Adhyaya 233

Verse 1

इत्य् आग्नेये महाओपुराणे यात्रामण्डलचिन्तादिर्नाम द्वात्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रयस्त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः षाड्गुण्यं पुष्कर उवाच सामभेदौ मया प्रोक्तौ दानदण्डौ तथैव च दण्डः स्वदेशे कथितः परदेशे व्रवीमि ते

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘யாத்திரை-மண்டல-சிந்தை முதலியவை’ எனப் பெயருடைய இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ஷாட்குண்யம்’—நீதியின் ஆறு உபாயங்கள்—எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அதிகாரத்திற்குப் பின் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; (திருத்தம்) இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது ‘ஷாட்குண்யம்’ எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; (குறிப்பு: எண்ணை சரியாக) இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அதிகாரம் முடிந்து, ‘ஷாட்குண்யம்’ எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது ‘ஷாட்குண்யம்’ எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது ‘ஷாட்குண்யம்’ எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல; இப்போது ‘ஷாட்குண்யம்’ எனும் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் முடிந்து, இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அல்ல;

Verse 2

शत्रुं जिहीर्षुरुच्छिन्द्यादिति घ , ञ च प्रकाशश्चाप्रकाशश् च द्विविधो दण्ड उच्यते लुण्ठनं ग्रामघातश् च शस्यघातो ऽग्निदीपनं

எதிரியை அடக்க விரும்புவோர் அவனுடைய வளங்களும் ஆதரவுமாகியவற்றை துண்டிக்க வேண்டும்—என்று விதி கூறப்படுகிறது. தண்டம் இருவகை: பிரகாச (வெளிப்படை) மற்றும் அப்ரகாச (மறைமுக). இதில் கொள்ளை, கிராம அழிவு, பயிர் அழிவு, தீ மூட்டுதல் (அக்னிதீபனம்) அடங்கும்.

Verse 3

प्रकाशो ऽथ विषं वह्निर्विविधैः पुरुषैर् बधः दूषणञ्चैव साधूनामुदकानाञ्च दूषणं

மேலும் ரகசிய வெளிப்படுத்தல், விஷப் பயன்பாடு, தீப் பயன்பாடு, பலரால் செய்யப்படும் கொலை, நல்லோரின் பழித்தல், மேலும் நீர்நிலைகளின் மாசுபடுத்தல்—இவையும் (செயல்கள்) ஆகும்.

Verse 4

दण्डप्रणयणं प्रोक्तमुपेक्षां शृणु भार्गव यदा मन्यते नृपती रणे न मम विग्रहः

தண்டநீதியின் நடைமுறை கூறப்பட்டது; இப்போது, பார்கவா, ‘உபேக்ஷை’யை கேள்—போரில் அரசன் ‘என்னுடன் போட்டியிடத் தக்க மோதல் இல்லை’ என்று கருதும் போது.

Verse 5

अनर्थायानुबन्धः स्यात् सन्धिना च तथा भवेत् सामलब्धास्पदञ्चात्र दानञ्चार्थक्षयङ्करं

சந்தி காரணமாக தீங்குகளின் தொடர் ஏற்படலாம்; சமாதான உடன்படிக்கையாலும் அதேபோல் நிகழலாம். மேலும் இங்கு, சாமம் மூலம் உறுதியான அடித்தளம் கிடைக்காவிட்டால், தானமும் செல்வச் சிதைவுக்குக் காரணமாகும்.

Verse 6

भेददण्डानुबन्धः स्यात्तदोपेक्षां समाश्रयेत् न चायं मम शक्नोति किञ्चित् कर्तुमुपद्रवं

பேதமும் தண்டமும் என்ற தொடர்ச்சியைப் பயன்படுத்தி, பின்னர் உபேக்ஷையை நாட வேண்டும். ஏனெனில் இவன் எனக்கு எந்தவிதத் தொல்லையையோ சேதத்தையோ செய்ய இயலாதவன்.

Verse 7

न चाहमस्य शक्नोमि तत्रोपेक्षां समाश्रयेत् अवज्ञोपहतस्तत्र राज्ञा कार्यो रिपुर्भवेत्

அவ்விஷயத்தில் அவனைப் பற்றிய அலட்சியத்தை நான் ஏற்க இயலாது; அவமதிப்பால் காயமடைந்தவன் அங்கே பகைவனாக மாறுவான், ஆகவே அரசன் அவனைப் பகைவனெனக் கருதி நடத்த வேண்டும்.

Verse 8

मायोपायं प्रवक्ष्यामि उत्पातैर् अनृतैश् चरत् शत्रोरुद्वेजनं शत्रोः शिविरस्थस्य पक्षिणः

நான் ஒரு மாயத் தந்திரத்தை விளக்குகிறேன்—கற்பித அபசகுனங்களும் பொய்ச் செய்திகளும் பரப்பி அலைந்து, பகைவனில் அச்சத்தை உண்டாக்க வேண்டும்; குறிப்பாக பகைவர் முகாமில் உள்ள பறவைகளை (பயன்படுத்தி) கலக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 9

स्थूलस्य तस्य पुच्छस्थां कृत्वोल्कां विपुलां द्विज विसृजेच्च ततश् चैवमुल्कापातं प्रदर्शयेत्

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! அந்த தடிமனான (கருவி/எறிபொருள்) வால்பகுதியில் பெரிய தீக்குச்சி (உல்கா) ஒன்றை கட்டி, பின்னர் அதை விட வேண்டும்; இவ்வாறு ‘உல்காபாத’ எனும் காட்சியை வெளிப்படுத்தலாம்.

Verse 10

एवमन्ये दर्शनीया उत्पाता बहवो ऽपि च उद्वेजनं तथा कुर्यात् कुहकैर् विविधैर् द्विषां

இவ்வாறே இன்னும் பல காணத்தக்க அபசகுனங்களையும் காட்டலாம்; அதுபோல பலவகை ஏமாற்றுத் தந்திரங்களால் பகைவரிடையே கலக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 11

सांवत्सरास्तापसाश् च नाशं ब्रूयुः प्ररस्य च जिगीषुः पृथिवीं राजा तेन चोद्वेजयेत् परान्

வருட ஜோதிடர்கள் (சாம்வத்ஸரர்) மற்றும் தவசிகள் பகைவரின் அழிவை அறிவித்தால், பூமியை வெல்ல விரும்பும் அரசன் அதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு எதிரிகளிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 12

देवतानां प्रसादश् च कीर्तनीयः परस्य तु आगतन्नो ऽमित्रबलं प्रहरध्वमभीतवत्

தேவர்களின் அருளையும் பரமனின் அனுகிரகத்தையும் போற்ற வேண்டும்; பகைவர் படை நம்மேல் வந்தால் அஞ்சாது பகைச் சேனையைத் தாக்கி ஒடுக்குக।

Verse 13

एवं ब्रूयाद्रणे प्राप्ते भग्नाः सर्वे परे इति क्ष्वेडाः किलकिलाः कार्या वाच्यः शत्रुर्हतस् तथा

போர் தொடங்கியபோது இவ்வாறு அறிவிக்க வேண்டும்—“எல்லாப் பகைவரும் சிதைந்தனர்!”; உரத்த போர்முழக்கமும் கிலுகிலு ஒலியும் எழுப்பி, “பகைவன் கொல்லப்பட்டான்” என்றும் அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 14

देवाज्ञावृंहितो राजा सन्नद्धः समरं प्रति इन्द्रजालं प्रवक्ष्यामि इन्द्रं कालेन दर्शयेत्

தேவர்களின் ஆணையால் வலிமை பெற்ற அரசன், போருக்கு ஆயத்தமாய் சமரத்திற்குச் செல்கிறான். இப்போது நான் இந்திரஜாலம் (மாயப் போர்-வித்தை) உரைப்பேன்; காலத்திற்கேற்றபோது இந்திரனைத் தோன்றச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

चतुरङ्गं बलं राजा सहायार्थं दिवौकसां बलन्तु दर्शयेत् प्राप्तं रक्तवृष्टिञ्चेन्द्रपौ

வானுலகத் தேவர்களின் உதவிக்காக அரசன் நான்கு அங்கங்களுடைய படையை அணிவகுப்பாகக் காட்ட வேண்டும்; மேலும் இந்திரத் த்வஜத்துடன் தொடர்புடைய ‘இரத்த மழை’ என்ற அபசகுனம் நிகழ்ந்ததாகவும் உணர வேண்டும்।

Verse 16

छिन्नानि रिपुशीर्षाणि प्रासादाग्रेषु दर्शयेत् षाड्गुण्यं सम्प्रवक्ष्यामि तद्वरौ सन्धिविग्रहौ

பகைவர்களின் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளை அரண்மனைகளின் உச்சிகளில் காட்ட வேண்டும் (அச்சம் ஏற்படுத்த). இப்போது நான் ஷாட்குண்யம்—அரசாட்சிக் கொள்கையின் ஆறு வழிகள்—முழுமையாக உரைப்பேன்; அவற்றில் முதன்மையான இரண்டும் ‘சந்தி’ (ஒப்பந்தம்) மற்றும் ‘விக்ரஹ’ (போர்/விரோதம்) ஆகும்।

Verse 17

सन्धिश् च विग्रहश् चैव यानमासनमेव च द्वैधीभावः संशयश् च षड्गुणाः परिकीर्तिताः

சந்தி மற்றும் விக்ரகம், யானம் (படைநடப்பு) மற்றும் ஆசனம் (நிலைத்திருத்தல்), த்வைதீபாவம் மற்றும் ஸம்ஶயம்—இவையே அரசநீதியின் ஆறு உபாயங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

पणबन्धः स्मृतः सन्धिरपकारस्तु विग्रहः जिगीषोः शत्रुविषये यानं यात्राभिधीयते

பணபந்தம் (நிபந்தனை/உறுதிமொழியால் கட்டப்பட்ட உடன்பாடு) என்பதே சந்தி; அபகாரம் (தீங்கு செயல்) என்பதே விக்ரகம். ஜிகீஷு (வெற்றி நாடும் அரசன்) பகைவனை நோக்கி மேற்கொள்ளும் புறப்பாடு யானம், அதுவே யாத்திரை/அபியான் என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 19

विग्रहेण स्वके देशे स्थितिरासनमुच्यते बलार्धेन प्रयाणन्तु द्वैधीभावः स उच्यते

விக்ரகம் நிலவும்போது தன் நாட்டிலேயே தங்கியிருப்பது ‘ஆசனம்’ எனப்படும்; படையின் பாதி வலிமையுடன் புறப்படுவது ‘த்வைதீபாவம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

उदासीनो मध्यगो वा संश्रयात्संशयः स्मृतः समेन सन्धिरन्वेष्यो ऽहीनेन च बलीयसा

உதாசீனமாக இருப்பவனோ நடுநிலையாக நிற்பவனோ, ஆதரவு/அடைக்கலம் (ஸம்ஶ்ரயம்) தேடுவதில் ‘ஸம்ஶயம்’ நிலையில் உள்ளவன் எனக் கருதப்படுகிறான். ஆகவே சமனுடன் சந்தி தேட வேண்டும்; இல்லையேல்—தாழ்வானவனுடன் அல்ல—வலிமையானவனுடன்.

Verse 21

हीनेन विग्रहः कार्यः स्वयं राज्ञा बलीयसा तत्रापि शुद्धपार्ष्णिस्तु बलीयांसं समाश्रयेत्

வலிமையான அரசன் தானே தாழ்வானவனுடன் விக்ரகம் செய்ய வேண்டும்; ஆனாலும் அந்நிலையிலும் ‘சுத்தபார்ஷ்ணி’ (களங்கமற்ற நடத்தையுடையவன்) வலிமையானவரையே அடைக்கலமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 22

आसीनः कर्मविच्छेदं शक्तः कर्तुं रिपोर्यदा अशुद्धपार्ष्णिश्चासीत विगृह्य वसुधाधिपः

அரசன் அமர்ந்த நிலையிலேயே பகைவரின் செயல்களைத் தடை செய்ய வல்லவனாக இருந்தால், பூமியாதிபதி எதிர்நிலைப் பாவத்துடன் அமர்ந்து, குதிகால்கள் நிலையற்ற/அசுத்த நிலையில் இருக்க வேண்டும்।

Verse 23

अशुद्धपार्ष्णिर्बलवान् द्वैधीभावं समाश्रयेत् बलिना विगृहीतस्तु यो ऽसन्देहेन पार्थिवः

அடித்தளம் நிலையற்ற (அசுத்தபார்ஷ்ணி) வலிமைமிக்க அரசன் த்வைதீபாவக் கொள்கையை ஏற்க வேண்டும்; ஆனால் மிக வலிமையால் அடக்கப்பட்ட அரசன் ஐயமின்றி அதற்கேற்ப நடக்க வேண்டும்।

Verse 24

संश्रयस्तेन वक्तव्यो गुणानामधमो गुणः प्रासादाग्रे प्रदर्शयेदिति ट विगृहीतस्तु इति ख बहुक्षयव्ययायासं तेषां यानं प्रकीर्तितं

ஆகையால் ‘ஸம்ஶ்ரய’ (ஆதரவு/அடைக்கலம்) குறித்து கூற வேண்டும்; குணங்களில் இது மிகத் தாழ்ந்த குணமாகும். ‘ப்ராஸாதாக்ரே ப்ரதர்ஷயேத்’ என்பது ṭ-பாடம்; ‘விக்ருஹீதஸ்து’ என்பது kha-பாடம். அவர்களின் யானம் மிகுந்த இழப்பு, செலவு, உழைப்பு தருவதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 25

बहुलाभकरं पश्चात्तदा राजा समाश्रयेत् सर्वशक्तिविहीनस्तु तदा कुर्यात्तु संश्रयं

அதன்பின் அரசன் மிகுந்த பயன் தரும் ஸம்ஶ்ரயத்தை நாட வேண்டும்; மேலும் அவன் எல்லா வலிமையும் இழந்தால், நிச்சயமாக அடைக்கலம் (ஸம்ஶ்ரயம்) கொள்ள வேண்டும்।