாடும் வருகிறது. இறுதியில் பல மூல ஆலோசனை, விசுவாசம்-வெறுப்பு பற்றிய மனநுண்ணறிவு, மக்களின் அன்பும் நல்வாழ்வும் வளரச் செய்யும் ஆட்சியால் செழிப்பு பெற்று உண்மையான சாம்ராஜ்யம் நிலைபெறும் என வலியுறுத்துகிறது।
Adhyaya 222
Adhyaya 222 — राजधर्माः (Rājadharmāḥ): Duties of Kings (Administrative Order, Protection, and Revenue Ethics)
இந்த அதிகாரத்தில் நிர்வாகத்தின் படிநிலை அமைப்பு கூறப்படுகிறது—கிராமத் தலைவர், பத்து கிராமங்களின் மேற்பார்வையாளர், நூறு கிராமங்களின் அதிகாரி, மற்றும் ஜனபத/மாவட்ட ஆளுநர். ஊதியம் செயல்திறன் படி அமைய வேண்டும்; நடத்தை தொடர்ந்து ஆய்வுகளால் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். ஆட்சியின் முதன்மை ‘பாதுகாப்பு’—பாதுகாக்கப்பட்ட நாட்டிலிருந்தே அரச செழிப்பு; பாதுகாப்பு தவறினால் அரசதர்மமும் பாசாங்காகிறது. ‘அர்த்தம்’ தர்ம-காமங்களுக்கு செயல்பாட்டு அடித்தளம்; ஆனால் அது சாஸ்திர விதிப்படி வரி வசூலாலும் தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தலாலும் மட்டுமே ஈட்டப்பட வேண்டும். பொய் சாட்சி முதலியவற்றுக்கான அபராதம், உரிமையற்ற சொத்தை மூன்று ஆண்டுகள் வைப்பு, உரிமை நிரூபணத் தரநிலைகள், மேலும் சிறார்கள், மகளிர், விதவைகள், பலவீனமான பெண்கள் ஆகியோரின் காவல்—உறவினரின் சட்டவிரோத கைப்பற்றலைத் தடுக்க—விளக்கப்படுகிறது. பொதுத் திருட்டில் அரசன் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும்; திருட்டுத் தடுப்பு அதிகாரிகள் அலட்சியம் செய்தால் அவர்களிடமிருந்து மீட்டெடுக்கலாம்; வீட்டுக்குள் நிகழும் திருட்டில் பொறுப்பு வரையறுக்கப்படுகிறது. வருவாய் நெறிகளில் சுங்கம் வணிகருக்கு நியாய லாபம் தருமாறு; துறைமுக/படகு கடத்தலில் பெண்கள், துறவிகளுக்கு விலக்கு; தானியம், காட்டு உற்பத்தி, கால்நடை, தங்கம், பொருட்கள் ஆகியவற்றில் நிர்ணய பங்கு. நலவாழ்வு கட்டளை: பசியால் வாடும் ச்ரோத்திரிகளிடம் வரி விதிக்காமல், வாழ்வாதார உதவி அளிக்க வேண்டும்—அவர்களின் நலம் நாட்டின் நலத்தோடு இணைந்தது.
Adhyaya 223
Adhyaya 223 — Rājadharmāḥ (Royal Duties: Inner Palace Governance, Trivarga Protection, Courtly Conduct, and Aromatic/Hygienic Sciences)
இந்த அதிகாரம் ராஜதர்மத்தை ‘அந்தஃபுர-சிந்தை’ வரை விரிவுபடுத்தி, உள்மாளிகை நிர்வாகத்தை விளக்குகிறது. தர்மம்–அர்த்தம்–காமம் ஆகிய புருஷார்த்தங்கள் பரஸ்பரப் பாதுகாப்பாலும் உரிய சேவை-ஒழுங்காலும் நிலைபெறும் என கூறுகிறது. திரிவர்கம் மர உவமையால் கூறப்படுகிறது—தர்மம் வேர், அர்த்தம் கிளைகள், கர்மபலன் கனிகள்; அந்த மரத்தைப் பாதுகாத்தால் தக்க பலன் பங்கு கிடைக்கும். பின்னர் உணவு, உறக்கம், பாலியல் நடத்தை ஆகியவற்றில் கட்டுப்பாடு, மேலும் அந்தஃபுர உறவுகளில் அன்பு/வெறுப்பு, நாணம் அல்லது ஊழல் ஆகியவற்றை அறியும் குறியீடுகள் சொல்லி குழப்பம், சூழ்ச்சி தவிர்க்கும் நெறி தரப்படுகிறது. பின்பகுதியில் அஷ்டவித ‘அந்தஃபுர அறிவியல்’—சுத்தம், ஆச்சமனம், விரேசனம், மத்தனம்/பாவனம், சமையல், தூண்டல், தூபனம், மணமூட்டல்—விளக்கப்படுகிறது. தூபப் பொருட்கள், குளியல் மணப்பொருட்கள், மண எண்ணெய்கள், முகவாசம், உருண்டை/மாத்திரை தயாரிப்புகள், சுகாதார முறைகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. இறுதியில் அரசன் நம்பிக்கை விஷயத்திலும் இரவு நடத்தை விஷயத்திலும் எச்சரிக்கையுடன் இருந்து பாதுகாப்பை பேண வேண்டும்; அதுவே தர்மமிகு அரசாட்சியின் அங்கம் என வலியுறுத்துகிறது.
Adhyaya 224
Rāja-dharma (राजधर्माः) — Protection of the Heir, Discipline, Counsel, and the Seven Limbs of the State
இந்த அதிகாரத்தில் ராஜதர்ம–நீதிசாஸ்திரத் தொடரில் புஷ்கரர் கூறுவது: நாட்டைக் காக்கும் முதற்கடமை இளவரசனைப் பாதுகாப்பதே. இளவரசனை தர்ம–அர்த்த–காமம் மற்றும் தனுர்வேதத்தில் பயிற்றுவித்து, विनீதர் (ஒழுக்கமுடையோர்) மற்றும் கட்டுப்பாடுடையோரின் சூழலில் வைத்துக் கெட்ட நட்பைத் தவிர்க்க வேண்டும். பின்னர் தனிநபர் ஒழுக்கத்திலிருந்து நிர்வாக ஒழுக்கம்—ஒழுக்கமுடையவர்களைப் பதவிகளில் அமர்த்துதல், வேட்டை, மது, சூதாட்டம் போன்ற அடிமைத்தனங்களைத் துறத்தல், கடுஞ்சொல், பழிசொல், அவதூறு, நிதி ஊழல் ஆகியவற்றை விலக்குதல். தவறான இடம்–காலம்–பாத்திரத்தில் தானம் கொடுப்பது குற்றம் என எச்சரித்து, வெற்றியின் படிநிலை—முதலில் சேவகர்களை ஒழுங்குபடுத்தல், பின்னர் நகரம்–ஜனபதத்தை வெல்லல், அதன் பின் அகழ் போன்ற வெளிப்புற பாதுகாப்பு. நண்பர்களின் மும்முறை வகை, சப்தாங்க அரசியல் கோட்பாடு—அரசன் மூலமாதலால் அவனுக்கே மிகுந்த பாதுகாப்பு; தண்டனை கால–சூழ்நிலைக்கேற்ப. மந்திரநீதியில் அசைவுகள் மூலம் குணம் அறிதல், ஆலோசனையை ரகசியமாக வைத்தல், தேர்ந்த அமைச்சர்களுடன் தனித்தனியாக ஆலோசித்தல், ரகசியக் கசிவைத் தடுப்பது. அரசக் கல்வி—ஆன்வீக்ஷிகீ, அர்த்தவித்யா, வார்த்தா; இவை இந்திரியநிக்ரஹத்தில் நிலைபெறும். இறுதியில் பலவீனர்களை ஆதரித்தல், எச்சரிக்கையுடன் நம்புதல், விலங்கு உவமைகளால் அரச நடத்தை, மேலும் மக்கள் அன்பிலிருந்தே அரச செழிப்பு உண்டாகும் என்ற முடிவு கூறப்படுகிறது।
Adhyaya 225
Chapter 225 — राजधर्माः (The Duties of Kings): Daiva and Pौरुष (Effort), Upāyas of Statecraft, and Daṇḍa (Punitive Authority)
இந்த அதிகாரம் ‘தைவம்’ என்பதை முன்கர்மங்களின் மீதமுள்ள விளைவு என மறுவிளக்கி, ஆட்சியில் பௌருஷம் (மனித முயற்சி) வெற்றியின் தீர்மான கருவி என வலியுறுத்துகிறது. அதே நேரம், முயற்சி சாதகமான சூழ்நிலையுடன் சேர்ந்தால் காலத்திற்கேற்ப பலன் தரும்—மழை உதவியுடன் பயிர் விளைவதுபோல்—என்று யதார்த்த சமநிலையையும் கூறுகிறது. நीतிசாஸ்திரத்தில் அரசனின் உபாயங்கள்: சாம, தான, பேத, தண்டம்; மேலும் மாயா (தந்திரச் சூழ்ச்சி), உபேக்ஷா (கணக்கிட்ட அலட்சியம்), இந்திரஜாலம் (மாயை/கூட்டுத் தந்திரம்) சேர்த்து ஏழு முயற்சிகள் விளக்கப்படுகின்றன. பரஸ்பர விரோதக் குழுக்களில் பேதத்தைப் பயன்படுத்துதல், பகைவரை எதிர்கொள்ளும் முன் கூட்டணி, அமைச்சர்கள், அரசகுடி, களஞ்சியம் போன்ற உள்-வெளி வளங்களை ஒழுங்குபடுத்துதல் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. தானம் செல்வாக்கின் உயர்ந்த கருவி எனப் புகழப்படுகிறது; தண்டம் உலகதர்மம் மற்றும் சமூக ஒழுங்கின் தூண் எனக் கூறி, நீதியுடனும் துல்லியத்துடனும் அளவோடு பயன்படுத்த வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. இறுதியில் அரசன் சூரிய-சந்திரரின் மகிமை மற்றும் அணுகுமுறை, காற்றைப் போல உளவுத்திறன், யமனைப் போல குற்றக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடப்பட்டு, அரசநீதி தர்ம-கோஸ்மிக் ஒழுங்குடன் இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 226
Chapter 226 — राजधर्माः (Rājadharma: Royal Duties and Daṇḍanīti)
இந்த அதிகாரம் ராஜதர்மத்தின் தண்டநீதியை வழிகாட்டும் கையேடாக விளக்குகிறது. முதலில் க்ருஷ்ணல, த்ரியவ, ஸுவர்ண, நிஷ்க, தரண, கார்ஷாபண/பண போன்ற எடை‑நாணய அளவுகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அவற்றின் அடிப்படையில் அபராதங்கள் மற்றும் தண்டங்கள் வகுக்கப்படுகின்றன; குறிப்பாக ‘சாஹஸ’த்தின் மூன்று நிலைகள்—முதல், நடுநிலை, உச்சம்—எனப் படிப்படியாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் பொய்யான கொள்ளை‑குற்றச்சாட்டு, அரசரின் பாதுகாவலர்/நீதிபதி முன் பொய் வாக்குமூலம், கள்ளச் சாட்சி, நிக்ஷேபம் (வைப்பு) அபகரித்தல் அல்லது அழித்தல் ஆகியவற்றுக்கான தண்டங்கள் வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன. வாணிக‑தொழில் தகராறுகளில் பிறருடைய சொத்தை விற்றல், பணம் பெற்றும் பொருள் வழங்காமை, வேலை செய்யாமல் கூலி பெறுதல், பத்து நாளுக்குள் விற்பனையைத் திரும்பப் பெறுதல் போன்ற விதிகள் உள்ளன. திருமண மோசடி, முன்பே அளிக்கப்பட்ட மணப்பெண்ணின் மறுமணம், காவலர்/கண்காணிப்பாளர் அலட்சியம் ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன. கிராம எல்லை அளவுகள், மதில்கள் போன்ற நகரப் பாதுகாப்பு, எல்லை மீறல், திருட்டின் நிலைவேறுபாடு, பெரிய திருட்டு‑கடத்தலில் மரணதண்டனை வரை விதி உள்ளது. அவமதிப்பு‑தவறான நடத்தை குறித்து சமூக நிலைபடி தண்டங்கள், கடுமையில் அங்கச்சேதம்; பிராமணருக்கு உடல் தண்டனைக்குப் பதிலாக நாடுகடத்தல் முக்கியம். பதவியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும் காவலர்‑அமைச்சர்‑நீதிபதிக்கு சொத்துப் பறிமுதல் மற்றும் நாடுகடத்தல். இறுதியில் தீவைத்தல், விஷமிடல், பரஸ்த்ரீகமனம், தாக்குதல், சந்தை மோசடி (கலப்பு/போலி நாணயம்), அசுத்தம், தவறான சம்மன், காவலிலிருந்து தப்புதல்—இவற்றுக்கு தர்மரட்சைக்கான சத்தியமைய தண்ட ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 227
युद्धयात्रा (Yuddhayātrā) — The War-Expedition
இந்த அதிகாரத்தில் தண்டப்பிரணயனத்தின் பின்னர் அரசனின் அடுத்த கடமை—யாத்திரை (போர்-பயணம்) எப்போது, எவ்வாறு மேற்கொள்ள வேண்டும்—என்பது கூறப்படுகிறது. புஷ்கரர் ராஜதர்மம், நீதிசாஸ்திரம் அடிப்படையில் தீர்மானக் குறியீடுகளை விளக்குகிறார்: வலிமைமிக்க எதிரியின் அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டால், குறிப்பாக பின்னால் தாக்கும் பார்ஷ்ணிக்ராஹன் மேலாதிக்கம் பெறும்போது அரசன் புறப்பட வேண்டும்; ஆனால் முன் தயார்நிலையைச் சோதிக்க வேண்டும்—ஆயுதமணிந்த வீரர்கள், துணை-பரிசாரகர்கள், போதிய உணவு-உபகரணங்கள், மேலும் தலைநகர்/அடித்தளத்தின் பாதுகாப்பு உறுதி. பின்னர் நிமித்தசாஸ்திரம் மூலம் காலத் தேர்வு—எதிரிக்குப் பேரிடர்கள், நிலநடுக்கத் திசை, கேது-தோஷம் போன்றவை குறியீடுகள். உடல் ஸ்புரணம், கனவு-லட்சணங்கள், சகுன-அபசகுனங்கள் மூலம் கோட்டையை நோக்கி முன்னேறுதல், வெற்றிக்குப் பின் திரும்புதல் கூறப்படுகிறது. பருவத்தின்படி படை அமைப்பு—மழைக்காலத்தில் காலாட்-யானைப் படை முதன்மை, குளிர்காலம்/வசந்தம்/ஆரம்ப சரத்காலத்தில் ரத-குதிரைப் படை அதிகம்; நிமித்தங்கள் வலது-இடது, பெண்-ஆண் வேறுபாட்டின்படியும் மதிப்பிடப்படுகின்றன।
Adhyaya 228
Chapter 228 — स्वप्नाध्यायः (Svapnādhāyaḥ / Chapter on Dreams)
புஷ்கரர் ராஜதர்ம–நீதிசாஸ்திரச் சூழலில் ஒழுங்கமைந்த ஸ்வப்னசாஸ்திரத்தை உரைக்கிறார். கனவுகள் சுபம், அசுபம், சோகநாசகம் என வகைப்படுத்தப்பட்டு, உடல்–சமூகப் படிமங்கள் ‘நிமித்தம்’ எனக் கொள்ளப்படுகின்றன. தலையில் தூள்/சாம்பல், மொட்டையடித்தல், நிர்வாணம், அழுக்கான ஆடை, சேறு பூசுதல், உயரத்திலிருந்து விழுதல்; கிரகணம், இந்திரத்வஜம் விழுதல், கருப்பையில் மீள்நுழைவு, சிதையில் ஏறுதல், நோய், தோல்வி, வீடு இடிதல், எல்லை மீறும் செயல்கள் ஆகியவை அசுபக் குறிகளாகச் சொல்லப்பட்டு, தூய்மை மற்றும் ஒழுங்கை மீட்டெடுக்கும் பரிகாரங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. பாடபேதங்களும் குறிப்பிடப்பட்டு, நெய்/எண்ணெய் அருந்துதல் அல்லது நனைதல், சிவப்பு மாலைகள், அப்யங்கம் போன்ற சுபக் கனவுகள் குறிப்பாக சொல்லாமல் இருந்தால் அதிக நன்மை தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்நானம், பிராமணர்–குரு மரியாதை, எள் ஹோமம், ஹரி–பிரம்மா–சிவ–சூரிய–கண பூஜை, ஸ்தோத்திரப் பாராயணம், புருஷஸூக்த ஜபம் ஆகியவை வருகின்றன. கனவு நிகழும் நேரத்திற்கேற்ப பலன்—முதல் யாமத்தில் ஒரு ஆண்டு, பின்னர் ஆறு மாதம், மூன்று மாதம், அரைமாதம், விடியற்காலத்திற்கு அருகில் பத்து நாட்களுக்குள்—எனவும், சுபக் கனவுக்குப் பின் மீண்டும் உறங்க வேண்டாம் எனவும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. கனவின் முடிவில் அரசன்/யானை/குதிரை/தங்கம், வெள்ளை ஆடை, தெளிந்த நீர், கனிவரும் மரங்கள், மாசற்ற வானம் காணுதல் செழிப்பு நிமித்தங்கள்; நிமித்தம் விதிவாதம் அல்ல, தர்மச் சீர்திருத்தத்திற்கான தூண்டுகோல் என இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 229
Chapter 229 — शकुनानि (Śakuna: Omens)
இந்த அத்தியாயம் கனவு-அத்தியாயத்திற்குப் பின் உடனே ‘சகுனம்’ (பொது முன்னறிவுறுத்தல்கள்/எதிர்ப்படும் குறிகள்) பற்றி பேசுகிறது; அரசதர்மம் மற்றும் இல்லத் தீர்மானங்களில் பயன்படும் குறிகளைப் பட்டியலிடுகிறது. புஷ்கரர் அசுபக் காட்சிகள்/பொருட்கள்/மக்கள் எனக் கூறுகிறார்—கரிக்கட்டி, சேறு, தோல்-முடி போன்ற அசுத்தப் பொருட்கள், சில தாழ்த்தப்பட்ட/அசுத்தமாகக் கருதப்பட்டோர், உடைந்த பாத்திரங்கள், மண்டை-எலும்புகள்—மேலும் இசை ஒத்திசையாத வாத்தியங்கள், கடுஞ்சத்தக் கோலாகலம் போன்ற அசுப ஒலி-சகுனங்கள். திசை மற்றும் நிலைமையைப் பொறுத்து ‘வா’ ‘போ’ போன்ற சொற்கள், முன்னால் அல்லது பின்னால் உள்ளவரிடம் சொல்லும்போது ஏற்படும் சுப-அசுப வேறுபாடு, ‘எங்கே போகிறாய்? நில், போகாதே’ போன்ற மரணச் சுட்டுவாக்கியங்களும் கூறப்படுகின்றன. வண்டி தடுமாறுதல், ஆயுதம் உடைதல், தலையில் அடிபடுதல், பொருத்துகள் சிதறி விழுதல் ஆகியனவும் தீய குறிகள். தர்மப் பரிகாரமாக ஹரி (விஷ்ணு) வழிபாடு-ஸ்தோத்திரம் செய்து அசுபத்தை நீக்கி, பின்னர் இரண்டாம் உறுதிப்படுத்தும் குறியைப் பார்த்து, எதிர்மறை/நிவாரணச் செயல் செய்து நுழைய வேண்டும் என விதிக்கிறது. இறுதியில் வெள்ளைப் பொருட்கள், மலர்கள், நிறைகுடம், பசு, அக்னி, பொன்-வெள்ளி-ரத்தினங்கள், நெய்-தயிர்-பால், சங்கம், கரும்பு, சுபவாக்கு, பக்திப் பாடல் ஆகியவை சுப சகுனங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.
Adhyaya 230
Chapter 230: शकुनानि (Śakunāni) — Omens
இந்த அதிகாரத்தில் புஷ்கரர் சகுனங்களை (ஓமன்கள்) ஒழுங்குபடுத்தி விளக்குகிறார்—நின்றிருக்கும் போது, பயணம் புறப்படும் போது, கேள்வி கேட்கும் போது சகுனங்களால் பலன் அறிதல், மேலும் நாடு–நகரங்களின் விளைவுகளை முன்னறிதல். சகுனங்கள் இரண்டு வகை: தீப்த/உக்கிரம் மற்றும் சாந்தம்; தீப்தம் பாவம்/அநிஷ்ட பலன் தரும், சாந்தம் சுப பலன் தரும் என்கிறது. காலம், திசை, இடம், கரணம் (ஜோதிடக் காரணி), ஒலி/அழைப்பு, இன/வகை—இந்த ஆறு வேறுபாடுகளால் பொருள் காண வேண்டும்; முன்னிருப்பவைகளுக்கு அதிக வலிமை. திசை–இடம்–நடத்தை–ஒலி–உணவு முதலியவற்றில் தீப்த லக்ஷணங்கள் கூறி, கிராம, காடு, இரவுச்சர, பகல்ச் சர, இருவகைச் சர உயிரினங்களின் பட்டியலும் தரப்படுகிறது. படை நகர்வில் முன்/பின் அமைப்பு, வலம்/இடம் நிலை, புறப்பாட்டில் சந்திக்கும் அறிகுறிகள், எல்லைக்குள்/எல்லைக்கு வெளியே கேட்கும் குரல்கள் மற்றும் அவற்றின் எண்ணிக்கையின்படி பலன் போன்ற விதிகள் கூறப்படுகின்றன. ஆண்டின் முதல் சாரங்க தரிசனம் ஆண்டு முழுதற்கான பலனைச் சுட்டும் எனச் சிறப்பாகக் கூறி, அரசநீதியில் மூடநம்பிக்கை அல்ல; ஒழுங்கான விளக்கமே ஆதாரம் என வலியுறுத்துகிறது।
Adhyaya 231
Chapter 231 — शकुनानि (Śakunāni) | Omens in Governance, Travel, and War
இந்த அதிகாரம் சகுன-சாஸ்திரத்தை ராஜதர்மம், நீதிசாஸ்திரத்துடன் இணைத்து, அரசர், சேனாதிபதி, பயணிகள் ஆகியோருக்கு அறிகுறிகள் செயற்படுத்தக்கூடிய ‘தகவல்’ என விளக்குகிறது. தொடக்கத்தில் காகச் சகுனங்கள் முற்றுகை, நகரக் கைப்பற்றல் போன்ற போர்நடவடிக்கைகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன; பின்னர் முகாம்/பயணத்தில் இடது-வலது நிலை, முன்னால் வந்து நிற்றல், குரல்/காகா ஒலி வேறுபாடுகள் மூலம் சுப-அசுபம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. வாசலருகே ‘காகம் போல’ சந்தேகமான அசைவு தீவைத்தல் அல்லது ஏமாற்றத்தின் குறியென சமூக எச்சரிக்கையாகக் கூறி, அடையாளச் சின்னங்கள், சொத்து லாப-நஷ்டம் போன்றவற்றை சாட்சியமாகக் கையாளும் முறையும் இடம் பெறுகிறது. தொடர்ந்து நாய்களின் குரைத்தல், ஊளையிடல், மணந்து இடது-வலமாகச் செல்லுதல் போன்ற சகுனங்கள், உடல்-நடத்தைச் சுட்டிகள்—நடுக்கம், இரத்தப்போக்கு, உறக்கம்/கனவு அறிகுறிகள்—விவரிக்கப்படுகின்றன. காளை, குதிரை, யானை (மதநிலை, இணைவு, கன்றுபோட்ட பிந்தைய நிலை) ஆகியவற்றின் அறிகுறிகள் அரசின் விதியைச் சுட்டுகின்றன. போர்/பயண முடிவுகள் திசை, காற்று, கிரகநிலை, குடை விழுதல் போன்ற இடையூறுகளுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் மகிழ்ச்சியான படை, சுப கிரக இயக்கம் வெற்றிக்குறி; சடலமுண்ணும் பறவைகள், காகங்கள் வீரர்களை மூழ்கடித்தல் நாட்டழிவின் அபசகுனம் எனக் கூறி, சகுனவாசிப்பை தர்மமிக்க அரசியல் நுண்ணறிவில் பதிக்கிறது।
Adhyaya 232
Yātrā-Maṇḍala-Cintā and Rājya-Rakṣaṇa: Auspicious Travel Rules and the Twelve-King Mandala
இந்த அதிகாரம் அரசயாத்திரை (யாத்திரை) யை ராஜதர்மத்துடன் இணைத்து, அரசனும் படையும் நகர்வது தர்மச் செயல் எனக் கூறி ஜோதிடத் தீர்மானமும் சகுனப் பரிசோதனையும் அவசியம் என விளக்குகிறது. கிரகத் தளர்ச்சி, எதிர்மறை இயக்கம், பீடை, பகை ராசிகள், அசுப யோகங்கள் (வைத்ருதி, வ்யதீபாத), கரணத் தோஷம், நக்ஷத்திர அபாயங்கள் (ஜன்ம, கண்டு), ரிக்தா திதிகள் ஆகியவற்றில் பயணம் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என பட்டியலிடுகிறது. திசை ஒழுங்கு வட–கிழக்கு, மேற்கு–தெற்கு என்ற ஜோடி ஆதரவு, நக்ஷத்திரம்–திசை பொருத்தம், மேலும் வார/கிரகத்திற்கேற்ப நிழல் அளவு (க்னோமோனிக்) கணக்குகள் மூலம் அமைக்கப்பட்டு, அரசநீதியில் ஜோதிட சாஸ்திர இணைப்பு காட்டப்படுகிறது. சுப அறிகுறிகள் இருந்தால் அரசன் ஹரியை நினைந்து வெற்றிக்காகப் புறப்படுகிறான்; பின்னர் மாநிலப் பாதுகாப்பில் சப்தாங்கக் கோட்பாடும் மண்டல நிதியும் கூறப்படுகின்றன. பன்னிரண்டு அரசர் மண்டலம், பகைவரின் வகைகள், பின்புற அச்சுறுத்தல் பார்ஷ்ணிக்ராஹ, ஆக்ரந்த–ஆசார போன்ற யுத்தநிலைகள், தண்டமும் அனுக்ரஹமும் சமமாக வழங்கும் வல்ல அரசன் என்ற आदர்ஷம் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் தர்மவெற்றி நெறி—பகையல்லாதவர்களை அச்சுறுத்தாமல் வலிமை வளர்த்தல், மக்கள் நம்பிக்கையை காக்குதல், நீதியான வெற்றியால் விசுவாசம் பெறுதல்—என்று முடிகிறது.
Adhyaya 233
Chapter 233 — Ṣāḍguṇya (The Six Measures of Royal Policy) and Foreign Daṇḍa
இந்த அதிகாரத்தில் உள்தண்டத்திலிருந்து வெளிநாட்டு அரசியல் நோக்கி மாறி, புஷ்கரர் வெளிப்புற எதிரிகளை அடக்கும் முறைகளையும், அரசநீதியின் ‘ஷாட்குண்ய’ம் எனும் ஆறு நிலைப்பாடுகளையும் வரையறைக்கிறார். தண்டம் வெளிப்படை மற்றும் மறைமுறை என இருவகை; கொள்ளை, கிராமம்‑பயிர் அழிப்பு, தீவைத்தல், விஷப் பயன்பாடு, குறிவைத்து கொலை, பழிச்சொல்/அவதூறு, நீர் மாசுபடுத்தல் போன்ற செயல்களால் எதிரியின் ஆதரவை துண்டிக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறது. போரால் பயன் இல்லாதபோது அல்லது வளங்கள் சிதையும் போது ‘உபேக்ஷா’ (திட்டமிட்ட விலகல்) ஒரு கணக்கிட்ட நிலை என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் மாயோபாயங்கள்—செயற்கை சகுனங்கள், சகுனங்களை மாற்றிப் பயன்படுத்துதல் (உல்கை போன்ற தீயந்திரங்கள்), பிரச்சாரம், போர்க்குரல்கள், ‘இந்திரஜால’ போர்மாயை—எதிரியின் மனோபலத்தை குலைத்து தன் பக்கத்தை உறுதிப்படுத்தும் நோக்கில் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் சந்து, விக்ரஹ, யான, ஆசன, த்வைதீபாவ, சம்ஶ்ரய/சம்ஶய எனும் ஆறு உபாயங்கள் தொகுக்கப்பட்டு, சமமானவர் அல்லது வலிமையானவருடன் கூட்டணி, மேலும் சூழ்நிலைக்கேற்ப எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும், எப்போது படையெடுக்க வேண்டும், எப்போது இரட்டைநிலை கொள்ள வேண்டும், எப்போது மேலான சக்தியின் அடைக்கலம் நாட வேண்டும் என்பதற்கான விதிகள் தரப்படுகின்றன।
Adhyaya 234
Prātyahika-Rāja-Karma (Daily Duties of a King)
இந்த அதிகாரம் அரசனின் தினசரி கடமைகளைக் குறித்த आदர்ஷ ஒழுங்கை விளக்குகிறது. அரசன் விடியற்காலத்திற்கு முன் எழுந்து, வாத்திய ஒலிகளுக்கிடையில் மறைந்தோ வேடமிட்டோ உள்ளவர்களைச் சோதித்து, பின்னர் வரவு-செலவு கணக்கை ஆய்ந்து ஆட்சியை நிதி பொறுப்புடன் தொடங்குகிறான். சுத்திகரிப்பு, நீராடல் முடிந்த பின் சந்த்யா, ஜபம், வாசுதேவ வழிபாடு, ஹோமம், பித்ரு தர்ப்பணம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்கிறான்; இதனால் அரச அதிகாரம் யாக-தான தர்மத்தில் நிலைபெறுகிறது. பின்னர் வைத்தியர் கூறிய மருந்தை உட்கொண்டு, குருவின் ஆசீர்வாதம் பெற்று, சபையில் பிராமணர், அமைச்சர்கள், தலைவர்களைச் சந்தித்து முன்னுதாரணமும் ஆலோசனையும் கொண்டு வழக்குகளைத் தீர்க்கிறான். மந்திர ரக்ஷை மீது வலியுறுத்தல்—தனியாகவும் மிக வெளிப்படையாகவும் நடக்காமல், முகபாவம்/சைகை (ஆகார-ஈங்கித) மூலம் ரகசியம் கசிவதை உணர வேண்டும். நாளில் படை ஆய்வு, வாகன-ஆயுதப் பயிற்சி, உணவு பாதுகாப்பு; மாலையில் மீண்டும் சந்த்யா, ஆலோசனை, உளவாளர்கள் நியமனம், அந்தப்புரத்திலும் பாதுகாக்கப்பட்ட நடமாட்டம்—தர்மம் வழிநடத்தும் இடையறாத விழிப்பே அரசதர்மம் என காட்டப்படுகிறது।
Adhyaya 235
Raṇadīkṣā (War-Consecration) — Agni Purāṇa Adhyāya 235
இந்த அத்தியாயம் ஏழு நாட்களுக்குள் படையெடுப்பைத் தொடங்க அரசன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ‘ரணதீக்ஷா’ முறையைத் தொடர்ச்சியாக விளக்குகிறது; போரை தர்மச் செயல் எனக் கருதி சுத்தி, தெய்வ அனுசரணம், நீதிநெறி அவசியம் என்கிறது. முதலில் விஷ்ணு-சிவ-கணேச வழிபாடு; பின்னர் நாள்தோறும் திக்பாலர்கள், ருத்ரர்கள், கிரகங்கள், அச்வினிகள் ஆகியோருக்குச் சாந்தி, வழியில் சந்திக்கும் தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணம், இரவில் பூதாதிகளுக்குப் பலி/நிவேதனம். மந்திரமயமான கனவு-விதியால் நன்மை-தீமை அறிகுறிகள் பார்க்கப்படுகின்றன; ஆறாம் நாள் விஜயஸ்நானம், அபிஷேகம்; ஏழாம் நாள் திரிவிக்ரம வழிபாடு, ஆயுத-வாகனங்களுக்கு நீராஜனச் சடங்கு, ரட்சாபாடங்கள் செய்து அரசன் யானை, ரதம், குதிரை, இழுப்புப் பிராணிகள் மீது ஏறும்போது பின்னோக்கிப் பார்க்கக் கூடாது. இரண்டாம் பகுதியில் தனுர்வேதமும் ராஜநீதியும்: கபடத் தந்திரங்கள், வியூக வகைகள் (விலங்கு/அங்க வடிவம், பொருள் வடிவம்), கருட, மகர, சக்கர, ச்யேன, அர்த்தசந்திர, வஜ்ர, சகட, மண்டல, சர்வதோபத்ர, சூசி போன்ற அமைப்புகள், ஐந்துவகை சேனைப் பிரிவுகள். வழங்கல் பாதை சிதைந்தால் கேடு, அரசன் தானே நேரில் போரிட வேண்டாமை, வரிசை இடைவெளி, உடைப்புத் தந்திரம், கேடயதாரி-வில்லாளர்-ரதிகர் பங்குகள், நிலத்திற்கேற்ற படைநியமனம், மனோபல ஊக்கங்கள், வீரமரணத்தின் தர்மத் தத்துவம் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் கட்டுப்பாடுகள்: ஓடுபவர், ஆயுதமற்றவர், அசைவிலி/அசைனிகர், சரணடைந்தவர் ஆகியோரைக் கொல்லாதல்; பெண்களைப் பாதுகாத்தல்; வெற்றிக்குப் பின் உள்ளூர் வழக்கங்களை மதித்தல்; கொள்ளையை நியாயமாகப் பகிர்தல்; வீரர்களின் குடும்பங்களை காத்தல்—இவ்வரணதீக்ஷை தர்மமுள்ள அரசனுக்கு வெற்றியை உறுதி செய்கிறது।
Adhyaya 236
Adhyaya 236 — श्रीस्तोत्रम् (Śrī-stotra) / Hymn to Śrī (Lakṣmī) for Royal Stability and Victory
இந்த அதிகாரத்தில் முந்தைய பகுதியின் வேறுபட்ட கொலோபோன்கள் குறித்து குறிப்பிட்டு, ராஜதர்மத்தில் பக்தியின் பயன்பாடு விளக்கப்படுகிறது. புஷ்கரர் கூறுவது: ராஜ்யலட்சுமியின் நிலைத்தன்மைக்கும் வெற்றிக்கும், இந்திரன் ஒருகாலத்தில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யைத் துதித்த ஸ்ரீஸ்தோத்ரத்தை அரசன் ஜபிக்க வேண்டும். இந்திரஸ்தோத்ரத்தில் லக்ஷ்மி உலகமாதா, விஷ்ணுவின் பிரியமற்ற சக்தி, மங்களம்-செல்வம் மற்றும் நாகரிகத்தைத் தாங்கும் ஆதாரம் எனப் போற்றப்படுகிறாள்; அவள் வெறும் செல்வமல்ல, ஆள்வழியின் தூண்களான ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தா, தண்டநீதி ஆகிய வித்யைகளின் உருவமே என்றும் கூறி அரசியல் ஒழுங்கை தெய்வீக சக்தியுடன் இணைக்கிறது. ஸ்ரீ விலகினால் உலகங்கள் சிதையும், குண-தர்மங்கள் குலையும்; அவள் கடாட்சம் இருந்தால் தகுதியற்றவர்களுக்கும் குணம், குலமரியாதை, வெற்றி கிடைக்கும் என நெறி-அரசியல் காரணத்தொடர்பு போதிக்கப்படுகிறது. முடிவில் இந்த ஸ்தோத்ரத்தின் பாராயணம்-கேள்வி மூலம் போகமும் மோட்சமும் கிடைக்கும்; ஸ்ரீபதி இந்திரனுக்கு நிலையான ராஜ்யமும் போர்வெற்றியும் வரமாக அளித்தார் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Adhyaya 237
Chapter 237 — Rāma’s Teaching on Nīti (रामोक्तनीतिः)
பகவான் அக்னி, இலக்குமணனுக்கு ராமன் உரைத்த நீதியை எடுத்துரைக்கிறார்—வெற்றியை நோக்கியதாயினும் தர்மம் குன்றாத நடத்தை. ராஜதர்மம் சாஸ்திரநிஷ்டமும், சுயகட்டுப்பாட்டை அடிப்படையாக்கொண்ட செயல்முறை அறிவியலுமாக விளக்கப்படுகிறது. அரசனின் நான்கு பொருள்-நெறிக் கடமைகள்: தர்மப்படி செல்வம் ஈட்டல், அதை வளர்த்தல், காத்தல், தகுதியானவர்களுக்கு முறையாக வழங்கல். ஆட்சி நயம் (நய) என்பதின் அடித்தளம் விநயம்—சாஸ்திர நிச்சயத்தால் பிறக்கும் இந்திரியஜயம். புத்தி, நிலைத்தன்மை, திறமை, முயற்சி, விடாமுயற்சி, வாக்குத் திறன், தானம், பேரிடர் தாங்கும் ஆற்றல் போன்ற அரசகுணங்களும்; தூய்மை, நட்பு, உண்மை, நன்றியுணர்வு, சமநிலை போன்ற செழிப்பளிக்கும் பண்புகளும் கூறப்படுகின்றன. பொருள்-வனத்தில் அலைக்கும் ‘இந்திரிய யானை’ என்ற உவமையால், அறிவை அங்குசமாகக் கொண்டு கட்டுப்பாடு செய்ய வேண்டும் என்றும், காமம், கோபம், பேராசை, மகிழ்ச்சி மயக்கம், அகம்பாவம், மதம் ஆகிய ஆறு உள்பகைவர்களை விட்டு விட வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்துகிறது. ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தா, தண்டநீதி என்ற நான்கு சாஸ்திரங்களின் துறைகள்—நலம், தர்மம், லாப-நஷ்டம், நியாய-அநியாயக் கொள்கை—எனத் தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றன. பொதுத் தர்மம்: அஹிம்சை, உண்மை-மென்மையான பேச்சு, தூய்மை, கருணை, பொறுமை; அரசன் பலவீனரை காக்க வேண்டும், ஒடுக்குமுறையைத் தவிர்க்க வேண்டும், பகைவரிடமும் இனிய சொல் பேச வேண்டும், குரு-மூத்தோரை மதிக்க வேண்டும், விசுவாச நட்பை வளர்க்க வேண்டும், அகந்தையில்லா தானம் செய்ய வேண்டும், எப்போதும் ஒழுங்கும் உரியதுமாக நடக்க வேண்டும்—இதுவே மகாத்மாவின் அடையாளம்।
Adhyaya 238
Chapter 238 — राजधर्माः (Rājadharmāḥ) | Duties of Kings
இந்த அதிகாரத்தில் ராமர், அக்னிபுராணத்தின் நீதிசாஸ்திரப் போக்கில் அரசதர்மத்தைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறார். அரசின் சப்தாங்கக் கோட்பாடு—ஸ்வாமி (அரசன்), அமாத்யர் (அமைச்சர்), ராஷ்ட்ரம் (நாடு/மக்கள்), துர்கம், கோசம், பலம் (படை), ஸுஹ்ருத் (நண்பன்/கூட்டணி)—எனும் அங்கங்கள் ஒன்றுக்கொன்று துணை நிற்பதாக கூறப்படுகிறது. பின்னர் அரசன்-அமைச்சரின் நற்குணங்கள்—சத்தியம், மூத்தோர் சேவை, நன்றியுணர்வு, அறிவு, தூய்மை, விசுவாசம், தொலைநோக்கு—மற்றும் பேராசை, பாசாங்கு, நிலையின்மை போன்ற குற்றங்களைத் தவிர்தல், மந்திர-குப்தி, சந்தி-விக்ரஹ (கூட்டணி-பகை) நிபுணத்துவம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. வளமான நாட்டின் இலக்கணங்கள், நகர நிறுவல் அளவுகோல்கள், கோட்டைகளின் வகைகள்-விநியோகம், தர்மமான கோச வளர்ச்சி, படை ஒழுக்கம் மற்றும் தண்டனை அமைப்பு விவரிக்கப்படுகிறது. நண்பர் தேர்வு, நட்பு உருவாக்கம்—அணுகுதல், இனிய-தெளிவான பேச்சு, மரியாதையுடன் பரிசளித்தல்—எனும் மூவழி முறையுடன், பணியாளரின் நடத்தை, அதிகாரி நியமனம், வருவாய் முறைகள், மக்களின் அச்சக் காரணங்கள், தன்னையும் நாட்டையும் காக்க அரசன் விழிப்புடன் இருப்பது கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 239
Ṣāḍguṇya — The Six Measures of Foreign Policy (with Rāja-maṇḍala Theory)
இந்த அதிகாரத்தில் ராமர், அரசின் நிலைபேறு மற்றும் விரிவுக்கான ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அறிவியலாக நीतியை விளக்குகிறார்; அதன் அடித்தளம் ராஜமண்டலத்தைத் துல்லியமாக அறிதல். விஜிகீஷு அரசனைச் சுற்றியுள்ள பன்னிரண்டு வகை அரசவட்டம்—அரி (பகைவர்), மித்ர (நண்பன்), அவர்களின் தொடர்ச்சியான நண்பர்கள், மேலும் பார்ஷ்ணிக்ராஹ (பின்புற அச்சுறுத்தல்) மற்றும் ஆக்ரந்த (உபத்திரவம் செய்பவன்) போன்ற நிலைப்பாட்டுச் சக்திகள்—என்று கூறப்படுகிறது. மத்யம அரசன் (பகைவர்–விஜிகீஷு இடைப்பட்டவன்) மற்றும் உதாசீனன் (வெளிப்புற, பெரும்பாலும் வலிமையான நடுநிலை சக்தி) ஆகியோரின் பங்கு விளக்கி, ஒன்றுபட்டவரை ஆதரித்து, பிளவுபட்டவரை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறது. சந்தி, விக்ரஹ, யான, ஆசன முதலான உபாயங்கள், அவற்றின் துணைவகைகள், நம்பகமற்றவர்களுடன் கூட்டணி செய்யக் கூடாத காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. போருக்கு முன் உடனடி–எதிர்கால பலன்களை மதிப்பிடுதல், பகையின் வேர்களை அறிதல், த்வைதீபாவம், தேவைப்பட்டால் வலிமையான சக்தியுடன் சார்பு அமைத்தல் ஆகியவை வலியுறுத்தப்படுகின்றன. இறுதியில் தாங்க முடியாத நிலை வந்தால் உயர்ந்த, தர்மமிக்க பாதுகாவலரிடம் சரணடைந்து விசுவாசமாக நடப்பது—அரசியல் யதார்த்தத்தையும் தர்மக் கட்டுப்பாட்டையும் இணைப்பதாக முடிகிறது।
Adhyaya 240
Mantra-śakti, Dūta-Carā (Envoys & Spies), Vyasana (Calamities), and the Sapta-Upāya of Nīti
இந்த அதிகாரத்தில் ராமர், தனிப்பட்ட வீரத்தைவிட ‘மந்திர-சக்தி’ (தந்திர ஆலோசனை) மேலானது என வலியுறுத்தி, ஆட்சியை விவேகத்தின் பயன்பாட்டு அறிவியலாக நிறுவுகிறார். அறிவு என்பது அறிதல், உறுதிப்படுத்தல், சந்தேகநீக்கம், மீதமுள்ள தீர்மானம் என வரையறுக்கப்படுகிறது; ‘மந்திரம்’ என்பது ஐந்தங்க ஆலோசனை—நண்பர்/கூட்டாளிகள், வழிமுறைகள், இடம்-கால மதிப்பீடு, பேரிடரில் எதிர்நடவடிக்கை—என கூறப்படுகிறது; வெற்றியின் குறிகள் மனத் தெளிவு, நம்பிக்கை, செயல் திறன், துணை செழிப்பு. மதம், அலட்சியம், காமம், கவனமற்ற பேச்சு ஆலோசனையை அழிக்கும் என எச்சரிக்கிறது. பின்னர் சிறந்த தூதரின் பண்புகள், தூதர்களின் மூன்று நிலைகள், பகைநாட்டில் நுழைவு ஒழுங்கு, பகைவரின் நோக்கத்தை அறியும் முறைகள் விளக்கப்படுகின்றன. உளவியல் நெறியில் வெளிப்படை முகவர்கள் மற்றும் தொழில் வேடமிட்டு இயங்கும் மறை உளவாளர்கள் கூறப்படுகின்றனர். ‘வ்யசனம்’ (பேரிடர்) தெய்வீகமும் மனிதமும் என வகைப்படுத்தி, சாந்தி மற்றும் கொள்கைத் தீர்வுகள் தரப்படுகின்றன; அரசின் மையக் கவலைகள்—வரவு-செலவு, தண்டநீதி, பகைத் தடுப்பு, பேரிடர் மீட்பு, அரசன்-நாடு பாதுகாப்பு. அமைச்சர்கள், களஞ்சியம், கோட்டைகள், அரசனின் அடிமைத்தனங்கள்/ஆட்சித் தீமைகள் ஆகிய தோல்விகள் சுட்டி, படைவீட்டு பாதுகாப்பு கூறி, இறுதியில் ஏழு உபாயங்கள்—சாம, தான, பேத, தண்ட, உபேக்ஷா, இந்திரஜாலம், மாயை—அவற்றின் வகைகள், தர்ம எல்லைகள், பிராமணர்களிடம் கட்டுப்பாடு, பகைவரை மனச்சோர்வடையச் செய்ய மாயையின் தந்திரப் பயன்பாடு ஆகியவற்றுடன் நிறைவு பெறுகிறது.
Adhyaya 241
Rājanīti (Statecraft): Ṣaḍvidha-bala, Vyūha-vidhāna, and Strategic Warfare
இந்த அதிகாரம் ராஜநீதி பகுதியைத் தொடங்குகிறது. மந்திரம் (ஆலோசனை), கோசம் (கருவூலம்) மற்றும் சதுரங்க சேனை ஆகியவற்றின் ஒழுங்கான ஒருமைப்பாட்டால் அரசபலம் வரையறுக்கப்படுகிறது. ராமர் கூறுவது: போர் தெய்வ வழிபாட்டுடன் தொடங்க வேண்டும்; மேலும் ஷட்வித பலத்தின் அறிவு வேண்டும்—நிலைப்படை, அழைக்கப்பட்ட படைகள், நட்புப் படை, துரோகிகள்/பகைத் தத்துவங்கள், மற்றும் வன/ஆடவிக-குடியினர் படைகள்—இவற்றின் முக்கியத்துவமும் பலவீனமும் வரிசையாக ஆராயப்பட வேண்டும். ஆபத்தான நிலப்பரப்பில் தளபதிகளின் இயக்கம், அரசர் இல்லமும் கருவூலமும் பாதுகாப்பது, மற்றும் குதிரை–ரதம்–யானை–வனப்படை என அடுக்கான பக்கவியூகம் அமைத்தல் கூறப்படுகிறது. மகர, ஷ்யேன, சூசி, வீரவக்த்ரா, சகட, வஜ்ர, சர்வதோபத்ர போன்ற வியூகங்கள் விளக்கப்பட்டு, எப்போது வெளிப்படைப் போர், எப்போது மறை/ஏமாற்றுப் போர்—காலம், இடம், சோர்வு, வழங்கல் அழுத்தம், மனப் பலவீனம் ஆகியவற்றைப் பார்த்து—நியமிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அலகு-அளவுகள், வியூக அங்கங்கள் (உரஸ், கக்ஷா, பக்ஷ, மத்ய, ப்ருஷ்ட, பிரதிக்ரஹ) மற்றும் தண்ட/மண்டல/போக அமைப்புகளின் வகைப்பாடு தரப்பட்டு, போர்கலை தர்மசாஸ்திரமாக—ஒழுங்குடன் வெற்றி, பாதுகாப்பு, தெளிவு பெற—நிறுவப்படுகிறது.
Adhyaya 242
Chapter 242 — पुरुषलक्षणं (Purusha-Lakshana): Marks of a Man (Physiognomy)
முன்னர் வியூக அமைப்புகள் (போரணிகள்) பற்றிய பகுதி முடிந்த பின், இவ்வத்யாயம் வெளிப்புறத் தந்திரத்திலிருந்து விலகி, அரசன் மனிதரை அவர்களின் உடல்-லட்சணங்களால் எவ்வாறு மதிப்பிட வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. அக்னி இதை மரபுச் சாஸ்திரமாக அறிமுகப்படுத்துகிறார்—சமுத்ரர் கர்கருக்கு போதித்த ‘சாமுத்ரிக’ அறிவு; இது ஆண்-பெண் இருவருக்கும் சுப-அசுப குறிகளை கூறுகிறது. உடல் சமச்சீர், ‘நான்கு வகை சமம்’, ந்யக்ரோத-பரிமண்டல அளவு (கை விரிப்பு = உயரம்) போன்ற அளவுக் கோட்பாடுகள், அங்குலம்–கிஷ்கு அளவீடுகள், மார்பு முதலிய பகுதிகளின் கோடுகள், தாமரை போன்ற அம்சங்கள், ஜோடி உறுப்புகளின் ஒத்திசைவு ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. தயை, பொறுமை, தூய்மை, தானம், வீரியம் போன்ற நெறி குணங்கள் உடல் மதிப்பீட்டுடன் இணைக்கப்பட்டு, ராஜதர்மத்தில் உருவத்துடன் குணவிவேகம் அவசியம் என உணர்த்தப்படுகிறது. உலர்ச்சி, வெளிப்படும் நரம்புகள், துர்நாற்றம் அசுபம்; இனிய பேச்சு, யானை போன்ற நடை சுபம்—ஆட்சி, தேர்வு, ஆலோசனைக்கான நிதிசாஸ்திரப் பயன்பாட்டு கருவியாக இது காட்டப்படுகிறது.
Adhyaya 243
Chapter 243 — Strī-lakṣaṇa (Characteristics of a Woman)
முன்னைய புருஷ-லக்ஷண விவாதத்தை முடித்து, இவ்வத்யாயம் சமுத்திரரின் உரையாக ஸ்த்ரீ-லக்ஷணத்தை நீதி-சாஸ்திரமும் லக்ஷண-சாஸ்திரமும் சார்ந்த வழிகாட்டியாகத் தொடங்குகிறது; எதிர்காலப் பெண்ணின் சுபத்துவத்தை மதிப்பிடுவதே நோக்கம். அழகிய அங்கங்கள், அளவான நயமான நடை, நன்றாக அமைந்த பாதங்களும் ஸ்தனங்களும், வலம்சுழியும் நாபி போன்ற சுப உடற்குறிகள் கூறப்படுகின்றன. மேலும் கரடுமுரடுத் தன்மை, அளவின்மை, சண்டைபிடிக்கும் இயல்பு, பேராசை, கடுஞ்சொல், சில பெயர்-தொடர்பான குறியீடுகள் ஆகியவை அசுபம் எனத் தவிர்க்கச் சொல்லப்படுகிறது; சமூக ஒற்றுமை தர்மக் கோலாகக் கருதப்படுகிறது. வெளிப்புற அழகை விட குணமும் நல்லொழுக்கமும் உயர்ந்தவை—சிறந்த வெளிக்குறிகள் இல்லாவிட்டாலும் உயர்ந்த நடத்தை ‘சுபம்’ அளிக்கும் என வலியுறுத்துகிறது. இறுதியில் கையில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட குறியை அபம்ருத்யு-நிவாரணமும் நீண்ட ஆயுளின் சுட்டியும் எனக் கூறி, ராஜதர்ம சமூக ஒழுங்கில் உடற்குறி நம்பிக்கையுடன் இணைக்கிறது.
Adhyaya 244
Chapter 244 — चामरादिलक्षणम् / आयुधलक्षणादि (Characteristics of the Fly-whisk and Related Royal Emblems; Weapon Characteristics)
அக்னிதேவர் சமூகக் கவனிப்பிலிருந்து அரசவைக் கட்டுப்பாடுகளுக்குச் செல்கிறார். சாமரம், குடை (சத்திரம்) ஆகிய அரசச் சின்னங்களின் சுபலக்ஷணங்கள் சட்டபூர்வ அரசாதிக்கத்தையும் நுட்பமான அரண்மனை ஒழுங்கையும் குறிக்கின்றன. பின்னர் தனுர்வேதப் பாணியில் தொழில்நுட்ப விவரங்கள்—தண்டு/மூட்டு எண்ணிக்கை, ஆசனம்-சிம்மாசன அளவுகள், வில் அமைப்பின் விதிகள் (பொருட்கள், விகிதங்கள், தவிர்க்க வேண்டிய குறைகள், நாண் கட்டுதல், கொம்புத் துனி வடிவமைத்தல்)—விரிவாக கூறப்படுகின்றன. அரச ஊர்வலங்களிலும் அபிஷேகங்களிலும் வில்-அம்புகளுக்கு பூஜை செய்து ஆயுதங்கள் பயன்பாட்டுக்கே அல்ல, புனிதப்படுத்தப்பட வேண்டியவை என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் பிரம்மாவின் யாகத்தைத் தடுத்த இரும்புத் தெய்வீக அசுரன், விஷ்ணுவின் நந்தக வாள் தோற்றம், கொல்லப்பட்ட உடல்கள் இரும்பாக மாறுதல் என்ற புராணக் காரணக்கதை உலோகவியல் மற்றும் ஆயுத அதிகாரத்திற்கு தெய்வ அடித்தளத்தை அளிக்கிறது. இறுதியில் வாள் சோதனை விதிகள்—நீள வகைகள், இனிய ஒலி, பிளேடு வடிவ இலக்கணங்கள்—மற்றும் தூய்மை/ஒழுக்கத் தடைங்கள் (இரவில் பிரதிபலிப்பு பார்க்கவும் விலைப் பேச்சும் தவிர்க்க) கூறி, நெறி, சகுனம், அரசியல் ஒரே கையேடாக இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 245
Chapter 245 — रत्नपरीक्षा (Examination of Gems)
இந்த அதிகாரத்தில் பகவான் அக்னி அரசர்களுக்கான ரத்னபரீக்ஷை (மணிப்பரிசோதனை) பாடத்திட்டத்தை உரைக்கிறார்; ஆபரணம் அரசாட்சியின் சின்னமும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பொருட்பண்பாடும் ஆகும். வைரம், மரகதம், மாணிக்கம், முத்து, நீலம், வைடூரியம் (கேட்ஸ்-ஐ), சந்திரகாந்தம், சூரியகாந்தம், ஸ்படிகம் மற்றும் பல பெயருடைய கற்கள், உயிரியல்/கனிமப் பொருட்கள் பட்டியலிடப்பட்டு, அரசவையில் மதிப்பீடு, தேர்வு, கொள்முதல்-சேகரிப்புக்கு உதவும் கையேடாக அமைகிறது. மணிகளின் அடிப்படை அளவுகோல்கள்—உள்ளொளி, தெளிவு, தூய்மை, நன்றாக அமைந்த வடிவு; குறிப்பாக தங்கத்தில் பதித்த மணிகளுக்கு. வைரத்தில் குறைபாடுள்ள (ஒளியற்ற, கலங்கிய, பிளந்த, கரகரப்பான அல்லது ‘சீரமைக்கக்கூடிய’ மட்டும்) கல்லை அணிவது கடுமையாகத் தடை; சிறந்த வைரம் அறுகோணமாக, வானவில் போன்ற நிறமுடன், சூரியஒளிபோல் பிரகாசமாக, தூயதும் ‘அபேத்யம்’ எனவும் கூறப்படுகிறது; மரகதத் துளிப்புள்ளி, கிளி இறகுப் பளபளப்பு போன்றவை காட்சி அளவுகோல்கள். முத்துகளுக்கும் தோற்றவகைகள் (சிப்பி, சங்கம், தந்தம், மீன், மேகம்) கூறி, உருண்டைத் தன்மை, ஒளி, தெளிவு, அளவு ஆகியவை நற்குணங்கள் எனவும், அவை அழகு, சகுனம், அரச நியாயத்துடன் தொடர்புடையவை எனவும் விளக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 246
Chapter 246 — वास्तुलक्षणम् (Characteristics of Building-sites / Vāstu)
இந்த அதிகாரத்தில் பகவான் அக்னி அரசாயுத‑செல்வ விவரத்திலிருந்து விலகி, வாஸ்து‑சாஸ்திரம் மூலம் இடத்தின் ஆட்சி மற்றும் குடியிருப்பு தர்மத்தை விளக்குகிறார். வர்ணத்திற்கேற்ற நில நிறங்கள் (வெள்ளை/சிவப்பு/மஞ்சள்/கருப்பு) மற்றும் மணம்‑சுவை போன்ற உணர்வுப் பரிசோதனைகளால் நிலத் தேர்வை நோய்நிதானம் போல கூறுகிறார். பின்னர் குசை முதலியவற்றால் பூஜை, பிராமணர் மரியாதை, அகழ்வு‑சம்ஸ்காரத் தொடக்கம் விதிக்கப்படுகிறது. தொழில்நுட்ப மையம் 64‑பத வாஸ்து‑மண்டலம்—மத்திய நான்கு பதங்களில் பிரம்மா, திசை‑மூலைகளில் தேவதைகள் மற்றும் தாக்கங்கள் அமைப்பு, மேலும் நோய்‑சிதைவு போன்ற தீங்கு தரும் இருப்புகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. நந்தா, வாஸிஷ்டீ, பார்கவீ, காச்யபீ மந்திர வடிவங்களால் பிரதிஷ்டை செய்து, வீடு நில/நகர்/கிருஹாதிபதி ஆளுமையில் உயிருள்ள புனிதக் களமாக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து திசைமுறை மரநடுகை, பருவகால குடியிருப்பு வழிகாட்டல், வேளாண் முறைகள்—பாசனக் கலவைகள், வறட்சிக் கவனம், பழ உதிர்வு நிவாரணம், இனவகைச் சிகிச்சைகள்—என வாஸ்து, சடங்கு, சூழல் ஒன்றாக தர்மத் தொழில்நுட்பமாக இணைகின்றன।
Adhyaya 247
Chapter 247 — पुष्पादिपूजाफलं (Fruits of Worship with Flowers and Other Offerings)
இந்த அதிகாரத்தில் பகவான் அக்னி, விஷ்ணுவின் அருளால் எல்லா முயற்சிகளிலும் சித்தி பெற மலராதி அர்ச்சனையின் சுருக்கமான முறையை உரைக்கிறார். மாலதி, மல்லிகை, யூதி, பாடலா, கரவீரம், அசோகம், குந்தம், தமால இலை, பில்வ‑சமீ இலைகள், ப்ருங்கராஜம், காலத்திற்கேற்ற துளசி, வாசகம், கேதகி, தாமரை, செந்தாமரை/ரக்தோத்பலம் ஆகியவை உகந்தவை; அர்க்கம், உன்மத்தக/தத்தூரம், கங்காஞ்சி போன்றவை தவிர்க்க வேண்டியவை எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் தானசாஸ்திரத்துடன் இணைத்து, அளவோடு நெய் தானம் செய்தால் மகாபுண்யம், அரசாட்சி‑லாபம், ஸ்வர்கப் பிராப்தி கிடைக்கும் என விளக்கி, எளிய இல்லற அర్పணங்களும் அரசியல்‑பிரபஞ்சப் பலன்களாக மாறி, வைஷ்ணவ பக்தியால் செழிப்பு மற்றும் தர்மப் பிரதிஷ்டை உறுதியாகும் எனத் தெரிவிக்கிறது।