Dana-mahatmya
The Glory of Charity
The greatness and merit of various forms of charity (dana) including go-dana, anna-dana, vidya-dana, and their fruits in this life and beyond.
Adhyayas in Dana-mahatmya
Adhyaya 209
Asamuccaya (असमुच्चयः) — Non-conjunction / Non-accumulation (Recensional title-variants noted)
இந்த அத்தியாயத் தலைப்பு தான-சாஸ்திர முறையிலான போதனைக்குள் நுழையும் மாற்றுக் குறியீடாக அமைகிறது. துணைத் தலைப்பில் பாடவேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன—‘சௌபாக்யம்’ உடன் எங்கோ ‘நல்ல பலன்களின் இரட்டை’ என்றும், எங்கோ ‘சம்யக் போதம்/சரியான புரிதல்’ என்றும் வாசிப்பு காணப்படுகிறது. அக்னி புராணத்தின் கலைக்களஞ்சிய முறையில் இத்தகைய தலைப்புகள் கருப்பொருள்-புகழ்ச்சியிலிருந்து நடைமுறை வரையறைக்கான திருப்பத்தைச் சுட்டும். இங்கு அடுத்த அத்தியாயத்தில் தானத்தின் முறையான வகைப்பாடு—இஷ்டம், பூர்த்தம்—என்பதற்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது; தானம் என்பது கண்மூடித் தனமான செயல்சேர்க்கை அல்ல, இடம்-காலம், பெறுநர் (பாத்திரம்), மற்றும் சங்கல்பம்/உள்ளநோக்கம் ஆகியவற்றின் சரியான இணைப்பால் கட்டுப்படும் தர்மம்; அதன் பலன் அந்தச் சரியான இணைப்பின்மேல் சார்ந்தது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஆகவே தானமாஹாத்ம்யப் பகுதியில் இது ஒரு ‘சுட்டி-முனை’ போல இருந்து, ஸ்ரத்தாவை சாஸ்திரத் துல்லியத்துடன் இணைக்கிறது।
Adhyaya 210
Mahā-dānāni (The Great Gifts) — Ṣoḍaśa Mahādāna, Meru-dāna, and Dhenū-dāna Procedure
தானத்தின் இலக்கணங்களைச் சொன்ன பின் அக்னி பகவான் மகாதானங்களை ஒழுங்காக விளக்குகிறார். துலாபுருஷம், ஹிரண்யகர்பம் முதலான ஷோடச மகாதானங்களைச் சுட்டி—பிரம்மாண்ட மாதிரி, கல்பவ்ருக்ஷ/கல்பலதா, கோ-சஹஸ்ரம், பொன்னால் செய்யப்பட்ட காமதேனு, குதிரை, ரதம் போன்ற தானங்கள், மேலும் விஶ்வசக்ரம், ஏழு சமுத்திர மாதிரி போன்ற சடங்கு அர்ப்பணங்களையும் கூறுகிறார். பின்னர் ‘மேரு-தானம்’ எனும் மலைத் தானத்தில்—தானியம், உப்பு, வெல்லம், பொன், எள், பருத்தி, நெய், வெள்ளி, சர்க்கரை ஆகியவற்றை த்ரோண, பார, பல, துலா போன்ற துல்லிய அளவுகளால் மண்டப-மண்டலத்தில் தேவபூஜைக்குப் பின் அமைத்து தகுதியான பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும் என விதிக்கிறார். அடுத்து பத்து வகை தேனு-தானங்கள் (வெல்லத்-தேனு, நெய்-தேனு, எள்-தேனு, நீர்-தேனு, பால்-தேனு, தேன்-தேனு முதலியவை) — குடங்கள்/குவியல்கள் மூலம் அமைக்கும் விதிகள், திசைநியமம் (பசு கிழக்குமுகம், கால்கள் வடமுகம்), குறிப்பாக வெல்லத்-தேனுவின் பொருள், நிறம், ஆபரணம் ஆகிய நுண்ணிய உருவவியல் கூறுகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. லக்ஷ்மி மையமான மந்திரங்களால் தேனுரூப தேவியை ஸ்வாஹா/ஸ்வதா மற்றும் பிரபஞ்ச சக்திகளுடன் ஒன்றாக்கி தானம் நிறைவு பெறுகிறது. இறுதியில் பலன்—ஸ்வர்கப் பெறுதல், கபிலா கோதானத்தால் குல உயர்வு, மரணநேரத்தில் வைதரணி-தேனு யமவாசலில் கடத்த உதவி—என்று சடங்கு துல்லியத்தை முக்தி-நிச்சயத்துடன் இணைக்கிறது.
Adhyaya 211
Mahādānas — The Great Gifts (महादानानि)
இந்த அதிகாரம் தானமாஹாத்ம்யத் தொடரில் முடிவும் மாற்றுமுகமும் ஆக இருந்து, ‘மஹாதான’ப் பகுதியை நிறைவு செய்து, அடுத்ததாக வரும் ‘நானா-தான’ங்களின் நுண்ணிய பட்டியலுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறது. உரைமாறுபாடுகள் மற்றும் மாற்றுத் துணைத்தலைப்புகள் (எ.கா. ‘கிருஷ்ணா வைதரணி’ தொடர்பான வாசகம்) தானவிஷயம் சடங்கு-உபவகைப்பாடுகளுடன் பரவியிருந்ததைச் சுட்டுகின்றன. ஆக்நேய முறையில் மஹாதானம் வெறும் நெறிப்போதனை அல்ல; பெயரிடப்பட்ட தானவடிவங்கள், தகுதி-கருதுகோள்கள், பலன்-ச்ருதி ஆகியவற்றுடன் கூடிய தொழில்நுட்ப தர்ம-செயல்முறை. அதிகாரத்தின் இடமமைவு புராணத்தின் களஞ்சியக் கல்வியை உறுதிப்படுத்தி—உயர் வகைப்பாடுகளிலிருந்து செயல்முறை விவரங்களுக்கு நகர்ந்து, சுத்தி, பித்ரு உயர்வு, சமூக தாராளத்தை மோக்ஷ முன்னேற்றத்துடன் இணைக்கிறது.
Adhyaya 212
Meru-dānāni (Meru-Donations) — Kāmya-dāna, Month-wise Offerings, and the Twelvefold Meru Rite
அக்னிதேவர் முந்தைய அத்தியாயத்தின் தானப் பட்டியலிலிருந்து நகர்ந்து, குறிப்பிட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் ‘காம்யதான’த்தை ஒழுங்காக விளக்குகிறார்—மாதந்தோறும் தொடர்ச்சியான வழிபாட்டுடன் செய்யும் காணிக்கைகள், சிலவற்றை மாவால் செய்த உருவங்களாக அர்ப்பணித்தல், அவற்றின் பலன்கள், மேலும் ஆண்டிறுதியில் மகாவிதி. பின்னர் கார்த்திக மாதத்தில் பன்னிரண்டு வகை ‘மேரு-தான’ விரதம் கூறப்படுகிறது; இது போகம் மற்றும் மோட்சம் இரண்டையும் தருவதாகப் புகழப்படுகிறது. நிர்ணயமான அளவுகள், பொன் முதலிய மதிப்புப் பொருட்களால் மேருவை அமைத்து, தாமரை-யந்திரத்தில் பிரதிஷ்டை செய்து, மையத்தில் பிரம்மா–விஷ்ணு–ஈசனை நிறுவி, திசைவரிசையில் பெயர்பெற்ற மலைகளால் சூழ்வது விளக்கப்படுகிறது. மந்திரங்கள், கோத்திர உச்சாரணத்துடன் தானம், ஏமாற்றுப் பணத்தைத் தவிர்த்தல் போன்ற நெறிகள்; சங்கிராந்தி, அயனம், கிரகணம் போன்ற சுபகாலங்கள்; மேலும் பொன், வெள்ளி, குதிரை, பசு, ஆடை, நெய், தானியம், எள், கண்ட-மேரு முதலிய பல மேரு-வகைகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் மேருவை விஷ்ணு-ஸ்வரூபமாகத் துதி செய்து, தூய்மை, குல உயர்வு, ஸ்வர்கப் பயன், இறுதியில் ஹரியின் அணுகல் ஆகியவற்றுக்கான பக்தி நிவேதனத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவு பெறுகிறது.
Adhyaya 213
Chapter 213 — पृथ्वीदानानि (Gifts of the Earth)
பகவான் அக்னி ப்ருத்வீதானத்தை ஒழுங்காக விளக்கி, தானம் என்பது பிரபஞ்சத்தைப் பின்பற்றும் செயலும் யாக-தொழில்நுட்பமும் என நிறுவுகிறார். பூமியின் அளவுகோல்கள் ஜம்பூத்வீபம் வரை கூறப்பட்டு, குறிப்பிட்ட தங்க-பாரங்கள் முதலிய அளவுகளால் ஒரு आदர்ஷ ‘பூமி-மாதிரி’ அமைப்பது விதியாகச் சொல்லப்படுகிறது; கூர்மம் மற்றும் பத்ம அமைப்புகள் உலகத் தாங்குதலும் மங்கள விரிவும் குறிக்கின்றன. பின்னர் பலன்—தானம் செய்பவர் பிரம்மலோகம் அடைந்து பித்ருக்களுடன் மகிழ்வார்; விஷ்ணு-மைய தானத்திற்கு காமதேனு பலனாகப் புகழப்படுகிறது. கோதானம் ‘சர்வதானம்’ என உயர்த்தப்படுகிறது; விஷ்ணு முன்னிலையில் கபிலா பசு தானம் வம்ச விடுதலை தரும், அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண் தானம் அச்வமேதத்துக்கு இணையான புண்ணியம் தரும், மேலும் வளமான நிலம், கிராமம், நகரம் அல்லது சந்தை-பட்டணம் தானம் செழிப்பு மற்றும் இன்பம் அளிக்கும். இறுதியில் கார்த்திக மாத வ்ருஷோத்ஸர்கம் (காளை விடுதல்) வம்சமோசகச் சடங்காகக் கூறி அத்தியாயம் நிறைவு பெறுகிறது.
Adhyaya 214
मन्त्रमाहात्म्यकथनम् (Account of the Greatness of Mantras)
நிலதானப் பகுதியை முடித்த பின், பகவான் அக்னி தானத்தின் வெளிப்புறப் புண்ணியத்தை உள்ளார்ந்த ஒழுக்கமாக—மந்திரம், பிராணன்—மீண்டும் மையப்படுத்துகிறார். நாபிக்குக் கீழுள்ள கந்தத்திலிருந்து எழும் நாடிச் சக்கரத்தை விளக்கி 72,000 நாடிகள் மற்றும் இடா, பிங்கலா, சுஷும்னா முதலிய பத்து முதன்மை நாடிகளைச் சொல்கிறார். பத்து வாயுக்கள்—ஐந்து முதன்மை (பிராண, அபான, சமான, உதான, வியான) மற்றும் ஐந்து துணை (நாக, கூர்ம, க்ருகர, தேவதத்த, தனஞ்சய)—இவற்றின் உடற்காரியங்கள், மேலும் பிராண–அபானத்தின் பகல்-இரவு துருவத் தன்மை கூறப்படுகிறது. சங்கிராந்தி, விஷுவம், அயனம், அதிமாசம், ருணம், ஊனராத்திரம், தனம் போன்ற காலச் சின்னங்களை உடல் அறிகுறிகள், மூச்சுச் சுட்டுகளுடன் இணைத்து, மூச்சின் வழி பிரபஞ்ச காலத்தை வாசிக்கும் பொருள் விளக்கப்படுகிறது. பூரகம், கும்பகம், ஊர்த்வ ரேசனம் முறையில் பிராணாயாமம், பின்னர் அஜபா-ஜபம் (காயத்ரியின் இயல்பான ஜபம்) மற்றும் ஹம்ஸ சாதனை போதிக்கப்படுகிறது. இதயப் பகுதியில் குண்டலினி, அம்ருத தியானம், உடலில் தேவதா நிலையங்கள்—இதயத்தில் பிரம்மா, தொண்டையில் விஷ்ணு, அண்ணத்தில் ருத்ரன், நெற்றியில் மகேஸ்வரன்—என நுண்ணுடல் தெய்வவியக்கம் விரிகிறது. இறுதியில் மந்திரம் ‘பிராசாதம்’ போன்ற கட்டமைப்பாகக் கருதி ஹ்ரஸ்வ-தீர்க-ப்லுத மாத்திரைகள், ‘பட்’ மூலம் மாரணப் பயன்பாடு, இதயமந்திரத்தால் ஆக்ருஷ்டி, ஜப-ஹோம எண்ணிக்கைகள், த்ரி-ஷூன்யக் கோட்பாடு, மேலும் ஓம்-காயத்ரி-ருத்ர ஞானத்தில் தேர்ந்த ஆசார்ய/குருவின் தகுதி கூறப்படுகிறது।
Adhyaya 215
सन्ध्याविधिः (Sandhyā-vidhi) — The Rite of Twilight Worship
இந்த அதிகாரத்தில் பகவான் அக்னி சந்த்யா-உபாசனையின் நடைமுறை விதிகளையும் தத்துவார்த்தத்தையும் விளக்குகிறார். பிரணவம் (ஓம்) எல்லா மந்திரக்ரியைகளின் சாரமும் நிறைவு-குறியுமென நிறுவி, ஓம்–மஹாவ்யாஹ்ருதிகள் (பூः, புவः, ஸ்வः)–சாவித்ரீ/காயத்ரீ என்ற மும்மூர்த்தியைப் பிரம்மனின் ‘வாய்’ எனப் போற்றி, நித்யப் படிப்பு மற்றும் கட்டுப்பாட்டுடனான ஜபம் தூய்மைக்கும் பிரம்மப்ராப்திக்கும் வழி எனக் கூறுகிறார். 7/10/20/108/1,000/100,000/10,000,000 ஆகிய ஜப எண்ணிக்கைகளுக்கேற்ப பலன், ப்ராயச்சித்தம், சாதனை விளக்கப்படுகிறது; பாபநிவாரணத்திற்கு ஜபத்துடன் ஹோமம் (சிறப்பாக எள்ளு-ஹோமம்) மற்றும் உபவாசம் இணைக்கப்படுகிறது. ரிஷி–சந்தஸ்–தேவதா அறிவிப்பு, தேவோபநய/ஜப/ஹோம வினியோகம், உடல் புள்ளிகளில் ந்யாசம், காயத்ரீ தியான நிற-ரூபங்கள், சாந்தி, ஆயுள், ஸ்ரீ, வித்யா முதலிய நோக்கங்களுக்கு ஆஹுதி திரவிய விதிகளும் தரப்படுகின்றன. இறுதியில் பிராணாயாமம், மார்ஜனம், அகமர்ஷணம் மற்றும் ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா’, ‘த்ருபதாதி’, ‘பவமானி’ போன்ற வேத மந்திரங்களுடன் சந்த்யா-சுத்தியின் ஒருங்கிணைந்த செயல்முறை தொகுக்கப்படுகிறது।
Adhyaya 216
Gāyatrī-nirvāṇa (The Liberative/Concluding Doctrine of Gāyatrī)
சந்த்யா-விதி முடிந்த பின் அக்னி உபதேசம் செய்கிறார்—சாதகர் காயத்ரீ-ஜபமும் ஸ்மரணமும் செய்து கிரியையை நிறைவு செய்ய வேண்டும்; மந்திரம் ரக்ஷையாகவும் உள்ளடக்க ஒழுக்கமாகவும் உள்ளது. பின்னர் சொற்பிறப்பியல்-தத்துவ விளக்கம்—காயத்ரீ ‘சாவித்ரீ’, ஏனெனில் அவள் ஒளியூட்டுகிறாள்; ‘சரஸ்வதி’, ஏனெனில் அவள் சவித்ரின் வாக்குரூபம். ‘பர்க’ என்ற சொல் பிரகாசம் மற்றும் சுத்திகரிப்பு/பாகம் (எரித்து சீராக்குதல்) குறிக்கும் வேர்ச்சொற்களால் விளக்கப்பட்டு, தேஜஸ் மாற்றமளிக்கும் பரிசுத்தியுடன் இணைக்கப்படுகிறது. ‘வரேண்யம்’ என்பது பரமமாகத் தேர்ந்தெடுக்கத்தக்க நிலை; ஸ்வர்க்க-மோக்ஷ விரும்பிகளால் நாடப்படுகிறது; ‘தீமஹி’ என்பது மனதில் தாங்கி நிலைநிறுத்தும் தியானம். மந்திரத்தின் ஒளி ஒரே தத்துவம்; அது விஷ்ணு, சிவ, சக்தி, சூர்ய, அக்னி என பலவாறு உச்சரிக்கப்படுகிறது; ஆனால் வேதத்தின் தொடக்கத்தில் ஒன்றே பிரஹ்மம் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் யாக-உலக ஒழுங்கு—ஆஹுதிகளால் அக்னி சூரியனைத் தாங்கி, அதனால் மழை, அன்னம், உயிர்கள் உண்டாகின்றன—என்று மந்திர-க்ரியா உலகைத் தாங்குகிறது என காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் அத்வைத முடிவு—சூர்யமண்டலத்தின் பரம ஜ்யோதி துரீயம், விஷ்ணு-பரமபதம்; தியானத்தால் பிறப்பு-இறப்பு, மும்மடங்கு தாபங்கள் அழிந்து, ‘நான் பிரஹ்மம்… அந்த சௌர புருஷனே நான், அனந்தன் (ஓம்)’ என்ற தாதாத்ம்ய ஞானம் விளங்குகிறது।
Adhyaya 217
Gāyatrī-nirvāṇa (गायत्रीनिर्वाणम्) — Śiva-Liṅga Stuti as a Path to Yoga and Nirvāṇa
அக்னி கூறுகிறார்—லிங்கரூபத்தில் சிவனைப் போற்றினால் காயத்ரியின் வழியாக யோகசித்தி கிடைக்கும்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள் சங்கரரிடமிருந்து ‘நிர்வாண’ எனப்படும் பரம்பிரம்மத்தைப் பெற்றனர். இவ்வத்யாயம் சுருக்கமான லிங்கஸ்தோத்திரமாக விரிகிறது—சிவன் பொன்னொளி உடையவன், வேதமயம், பரமன், ஆகாயம் போன்றவன், ஆயிரம் ரூபங்கள் உடையவன், அக்னிதேஜஸ்வி, ஆதியவன், ஸ்ருதி-பிரசித்தன் என வணங்கப்படுகிறது. ஸ்தோத்திரத்தில் லிங்கம் பாதாளம்–பிரம்மம் முதல் அவ்யக்தம், புத்தி, அகங்காரம், பூதங்கள், இந்திரியங்கள், தன்மாத்திரைகள், புருஷன், பாவம், திரிகுணங்கள் வரை, இறுதியில் யஜ்ஞமும் தத்துவமும் எனும் சின்னமாக ஒன்றுபடுத்தப்படுகிறது. பின்னர் வேண்டுதல்—உயர்ந்த யோகம், தகுந்த சந்ததி, அழியாத பிரம்மம், பரம சாந்தி அருள்க. முடிவில் ஸ்ரீபர்வதத்தில் வசிஷ்டரின் ஸ்துதியில் மகிழ்ந்த சிவன் வம்சத்தின் அழிவின்மையும் அசையாத தர்மநோக்கமும் வரமாக அளித்து மறைந்தான்—ஸ்தோத்திரம் தத்துவபோதமும் வரப்பிரதான சாதனமும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.