Adhyaya 244

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे स्त्रीलक्षणं नाम त्रिचत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ चतुश् चत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः चामरादिलक्षणम् अग्निर् उवाच चामरो रुक्मादण्डो ऽग्र्यः छत्रं राज्ञः प्रशस्यते हंसपक्षैर् विरचितं मयूरस्य शुकस्य च

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஸ்த்ரீலக்ஷணம்’ எனும் 243ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 244ஆம் அதிகாரம் ‘சாமராதி-லக்ஷணம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—பொன்னால் ஆன கைப்பிடியுடைய சாமரம் சிறந்தது; அரசனுக்குரிய குடை போற்றத்தக்கது, அது அன்னப் பற்களாலும், மயில் மற்றும் சுக (கிளி) பற்களாலும் செய்யப்பட்டதாகும்.

Verse 2

पक्षैर् वाथ बलाकाया न कार्यं मिश्रपक्षकैः न शथेति छ जठरमित्यादिः, ततो गुणा इत्य् अन्तः पाठः घ , ञ , पुस्तकद्वये नास्ति चतुरस्यं ब्राह्मणस्य वृत्तं राज्ञश् च शुक्लकं

பலாகா (கொக்கு/நாரை) பற்களாலேயே செயல் செய்ய வேண்டும்; கலந்த (ஒவ்வாத) பற்களால் செய்யக் கூடாது. சில கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் ‘ந ஶதேதி… ஜ஠ரம் இத்யாதி’ போன்ற பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன; மேலும் இரண்டு பிரதிகளில் ‘ததோ குணாஃ’ எனும் உள்பாடம் இல்லை. இது புத்திசாலி பிராமணனும் அரசனும் கொண்ட நடத்தை குறித்து ‘ஶுக்லக’ எனும் எடுத்துக்காட்டாக மேற்கோளிடப்படுகிறது.

Verse 3

त्रिचतुःपञ्चषट्सप्ताष्टपर्वश् च दण्डकः भद्रासनं क्षीरवृक्षैः पञ्चाशदङ्गुलोच्छ्रयैः

தண்டகம் (கோல்) மூன்று, நான்கு, ஐந்து, ஆறு, ஏழு அல்லது எட்டு பர்வங்கள் (முடிச்சுகள்) உடையதாக இருக்க வேண்டும். பத்திராசனம் பால் சுரக்கும் மரங்களால் செய்து, உயரம் ஐம்பது அங்குலமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 4

विस्तारेण त्रिहस्तं स्यात् सुवर्णाद्यैश् च चित्रितं धनुर्द्रव्यत्रयं लोहं शृङ्गं दारु द्विजोत्तम

முழு அளவில் (வில்) மூன்று ஹஸ்த நீளமாயிருக்க வேண்டும்; பொன் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கலாம். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, வில்லுக்கான மூன்று பொருட்கள்—இரும்பு, கொம்பு, மரம்.

Verse 5

ज्याद्रव्यत्रितयञ्चैव वंशभङ्गत्वचस् तथा दारुचापप्रमाणन्तु श्रेष्ठं हस्तचतुष्टयं

ஜ்யா (நாண்) செய்வதற்கான மூன்று பொருட்களும், மேலும் மூங்கில் பட்டை/தோல் (கட்டிப் பலப்படுத்த) பற்றியும் கூறப்பட்டுள்ளது. மரவில்லின் சிறந்த அளவு நான்கு ஹஸ்தம்.

Verse 6

तदेव समहीनन्तु प्रोक्तं मध्यकनीयसि मुष्टिग्राहनिमित्तानि मध्ये द्रव्याणि कारयेत्

அதே முறையே நடுத்தர அல்லது குறைந்த வலிமையுள்ள எதிராளிக்கும் கூறப்பட்டுள்ளது. முஷ்டி-கிரஹணம் (பிடித்து கட்டுப்படுத்துதல்) பொருட்டு நடுவில் தேவையான பொருட்களைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 7

स्वल्पकोटिस्त्वचा शृङ्गं शार्ङ्गलोहमये द्विज कामिनीभ्रूलताकारा कोटिः कार्या सुसंयुता

ஓ த்விஜரே, கொம்பின் கோடி (முனை) சிறிதாக அமைத்து தோலால் மூட வேண்டும். சார்ங்க-இரும்பு வில்லில் கோடியை நன்கு இணைத்து, அழகிய பெண்ணின் புருவக் கொடி போன்ற கொடிவடிவமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

पृथग्वा विप्र मिश्रं वा लौहं शार्ङ्गन्तु कारयेत् शार्ङ्गं समुचितं कार्यं रुक्मविन्दुविभूषितं

தனியே இரும்பாலோ, அல்லது ‘விப்ர’ எனும் பிரகாசமான உலோகத்துடன் கலந்த இரும்பாலோ சார்ங்க வில்லை செய்ய வேண்டும். அது உரிய அளவுப்பாட்டில் அமைந்து, பொன்-புள்ளி பதிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 9

कुटिलं स्फुटितञ्चापं सच्छिद्रञ्च न शस्यते सुवर्णं रजतं ताम्रं कृष्णायो धनुषि स्मृतं

வளைந்ததும், பிளந்ததும், துளைகள் நிறைந்ததும் ஆகிய வில் பரிந்துரைக்கப்படாது. வில்லுக்குப் பொன், வெள்ளி, செம்பு, மற்றும் ‘கிருஷ்ணாயஸ்’ (கருப்பு இரும்பு) ஆகியவை ஏற்றவை என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 10

माहिषं शारभं शार्ङ्गं रौहिषं वा धनुःशुभं चन्दनं वेतसं सालं धावलङ्ककुभन्तरुः

மிகச் சிறந்த வில்லுக்காக மாஹிஷ, சாரப, சார்ங்க, அல்லது ரௌஹிஷ மரங்கள் கூறப்படுகின்றன; மேலும் சந்தனம், வேதசம், சாலம், தாவலம், லங்கக மற்றும் குபந்த எனப்படும் மரங்களும் ஏற்றவை.

Verse 11

सर्वश्रेष्ठं धनुर्वंशैर् गृहीतैः शरदि श्रितैः पूजयेत्तु धनुः खड्गमन्त्रैस्त्रैलोक्यमोहनैः

சரத்காலத்தில் மூங்கில்/வம்சத்திலிருந்து பெறப்பட்ட சிறந்த வில்-தண்டுகளை எடுத்துக் கொண்டு, மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும் எனப் போற்றப்படும் கத்தி-மந்திரங்களால் வில்லை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 12

अयसश्चाथ वंशस्य शरस्याप्यशरस्य च ऋत्विजो हेमवार्णाभाः स्नायुश्लिष्टाः सुपत्रकाः

உருப்புகள் இரும்பாலும் மூங்கில்/வம்சத்தாலும் செய்யப்படலாம்; அம்புக்கும் ‘அம்பல்லாத’ (போல்ட்/டார்ட் போன்ற) ஆயுதத்திற்கும் விதிமுறைகள் உள்ளன. நரம்புக் கட்டுகள் உறுதியாக ஒட்டியிருக்க, பொன்னிற ஒளியுடன், நல்ல இறகுகளுடன் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

Verse 13

चतुरस्रमित्यादिः, पञ्चाशदङ्गुलोच्छ्रयैर् इत्यन्तः पाठः जपुस्तके नास्ति द्विहस्तमिति ट पूजयेत्तद्धनुरिति ग , घ , ञ च रुक्मपुङ्खाः सुपङ्कास्ते तैलधौताः सुवर्णकाः यात्रायामभिषेकादौ यजेद्वाणधनुर्मुखान्

“சதுரஸ்ரம்” எனத் தொடங்கி “ஐம்பது அங்குல உயரம்” என முடியும் பாடம் ஜபுப் புத்தகத்தில் இல்லை; வேறொரு பாடத்தில் “இரு கை” அளவு என உள்ளது. சில பிரதிகளில் (க, ஘, ஞ) “அந்த வில்லைப் பூஜிக்க வேண்டும்” என்று வாசகம். அம்புகள் பொன்-இறகுகளுடன், நன்கு பொருந்திய, மென்மையான, எண்ணெயால் மெருகூட்டப்பட்ட, பொன்னிறமாக உள்ளன; யாத்திரை, அபிஷேகம் முதலிய வேளைகளில் அம்பு, வில், வில்-முனை/முகம் (நாக்) ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்।

Verse 14

सपताकास्त्रसङ्ग्राहसांवत्सरकरान्नृपः ब्रह्मा वै मेरुशिखरे स्वर्गगङ्गातटे ऽयजत्

அரசே, ‘சபதாகா’ எனப்படும் தெய்வீக அஸ்திரங்களைச் சேகரித்து தொகுப்பதற்காக ஆண்டை அளவாக நிறுவிய பிரம்மா, மேரு சிகரத்தில், ஸ்வர்க கங்கையின் கரையில் யாகம் செய்தார்।

Verse 15

लौहदैत्यं स ददृशे विध्नं यज्ञे तु चिन्तयन् तस्य चिन्तयतो वह्नेः पुरुषो ऽभूद्वली महान्

யாகத்தில் ஏற்பட்ட தடையை எண்ணிக் கொண்டிருந்தபோது, ‘இரும்புத் தெய்வம்/லோஹ-தைத்யம்’ எனும் இடையூறை அவன் கண்டான்; அவன் தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில் அக்னியிலிருந்து மிகுந்த வலிமையுடைய ஒரு புருஷன் தோன்றினான்।

Verse 16

ववन्दे ऽजञ्च तन्देवा अभ्यनन्दन्त हर्षिताः तस्मात्स नन्दकः कड्गो देवोक्तो हरिरग्रहीत्

அவன் அஜன் (அஜன்மா பிரம்மா) முன் வணங்கினான்; தேவர்கள் மகிழ்ந்து களித்தனர். ஆகவே தேவர்கள் ‘நந்தக’ என்று கூறிய அந்த வாளை ஹரி (விஷ்ணு) எடுத்துக் கொண்டார்।

Verse 17

तं जग्राह शनैर् देवो विकोषः सो ऽभ्यपद्यत खड्गो नीलो रत्नमुष्टिस्ततो ऽभूच्छतबाहुकः

தேவன் அதை மெதுவாக எடுத்துக் கொண்டான்; உறையிலிருந்து இழுத்து முன்னே சென்றான். வாள் நீல நிறமாக, ரத்தினம் பதித்த பிடியுடன் தோன்றியது; பின்னர் அவன் ‘சதபாஹுக’—நூறு கரங்களுடையவன்—ஆக வெளிப்பட்டான்।

Verse 18

दैत्यः स गदया देवान् द्रावयामास वै रणे विष्णुना खड्गच्छिन्नानि दैत्यगात्राणि भूतले

அந்த தைத்யன் கதையை ஏந்தி போரில் தேவர்களை உண்மையாகவே ஓடச்செய்தான்; ஆனால் விஷ்ணுவின் வாளால் வெட்டப்பட்ட தைத்யர்களின் அங்கங்கள் தரையில் கிடந்தன।

Verse 19

पतितानि तु संस्पर्शान्नन्दकस्य च तानि हि लोहभूतानि सर्वाणि हत्वा तस्मै हरिर्वरं

வீழ்ந்தவை அனைத்தும் நந்தகத்தின் தொடுதலாலேயே இரும்பாக மாறின; அவையனைத்தையும் அழித்த பின் ஹரி அவனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்।

Verse 20

ददौ पवित्रमङ्गन्ते आयुधाय भवेद्भुवि हरिप्रसादाद् ब्रह्मापि विना विघ्नं हरिं प्रभुं

அவன் ‘பவித்ரம்’ எனும் புனித ரட்சைநூல்/தாலியை அங்கங்களில் அணியுமாறு அளித்தான்; பூமியில் அது பாதுகாப்பின் சாதனமாகிறது. ஹரியின் அருளால் பிரம்மாவும் தடையின்றி இலக்கை அடைகிறார்; ஹரியே ஆண்டவன்।

Verse 21

पूजयामास यज्ञेन वक्ष्ये ऽथो खड्गलक्षणं खटीखट्टरजाता ये दशनीयास्तुते स्मृताः

அவன் யாகத்தால் அதனை/அவர்களைப் பூஜித்தான். இப்போது வாளின் இலக்கணங்களைச் சொல்கிறேன்; ‘கட்டி’ மற்றும் ‘கட்டர’ எனும் உலோகங்களில் இருந்து தோன்றும் வாள்கள், போற்றத்தக்கவனே, ‘தசனீயம்’—ஆய்வு/சோதனை செய்யத்தக்கவை என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 22

कायच्छिदस्त्वाषिकाः स्युर्दृढाः सूर्पारकोद्भवाः तीक्ष्णाश्छेदसहा वङ्गास्तीक्ष्णाःस्युश्चाङ्गदेशजाः

சூர்பாரகத்தில் தோன்றும் ஆசிகா (வாள்-தாரைகள்) உறுதியானவை; உடலை வெட்டவல்லவை எனக் கூறப்படுகின்றன. வங்க நாட்டுத் தாரைகள் கூர்மையும் வெட்டலின் அழுத்தத்தைத் தாங்கும் வல்லமையும் உடையவை; அங்க நாட்டுத் தாரைகளும் கூர்மையானவை என நினைவில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 23

शतार्धमङ्गुलानाञ्च श्रेष्ठं खद्गं प्रकीर्तितं लोहदैत्यमित्यादिः, हर्षिता इत्य् अन्तः पाठः ज पुस्तके नास्ति तस्मात्तु नन्दक इति घ , ञ च महादेव इति ज तदर्धं मध्यमं ज्ञेयं ततो हीनं न धारयेत्

நூற்றரை அங்குல (சதார்தமங்குல) நீளமுள்ள வாள் சிறந்தது எனப் புகழப்படுகிறது. இங்கு பாடவேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன—‘லோஹதைத்யம்’ முதலியவை; ‘ஹர்ஷிதா’ என்ற வாசகம் ‘ஜ’ பிரதியில் இல்லை; சில பிரதிகளில் ‘நந்தக’ என்றும், ‘ஜ’ பிரதியில் ‘மஹாதேவ’ என்றும் உள்ளது. அந்த அளவின் பாதி ‘மத்தியம’ தரம்; அதைவிடக் குறைந்த வாளைத் தரிக்கக் கூடாது.

Verse 24

दीर्घं सुमधुरं शब्दं युस्य खड्गस्य सत्तम किङ्किणीसदृशन्तस्य धारणं श्रेष्ठमुच्यते

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! நீளமாக இழைந்து, மிக இனிமையாக ஒலித்து, கிங்கிணி (சிறு மணி) ஒலியை ஒத்த வாளைத் தரித்தல் சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 25

खड्गः पद्मपलाशाग्रो मण्डलाग्रश् च शस्यते करवीरदलाग्राभो घृतगन्धो वियत्प्रभः

தாமரை இலை நுனியைப் போன்ற முனையுடனும், முடிவு வட்டத் தட்டுபோல் (மண்டல) வட்டமாகவும் உள்ள வாள் சிறந்தது எனப் பாராட்டப்படுகிறது; அதன் धारம் கரவீர இலை நுனியை ஒத்ததாகவும், நெய் போன்ற மணமுடையதாகவும், வானைப் போன்ற ஒளியால் பிரகாசிப்பதாகவும் இருக்கும்।

Verse 26

समाङ्गुलस्थाः शस्यन्ते व्रणाः खद्गेषु लिङ्गवत् काकोलूकसवर्णाभा विषमास्ते न शोभनाः

உடலில் சமமான அங்குல அளவில் உள்ள காயங்கள், வாள் அடையாளம்போல் தெளிவான லக்ஷணமுடையதால் பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால் ஒழுங்கற்றவையாகவும், காகம் அல்லது ஆந்தை நிறத்தை ஒத்தவையாகவும் இருப்பவை நல்ல அறிகுறி அல்ல.

Verse 27

खड्गे न पश्येद्वदनमुच्छिष्टो न स्पृशेदसिं मूल्यं जातिं न कथयेन्निशि कुर्यान्न शीर्षके

வாளில் தன் முகப் பிரதிபலிப்பைப் பார்க்கக் கூடாது. உச்சிஷ்ட நிலையில் (உண்ட பின் அசுத்தம்) வாளைத் தொடக் கூடாது. இரவில் அதன் விலை மற்றும் ஜாதி/வகை (தோற்றம்-பரம்பரை) பற்றி சொல்லக் கூடாது; மேலும் அதைத் தலைப்பக்கத்தில் (படுக்கையின் தலைவாசலில்) வைக்கக் கூடாது।