Adhyaya 226

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सामाद्युपायो नाम पञ्चविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ षड्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच दण्डप्रणयनं वक्ष्ये येन राज्ञः परा गतिः त्रियवं कृष्णलं विद्धि पापस्तत्पञ्चकं भवेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘சாம முதலிய உபாயங்கள்’ எனும் 225ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ராஜதர்மங்கள்’ எனும் 226ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—அரசன் பரமநிலையை அடைய உதவும் தண்டநியமத்தை நான் விளக்குகிறேன். ‘த்ரியவ’ என்பது ‘கிருஷ்ணல’ அளவிற்கு சமம்; பாவக் குற்றங்களில் தண்டம் அதின் ஐமடங்காகும்.

Verse 2

कृष्णलानां तथा षष्ट्या कर्षार्धं रामकीर्तितं सुवर्णश् च विनिर्दिष्टो राम षोडशमापकः

ராமர் கூறியதாவது: அறுபது கிருஷ்ணலா சேர்ந்து அரைக் கர்ஷமாகும். ‘சுவர்ணம்’ என்பதும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது; அது பதினாறு (அலகுகளின்) அளவாகும்.

Verse 3

निष्कः सुवर्णाश् चत्वारो धरणं दशभिस्तु तैः ताम्ररूप्यसुवर्णानां मनमेतत् प्रकीर्तितं

நிஷ்கம் நான்கு சுவர்ணங்களுக்கு இணை; தாரணம் அவை பத்து சுவர்ணங்களால் கணக்கிடப்படும். இவ்வாறு செம்பு, வெள்ளி, பொன் ஆகியவற்றின் எடைமுறை இங்கே அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 4

ताम्रकैः कार्षिको राम प्रोक्तः कार्षापणो बुधैः पणानां द्वे शते सार्धं प्रथमः साहसः स्मृतः

ஓ ராமா, செம்பு நாணயங்களால் ‘கார்ஷிக’ம் வரையறுக்கப்படுகிறது; அதையே அறிஞர்கள் ‘கார்ஷாபண’ம் என அழைக்கின்றனர். மேலும் இருநூற்று ஐம்பது பணம் முதல் ‘சாஹஸ’ அபராதமாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 5

मध्यमः पञ्च विज्ञेयः सहस्रमपि चोत्तमः चौरैर् अमूषितो यस्तु मूषितो ऽस्मीति भाषते

மத்திய அபராதம் ஐந்நூறு என அறிய வேண்டும்; உயர்ந்த அபராதம் ஆயிரம். ஆனால் திருடர்களால் கொள்ளையடிக்கப்படாதவனும் ‘நான் கொள்ளையடிக்கப்பட்டேன்’ என்று கூறினால் அவனும் தண்டனைக்குரியவன்.

Verse 6

तत्प्रदातरि भापाले स दण्ड्यस्तावदेव तु यो यावद्विपरीतार्थं मिथ्या वा यो वदेत्तु तं

அரசப் பாதுகாவலன்/நீதிபதி முன்னிலையில் யார் உண்மைக்கு மாறான பொருள்படும் வாக்குமூலம் அளிக்கிறாரோ, அல்லது பொய் பேசுகிறாரோ, அவருக்கு அதே அளவிற்கே தண்டனை விதிக்க வேண்டும்.

Verse 7

तौ नृपेण ह्य् अधर्मज्ञौ दाप्यौ तद्द्विगुणं दमं कूटसाक्ष्यन्तु कुर्वाणांस्त्रीन् वर्णांश् च प्रदापयेत्

அந்த இருவரும் அதர்மத்தை அறிந்தவர்களாக இருப்பதால், அரசன் அவர்களிடம் அந்த அபராதத்தின் இரட்டிப்பை வசூலிக்க வேண்டும். மேலும் பொய்ச் சாட்சி (கூடசாட்சி) செய்பவர்களை மூன்று வர்ணத்தாரிடமும் அவரவர் வர்ணத்திற்கேற்பத் தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 8

विवासयेद्ब्राह्मणन्तु भोज्यो विधिर् न हीरतः निक्षेपस्य समं मूल्यं दण्ड्यो निक्षेपभुक् तथा

பிராமணனுக்கான தண்டனை நாடு கடத்தலே; உடல் தண்டனை அவனுக்கு விதிக்கப்படவில்லை. நிக்ஷேபம் (ஒப்படைத்த வைப்பு) உண்டு அனுபவிப்பவனும் அல்லது அபகரிப்பவனும், அந்த நிக்ஷேபத்தின் மதிப்பிற்கு இணையான அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 9

तथाचाष्टौ इति छ , ज च ताम्रिकैः कार्षिक इत्य् आदिः, साहसः स्मृत इत्य् अन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति यो यावदित्यादिः, तद्द्विगुणं दममित्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति वस्त्रादिकस्य धर्मज्ञ तथा धर्मो न हीयते यो निक्षेपं घातयति यश्चानिक्षिप्य याचते

இவ்வாறு சில பாடபேதங்களில் (ச, ஜ) ‘எட்டு… தாம்ரிகம் முதல் கார்ஷிகம் வரை’ எனத் தொடக்கம் காணப்படுகிறது; ஆனால் ‘சாஹஸம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது’ என்ற முடிவுரை ழ பிரதியில் இல்லை. அதுபோல ‘யார் எவ்வளவு… அதற்கு இரட்டிப்பு அபராதம்’ என்ற பகுதியும் ழ பிரதியில் காணப்படவில்லை. ஆடை முதலியவற்றின் வழக்குகளில் தர்மஞானி, தர்மம் குறையாதபடி தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும்—தண்டத்திற்குரியோர்: நிக்ஷேபத்தை அழிப்பவன்/மாற்றுபவன், மேலும் வைப்பு செய்யாமலே அதை கோருபவன்।

Verse 10

तावुभौ चौरवच्छास्यौ दण्ड्यौ वा द्विगुणं दम अज्ञानाद्यः पुमान् कुर्यात् परद्रव्यस्य विक्रयं

அவர்கள் இருவரும் திருடரைப் போலத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; அல்லது தொடர்புடைய மதிப்பின் இரட்டிப்பு அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும். அறியாமையால் பிறருடைய சொத்தை விற்கும் மனிதனும் அதே தண்டனைக்குரியவன்.

Verse 11

निर्दोषो ज्ञानपूर्वकन्तु चौरवद्दण्डमर्हति मूल्यमादाय यः शिल्पं न दद्याद् दण्ड्य एव सः

தன்னை குற்றமற்றவன் எனக் கூறினாலும், அறிந்தே செய்பவன் திருடனைப் போலத் தண்டனைக்குரியவன். கூலி/விலை பெற்றும் கைத்தொழில்/சேவையை வழங்காதவன் நிச்சயமாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 12

प्रतिश्रुत्याप्रदातारं सुवर्णं दण्डयेन्नृपः भृतिं गृह्य न कुर्याद्यः कर्माष्टौ कृष्णला दमः

வாக்குறுதி அளித்தும் பொன்னை வழங்காதவனை அரசன் தண்டிக்க வேண்டும். கூலி பெற்றும் வேலை செய்யாதவனுக்கு எட்டு கிருஷ்ணலா அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 13

अकाले तु त्यजन् भृत्यं दण्ड्यः स्यात्तावदेव तु क्रीत्वा विक्रीय वा किञ्चिद्यस्येहानुशयो भवेत्

தகாத காலத்தில் பணியாளனை நீக்குவோர் அதே அளவு அபராதத்திற்குரியவர். அதுபோல ஏதொன்றை வாங்கி அல்லது விற்ற பின் பின்னர் வருத்தமுற்று திரும்பப் பெற/கொடுக்க விரும்பினாலும் அதே விதியே பொருந்தும்.

Verse 14

सो ऽन्तर्दशाहात्तत्स्वामी दद्याच्चैवाददीत च परेण तु दशाहस्य नादद्यान्नैव दापयेत्

பத்து நாட்களுக்குள் என்றால் உண்மையான உரிமையாளர் பொருளைத் திருப்பிக் கொடுக்கவும், திரும்ப வந்தால் ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும். ஆனால் பத்து நாட்கள் கடந்த பின் ஏற்கவும் கூடாது; பிறரால் வற்புறுத்தி வழங்கச் செய்யவும் கூடாது.

Verse 15

आददद्धि ददच्चैव राज्ञा दण्ड्यः शतानि षट् वरे दोषानविख्याप्य यः कन्यां वरयेदिह

மணமகனின் குறைகளை வெளிப்படுத்தாமல் இங்கு கன்னியைக் கோருபவன்—அவன் பெறினும் கொடுத்தினும்—அரசனால் ஆறு நூறு (பண) அபராதத்தால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 16

दत्ताप्यदत्ता सा तस्य राज्ञा दण्ड्यः शतद्वयं प्रदाय कन्यां यो ऽन्यस्मै पुनस्तां सम्प्रयच्छति

அவள் வழங்கப்பட்டிருந்தாலும் அவனுக்குப் ‘வழங்கப்படாதவள்’ எனவே கருதப்பட வேண்டும். கன்னியைக் கொடுத்து (திருமணம் செய்து) அதே கன்னியை மீண்டும் மற்றொருவருக்குக் கொடுப்பவன் அரசனால் இருநூறு (பண) அபராதம் செலுத்தத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 17

दण्डः कार्यो नरेन्द्रेण तस्याप्युत्तमसाहसः सत्यङ्कारेण वाचा च युक्तं पुण्यमसंशयं

அரசன் தண்டனை விதிக்க வேண்டும்; ஆனால் அதுவும் மிக உயர்ந்த விவேகமும் கட்டுப்பாடும் உடையதாக இருக்க வேண்டும். சத்திய உறுதிமொழியும் சத்திய வாக்கும் இணைந்த தண்டம் நிச்சயமாகப் புண்ணியமானது.

Verse 18

लुब्धो ऽन्यत्र च विक्रेता षट्शतं दण्डमर्हति दद्याद्धेनुं न यः पालो गृहीत्वा भक्तवेतनं

ஒப்படைக்கப்பட்ட சொத்தை பேராசையால் வேறிடத்தில் விற்பவன் ஆறுநூறு அபராதத்திற்குரியவன். மேலும் பராமரிப்பு மற்றும் கூலி பெற்றும் உரிமையாளருக்கு பசுவை ஒப்படைக்காத மேய்ப்பனும் அதேபோல் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 19

स तु दण्ड्यः शतं राज्ञा सुवर्णं वाप्यरक्षिता चौरवद्वधमर्हतोति घ , ञ च वरयेद्यदि इति घ , ञ च धनुःशतं परीणाहो ग्रामस्य तु समन्ततः

இத்தகைய அலட்சிய காவலன் அரசனால் நூறு சுவர்ண அபராதத்தால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அது பாதுகாப்பின்றி இருந்தால், அவன் திருடனைப் போல மரணத்திற்குரியவன். அவன் குற்றத்தைத் தடுத்தால், கிராம எல்லை நாலாபுறமும் நூறு வில்-அளவு சுற்றளவாக நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 20

द्विगुणं त्रिगुणं वापि नगरस्य च कल्पयेत् वृतिं तत्र प्रकुर्वीत यामुष्ट्रो नावलोकयेत्

நகரத்தின் சுற்றுப்பாதுகாப்பு (மதில்/சுவர்) நகர அளவின் இரட்டையோ மும்மடங்கோ ஆக அமைக்கப்பட வேண்டும். அங்கே ஒட்டகமும் மேலிருந்து பார்க்க முடியாத அளவுக்கு உயரமான பாதுகாப்புச் சுற்றுவளைவு கட்டப்பட வேண்டும்.

Verse 21

तत्रापरिवृते धान्ये हिंसिते नैव दण्डनं गृहन्तडागमारामं क्षेत्रं वा भीषया हरन्

அங்கே தானியம் முறையாக மூடிப் பாதுகாக்கப்படவில்லை என்றால், அது சேதமடைந்தாலும் தண்டனை இல்லை. அதுபோல அச்சுறுத்தல் அல்லது கட்டாயத்தால் வீடு, குளம், தோட்டம் அல்லது வயலை எடுத்துச் செல்பவனும் தண்டிக்கப்பட மாட்டான்.

Verse 22

शतानि पञ्च दण्ड्याः स्यादज्ञानाद् द्विशतो दमः मर्यादाभेदकाः सर्वे दण्ड्याः प्रथमसाहसं

அறியாமையால் செய்த குற்றத்திற்கு ஐந்நூறு அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும்; தெரிந்தே செய்த குற்றத்திற்கு மேலும் இருநூறு அதிகமாக விதிக்க வேண்டும். நிலைபெற்ற எல்லை/மரியாதையை மீறுபவர்கள் அனைவரும் முதல் சாஹஸ (குறைந்த நிலை) அபராதத்தால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 23

शतं ब्राह्मणमाक्रुश्य क्षत्रियो दण्डमर्हति वैश्यश् च द्विशतं राम शूद्रश् च बधमर्हति

பிராமணனை இகழ்ந்து திட்டினால் க்ஷத்திரியனுக்கு நூறு பண அபராதம்; ஓ ராமா, வைசியனுக்கு இருநூறு பண அபராதம்; சூத்ரனுக்கு வதத் தண்டனை உரியது.

Verse 24

पञ्चाशद्ब्राह्मणो दण्ड्यः क्षत्रियस्याभिशंसने वैश्ये वाप्यर्धपञ्चाशच्छूद्रे द्वादशको दमः

க்ஷத்திரியனை இகழ்ந்தால் பிராமணனுக்கு ஐம்பது பண அபராதம்; வைசியனை இகழ்ந்தால் ஐம்பதின் பாதி; சூத்ரனை இகழ்ந்தால் பன்னிரண்டு பண அபராதம்.

Verse 25

क्षत्रियस्याप्नुयाद्वैश्यः साहसं पूर्वमेव तु शूद्रः क्षत्रियमाक्रुश्य जिह्वाच्छेदनमाप्नुयात्

க்ஷத்திரியனுக்கு எதிரான குற்றத்தில் வைசியன் முன் கூறிய சாஹஸத் தண்டனைக்கு உட்பட வேண்டும்; சூத்ரன் க்ஷத்திரியனைத் திட்டினால் நாவு வெட்டும் தண்டனை ஏற்படும்.

Verse 26

धर्मोपदेशं विप्राणां शूद्रः कुर्वंश् च दण्डभाक् श्रुतदेशादिवितथी दाप्यो द्विगुणसाहसं

பிராமணர்களுக்கு தர்ம உபதேசம் செய்யும் சூத்ரன் தண்டனைக்குரியவன்; மேலும் வேதக் கல்வி, படிப்பிடம் முதலியவற்றை பொய்யாகக் கூறுபவன் சாஹஸத் தண்டனையின் இரட்டிப்பு அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 27

उत्तमः साहसस्तस्य यः पापैर् उत्तमान् क्षिपेत् प्रमादाद्यैर् मया प्रोक्तं प्रीत्या दण्डार्धमर्हति

தீயவர்களின் துணையால் மதிப்பிற்குரியவர்களைத் தள்ளி வீழ்த்துவனுக்கு உயர்ந்த சாஹஸத் தண்டனை உரியது; ஆனால் அலட்சியம் முதலிய காரணங்களால் நிகழ்ந்தால்—நான் கூறியபடி—கருணையால் நிர்ணயித்த தண்டனையின் பாதியே உரியது.

Verse 28

मातरं पितरं ज्येष्ठं भ्रातरं श्वशुरं गुरुं आक्षारयञ्च्छतं दण्ड्यः पन्थानं चाददद्गुरोः

தாய், தந்தை, மூத்தவர், சகோதரர், மாமனார் அல்லது குருவை கடுஞ்சொற்களால் இழிவுபடுத்துபவன் நூறு பண அபராதத்திற்குரியவன்; குருவின் வழியுரிமையைத் தடுத்து அல்லது கைப்பற்றுபவனும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 29

अन्त्यजातिर्द्विजातिन्तु येनाङ्गेनापराध्नुयात् तदेव च्छेदयेत्तस्य क्षिप्रमेवाविचारयन्

அந்த்யஜாதியவன் ஒரு த்விஜனுக்கு எதிராக எந்த உறுப்பினால் குற்றம் செய்கிறானோ, தாமதமின்றி உடனே அந்த உறுப்பையே வெட்ட வேண்டும்.

Verse 30

अवनिष्ठीवतो दर्पाद् द्वावोष्ठौ छेदयेन्नृपः अपमूत्रयतो मेढ्रमपशब्दयतो गुदं

அகந்தையால் தரையில் துப்புபவனின் இரு உதடுகளையும் அரசன் வெட்ட வேண்டும்; தடைசெய்யப்பட்ட முறையில் சிறுநீர் கழிப்பவனின் லிங்கத்தை வெட்ட வேண்டும்; அசிங்க/அபசொல் பேசுபவனின் குதத்தை வெட்ட வேண்டும்.

Verse 31

उत्कृष्टासनसंस्थस्य नीचस्याधोनिकृन्तनं यो यदङ्गं च रुजयेत्तदङ्गन्तस्य कर्तयेत्

மேன்மையான ஆசனத்தில் அமர்ந்த கீழ்மகனுக்கு தண்டனை கீழ்பகுதி வெட்டுதல்; மேலும் யார் எந்த உறுப்பை காயப்படுத்துகிறாரோ, அவரின் அதே உறுப்பை வெட்ட வேண்டும்.

Verse 32

अर्धपादकराः कार्या गोगजाश्वोष्ट्रघातकाः वृक्षन्तु विफलं कृत्त्वा सुवर्णं दण्डमर्हति

மாடு, யானை, குதிரை அல்லது ஒட்டகத்தை கொன்றவர்களுக்கு அரை பாத அபராதம் விதிக்க வேண்டும்; கனிதரும் மரத்தை கனியற்றதாகச் செய்தவன் ஒரு சுவர்ண தண்டனைக்கு உரியவன்.

Verse 33

द्विगुणं दापयेच्छिन्ने पथि सीम्नि जलाशये द्रव्याणि यो हरेद्यस्य ज्ञानतो ऽज्ञानतो ऽपिवा

உடைந்த பாதை, எல்லைக்கோடு அல்லது நீர்த்தேக்கத்தில் பிறருடைய பொருளை அறிந்தோ அறியாமலோ எடுத்தால், அவனிடமிருந்து இரட்டிப்பு மதிப்பை வசூலிக்க வேண்டும்।

Verse 34

स तस्योत्पाद्य तुष्टिन्तु राज्ञे दद्यात्ततो दमं यस्तु रज्जुं घटं कूपाद्धरेच्छिन्द्याच्च तां प्रपां

முதலில் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு உரிய பொருளை மீட்டளித்து திருப்தி செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் அரசனுக்கு அபராதம் செலுத்த வேண்டும். யார் கிணற்றிலிருந்து கயிறும் குடமும் எடுத்துச் செல்கிறாரோ, அல்லது பொதுப் பானநிலையமான ‘பிரபா’வை வெட்டி சேதப்படுத்துகிறாரோ, அவர் தண்டனைக்குரியவர்।

Verse 35

स दण्डं प्राप्नुयान् मासं दण्ड्यः स्यात् प्राणितारने धान्यं दशभ्यः कुम्भेभ्यो हरतो ऽभ्यधिकं बधः

அவனுக்கு ஒரு மாதத் தண்டனை ஏற்படும்; ஆனால் உயிரைக் காப்பதற்காக (செய்திருந்தால்) அவன் தண்டனைக்குரியவன் மட்டுமே. பத்து கும்பங்களை மீறும் அளவில் தானியம் திருடினால் மரணத் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 36

शेषे ऽप्येकादशगुणं तस्य दण्डं प्रकल्पयेत् सुवर्णरजतादीनां नृस्त्रीणां हरणे बधः

மற்ற மீதமுள்ள வழக்குகளிலும் அவனுக்கு பதினொன்று மடங்கு தண்டனை நிர்ணயிக்க வேண்டும். பொன், வெள்ளி முதலியவற்றைத் திருடுதல் மற்றும் ஆண் அல்லது பெண்ணை அபகரித்தல் ஆகியவற்றுக்கு மரணத் தண்டனை.

Verse 37

येन येन यथाङ्गेन स्तेनो नृषु विचेष्टते तत्तदेव हरेदस्य् प्रत्यादेशाय पार्थिवः

திருடன் மக்களிடையே எந்த உறுப்பால், எந்த முறையில் குற்றம் செய்கிறானோ, பழிவாங்கும் தண்டனையாக அரசன் அவனிடமிருந்து அதே உறுப்பை அகற்ற வேண்டும்।

Verse 38

ब्राह्मणः शाकधान्यादि अल्पं गृह्णन्न दोषभाक् गोदेवार्थं हरंश्चापि हन्याद्दुष्टं बधीद्यतं

காய்கறிகள், தானியங்கள் போன்றவற்றைச் சிறிதளவு எடுக்கும் அந்தணன் குற்றவாளி ஆவதில்லை. பசுக்கள் மற்றும் தேவர்களுக்காக எடுக்கும்போது, அவன் தீயவனைக் கொல்லலாம்.

Verse 39

गृहक्षेत्रापहर्तारं तथा पत्न्यभिगामिनं अग्निदं गरदं हन्यात्तथा चाभ्युद्यतायुधं

வீடு, நிலம் ஆகியவற்றைக் கவர்ந்து கொள்பவன், பிறன் மனைவியை நாடுபவன், தீ வைப்பவன், நஞ்சு கொடுப்பவன், ஆயுதம் ஏந்தியவன் ஆகியோரைக் கொல்ல வேண்டும்.

Verse 40

राजा गवाभिचाराद्यं हन्याच्चैवाततायिनः परस्त्रियं न भाषेत प्रतिषिद्धो विशेन्न हि

அரசன் பசுக்களுக்குத் தீங்கு செய்பவர்களையும், வன்முறையாளர்களையும் கொல்ல வேண்டும். பிறன் மனைவியுடன் பேசக்கூடாது; தடுத்தால் நுழையக்கூடாது.

Verse 41

अदण्ड्या स्त्री भवेद्राज्ञा वरयन्तो पतिं स्वयं उत्तमां सेवमानः स्त्री जघन्यो बधमर्हति

தன் கணவனைத் தானே தேர்ந்தெடுக்கும் பெண்ணை அரசன் தண்டிக்கக்கூடாது. ஆனால் உயர்குலப் பெண்ணை நாடும் தாழ்ந்தவன் கொல்லப்படத் தகுதியானவன்.

Verse 42

भर्तारं लङ्घयेद्या तां श्वभिः सङ्घातयेत् स्त्रियं सवर्णदूषितां कुर्यात् पिण्डमात्रोपजीविनीं

கணவனை மீறி நடக்கும் பெண்ணை நாய்களைக் கொண்டு கடித்துக் குதறச் செய்ய வேண்டும். சமவகுப்பானால் கெடுக்கப்பட்டவளுக்கு உயிர்வாழத் தேவையான உணவை மட்டும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 43

ज्यायसा दूषिता नारी मुण्डनं समवाप्नुयात् वैश्यागमे तु विप्रस्य क्षत्रियस्यान्त्यजागमे

உயர்ந்த வர்ணத்தவருடன் உடலுறவால் மாசடைந்த பெண் பரிகாரச் சின்னமாகத் தலைமுடி களைய (முண்டனம்) வேண்டும். அதுபோல பிராமணன் வைசியப் பெண்ணுடன், க்ஷத்திரியன் அந்த்யஜப் பெண்ணுடன் சேர்ந்தாலும் முண்டனம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 44

क्षत्रियः प्रथमं वैश्यो दण्ड्यः शूद्रागमे भवेत् गृहीत्वा वेतनं वेश्या लोभादन्यत्र गच्छति

க்ஷத்திரியன் அல்லது வைசியன் முதன்முறையாக சூத்ரப் பெண்ணை அணுகினால் தண்டனைக்குரியவன். அதுபோல் விலை பெற்ற பின் பேராசையால் வேறிடத்திற்குச் செல்லும் வேசியும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 45

वेतनन्द्विगुणं दद्याद्दण्दञ्च द्विगुणं तथा भार्या पुत्राश् च दासाश् च शिष्यो भ्राता च सोदरः

அவன் கூலியை இரட்டிப்பாகவும், அபராதத்தையும் இரட்டிப்பாகவும் செலுத்த வேண்டும். இவ்விதி பொருத்தமான அளவில் மனைவி, மகன்கள், பணியாளர்கள், சீடன் மற்றும் உடன்பிறந்த சகோதரன் வரை பொருந்தும்.

Verse 46

कृटापराधास्ताड्याः सूरज्वा वेणुदलेन वा पृष्ठे न मस्तके हन्याच्चौरस्याप्नोति किल्विषं

சிறு குற்றம் செய்தவர்களை பட்டா/சாட்டையால் அல்லது பிளந்த மூங்கிலால் அடிக்க வேண்டும். அடிகள் முதுகில் இருக்க வேண்டும்; தலையில் அல்ல. இவ்விதிக்கு மாறாகத் திருடனை அடிப்பவன் பாவம் அடைகிறான்.

Verse 47

रक्षास्वधिकृतैयस्तु प्रजात्यर्थं विलुप्यते तेषां सर्वस्वमादाय राजा कुर्यात् प्रवासनं

பாதுகாப்புப் பொறுப்பில் நியமிக்கப்பட்டவன் தன்நலத்திற்காக மக்களை கொள்ளையிட்டால், அரசன் அவனுடைய அனைத்துச் சொத்தையும் பறிமுதல் செய்து அவனை நாடுகடத்த வேண்டும்.

Verse 48

ये नियुक्ताः स्वकार्येषु हन्युः कार्याणि कर्मिणां निर्घृणाः क्रूरमनसस्तान्निःस्वान् कारयेन्नृपः

தம் தம் கடமைகளில் நியமிக்கப்பட்டிருந்தும் கருணையின்றி கொடிய மனத்துடன் உழைப்போரின் காரியங்களைத் தடுக்கின்ற அதிகாரிகளை அரசன் செல்வமும் பதவியும் பறித்து வறியவர்களாக்க வேண்டும்।

Verse 49

अमात्यः प्राड्विवाको वा यः कुर्यात् कार्यमन्यथा तस्य सर्वस्वमादाय तं राजा विप्रवासयेत्

அமைச்சர் அல்லது தலைமை நீதிபதி ஒருவர் ஒரு வழக்கைத் தவறான முறையில் நடத்தினால், அரசன் அவனுடைய அனைத்துச் சொத்தையும் பறிமுதல் செய்து நாட்டைவிட்டு நாடுகடத்த வேண்டும்।

Verse 50

गुरुतल्पे भयः कार्यः सुरापाणे सुराध्वजः स्तेयेषु श्वपदं विद्याद् ब्रह्महत्याशिरः पुमान्

குருவின் படுக்கையை மீறியவனுக்கு ‘பயம்’ எனும் குறி; மதுபானம் அருந்தியவனுக்கு ‘சுரா‑த்வஜம்’ (மதுக் கொடி); திருட்டில் ‘சுவபதம்’ (கொடுமிருகம்) குறி; பிராமணனை கொன்றவன் ‘பிரஹ்மஹத்யா‑சிரம்’ தாங்கியவன் என அறியப்படுவான்।

Verse 51

शूद्रादीन् घातयेद्राजा पापान् विप्रान् प्रवासयेत् महापातकिनां वित्तं वरुणायोपपादयेत्

அரசன் சூத்ரர் முதலிய (அபிராமண) வர்க்கங்களில் பெரும் பாவம் செய்த குற்றவாளிகளைத் தண்டனையாகக் கொல்லச் செய்ய வேண்டும்; பாவமுள்ள பிராமணர்களை நாடுகடத்த வேண்டும்; மகாபாதகிகளின் செல்வத்தை வருணதேவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 52

ग्रामेष्वपि च ये केचिच्चौराणां भक्तदायकाः भाण्डारकोषदाश् चैव सर्वांस्तानपि घातयेत्

கிராமங்களிலும் திருடர்களுக்கு உணவு‑அடைக்கலம் அளித்து அவர்களைப் போஷிப்பவர்கள், மேலும் களஞ்சியங்களையும் அரசுக் கருவூலத்தையும் கொள்ளையடிப்பவர்கள்—அவர்களையெல்லாம் அரசன் மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்த வேண்டும்।

Verse 53

राष्ट्रेषु राष्ट्राधिकृतान् सामन्तान् पापिनो हरेत् सन्धिं कृत्वा तु ये चौर्यं रात्रौ कुर्वन्ति तस्कराः

அரசாட்சியில் அரசன் தீய சாமந்தர்களையும் மாகாண அதிகாரிகளையும் பிடித்து அகற்ற வேண்டும். மேலும் உடன்படிக்கை செய்து இரவில் திருடும் கள்வர்களையும் கைது செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

तेषां च्छित्वा नृपो हस्तौ तीक्ष्णे शूले निवेशयेत् तडागदेवतागारभेदकान् घातयेन्नृपः

அவர்களின் கைகளை வெட்டி அரசன் கூரிய சூலத்தில் ஏற்ற வேண்டும். மேலும் குளங்கள்/நீர்த்தேக்கங்கள் மற்றும் தெய்வங்களின் இல்லங்கள்/கோவில்களை உடைத்து நுழையும்வர்களை அரசன் கொல்லத் தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 55

समुत्सृजेद्राजमार्गे यस्त्वमेध्यमनापदि स हि कार्षापणन्दण्ड्यस्तममेध्यञ्च शोधयेत्

அவசரமின்றி அரசப் பாதையில் அசுத்தத்தை விடுபவன் ஒரு கார்ஷாபண அபராதத்திற்குரியவன்; மேலும் அந்த அசுத்தத்தையும் அவனே அகற்றச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

प्रतिमासङ्क्रमभिदो दद्युः पञ्चशतानि ते समैश् च विषमं यो वा चरते मूल्यतो ऽपि वा

மாதாந்திர மாற்றம்/சுழற்சி விதிகளை மீறுவோர் ஐந்நூறு அபராதம் செலுத்த வேண்டும். அதுபோல சமமானவர்களுடன் அநியாயமாக ஒழுங்கற்ற வியாபாரம் செய்வோரும், விலையிலும் மதிப்பிலும் சூழ்ச்சி செய்வோரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 57

समाप्नुयान्नरः पूर्वं दमं मध्यममेव वा द्रव्यमादाय वणिजामनर्घेणावरुन्धतां

மனிதன் முதலில் முன் ஒப்புக்கொண்ட விலையையோ, அல்லது நடுநிலையான (நியாயமான) விலையையோ பெற வேண்டும். பொருளை எடுத்துக்கொண்டு மிகை/அநியாய விலை கேட்டு வணிகர்களைத் தடுத்து வற்புறுத்தக் கூடாது.

Verse 58

राजा पृथक् पृथक् कुर्याद्दण्डमुत्तमसाहसं द्रव्याणां दूषको यश् च प्रतिच्छन्दकविक्रयी

அரசன் ஒவ்வொரு வழக்கிலும் தனித்தனியாக, பொருட்களை கலப்படம் செய்பவனையும் போலிப் பொருட்களை விற்பவனையும் உத்தம சாஹஸ தண்டத்தால் தண்டிக்க வேண்டும்।

Verse 59

मध्यमं प्राप्नुयाद्दण्डं कूटकर्ता तथोत्तमं कलहापकृतं देयं दण्डश् च द्विगुणस्ततः

பொய்யான ஆவணம்/சாட்சி உருவாக்கும் கூடகர்த்தா நடுத்தர தண்டம் பெற வேண்டும்; கலகத்தைத் தூண்டுபவன் உத்தம தண்டம் பெற வேண்டும். கலகத்தால் ஏற்பட்ட சேதத்திற்கு இழப்பீடு செலுத்தி, பின்னர் அபராதம் இரட்டிப்பாகும்।

Verse 60

अभक्ष्यभक्ष्ये विप्रे वा शूद्रे वा कृष्णलो दमः तुलाशासनकर्ता च कूटकृन्नाशकस्य च

பிராமணன் அல்லது சூத்ரன் தடைசெய்யப்பட்ட உணவை உண்டால் ஒரு கிருஷ்ணல அபராதம். அதுபோல தராசு/அளவுக்கோல் உருவாக்கி அல்லது கையாளுபவனுக்கும், கூடகர்த்தாவுக்கு எதிரான சாட்சியத்தை அழிப்பவனுக்கும் அதே தண்டம்.

Verse 61

एभिश् च व्यवहर्ता यः स दाप्यो दममुत्तमं विषाग्निदां पतिगुरुविप्रापत्यप्रमापिणीं

இவர்களுடன் தொடர்புடைய வழக்காடல்/பரிவர்த்தனையில் ஈடுபடுபவனும் உத்தம அபராதம் செலுத்த வேண்டும்; அதாவது விஷம் அல்லது தீயை ஏவுபவன், மேலும் கணவன், குரு, பிராமணன் அல்லது குழந்தையை கொல்வவன்.

Verse 62

विकर्णकरनासौष्ठी कृत्वा गोभिः प्रवासयेत् क्षेत्रवेश्मग्रामवनविदारकास् तथा नराः

காது பிளத்தல், காது வெட்டல், மேலும் மூக்கு மற்றும் உதடு வெட்டுதல் ஆகிய அங்கவிகாரங்களைச் செய்து—அவர்களின் மாடுகளுடன் சேர்த்து—வயல்கள், வீடுகள், கிராமங்கள், காடுகளை அழிப்பவர்களை நாடுகடத்த வேண்டும்।

Verse 63

राजपत्न्यभिगामी च दग्धव्यास्तु कटाग्निना ऊनं वाप्यधिकं वापि लिखेद्यो राजशासनं

அரசனின் மனைவியுடன் உறவு கொள்பவன் கடும் தீயால் எரிக்கப்பட வேண்டும். அதுபோல அரசாணையில் குறையோ கூடுதலோ செய்து (அரசன் கருத்தை மாற்றி) எழுதுபவனும் குற்றவாளி ஆவான்.

Verse 64

पारजायिकचौरौ च मुञ्चतो दण्ड उत्तमः राजयानासनारोढुर्दण्ड उत्तमसाहसः

விபச்சாரியையும் திருடனையும் விடுவிப்பவனுக்கு உயர்ந்த (மிகக் கடுமையான) தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. அரச வாகனம் அல்லது அரச ஆசனத்தில் ஏறுபவனுக்கு உத்தம சாஹஸத் தண்டம் (மிகக் கடும் அபராதம்) உண்டு.

Verse 65

यो मन्येताजितो ऽस्मीति न्यायेनापि पराजितः तमायान्तं पराजित्य दण्डयेद् द्विगुणं दमं

நியாய முறையிலேயே தோற்றிருந்தும் ‘நான் தோற்கவில்லை’ என்று எண்ணுபவன் மீண்டும் வந்து வழக்கைத் தொடுக்கின், அவனை மறுபடியும் அடக்கி இரட்டிப்பு அபராதம் விதிக்க வேண்டும்.

Verse 66

आह्वानकारी बध्यः स्यादनाहूतमथाह्वयन् दाण्डिकस्य च यो हस्तादभिमुक्तः पलायते

அதிகாரமின்றி அழைப்பாணை விடுப்பவன் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்; அழைக்கப்படாத ஒருவரை அழைப்பவனும் அதுபோல. மேலும் தண்ட அதிகாரியின் காவலிலிருந்து விடுபட்டு ஓடுபவனும் தண்டனைக்குரியவன்.

Verse 67

हीनः पुरुषकारेण तद् दद्याद्दाण्डिको धनं

தனிப்பட்ட உழைப்பால் ஈடு செய்ய இயலாத (முயற்சியில் குறைவான) ஒருவனாயின், தண்டனைக்குரியவன் அந்த அளவை பணமாகச் செலுத்த வேண்டும்; உழைப்பால் முடியாவிட்டால் பொருளால் ஈடு செய்ய வேண்டும்.