Adhyaya 220

Verse 1

आणे अभिषेकमन्त्रा नामोनविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अभिषिञ्चन्तु पान्त चेति ख , ग , घ , ङ , छ , ज , ञ , ट च अथ विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सहायसम्पत्तिः पुष्कर उवाच सो ऽभिषिक्तः सहामात्यो जयेच्छत्रून्नृपोत्तमः राज्ञा सेनापतिः कार्यो ब्राह्मणः क्षत्रियो ऽथ वा

இவை ‘அபிஷேக மந்திரங்கள்’. இவ்வாறு இருநூற்று பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. “அபிஷிஞ்சந்து, பாந்து ச” முதலியவை—க, க, க்ஹ, ங, ச, ஜ, ஞ, ட ஆகிய எழுத்துகளால் தொடங்கும் மந்திரங்கள். இப்போது இருநூற்று இருபதாம் அதிகாரம் ‘சஹாய-சம்பத்தி’ (உதவி/மித்திர ஆதரவு பெறுதல்) தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—அபிஷேகம் பெற்ற, அமைச்சர்களுடன் கூடிய சிறந்த அரசன் பகைவரை வெல்ல வேண்டும். அரசன் சேனாபதியை நியமிக்க வேண்டும்; அவர் பிராமணனாகவோ க்ஷத்திரியனாகவோ இருக்கலாம்.

Verse 2

कुलीनो नीतिशास्त्रज्ञः प्रतीहारश् च नीतिवित् दूतश् च प्रियवादी स्यादक्षीणो ऽतिबलान्वितः

பிரதீஹாரன் (அரண்மனை வாயில் அதிகாரி) குலீனனாகவும், நீதிசாஸ்திரம் அறிந்தவனாகவும், அரசியல் நுணுக்கம் தெரிந்தவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; தூதன் இனிய மொழியாளர், சோர்வில்லாதவன், மிகுந்த பலம் உடையவன் ஆக வேண்டும்.

Verse 3

ताम्बूलधारी ना स्त्री वा भक्तः क्लेशसहप्रियः सान्धिविग्रहिकः कार्यः षाड्गुण्यादिविशारदः

சந்தி-விக்ரஹிகன் (சமாதானம் மற்றும் போர் அமைச்சன்) ஆணாகவே இருக்க வேண்டும்—பெண் அல்ல; அவர் தாம்பூலம் தரிப்பவர், பக்தி/நம்பிக்கையுடையவர், துன்பம் தாங்க விரும்புபவர்; மேலும் ஷாட்குண்யம் முதலிய அரசியல் நெறிகளில் தேர்ந்தவர் ஆக வேண்டும்.

Verse 4

खड्गधारी रक्षकः स्यात्दारथिः स्याद्बलादिवित् सूदाध्यक्षो हितो विज्ञो महानसगतो हि सः

வாள்தாரி காவலனாக இருக்க வேண்டும்; தேரோட்டி படைபல முதலியவற்றை அறிந்தவனாக இருக்க வேண்டும். சமையல்‑உணவுப்பொருள் மேற்பார்வையாளர் நல்விருப்பமும் திறமையும் உடையவன்; அவன் அரச மஹாநசத்துடன் தொடர்புடையவன்.

Verse 5

सभासदस्तु धर्मज्ञा लेखको ऽक्षरविद्धितः आह्वानकालविज्ञाः स्युर्हिता दौवारिका जनाः

அவையினர் தர்மத்தை அறிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும்; எழுத்தர் எழுத்தறிவிலும் எழுத்துப்பணியிலும் தேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும். அழைப்பதற்கான உரிய காலத்தை அறிந்த பணியாளர்கள் இருக்க வேண்டும்; வாயில்காவலர் நம்பத்தகுந்தவரும் நல்விருப்பமுடையவரும் ஆக வேண்டும்.

Verse 6

रत्नादिज्ञो धनाध्यक्षः अनुद्वारे हितो नरः स्यादायुर्वेदविद्वैद्यो गजध्यक्षो ऽथ हयादिवित्

மாணிக்கம் முதலியவற்றை அறிந்தவன் பொருள்துறை மேற்பார்வையாளராக இருக்க வேண்டும்; உள்நுழைவாயிலில் நம்பத்தகுந்த நல்விருப்பமுடையவன் நிறுத்தப்பட வேண்டும். வைத்தியன் ஆயுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும்; யானைத் துறைத் தலைவர் மற்றும் குதிரை முதலியவற்றை அறிந்தவரும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

जितश्रमो गजारोहो हयाध्यक्षो हयादिवत् दुर्गाध्यक्षो हितो धीमान् स्थपतिर्वास्तुवेदवित्

சோர்வை வென்றவன் யானை ஏற்றத்தில் திறமையுடையவனாக இருக்க வேண்டும்; குதிரைத்துறைத் தலைவர் குதிரை முதலியவற்றில் வல்லுநராக இருக்க வேண்டும். கோட்டைத்துறைத் தலைவர் நல்விருப்பமுடைய அறிவாளியாக இருக்க வேண்டும்; ஸ்தபதி வாஸ்துவேதத்தை அறிந்தவராக இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

यन्त्रमुक्ते पाणिमुक्ते अमुक्ते मुक्तधारिते अस्त्राचार्यो नियुद्धे च कुशलो नृपतेर्हितः

யந்திரத்தால் விடப்படும், கையால் விடப்படும், விடாமல் தயார் நிலையில் வைத்திருக்கும், விடப்பட்ட ஆயுதத்தைத் தாங்கி‑கட்டுப்படுத்தும் திறன் ஆகியவற்றிலும், நெருக்குப் போரிலும் தேர்ந்த அஸ்திராசாரியன் அரசனுக்கு நன்மை தருவான்.

Verse 9

वृद्धश्चान्तःपुराध्यक्षः पञ्चाशद्वार्षिकाःस्त्रियः सप्तत्यव्दास्तु पुरुषाश् चरेयुः सर्वकर्मसु

அந்தப்புரத்தின் தலைவன் முதியவராக இருக்க வேண்டும். ஐம்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களும், எழுபது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்களும் அங்கே எல்லாப் பணிகளிலும் நடமாடி கடமைகளைச் செய்ய நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 10

जाग्रत्स्यादायुधागारे ज्ञात्वा वृत्तिर्विधीयते उत्तमाधममध्यानि बुद्ध्वा कर्माणि पार्थिवः

ஆயுதசாலையில் அவன் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரின் நடத்தை மற்றும் வாழ்வாதார வழியை அறிந்து, சிறந்தவர்–தாழ்ந்தவர்–நடுத்தரர் என உணர்ந்து அரசன் பணிகளை ஒதுக்க வேண்டும்.

Verse 11

उत्तमाधममध्यानि पुरुषाणि नियोजयेत् ज्येच्छुः पृथिवीं राजा सहायाननयोद्धितान्

சிறந்த, தாழ்ந்த, நடுத்தர திறன் உடைய ஆண்களை அரசன் தக்க பதவிகளில் நியமிக்க வேண்டும். பூமியைப் பாதுகாத்து ஆள விரும்பும் அரசன், போரில் ஈடுபட விரும்பாதவர்களையும் உதவியாளர்களாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 12

धर्मिष्ठान् धर्मकायेषु शूरान् सङ्ग्रामकर्मसु निपुणानर्थकृत्येषु सर्वत्र च तथा शुचीन्

தர்மம்-நீதி சார்ந்த பணிகளில் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர்களை, போர் பணிகளில் வீரர்களை, செல்வம் மற்றும் நிர்வாகப் பணிகளில் திறமையுடையவர்களை, மேலும் எல்லாத் துறைகளிலும் தூய்மையும் ஊழலற்ற தன்மையும் உடையவர்களை நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 13

स्त्रीषु षण्डान्नियुञ्जीत तीक्ष्णान् दारुणकर्मसु यो यत्र विदितो राज्ञा शुचित्वेन तु तन्नरं

பெண்களைச் சார்ந்த காரியங்களில் அரசன் ஷண்டர்களை (நபுஂசகர்களை) நியமிக்க வேண்டும்; கடுமையான, கொடுமையான பணிகளில் கூர்மையான இயல்புடைய ஆண்களை நியமிக்க வேண்டும். அரசனுக்கு எங்கு யார் தமது தூய்மையால் அறியப்பட்டவரோ, அவரை அதற்கேற்றவாறு அங்கேயே நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 14

धर्मे चार्थे च कामे च नियुञ्जीताधमे ऽधमान् राजा यथार्हं कुर्याच्च उपाधाभिः परीक्षितान्

தர்மம், பொருள், காமம் ஆகியவற்றில் அரசன் தாழ்ந்தவர்களையும் மிகத் தாழ்ந்தவர்களையும் அவரவர் திறனுக்கேற்ற பணிகளில் நியமிக்க வேண்டும்; மேலும் உபாயங்களால் (ரகசியச் சோதனைகளால்) பரிசோதிக்கப்பட்டவர்களையும் அவர்க்குரிய பதவிகளில் அமர்த்த வேண்டும்।

Verse 15

समन्त्रो च यथान्यायात् कुर्याद्धस्तिवनेचरान् तत्पदान्वेषणे यत्तानध्यक्षांस्तत्र कारयेत्

மேலும் உரிய மந்திரங்களுடன், நீதிமுறைப்படி, யானை-வனச்சாரிகள் (தடமறிவோர்) பணியமர்த்தப்பட வேண்டும்; அந்தப் பாதச்சுவடுகளைத் தேடுவதற்காக அங்கே கண்காணிப்பாளர்களையும் (அத்யக்ஷர்) நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 16

यस्मिन् कर्मणि कौशल्यं यस्य तस्मिन् नियोजयेत् पितृपैतामहान् भृत्यान् सर्वकर्मसु योजयेत्

எந்தப் பணியில் யாருக்கு திறமை உள்ளதோ, அவரை அதே பணியில் நியமிக்க வேண்டும்; மேலும் தந்தை, பாட்டன் காலத்திலிருந்து வந்த மரபுச் சேவகர்களையும் எல்லாப் பணிகளிலும் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 17

विना दायादकृत्येषु तत्र ते हि समागताः परराजगृहात् प्राप्तान् जनान् संश्रयकाम्यया

வாரிசுகளுக்குரிய கடமைகளைச் செய்யாமலேயே அவர்கள் அங்கே கூடினர்; ஏனெனில் மற்றொரு அரசனின் அரண்மனை/நாட்டிலிருந்து வந்த மக்களுக்கு அடைக்கலம் மற்றும் ஆதரவு வேண்டுமென்று அவர்கள் விரும்பினர்।

Verse 18

दुष्टानप्यथ वादुष्टान् संश्रयेत प्रयत्नतः दुष्टं ज्ञात्वा विश्वसेन्न तद्वृत्तिं वर्तयेद्वशे

தேவைக்காக தீயவர்களையோ தீயல்லாதவர்களையோ முயற்சியுடன் அணுகி ஆதரவு பெறலாம்; ஆனால் ஒருவன் தீயவன் என்று அறிந்தபின் அவனை நம்பக் கூடாது, அவன் நடத்தைக்கு அடிமையாகவும் ஆகக் கூடாது।

Verse 19

देशान्तरागतान् पार्श्वे चारैज्ञात्वा हि पूजयेत् शत्रवो ऽग्निवर्षं सर्पो निस्त्रिंशमपि चैकतः

வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்து அருகில் தங்கியவர்களை உளவாளிகளால் நன்கு அறிந்து அரசன் அவர்களை முறையாகப் போற்றிச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் பகைவர் ஒரே திசையிலிருந்து பல வடிவில் தாக்கலாம்—அக்னிவர்ஷம் போல, பாம்பு போல, வாள்போலவும்।

Verse 20

रिपननर्थकृत्येष्विति ख जनानाश्रयकाम्ययेति ख भृत्या वशिष्टं विज्ञेयाः कुभृट्याश् च तथैकतः चारचक्षुर्भवेद्राजा नियुञ्जीत सदाचरान्

(சில பாடங்களில்) ‘பகைவர்க்கு தீங்கு செய்து அனர்த்தத்தைத் தடுக்கின்ற காரியங்களில்’ என்று; (சிலவற்றில்) ‘மக்களுக்கு ஆதரவாக ஆக விரும்பி’ என்று வாசகம் உள்ளது. இவ்வாறு நல்ல பணியாளரும் தீய பணியாளரும் அறியப்பட வேண்டும். அரசனுக்கு உளவாளிகளே கண்கள்; நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களையே நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 21

जनस्याविहितान् सौम्यांस् तथाज्ञातान् परस्परं वणिजो मन्त्रकुशलान् सांवत्सरचिकित्सकान्

அருள்மிகு ஒருவனே, மக்களால் முறையாக உறுதிப்படுத்தப்படாதவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் அறியாதவர்கள், வணிகர்கள், மந்திரங்களில் தேர்ந்தவர்கள், மேலும் பருவச் சுழற்சிக்கேற்ப சிகிச்சை செய்யும் சுற்றுலா வைத்தியர்கள்—இவர்களை அரசன் கண்காணிக்க வேண்டும்।

Verse 22

तथा प्रव्रजिताकारान् बलाबलविवेकिनः नैकस्य राजा श्रद्दध्याच्छ्रद्दध्याद् बहुवाक्यतः

அதேபோல் துறவியெனத் தோற்றமளித்து வலிமை-பலவீனத்தை அறியும் மக்களிடமும் (எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்). அரசன் ஒரே ஒருவரை மட்டும் நம்பக் கூடாது; பலரின் ஆலோசனையால் உறுதி பெற வேண்டும்।

Verse 23

रागापरागौ भृत्यानां जनस्य च गुणागुणान् शुभानामशुभानाञ्च ज्ञानङ्कुर्याद्वशाय च

அவர்களை கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவதற்காக, அரசன் தன் பணியாளர்களும் மக்களும் கொண்ட ஆசை-வெறுப்பு, நற்குண-தீக்குணம், மேலும் சுபம்-அசுபம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து தெளிவாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்।

Verse 24

अनुरागकरं कर्म चरेज्जह्माद्विरागजं जनानुरागया लक्ष्म्या राजा स्याज्जनरञ्जनात्

அரசன் மக்களிடத்தில் அன்பை உண்டாக்கும் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; நிலையற்ற மனமும் வைராக்யமும் பிறப்பிக்கும் செயல்களை விலக்க வேண்டும். மக்களின் நல்லெண்ணத்தால் எழும் லக்ஷ்மியால், ஜனரஞ்சனத்தினாலே அவன் உண்மையான அரசன் ஆவான்.