Adhyaya 231

Verse 1

मल्लब्धेषु नवपुस्तकेषु प्रायः समान एव तेषामेकतमस्यापि साहाय्येन शोधितुं न स शक्यते अभिधानादिष्वपि तत्रत्यशब्दो नोपलभ्यन्ते अतस्तत्र विरतिः अथैकत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः शकुनानि पुष्कर उवाच विशन्ति येन मार्गेण वायसा बहवः पुरं तेन मार्गेण रुद्धस्य पुरस्य ग्रहणं भवेत्

புதிதாகக் கிடைத்த கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடம் பெரும்பாலும் ஒரேபோல் உள்ளது; அவற்றில் எதனுடைய உதவியாலும் சரியாகச் சீர்திருத்த முடியவில்லை. அகராதி முதலியவற்றிலும் அங்கு வரும் சொல் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே அங்கே நிறுத்துகிறோம். இப்போது 231ஆம் அதிகாரம்—“சகுனங்கள்” தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்: பல காகங்கள் எந்த வழியாக நகரில் நுழைகின்றனவோ, அதே வழியால் முற்றுகையிடப்பட்ட நகரை கைப்பற்றலாம்.

Verse 2

सेनायां यदि वासार्थे निविष्टो वायसो रुवन् वामो भयातुरस्त्रस्तो भयं वदति दुस्तरं

தங்குவதற்காக அமைக்கப்பட்ட படை முகாமில் ஒரு காகம் இடப்புறத்தில் அமர்ந்து அச்சத்துடன் கலங்கி கா-கா என்று கத்தினால், அது கடுமையான அபாயத்தை முன்னறிவிக்கும்.

Verse 3

छायाङ्गवाहनोपानच्छत्रवस्त्रादिकुट्टने मृत्युस्तत्पूजने पूजा तदिष्टकरणे शुभं

நிழல், அங்கம், வாகனம், காலணி, குடை, ஆடை முதலியவற்றை கோபம் அல்லது அவமதிப்பால் அடித்து சேதப்படுத்துதல் மரணச் சகுனம்; ஆனால் அவற்றின் (அல்லது அதிபதி தெய்வங்களின்) வழிபாடு வழிபாட்டு பலனைத் தரும், விரும்பிய காரியம் நிறைவேறுதல் சுபமாகும்.

Verse 4

प्रोषितागमकृत्काकः कुर्वन् द्वारि गतागतं रक्तं दग्धं गृहे द्रव्यं क्षिपन्वह्निवेदकः

உரிமையாளர் இல்லாதபோது காகம்போல் காரணங்கள் செய்து வரவும் போகவும் செய்து, வாசலில் அலைந்து, வீட்டிற்குள் சிவப்பு அல்லது எரிந்த பொருட்களை எறிவவன்—அவன் தீயைச் சுட்டும் (அதாவது தீவைத்தலுக்குத் தயாரிப்பவன்) ஆவான்.

Verse 5

न्यसेद्रक्तं पुरस्ताच्च निवेदयति बन्धनं पीतं द्रव्यं तथा रुक्म रूप्यमेव तु भार्गव

ஓ பார்கவா! அவன் முன்புறம் சிவப்பு அடையாளத்தை வைத்து, பந்தனம் (உறுதி/அடகு) அறிவிக்க வேண்டும்—அதாவது மஞ்சள் பொருள், மேலும் பொன்னும் வெள்ளியும் தான்.

Verse 6

यच्चैवोपनयेद् द्रव्यं तस्य लब्धिं विनिर्दिशेत् द्रव्यं वापनयेद्यत्तु तस्य हानिं विनिर्दिशेत्

ஒருவன் தானே கொண்டு வந்து அளிக்கும் சொத்து அவனுடைய லாபமாக நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அவன் அகற்றச் செய்வதோ அல்லது அபகரிக்கச் செய்வதோ ஆகிய சொத்து அவனுடைய இழப்பாக நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 7

पुरतो धनलब्धिः स्यादाममांसस्य छर्दने भूलब्धिः स्यान् मृदः क्षेपे राज्यं रत्नार्पणे महत्

(கனவு/நிமித்தத்தில்) முன்னால் செல்வம் தோன்றினால் பணலாபம் உண்டாகும். கச்சா மாமிசம் வாந்தி வந்தால் நிலலாபம் உண்டாகும். மண் கட்டிகளை எறிந்தால் அரசாட்சி பெறுதல்; ரத்தினம் அர்ப்பணித்தால் மாபெரும் ஐஸ்வரியம் உண்டாகும்.

Verse 8

यातुः काको ऽनुकूलस्तु क्षेमः कर्मक्षमो भवेत् न त्वर्थसाधको ज्ञेयः प्रतिकूलो भयावहः

பயணத்திற்கு புறப்படும் ஒருவருக்கு காகம் சாதகமாக இருந்தால் அது நலன்-காப்பும் செயல் வெற்றியும் குறிக்கும்; ஆனால் அது செல்வலாபத்தின் குறியல்ல. எதிர்மையாக இருந்தால் அது அச்சம் தருவதாக அறியப்படுகிறது.

Verse 9

सम्मुखे ऽभ्येति विरुवन् यात्राघातकरो भवेत् वामः काकः स्मृतो धन्यो दक्षिणो ऽर्थविनाशकृत्

காகம் முன்னால் இருந்து கத்திக்கொண்டு அணுகினால் அது பயணத்துக்கு தடையோ சேதமோ தரும் நிமித்தம். இடப்புறக் காகம் மங்களகரமும் செல்வம் தருவதாகவும் கூறப்படுகிறது; வலப்புறக் காகம் செல்வநாசம் செய்வதாகும்.

Verse 10

दुष्करमिति ख , छ च दक्षिणो ऽन्नविनाशकृदिति ग , घ , ञ च वामो ऽनुलोमगः श्रेष्ठो मध्यमो दक्षिणः स्मृतः प्रतिलोमगतिर्वामो गमनप्रतिषेधकृत्

க, ச (kha, cha) ஆகியவற்றில் யதி/இடைவேளை ‘துஷ்கர’ என அழைக்கப்படுகிறது; க, ஘, ங (ga, gha, ña) ஆகியவற்றில் ‘தக்ஷிண’—அன்னம் (அதாவது சீரான பாராயணம்) அழிப்பது—என்று கூறப்படுகிறது. அனுலோம வரிசையில் செல்லும் ‘வாம’ சிறந்தது; ‘தக்ஷிண’ நடுத்தரமாகக் கருதப்படுகிறது. பிரதிலோம வரிசையில் செல்லும் ‘வாம’ நகர்வைத் தடுக்கும் (சந்தப் பாய்ச்சலைக் கெடுக்கும்).

Verse 11

निवेदयति यात्रार्थमभिप्रेतं गृहे गतः एकाक्षरचरणस्त्वर्कं वीक्षमाणो भयावहः

ஒருவன் வீட்டிற்குச் சென்று பயணப் புறப்பாட்டை அறிவிக்கும் வேளையில், சூரியனை உற்றுநோக்கிக் கொண்டே ஒருகண் உடையவன் நடந்து வரின்—அது அச்சமூட்டும், அபாயத்தைச் சுட்டும் நிமித்தமாகும்.

Verse 12

कोटरे वासमानश् च महानर्थकरो भवेत् न शुभस्तूषरे काकः पङ्काङ्कः स तु शस्यते

குழி/குகை போன்ற கோட்டரத்தில் வாழ்பவன் பெரும் அனர்த்தத்திற்குக் காரணமாகிறான். உலர்ந்த துசரில் அமர்ந்த காகம் சுபமல்ல; ஆனால் சேற்றுக் குறியுடன் (ஈர நிலத்திலிருந்து வந்த) காகம் சுபமாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 13

अमेध्यपूर्णवदनः काकः सर्वार्थसाधकः ज्ञेयाः पतत्रिणो ऽन्ये ऽपि काकवद् भृगुनन्दन

அசுத்தப் பொருளால் அலகு நிரம்பிய காகம் ‘சர்வார்த்த சாதகன்’—அனைத்து நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் சுப நிமித்தம் என அறியப்பட வேண்டும். ஓ ப்ருகுநந்தனே, பிற பறவைகளும் காகத்தைப் போலவே நிமித்தமாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 14

स्कन्धावारापसव्यस्थाः श्वानो विप्रविनाशकाः इन्द्रस्थाने नरेन्द्रस्य पुरेशस्य तु गोपुरे

படைத்தள முகாம் (ஸ்கந்தாவாரம்) என்பதின் அபசவ்ய/இடப்புறத்தில் நிற்கும் நாய்கள் ‘விப்ரவிநாசக’—பிராமணர்க்கு அழிவைத் தருவன எனக் கூறப்படுகின்றன. இந்நிமித்தம் அரசனின் ‘இந்திரஸ்தான’த்திலும் நகரத் தலைவனின் கோபுர வாயிலிலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 15

अन्तर्गृहे गृहेशस्य मरणाय भवेद्भषन् यस्य जिघ्रति वामाङ्गं तस्य स्यादर्थसिद्धये

வீட்டிற்குள் நாய் குரைத்தால் அது இல்லத்தலைவனுக்கு மரண நிமித்தமாகும். ஆனால் அது யாருடைய இடப்புறத்தை நுகர்கிறதோ, அவருக்கு பொருள்-சித்தி/செல்வப் பெறுதல் உண்டாகும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 16

भयाय दक्षिणं चाङ्गं तथा भुजमदक्षिणं यात्राघातकरो यातुर्भवेत् प्रतिमुखागतः

பயணிக்கிறவருக்கு உடலின் வலப்புற அங்கம் துடிப்பது பயத்தின் குறி; அதுபோல இடது புஜம் துடிப்பதும் அசுபம். அவனுக்கு நேருக்கு நேர் முன்புறம் வரும் மனிதன் பயணத்துக்கு தடையாகிறான்.

Verse 17

मार्गावरोधको मार्गे चौरान् वदति भार्गव अलाभो ऽस्थिमुखः पापो रज्जुचीरमुखस् तथा

ஓ பார்கவா! வழியில் பாதையைத் தடுக்கிறவன் ‘மார்காவரோధகன்’; வழியிலுள்ள திருடர்களைப் பற்றி சொல்லுகிறவன் திருடர்-செய்தி கூறுபவன். அதுபோல ‘அலாப’, ‘அஸ்திமுக’, ‘பாப’, ‘ரஜ்ஜுசீரமுக’ எனும் (அசுப) வகைகளும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

सोपानत्कमुखो धन्यो मांसपूर्णमुखो ऽपि च अमङ्गल्यमुखद्रव्यं केशञ्चैवाशुभं तथा

வாசற்படியில் செருப்புடன் முகம் காணப்படுவது சுபம்; அதுபோல வாயில் இறைச்சி நிறைந்திருப்பதும் சுபமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் வாயருகே அசுபப் பொருட்கள் காணப்படுவதும், முடி (கேசம்) காணப்படுவதும் அசுபம்.

Verse 19

अवमूत्र्याग्रतो याति यस्य तस्य भयं भवेत् यस्यावमूत्र्य व्रजति शुभं देशन्तथा द्रुमं

மூத்திரம் கழித்த பின் அதே முன்திசையில் செல்வோருக்கு பயம் உண்டாகும். ஆனால் மூத்திரம் கழித்த பின் சுபமான இடத்திற்கோ, அல்லது (புனித/சுப) மரத்திற்கோ செல்வது நன்மை தரும்.

Verse 20

नन्वर्थसाधक इत्य् आदिः, गृहे गत इत्य् अन्तःः पाठः ट पुस्तके नास्ति कोटरे इत्य् आदिः सर्वार्थसाधक इत्य् अन्तः पाठः टपुस्तके नास्ति मङ्गलञ्च तथा द्रव्यं तस्य स्यादर्थसिद्धये श्ववच्च राम विज्ञेयास् तथा वै जम्बुकादयः

‘நன்வர்த்தஸாதக…’ முதல் ‘க்ருஹே கத…’ வரை உள்ள பாடம் ṭ-பிரதியில் இல்லை; மேலும் ‘கோடரே…’ முதல் ‘ஸர்வார்த்தஸாதக…’ வரை உள்ள பாடமும் ṭ-பிரதியில் இல்லை. (முக்கிய பொருள்:) நோக்குச் சித்திக்காக மங்களமும் தேவையான பொருட்களும் ஏற்படுத்த வேண்டும்; மேலும் ஓ ராமா, சகுனவியலில் நாய்களும் நரிகளும் முதலியனவும் அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 21

भयाय स्वामिनि ज्ञेयमनिमित्तं रुतङ्गवां निशि चौरभयाय स्याद्विकृतं मृत्यवे तथा

நாய்கள் காரணமின்றி ஊளையிடுதல் உரிமையாளருக்கு அபாயச் சின்னம் என அறிய வேண்டும். இரவில் அது திருடர் பயத்தைக் குறிக்கும்; ஒலி விகாரமாக இருந்தால் மரணத்தையும் சுட்டும்.

Verse 22

शिवाय स्वामिनो रात्रौ बलीवर्दो नदन् भवेत् उत्सृष्टवृषभो राज्ञो विजयं सम्प्रयच्छति

இரவில் எருது முழங்கினால் அது அதன் உரிமையாளருக்கு சிவமங்கலம். விடுதலையாக்கப்பட்ட காளை அரசனுக்கு வெற்றியை அளிக்கும்.

Verse 23

अभयं भक्षयन्त्यश् च गावो दत्तास् तथा स्वकाः त्यक्तस्नेहाः स्ववत्सेषु गर्भक्षयकरा मताः

தானமாக அளிக்கப்பட்ட பசுக்கள்—பிறருடையதாயினும் தன்னுடையதாயினும்—‘அபயா’ எனும் செடியைத் தின்றால், தம் கன்றுகளின் மீது பாசம் குன்றி, கருக்கழிவை உண்டாக்குவதாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 24

भूमिं पादैर् विनिघ्नन्त्यो दीना भीता भयावहाः आर्द्राङ्ग्यो हृष्टरोमाश् च शृगलग्नमृदः शुभाः

கால்களால் நிலத்தைத் தட்டிக்கொண்டு—துயருற்றும் அஞ்சியும் அச்சமூட்டுமாறும்—ஈரமான உடலுடன், மெய்சிலிர்ப்புடன், நரிக்குச் சிக்கிய சேற்றால் பூசப்பட்டவர்களைக் காணுதல் சுப நிமித்தமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 25

महिष्यादिषु चाप्येतत् सर्वं वाच्यं विजानता आरोहणं तथान्येन सपर्याणस्य वाजिनः

எருமை முதலிய (மற்ற வாகனங்கள்) பற்றியும் இவை அனைத்தையும் முறையறிந்தவர் உரியவாறு அறிவிக்க வேண்டும். மேலும் சபர்யை (சேவை-மரியாதை) பெறும் குதிரையின் மீது ஏறுதல் மற்றொருவரால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 26

जलोपवेशनं नेष्टं भूमौ च परिवर्तनं विपत्करन्तुरङ्गस्य सुप्तं वाप्यनिमित्ततः

நீரில் அமர்வது அசுபம்; தரையில் புரள்வதும் அசுபம். யாருடைய உடல் பேராபத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறதோ, அவருக்கு காரணமின்றி வரும் உறக்கமும் தீய சகுனமாகும்.

Verse 27

यवमोदकयोर्द्वेषस्त्वकस्माच्च न शस्यते वदनाद्रुधिरोत्पत्तिर्वेपनं न च शस्यते

யவம் அல்லது மோடகம் மீது திடீரென வெறுப்பு தோன்றுதல் நன்மையல்ல. அதுபோல வாயிலிருந்து இரத்தம் வெளிவருதல் மற்றும் நடுக்கமும் அசுபக் குறிகளாகும்.

Verse 28

क्रीडन् वैकः कपोतैश् च सारिकाभिर्मृतिं वदेत् साश्रुनेत्रो जिह्वया च पादलेही विनष्टये

தனியாக உள்ள ஒரு பறவை புறாக்களுடனும் மைனாக்களுடனும் விளையாடக் காணப்பட்டால் அது மரணத்தை முன்னறிவிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல் கண்ணீர் நிறைந்த கண்கள், நாவால் கால்களை நக்குதல் ஆகியனவும் அழிவின் குறிகள்.

Verse 29

वामपादेन च तथा विलिखंश् च वसुन्धरां स्वपेद्वा वामपार्श्वेन दिवा वा न शुभप्रदः

இடது காலால் நிலத்தைச் சுரண்டி/குறியிடுதல், அல்லது இடப்புறமாகப் படுத்து உறங்குதல், அல்லது பகலில் உறங்குதல்—இவை நல்விளைவு தராதவை எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 30

भयाय स्यात् सकृन्मूत्री तथा निद्राविलाननः सपर्यार्हस्येति साधुः विनाशकृदिति ज , ट च आरोहणं न चेद्दद्यात् प्रतीपं वा गृहं व्रजेत्

தொடக்கத்தில் ஒருமுறை மட்டும் சிறுநீர் கழித்தல், மேலும் உறக்கத்தால் முகம் மந்தமாக இருப்பது—இவை அச்சத்தின் குறிகள். அந்நேரம் யாரேனும் “இவர் சேவை/மரியாதைக்கு உரியவர்” என்று சொன்னால் அது சுபம்; ஆனால் ‘ஜ’ மற்றும் ‘ட’ என்ற எழுத்துகள் அழிவை உண்டாக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. புறப்படுவதற்கான வாகனம்/ஏற்றம் வழங்கப்படாவிட்டால் அல்லது எதிர்மறை நிகழ்ந்தால், திரும்பி வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 31

यात्राविघातमाचष्टे वामपार्श्वं तथा स्पृशन् हेषमाणः शत्रुयोधं पादस्पर्शी जयावहः

குதிரை தன் இடப்பக்கத்தைத் தொடினால் பயணத்திற்குத் தடையென முன்னறிவிப்பு. கத்தி (ஹேஷம் செய்து) குளம்பால் தொடினால் பகைவருடன் போர் குறி; குளம்புத் தொடுதல் கொண்ட குதிரை வெற்றியளிப்பதாகும்.

Verse 32

ग्रामे व्रजति नागश्चेन् मैथुनं देशहा भवेत् प्रसूता नागवनिता मत्ता चान्ताय भूपतेः

யானை கிராமத்திற்குள் நுழைந்தால் நாட்டழிவு/நில இழப்பு எனக் குறி. அது இணைவு நிலையிலிருந்தால் நாட்டுப் பகுதி இழப்பைச் சுட்டும். சமீபத்தில் குட்டி ஈன்ற பெண் யானை அல்லது மதம் கொண்ட யானை—இவை அரசனின் முடிவிற்கான (மரணம்/அழிவு) முன்னறிகுறிகள்.

Verse 33

आरोहणं न चेद्दद्यात् प्रतीपं वा गृहं व्रजेत् मदं वा वारणो जह्याद्राजघातकरो भवेत्

ஏறுவதற்கான ஆசனம்/வாகனம் அளிக்காமல் இருப்பதும், பகை மனத்துடன் ஒருவரின் இல்லத்திற்குச் செல்வதும், அல்லது யானையின் மதத்தை நீக்குவதும்—அவன் அரசன் மரணத்திற்குக் காரணமாகிறான்.

Verse 34

वामं दक्षिणपादेन पादमाक्रमते शुभः दक्षिणञ्च तथा दन्तं परिमार्ष्टि करेण च

வலப் பாதத்தால் இடப் பாதத்தின் மீது அடியிடுதல் நல்வழக்குக் குறி; அதுபோல வலப்புறப் பற்களை கையால் உரசி சுத்தம் செய்தலும் நன்மை தரும்.

Verse 35

वृषो ऽश्वः कुञ्जरो वापि रिपुसैन्यगतो ऽशुभः खण्डमेघातिवृष्ट्या तु सेना नाशमवाप्नुयात्

காளை, குதிரை அல்லது யானை பகைச் சேனையில் புகுந்தால் அது தீய குறி; சிதறிய மேகங்களிலிருந்து மிகைமழை பெய்தால் சேனை அழிவை அடையும்.

Verse 36

प्रतिकूलग्रहर्क्षात्तु तथा सम्मुखमारुतात् यात्राकाले रणे वापि छत्रादिपतनं भयं

கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் எதிர்மையாக இருந்து, எதிர்காற்றும் வீசினால், பயணம் செய்யும் வேளையிலோ போரிலோ குடை முதலியவை விழுதல் அச்சத்தின் அசுப நிமித்தமாகும்.

Verse 37

हृष्टा नराश्चानुलोमा ग्रहा वै जयलक्षणं काकैर् योधाभिभवनं क्रव्याद्भिर्मण्डलक्षयः

மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதும், கிரகங்கள் அனுகூலமான (நேரான) இயக்கத்தில் இருப்பதும் வெற்றியின் அறிகுறிகள். ஆனால் காகங்கள் வீரர்களை அடக்கி, சவம் உண்ணும் உயிர்கள் மேலோங்கினால் ஆட்சிமண்டலத்தின் அழிவைச் சுட்டும்.

Verse 38

प्राचीपश्चिमकैशानी शौम्या प्रेष्ठा शुभा च दिक्

கிழக்கு, மேற்கு, ஈசான (வடகிழக்கு) திசைகள் மென்மையானவை, மிகப் பிரியமானவை, மேலும் சுபமானவை எனக் கூறப்படுகின்றன.