Adhyaya 245

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे आयुधलक्षणादिर्नाम चतुश् चत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चचत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः रत्नपरीक्षा अग्निर् उवाच रत्नानां लक्षणं वक्ष्ये रत्नं धार्यमिदं नृपैः वज्रं मरकतं रत्नं पद्मरागञ्च मौक्तिकं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “ஆயுதலட்சணாதி” எனும் 244ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 245ஆம் அதிகாரம் “ரத்தினப் பரீட்சை” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—ரத்தினங்களின் இலக்கணங்களை நான் உரைப்பேன்; அரசர்கள் அணியத் தகுந்த ரத்தினங்கள்: வஜ்ரம் (வைரம்), மரகதம் (பச்சைமணி), பத்மராகம் (மாணிக்கம்) மற்றும் மௌக்திகம் (முத்து)।

Verse 2

इन्द्रनीलं महानीलं वैदूर्यं गन्धशस्यकं चन्द्रकान्तं सूर्यकान्तं स्फटिकं पुलकं तथा

இந்திரநீலம், மகாநீலம், வைதூரியம், கந்தசஸ்யகம்; சந்திரகாந்தம், சூரியகாந்தம், ஸ்படிகம் மற்றும் புலகம்—இவையும் (ரத்தினங்களாக) எண்ணப்படுகின்றன।

Verse 3

कर्केतनं पुष्परागं तथा ज्योतीरसं द्विज स्पटिकं राजपट्टञ्च तथा राजमयं शुभं

ஓ இருபிறப்பாளனே! கர்கேதனம், புஷ்பராகம், ஜ்யோதிரசம்; அதுபோல ஸ்படிகம், ராஜபட்டம் மற்றும் சுபமான ராஜமயம்—இவையும் (ரத்தின/பொருட்கள்) ஆகும்।

Verse 4

सौगन्धिकं तथा गञ्जं शङ्खब्रह्ममयं तथा गोमेदं रुधिराक्षञ्च तथा भल्लातकं द्विज

ஓ இருபிறப்பாளனே! சௌகந்திகம், கஞ்சம்; மேலும் சங்கத்திலிருந்து பெறப்படும் மற்றும் ‘பிரஹ்மமயம்’ எனப்படும் பொருட்கள்; கோமேதம், ருதிராக்ஷம், பல்லாதகம்—இவையும் பரிசீலிக்கத்தக்கவை।

Verse 5

धूलीं मरकतञ्चैव तुथकं सीसमेव च पीलुं प्रवालकञ्चैव गिरिवज्रं द्विजोत्तम

ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே! தூளி (நுண் பொடி), மரகதம், துதகம் (நீலத் துத்தம்/விட்ரியோல்), ஈயம், பீலு, பவளம் மற்றும் கிரிவஜ்ரம்—இவையும் (கருதப்பட வேண்டியவை)।

Verse 6

भुजङ्गममणिञ्चैव तथा वज्रमणिं शुभं टिट्टिभञ्च तथा पिण्डं भ्रामरञ्च तथोत्पलं

புஜங்கமணி மற்றும் சுபமான வஜ்ரமணி; மேலும் டிட்டிப, பிண்ட, ப்ராமர, உற்பல எனும் (ரத்தின/தாலி) பெயர்களும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 7

सुवर्णप्रतिबद्धानि रत्नानि श्रीजयादिके अन्तःप्रभत्वं वैमल्यं सुसंस्थानत्वमेव च

தங்கத்தில் பதிக்கப்பட்ட—ஸ்ரீ, ஜய முதலிய—ரத்தினங்கள் உள்ளொளி, நிர்மலம் (களங்கமின்மை), மற்றும் நன்கு அமைந்த வடிவம் கொண்டிருக்க வேண்டும்।

Verse 8

सुधार्या नैव धार्यास्तु निष्प्रभा मलिनास् तथा खण्डाः सशर्करा ये च प्रशस्तं वज्रधरणम्

சீரமைக்க வேண்டிய வைரங்களை அணியக் கூடாது; அதுபோல ஒளியற்ற, மாசுடைய, உடைந்த அல்லது மணற்கணங்கள் கலந்த வைரங்களும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். குறையற்ற சிறந்த வைரத்தை அணிதலே ஏற்றது।

Verse 9

अम्भस्तरति यद्वज्रमभेद्यं विमलं च यत् षट्कोणं शक्रचापाभं लघु चार्कनिभं शुभम्

‘நீரைக் கடக்கச் செய்கிறது’ எனப்படும், துளைக்க இயலாததும் நிர்மலமுமானது; அறுகோண வடிவம், இந்திரவில்லுப் போன்றது, இலகுவானது, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசமுடையது, சுபமானது—அதுவே வஜ்ரம் எனப்படுகிறது।

Verse 10

शुकपक्षनिभः स्निग्धः कान्तिमान्विमलस् तथा स्वर्णचूर्णनिभैः सूक्ष्मैर् मरकतश् च विन्दुभिः

அது கிளியின் இறகுபோல், மென்மையாகப் பளபளப்புடன், ஒளிமிக்கதும் நிர்மலமுமானதும் ஆக வேண்டும்; மேலும் தங்கத் தூள்போன்ற நுண்ணிய துகள்களும், மரகதம் (பச்சை ரத்தினம்) போன்ற புள்ளிகளும் இருக்க வேண்டும்।

Verse 11

स्फटिकजाः पद्मरागाः स्यू रागवन्तो ऽतिनिर्मलाः जातवङ्गा भवन्तीह कुरुविन्दसमुद्भवाः

ஸ்படிகத்திலிருந்து தோன்றும் பத்மராகக் கற்கள் செறிந்த நிறமுடையவையும் மிகத் தூய்மையானவையும் ஆகும்; இங்கு குருவிந்தத்திலிருந்து உண்டான பத்மராகம் ‘ஜாதவங்க’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 12

सौगन्धिकोत्था काषाया मुक्ताफलास्तु शुक्तिजाः विमलास्तेभ्य उत्कृष्टा ये च शङ्खोद्भवा मुने

சௌகந்திக மூலத்திலிருந்து தோன்றும் முத்துக்கள் கஷாய (மஞ்சள்-பழுப்பு) நிறமுடையவை; முத்துக்கள் சிப்பியிலிருந்தும் உண்டாகும். அவற்றில் தூய்மையானவை மேலானவை; ஓ முனிவரே, சங்கிலிருந்து தோன்றும் முத்துக்கள் மிகச் சிறந்தவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 13

नागदन्तभवाश्चाग्र्याः कुम्भशूकरमत्स्यजाः वेणुनागभवाः श्रेष्ठा मौक्तिकं मेघजं वरं

யானைத் தந்தத்திலிருந்து தோன்றும் முத்துக்கள் முதன்மையானவை; கும்பமீன், பன்றி மற்றும் மீன் முதலியவற்றிலிருந்தும் தோன்றும் முத்துக்கள் அறியப்படுகின்றன. வேணுநாகத்திலிருந்து உண்டாகும் முத்துக்கள் சிறந்தவை; மேகத்தில் பிறக்கும் முத்து மிக உத்தமம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 14

वृत्तत्वं शुक्रता स्वाच्छ्यंमहत्त्वं मौक्तिके गुणाः इन्द्रनीलं शुभं क्षीरे राजते भ्राजते ऽधिकं

வட்டத்தன்மை, ஒளிர்வு, தெளிவு, பெருமை—இவையே முத்தின் குணங்கள். மங்களமான இந்திரநீலம் (நீலக்கல்) பாலில் வைத்தால் மேலும் அதிகமாக ஒளிர்ந்து பிரகாசிக்கும்.

Verse 15

रञ्जयेत् स्वप्रभावेण तममूल्यं विनिर्दिशेत् नीलरक्तन्तु वैदूर्यं श्रेष्ठं हारादिकं भजेत्

ஒரு ரத்தினம் தன் இயல்பான பிரகாசத்தால் எவ்வாறு நிறமும் ஒளியும் பெறுகிறதோ அதன்படி அதன் மதிப்பை நிர்ணயிக்க வேண்டும். வைதூர்ய (பூனைக்கண்) கற்களில் நீலமும் சிவப்புச் சாயலும் உடையவை சிறந்தவை; மாலைகள் முதலிய ஆபரணங்களில் அவையே ஏற்றவை.