Adhyaya 222

Verse 1

आग्नेये महापुराणे राजधर्मो नाम एकविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः तान्न हिंस्याद्यदैव तु इति ज सत्यवान् सुव्रतेन चेति घ , ञ च अथ द्वाविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच ग्रामस्याधिपतिं कुर्याद्दशग्रामाधिपं नृपः शतग्रामाधिपञ्चान्यं तथैव विषयेश्वरं

ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘ராஜதர்மம்’ எனும் அதிகாரம் (221) தொடங்குகிறது; பாடக் குறியீடுகள் முதலியன தொடர்கின்றன. பின்னர் ‘ராஜதர்மாஃ’ எனும் அதிகாரம் (222) தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—அரசன் ஒரு கிராமத்திற்குத் தலைவர், பத்து கிராமங்களுக்கு மேற்பார்வையாளர், நூறு கிராமங்களுக்கு மேற்பார்வையாளர், மேலும் விஷய (மாவட்ட/மண்டலம்) ஆளுநரையும் நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 2

तेषां भोगविभागश् च भवेत् कर्मानुरूपतः नित्यमेव तथा कार्यं तेषाञ्चारैः परीक्षणं

அவர்களுக்கான போகப் பங்கும் ஊதியமும் அவரவர் செயல்-திறனுக்கேற்ப வழங்கப்பட வேண்டும். மேலும் உளவாளர்கள்/ஆய்வாளர்கள் மூலம் அவர்களின் நடத்தை எப்போதும் பரிசோதிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 3

ग्रामे दोषान् समुत्पन्नान् ग्रामेशः प्रसमं नयेत् अशक्तो दशपालस्य स तु गत्वा निवेदयेत्

கிராமத்தில் குற்றங்கள்/கோளாறுகள் எழுந்தால் கிராமத் தலைவர் அவற்றைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும். அவர் இயலாவிட்டால், தசபாலன் (பத்து கிராம அதிகாரி) இடம் சென்று அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 4

श्रुत्वापि दशपालो ऽपि तत्र युक्तिमुपाचरेत् वित्ताद्याप्नोति राजा वै विषयात्तु सुरक्षितात्

கேட்டபின்பும் தசபாலன் அங்கே உரிய யுக்தி/நீதியைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில் அரசன் செல்வம் முதலியவற்றை உண்மையில் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட விஷய (மாவட்ட/மண்டலம்)த்திலிருந்தே பெறுகிறான்.

Verse 5

धनवान्धर्ममाप्नोति धनवान् काममश्नुते उच्छिद्यन्ते विना ह्य् अर्थैः क्रिया ग्रीष्मे सरिद्यथा

செல்வமுள்ளவன் தர்மத்தை அடைகிறான்; செல்வமுள்ளவனே காம இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். ஏனெனில் பொருள் (அர்த்தம்) இன்றிப் செயல்களும் சடங்குகளும் கோடையில் ஆறு வறண்டுபோவதுபோல் நின்றுவிடுகின்றன.

Verse 6

विशेषो नास्ति लोकेषे पतितस्याधनस्य च पतितान्न तु गृह्णन्ति दरिद्रो न प्रयच्छति

உலகில் பதிதனுக்கும் செல்வமற்றவனுக்கும் உண்மையான வேறுபாடு இல்லை. மக்கள் பதிதனிடமிருந்து எதையும் ஏற்கார்; ஏழை மனிதன் தானம் செய்ய இயலாது.

Verse 7

धनहीनस्य भार्यापि नैका स्यादुपवर्तिनी राष्ट्रपीडाकरो राजा नरके वसते चिरं

செல்வமற்றவனின் மனைவியும் எப்போதும் ஒருமுகமான நம்பிக்கையுள்ள துணையாக இருக்காமல் போகலாம்; நாட்டை ஒடுக்கி துன்புறுத்தும் அரசன் நீண்ட காலம் நரகத்தில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 8

नित्यं राज्ञा तथा भाव्यं गर्भिणी सहधर्मिणी यहा स्वं सुखमुत्सृज्य गर्भस्य सुखमावहेत्

அரசன் எப்போதும் இவ்வாறு கவனிக்க வேண்டும்: அவனுடைய கர்ப்பிணி சகதர்மிணி தன் சுகத்தை ஒதுக்கி, கருவிலுள்ள குழந்தையின் நலனை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 9

विना ह्य् अर्थमिति घ , ञ च नैव स्याद्वशवर्तिनीति ख , ट च नैव स्याद्वशवर्तिनीति घ , ज , ञ च सुखमाहरेदिति ज , ट च किं यज्ञैस्तपसा तस्य प्रजा यस्य न रक्षिताः सुरक्षिताः प्रजा यस्य स्वर्गस्तस्य गृहोपमः

சில பாடங்களில் ‘பொருள் இன்றி’ எனவும்; சிலவற்றில் ‘அவள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கமாட்டாள்’ எனவும்; இன்னும் சிலவற்றில் ‘நலன்/சுகம் ஏற்படுத்த வேண்டும்’ எனவும் உள்ளது. குடிமக்கள் பாதுகாக்கப்படாத அரசனுக்கு யாகங்களும் தவமும் என்ன பயன்? ஆனால் குடிமக்கள் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட அரசனுக்கு, சொர்க்கம் தன் இல்லம் போன்றதே.

Verse 10

अरक्षिताः प्रजा यस्य नरकं तस्य मन्दिरं राजा षड्भागमादत्ते सुकृताद्दुष्कृतादपि

யாருடைய அரசனின் குடிமக்கள் பாதுகாப்பின்றி இருக்கிறார்களோ, அவனுக்கு நரகமே இல்லமாகும். அரசன் குடிகளின் புண்ணியத்திலும் பாவத்திலும் ஆறில் ஒரு பங்கை எடுத்துக்கொள்கிறான்.

Verse 11

धर्मागमो रक्षणाच्च पापमाप्नोत्यरक्षणात् सुभगा विटभीतेव राजवल्लभतस्करैः

பாதுகாப்பால் தர்மம் நிலைபெறும்; பாதுகாக்காததால் பாவம் உண்டாகும். தலாலியின் அச்சத்தில் இருக்கும் நற்பேறு பெற்ற பெண், அரசனின் பிரியர்களாலும் திருடர்களாலும் அச்சுறுத்தப்படுவது போல.

Verse 12

भक्ष्यमाणाः प्रजा रक्ष्याः कायस्थैश् च विशेषतः

ஒடுக்குமுறையால் ‘இரையாக’ ஆக்கப்படுகின்ற குடிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும்—குறிப்பாக காயஸ்தர்கள் (அரசு எழுத்தர்கள்/நிர்வாக அதிகாரிகள்) மூலம்.

Verse 13

रक्षिता तद्भयेभ्यस्तु राज्ञो भवति सा प्रजाअप्_२२२०१२च्दरक्षिता सा भवति तेषामेवेह भोजनं दुष्टसम्मर्दनं कुर्याच्छास्त्रोक्तं करमाददेत्

அந்த அச்சங்களிலிருந்து குடிகள் காக்கப்பட்டால் அவர்கள் உண்மையில் அரசனுக்கே உரியவர்கள்; காக்கப்படாவிட்டால் இங்கு அவர்கள் தீயோரின் இரையாகிவிடுவர். ஆகவே அரசன் தீயவர்களை அடக்கி, சாஸ்திர விதிப்படி வரியை வசூலிக்க வேண்டும்.

Verse 14

कोषे प्रवेशयेदर्धं नित्यञ्चार्धं द्विजे ददेत् निधिं द्विजोत्तमः प्राप्य गृह्णीयात्सकलं तथा

பாதியை அரசுக் களஞ்சியத்தில் சேர்க்க வேண்டும்; மீதிப் பாதியை எப்போதும் ஒரு பிராமணனுக்கு அளிக்க வேண்டும். அதுபோல உயர்ந்த பிராமணன் ஒரு நிதி (புதையல்) கண்டால் அதை முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

Verse 15

चतुर्थमष्टमं भागं तथा षोडशमं द्विजः वर्णक्रमेण दद्याच्च निधिं पात्रे तु धर्मतः

இருபிறப்பன் (த்விஜன்) வர்ணக் கிரமப்படி தர்மத்தின்படி தகுதியான பாத்திரனுக்கு நிதியை அளிக்கும்போது நான்கில் ஒரு பங்கு, எட்டில் ஒரு பங்கு, மேலும் பதினாறில் ஒரு பங்கையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 16

अनृतन्तु वदन् दण्ड्यः सुवित्तस्यांशमष्टमं प्रणष्टस्वामिकमृक्थं राजात्र्यब्दं निधापयेत्

பொய் பேசுபவன் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; அவன் செல்வத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கு அபராதமாக வசூலிக்கப்பட வேண்டும். உரிமையாளர் இழந்தோ அறியப்படாதோ உள்ள சொத்தை அரசன் மூன்று ஆண்டுகள் வைப்பு நிதியாகக் காக்க வேண்டும்।

Verse 17

अर्वाक् त्र्यब्दाद्धरेत् स्वामी परेण नृपतिर्हरेत् ममेदमिति यो ब्रूयात् सो ऽर्थयुक्तो यथाविधि

மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவதற்கு முன் உரிமையாளர் தானே அதை மீட்டுக்கொள்ளலாம்; அதன் பின் அரசன் விதிமுறைப்படி அதை மீட்டளிக்கச் செய்ய வேண்டும். ‘இது என் சொத்து’ என்று கூறுபவன் விதிப்படி உரிய ஆதாரங்களுடன் கூற வேண்டும்।

Verse 18

सम्पाद्य रूपसङ्ख्यादीन् स्वामी तद् द्रव्यमर्हति सत्प्रजा इति घ , ञ च सुभगा विटभीतेवेत्यादिः, करमाददेदित्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति द्विजे ऽर्पयेदिति ञ , ट च अमृतं वदतो ग्राह्यमिति ट बालदायादिकमृक्थं तावद्राजानुपालयेत्

வடிவு, எண்ணிக்கை முதலிய அடையாளக் குறிகளை உறுதிப்படுத்திய பின் உண்மையான உரிமையாளர் அந்தப் பொருளுக்கு உரியவன் ஆவான். சிறுவர் வாரிசுகள் முதலியோர் தகுதி பெறும் வரை அரசன் அவர்களின் மரபுச் சொத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 19

यावत्स्यात्स समावृत्तो यावद्वातीतशैशवः बालपुत्रासु चैवं स्याद्रक्षणं निष्कलासु च

அவன் சமாவர்த்தனம் (படிப்பு நிறைவு) முடிக்கும் வரைவும், குழந்தைப் பருவத்தைத் தாண்டும் வரைவும் பாதுகாப்பு தொடர வேண்டும். அதேபோல் இளம்பெண்களுக்கும், ஆண் காவலர் இல்லாத பெண்களுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்।

Verse 20

पतिव्रतासु च स्त्रीषु विधबास्वातुरासु च जीवन्तीनान्तु तासां ये संहरेयुः स्ववान्धवाः

பதிவிரதைப் பெண்கள், விதவைகள், நோயுற்ற பெண்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே அவர்களுடைய சொந்த உறவினர்களே அவர்களின் செல்வமையோ வாழ்வாதாரமையோ பறித்தால், அவர்கள் தண்டனைக்குரிய குற்றம் செய்கிறார்கள்।

Verse 21

ताञ्छिष्याच्चौरदण्डेन धार्मिकः पृथिवीपतिः सामान्यतो हृतञ्चौरैस्तद्वै दद्यात् स्वयं नृपः

தர்மநெறி கொண்ட பூமிபதி அவர்களைத் திருடருக்குரிய தண்டனையால் தண்டிக்க வேண்டும்; பொதுவாகத் திருடர்கள் பறித்ததை அரசன் தானே பாதிக்கப்பட்டோருக்கு மீட்டளிக்க வேண்டும்।

Verse 22

चौररक्षाधिकारिभ्यो राजापि हृतमाप्नुयात् अहृते यो हृतं ब्रूयान्निःसार्यो दण्ड्य एव सः

திருடரைத் தடுக்கும் பொறுப்புடைய அதிகாரிகளிடமிருந்தும் அரசன் திருடப்பட்ட பொருளை மீட்டுக் கொள்ளலாம். ஆனால் திருட்டே நடக்காதபோது ‘திருடப்பட்டது’ என்று கூறுபவன் நாடு கடத்தப்பட்டும் தண்டிக்கப்படவும் வேண்டும்।

Verse 23

न तद्राज्ञा प्रदातव्यं गृहे यद् गृहगैर् हृतं स्वराष्ट्रपण्यादादद्याद्राजा विंशतिमं द्विज

ஓ த்விஜரே! வீட்டிற்குள் வீட்டாரால் திருடப்பட்ட இழப்பை அரசன் ஈடு செய்ய வேண்டாம். தன் நாட்டிலுள்ள வாணிபப் பொருட்களிலிருந்து அரசன் இருபதில் ஒரு பங்கைப் பெற வேண்டும்।

Verse 24

शुल्कांशं परदेशाच्च क्षयव्ययप्रकाशकं ज्ञात्वा सङ्कल्पयेच्छुल्कं लाभं वणिग्यथाप्नुयात्

வெளிநாடுகளிலிருந்து வரும் பொருட்களுக்கும் உரிய சுங்கப் பங்கை நிர்ணயித்து, இழப்பு மற்றும் செலவைக் காட்டும் காரணிகளை அறிந்து, வணிகன் நியாயமான லாபம் பெறுமாறு சுங்கத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 25

विंशांशं लाभमादद्याद्दण्डनीयस्ततो ऽन्यथा स्त्रीणां प्रव्रजितानाञ्च तरशुल्कं विवर्जयेत्

லாபத்தின் இருபதிலொரு பங்கை அரசுவரியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இதற்கு மாறாகச் செய்தால் தண்டனைக்குரியவன். பெண்களுக்கும் பிரவ்ரஜிதர் (துறவிகள்) களுக்கும் படகு/துறைச் சுங்கத்தை விலக்க வேண்டும்.

Verse 26

तरेषु दासदोषेण नष्टं दासांस्तु दापयेत् शूकधान्येषु षड्भागं शिम्बिधान्ये तथाष्टमं

படகு/கடத்தல் தொடர்பில் அடிமை/பணியாளரின் குற்றத்தால் இழப்பு ஏற்பட்டால், அந்த அடிமைகளிடமே ஈடு வாங்க வேண்டும். கதிர் தானியங்களுக்கு ஆறில் ஒரு பங்கு; பயறு வகை தானியங்களுக்கு எட்டில் ஒரு பங்கு (பொறுப்பு/பங்கு) ஆகும்.

Verse 27

राजा वन्यार्थमादद्याद्देशकालानुरूपकं पञ्चषड्भागमादद्याद् राजा पशुहिरण्ययोः

அரசன் வன உற்பத்திகளுக்கு நாடு-காலத்திற்கு ஏற்றவாறு வரி விதிக்க வேண்டும். கால்நடைகளிலும் பொன்னிலும் அரசன் ஐந்தில் ஒன்று அல்லது ஆறில் ஒன்று பங்கை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 28

गन्धौषधिरसानाञ्च पुष्पमूलफलस्य च बालदायादिकं युक्तमिति ख , ग , घ , ञ च स्त्रीणाञ्चैव द्विजातीनामिति ट पत्रशाकतृणानाञ्च वंशवैणवचर्मणां

மணப்பொருட்கள், மருந்துப் பொருட்கள் மற்றும் அவற்றின் சாறுகள், மேலும் மலர்கள், வேர்கள், கனிகள்—இவை வரிவிதிக்கத்தக்க பொருட்களாகக் கணிக்கப்பட வேண்டும். குழந்தைகள், உரிமை/மரபுரிமை முதலியவை முறையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும்; பெண்கள் மற்றும் இருபிறப்பாளர் (த்விஜர்) தொடர்பான விடயங்களும் அதுபோல. மேலும் இலைக் காய்கறிகள், புல், மூங்கில்/வேணு பொருட்கள் மற்றும் தோல்/சருமமும் (இதில்) சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 29

वैदलानाञ्च भाण्डानां सर्वस्याश्ममयस्य च षड्भागमेव चादद्यान् मधुमांसस्य सर्पिषः

பனைநார்/மூங்கில் பின்னல் பொருட்கள், பாத்திரங்கள், மேலும் கல்லால் செய்யப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களிலிருந்தும் ஆறில் ஒரு பங்கு மட்டுமே எடுக்க வேண்டும்; தேன், இறைச்சி, நெய் ஆகியவற்றிலிருந்தும் ஆறில் ஒரு பங்கு மட்டுமே.

Verse 30

म्रियन्नपि न चादद्याद् ब्राह्मणेभ्यस् तथा करं यस्य राज्ञस्तु विषये श्रोत्रियः सीदति क्षुधा

இறப்பதற்கும் நெருங்கினாலும் பிராமணர்களிடமிருந்து அத்தகைய வரியை எடுக்கக் கூடாது; யாருடைய நாட்டில் ச்ரோத்ரிய பிராமணன் பசியால் வாடுகிறானோ।

Verse 31

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं व्याधिदुर्भिक्षतस्करैः श्रुतं वृत्तन्तु विज्ञाय वृत्तिं तस्य प्रकल्पयेत्

அவனுடைய நாடு நோய், பஞ்சம், திருடர்கள் ஆகியவற்றால் துன்புறும். நிகழ்ந்ததின் உண்மைச் செய்தியை கேட்டு அறிந்து, அரசன் அவனுக்கான வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்।

Verse 32

रक्षेच्च सर्वतस्त्वेनं पिता पुत्रमिवौरसं संरक्ष्यमणो राज्ञा यः कुरुते धर्ममन्वहं

அரசன் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் காக்க வேண்டும்; தந்தை தன் சட்டப்பூர்வ மகனை காப்பது போல. அரசனால் பாதுகாக்கப்படுபவன் நாள்தோறும் தர்மத்தை அனுசரிக்கிறான்।

Verse 33

तेनायुर्वर्धते राज्ञो द्रविणं राष्ट्रमेव च कर्म कुर्युर् नरेन्द्रस्य मासेनैकञ्च शिल्पिनः

அந்த ஏற்பாட்டால் அரசனின் ஆயுள் பெருகும்; செல்வமும் நாட்டும் வளர்வன. கைவினைஞர்கள் அரசனின் பணியை மாறிமாறி தலா ஒரு மாதம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 34

भुक्तमात्रेण ये चान्ये स्वशरीरोपजीयिनः

மேலும், உண்ட அளவிற்கே வாழ்பவர்கள்—தம் உடல் உழைப்பினாலேயே வாழ்வோர்—அவர்களையும் இயன்ற அளவு அரசுப் பணியில் நியமிக்க வேண்டும்।