Adhyaya 230

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे माङ्गल्याध्यायो नाम एकोनत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः शकुनानि पुष्कर उवाच तिष्ठतो गमने प्रश्ने पुरुषस्य शुभाशुभं निवेदयन्ति शकुना देशस्य नगरस्य च

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘மாங்கல்ய’ எனப்படும் அதிகாரம் 229ஆம். இப்போது 230ஆம் அதிகாரமான ‘சகுனங்கள்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—நின்றிருக்கும் போது, பயணம் புறப்படும் போது, அல்லது வினா எழுப்பும் போது சகுனங்கள் மனிதனுக்கு சுபம்-அசுபம் என்னும் பலனை அறிவிக்கின்றன; மேலும் நாடு மற்றும் நகரத்திற்கும் (நன்மை-தீமை) முன்னறிவிக்கின்றன.

Verse 2

सर्वः पापफलो दीप्तो निर्दिष्टो दैवचिन्तिकैः शान्तः शुभफलश् चैव दैवज्ञैः समुदाहृतः

தெய்வசிந்தகர்கள் கூறுவதுபோல் தீப்த (பிரகாசமான) குறி முழுவதும் பாபபலன் தரும்; தெய்வஜ்ஞர்கள் கூறுவதுபோல் சாந்த குறி சுபபலன் தரும் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 3

षट्प्रकारा विनिर्दिष्टा शकुनानाञ्च दीप्तयः वेलादिग्देशकरणरुतजातिविभेदतः

சகுனங்களின் தீப்திகள் (வெளிப்படும் குறியீடுகள்) ஆறு வகை என கூறப்பட்டுள்ளன—காலம், திசை, தேசம்/இடம், (ஜோதிட) கரணம், ருத/ஒலி, மற்றும் ஜாதி வேறுபாடு ஆகியவற்றினால்.

Verse 4

पूर्वा पूर्वा च विज्ञेया सा तेषां बलवत्तरा दिवाचरो रात्रिचरस् तथा रात्रौ दिवाचरः

இவற்றில் முன்புள்ள பகுதி பின்வருவதைவிட வலிமையானது என அறிய வேண்டும். ஆகவே பகலில் இயங்குவது (சிலவேளை) இரவுச்சரமாகும்; இரவில் (சிலவேளை) பகல்சரமாகவும் ஆகும்।

Verse 5

क्रूरेषु दीप्ता विज्ञेया ऋक्षलग्नग्रहादिषु धूमिता सा तु विज्ञेया याङ्गमिष्यति भास्करः

அசுப (க்ரூர) யோகங்களில், நக்ஷத்திரம், லக்னம், கிரகங்கள் முதலியவற்றின் தொடர்பில் (சூரியன்) தீப்தமாக இருப்பது ‘தீப்தா’ என அறிய வேண்டும். ஆனால் பாஸ்கரன் அடுத்த நிலைக்கு நகரவிருக்கும் போது அது ‘தூமிதா’ என அறிய வேண்டும்।

Verse 6

यस्यां स्थितः सा ज्वलिता मुक्ता चाङ्गारिणी मता एतास्तिस्रः स्मृता दीप्ताः पञ्च शान्तास् तथापराः

அது எந்த நிலையில் தங்கி இருக்கிறதோ அது ‘ஜ்வலிதா’ எனப்படும்; விடுபட்டபோது அது ‘அங்காரிணீ’ எனக் கருதப்படுகிறது. இம்மூன்று நிலைகள் ‘தீப்த’ நிலைகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன; அதுபோல மேலும் ஐந்து ‘சாந்த’ நிலைகளும் உள்ளன।

Verse 7

दीप्तायान्दिशि दिग्दीप्तं शकुनं परिकीर्तितं ग्रामो ऽरण्या वने ग्राम्यास् तथा निन्दितपादपः

எரியும் திசையில் தோன்றும் சகுனம் 'திக்தீப்தம்' என்று கூறப்படுகிறது. கிராமம் காடு போலவும், காட்டில் கிராமத்து பறவைகளும், நிந்திக்கப்பட்ட மரமும் இருப்பது தீய சகுனமாகும்.

Verse 8

देशे चैवाशुभे ज्ञेयो देशदीप्तो द्विजोत्तमः क्रियादीप्तो विनिर्दिष्टः स्वजात्यनुचितक्रियः

ஓ দ্বிஜோத்தமரே! அசுபமான இடத்தில் 'தேசதீப்தம்' என்பதை அறிய வேண்டும். தன் ஜாதிக்குத் தகாத செயல்களைச் செய்பவன் 'க்ரியாதீப்தன்' என்று குறிப்பிடப்படுகிறான்.

Verse 9

रुतदीप्तश् च कथितो भिन्नभैरवनिस्वनः जातिदीप्तस् तथा ज्ञेयः केवलं मांसभोजनः

உடைந்த மற்றும் பயங்கரமான ஒலியை உடையவன் 'ருததீப்தன்' என்று கூறப்படுகிறான். மாமிசத்தை மட்டுமே உண்பவன் 'ஜாதிதீப்தன்' என்று அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 10

दीप्ताच्छान्तो विनिर्दिष्टः सर्वैर् भेदैः प्रयत्नतः मिश्रैर् मिश्रो विनिर्दिष्टस्तस्य वाच्यं फलाफलं

'தீப்தாச்சாந்தம்' அனைத்து வகைகளுடனும் முயற்சியுடன் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. கலப்பு வகைகளால் 'மிஸ்ரம்' குறிக்கப்படுகிறது, அதன் நன்மை தீமை பலன்களைக் கூற வேண்டும்.

Verse 11

गोश्वोष्ट्रगर्दभश्वानः सारिका गृहगोधिका चटका भासकूर्माद्याः कथिता ग्रामवासिनः

பசு, குதிரை, ஒட்டகம், கழுதை, நாய், மைனா, பல்லி, சிட்டுக்குருவி, பாஸம் மற்றும் ஆமை போன்றவை கிராமத்தில் வசிக்கும் உயிரினங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 12

अजाविशुकनागेन्द्राः कोलो महिषवायसौ ग्राम्यारण्या विनिर्दिष्टाः सर्वे ऽन्ये वनगोचराः

ஆடு, செம்மறி, கிளி மற்றும் நாகேந்திரன்; மேலும் பன்றி (வராகம்), எருமை, காகம்—இவை இல்லவாழ் மற்றும் வனவாழ் என இரு வகையிலும் குறிப்பாகச் சொல்லப்பட்டவை; மற்ற அனைத்தும் வனச்சாரி (காட்டுயிர்) எனக் கருதப்படும்।

Verse 13

मार्जारकुक्कुटौ ग्राम्यौ तौ चैव वनगोचरौ तयोर्भवति विज्ञानं नित्यं वै रूपभेदतः

பூனை மற்றும் சேவல் பொதுவாக இல்லவாழ் (பாலிக்கப்பட்ட) உயிர்கள்; அதே இனங்கள் காட்டிலும் உலாவுகின்றன. ஆயினும் அவற்றின் உருவ வேறுபாட்டால் (லட்சண வேறுபாடு) எப்போதும் வேறுபாடு அறிதல் உண்டாகும்।

Verse 14

गोकर्णशिखिचक्राह्वखरहारीतवायसाः कुलाहकुक्कुभश्येनफेरुखञ्जनवानराः

கோகರ್ಣம், மயில், சக்ராஹ்வம் (செம்மை வாத்து/அன்னம்), கழுதை, பச்சைக் கிளி, காகம்; மேலும் குலாஹப் பறவை, சேவல், பருந்து, ஆந்தை, கஞ்சனம் (வாக்டெயில்), குரங்கு—இவை சகுனம் காணுதலில் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 15

शतघ्नचटकश्यामचासश्येनकलिञ्जलाः तित्तिरः शतपत्रञ्च कपोतश् च तथा त्रयः

சதக்னா, சடக, ச்யாம, சாச, ச்யேன, கலிஞ்ஜல; மேலும் தித்திர, சதபத்ரம், மற்றும் கபோதம் (புறா/தூது) மூன்று வகைகளும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 16

खञ्जरीटकदात्यूहशुकराजीवकुक्कुटाः भारद्वाजश् च सारङ्ग इति ज्ञेया दिवाचराः

கஞ்சரீட (கஞ்சனம்), தாத்யூஹ (நீர்ப்பறவை), சுக (கிளி), ஜீவக, குக்குட (சேவல்), பாரத்வாஜப் பறவை, சாரங்க—இவை பகல்சாரி (தினத்தில் உலாவும்) பறவைகள் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 17

वागुर्युलूकशरभक्रौञ्चाः शशककच्छपाः लोमासिकाः पिङ्गलिकाः कथिता रात्रिगोचराः

வாகுரீ, ஆந்தைகள், சரபங்கள், கௌஞ்சப் பறவைகள், முயல்கள், ஆமைகள்—மேலும் லோமாசிகா, பிங்கலிகா எனப்படும் உயிர்கள்—இவை அனைத்தும் இரவில் உலாவும் ‘ராத்திரிகோசர’ எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 18

सर्वे ऽन्ये च वनेचरा इति झ हंषाश् च मृगमार्जारनकुलर्क्षभुजङ्गमाः वृकारिसिंहव्याघ्रोष्ट्रग्रामशूकरमानुषाः

மற்ற எல்லாரும் ‘வனசரர்’ என வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் அன்னப்பறவைகள், மான்கள், பூனைகள், கீரிப்பிள்ளைகள், கரடிகள், பாம்புகள், ஓநாய்கள், கொல்லும் பகைமிருகங்கள், சிங்கங்கள், புலிகள், ஒட்டகங்கள், கிராமப் பசுக்கள் போன்றவை, பன்றிகள், மனிதர்கள் ஆகியோரும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்।

Verse 19

श्वाविद्वृषभगोमायुवृककोकिलसारसाः तुरङ्गकौपीननरा गोधा ह्य् उभयचारिणः

முள்ளம்பன்றி, காளைகள், நரிகள், ஓநாய்கள், குயில்கள், சாரஸ் பறவைகள்; குதிரைகள், கௌபீனம் அணிந்த மனிதர்கள், மற்றும் உடும்பு—இவர்கள் உண்மையாகவே ‘உபயசாரி’ (இரு வகைச் சஞ்சாரமுடையோர்/இரு வளாகத்தினராய் இயங்குவோர்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 20

बलप्रस्थानयोः सर्वे पुरस्तात्सङ्घचारिणः जयावहा विनिर्दिष्टाः पश्चान्निधनकारिणः

படையின் புறப்பாடு மற்றும் முன்னேற்றத்தின் போது, முன்புறத்தில் ஒழுங்கான அணியாகச் செல்பவர்கள் ‘ஜயாவஹ’ (வெற்றியைத் தருவோர்) என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்; பின்னால் தள்ளிப்போகிறவர்கள் ‘நிதனகாரி’ (அழிவு/மரண இழப்பை உண்டாக்குவோர்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 21

गृहाद्गम्य यदा चासो व्याहरेत् पुरुतः स्थितः नृपावमानं वदति वामः कलहभोजने

வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய பின், முன்புறத்தில் நின்ற ஒருவர் பேசும்போது, அந்த உரையில் அரசனை இகழ்ந்து கூறினால், அது வாம (அமங்கல) சகுனம்; அது உணவுடன் தொடர்புடைய சண்டை மற்றும் கலகத்தைச் சுட்டுகிறது।

Verse 22

याने तद्दर्शनं शस्तं सव्यमङ्गस्य वाप्यथ चौरैर् मोषमथाख्याति मयूरो भिन्ननिस्वनः

வண்டியில் அல்லது பயணமாகப் புறப்படும்போது, இடப்பக்கம் நன்மை தருவோர்க்கு அந்த சகுனத்தின் தரிசனம் புகழத்தக்கதும் மங்களகரமும் ஆகும்; ஆனால் மயிலின் முறிந்த/ஒத்திசையாத குரல் திருடர்களால் திருட்டு நிகழும் என முன்னறிவிக்கும்।

Verse 23

प्रयातस्याग्रतो राम मृगः प्राणहरो भवेत् ऋक्षाखुजम्बुकव्याघ्रसिंहमार्जारगर्दभाः

ஓ ராமா! புறப்படுகிறவனின் முன்னால் வழியை மறித்தபடி ஒரு விலங்கு தோன்றினால் அது உயிரைக் கவரும் அசுப சகுனமாகும்; கரடி, எலி, நரி, புலி, சிங்கம், பூனை, கழுதை முதலியவை.

Verse 24

प्रतिलोमास् तथा राम खरश् च विकृत्रस्वनः वामः कपिञ्जलः श्रेष्ठस् तथा दक्षिणसंस्थितः

அதேபோல், ஓ ராமா, ‘பிரதிலோம’ என்றும் கடினமாகவும் விகாரமாகவும் ஒலிக்கும் ‘கர’ என்றும் கூறப்படும் இவை இடப்பக்கச் சகுனங்களாகும்; ஆனால் கபிஞ்சலன் வலப்புறம் இருந்தால் அது சிறந்த மங்களக் குறி.

Verse 25

पृष्ठतो निन्दितफलस्तित्तिरिस्तु न शस्यते एणा वराहाः पृषता वामा भूत्वा तु दक्षिणाः

தித்திரி (பார்ட்ரிட்ஜ்) என்பதின் ஒலி/குறி பின்னால் இருந்து வந்தால் அது நிந்திக்கத்தக்க (அமங்கள) பலனைத் தரும்; ஆகவே அது பரிந்துரைக்கப்படாது. ஆனால் ஏண (மான்), வராஹ (காட்டுப்பன்றி), ப்ருஷத (புள்ளி மான்) இடப்புறம் தோன்றினாலும் வலப்புறச் சகுனம்போல் நல்விளைவு தரும்.

Verse 26

भवन्त्यर्थकरा नित्यं विपरीता विगर्हिताः वृषाश्वजम्बुकव्याघ्राः सिंहमार्जारगर्दभाः

இவை எப்போதும் பொருள்/லாபத்தை அளிப்பவை; ஆனால் எதிர்மாறாகக் காணப்பட்டால் நிந்திக்கத்தக்க (அமங்கள) பலன் தரும்—காளை, குதிரை, நரி, புலி, சிங்கம், பூனை, கழுதை.

Verse 27

वाञ्छितार्थकरा ज्ञेया दक्षिणाद्वामतो गताः शिवा श्यामाननाच्छूच्छूः पिङ्गला गृहगोधिका

வலப்புறத்திலிருந்து இடப்புறம் செல்லும்போது இவை வேண்டிய பயனை அளிப்பவையாக அறியப்படுகின்றன—சிவா, ச்யாமானனா, ‘சூச்சூ’ என ஒலி எழுப்புவாள், பிங்கலா, மற்றும் வீட்டுக் கோதிகா (பல்லி)।

Verse 28

शूकरी परपुष्टा च पुन्नामानश् च वामतः प्रतिलोमास्तथेत्यादिः, सिंहमार्जारगर्दभा इत्य् अन्तः पाठः ज भ पुस्तकद्वये नास्ति स्त्रीसञ्ज्ञा भासकारूषकपिश्रीकर्णश्छित्कराः

‘சூகாரீ, பரபுஷ்டா, புன்னாமான’; மேலும் இடப்புறத்தில் தோன்றுவன ‘பிரதிலோம’ (எதிர்முறை) முதலியன எனக் கூறப்படுகிறது. ‘சிம்ஹ–மார்ஜார–கர்தப’ என்ற உள்ளடக்கப் பாடம் ‘ஜ’ மற்றும் ‘ப’ எனக் குறிக்கப்பட்ட இரு கைப்பிரதிகளில் இல்லை. இவை பெண்பெயர்கள்: பாஸகா, ஆரூஷகா, பிஷ்ரீகர்ணா, சித்கரா।

Verse 29

कपिश्रीकर्णपिप्यीका रुरुश्येनाश् च दक्षिणाः जातीक्षाहिशशक्रोडगोधानां कीर्तनं शुभं

வலப்புறத்தில் தோன்றினால் கபி (குரங்கு), பிஷ்ரீகர்ணம், எறும்பு, ருரு-மான், ச்யேனன் (பருந்து) ஆகியவை சுபம்; மேலும் மல்லிகை, கீரிப்பிள்ளை (நெவல்), பாம்பு, முயல், காட்டுப்பன்றி, கோதா (இகுவானா) இவற்றின் கீர்த்தனம்/உச்சரிப்பும் சுபம்।

Verse 30

ततः सन्दर्शनं नेष्टं प्रतीपं वानरर्क्षयोः कार्यकृद्बली शकुनः प्रस्थितस्य हि यो ऽन्वहं

அதன்பின் எதிர்மறையான சந்திப்பு விரும்பத்தக்கதல்ல—எதிரே எதிர்திசையில் முகமுகமாகக் குரங்கும் கரடியும் சந்திப்பது போன்றது. ஆனால் ஒரு செயலைத் தொடங்கி புறப்பட்டவருக்கு, தினந்தோறும் தொடர்ந்து வரும் வலிமையும் பயனும் உடைய சகுனப் பறவை அந்தச் செயலில் வெற்றியைத் தருவதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 31

भवेत्तस्य फलं वाच्यं तदेव दिवसं बुधैः मता भक्ष्यार्थिनो बाला वैरसक्तास्तथैव च

அறிஞர்கள் கூறுவது: அதன் பலன் அந்த நாளுக்கே உரியது என்று அறிவிக்க வேண்டும். இவர்கள் உணவை நாடும் குழந்தைகள் எனவும், அதுபோல பகைமையில் பற்றுடையவர்களெனவும் கருதப்படுகின்றனர்।

Verse 32

सीमान्तमभ्यन्तरिता विज्ञेया निष्फला द्विज एकद्वित्रिचतुर्भिस्तु शिवा धन्या रुतैर् भवेत्

ஓ இருபிறப்பாளனே! வீட்டின்/முற்றத்தின் எல்லைக்குள் இருந்து கேட்கும் பறவையின் குரல் பலனற்றதாக அறியப்பட வேண்டும். ஆனால் அது ஒருமுறை, இருமுறை, மூன்றுமுறை அல்லது நான்குமுறை கேட்கப்பட்டால், அந்தக் குரல்கள் சுபமும் செல்வம் தருவதாகும்.

Verse 33

पञ्चभिश् च तथा षड्भिरधन्या परिकीर्तिता सप्तभिश् च तथा धन्या निष्फला परतो भवेत्

ஐந்து எழுத்துகளும், அதுபோல ஆறு எழுத்துகளும் கொண்ட பாதம் ‘அதன்ய’ (அசுபம்) எனக் கூறப்படுகிறது. ஏழு எழுத்துகளுடைய பாதம் ‘தன்ய’ (சுபம்) என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதற்கு மேல் சென்றால் அது பலனற்றதாகும்.

Verse 34

नृणां रोमाञ्चजननी वाहनानां भयप्रदा ज्वालानला सूर्यमुखी विज्ञेया भयवर्धनी

அவள் மனிதர்களில் ரோமாஞ்சத்தை உண்டாக்குபவள்; வாகனங்களுக்கும் ஏற்றங்களுக்கும் அச்சம் தருபவள். ‘ஜ்வாலாநலா’ (ஜ்வாலை-அக்னி), ‘சூர்யமுகீ’ என அறியப்படும் அவள் அச்சத்தை வளர்ப்பவள் என்று அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 35

प्रथमं सारङ्गे दृष्टे शुभे देशे शुभं वदेत् संवत्सरं मनुष्यस्य अशुभे च शुभं तथा

முதல் பார்வையிலேயே சாரங்கம் சுபமான இடத்தில் காணப்பட்டால், அந்த மனிதனுக்கு முழு ஒரு ஆண்டுக்குச் சுபபலன் என்று கூற வேண்டும். அது அசுபமான இடத்தில் காணப்பட்டாலும், இந்த நிமித்தத்தில் சுபமே என்று அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 36

तथाविधन्नरः पश्येत्सारङ्गं प्रथमे ऽहनि आत्मनश् च तथात्वेन ज्ञातव्यं वत्सरं फलं

அவ்விதமாக விதிப்படி நடக்கும் மனிதன், முதல் நாளில் சாரங்கத்தை காண்பானாயின், அதே குறியீட்டினால் தன்னுக்கான முழு ஆண்டின் பலனை அறிய வேண்டும்.