Adhyaya 239

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे राजधर्मो नाम अष्टत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथोनचत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः षाड्गुण्यं राम उवाच मण्डलं चिन्तयेत् मुख्यं राजा द्वादशराजकं अरिर्मित्रमरेर्मित्रं मित्रमित्रमतः परं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ராஜதர்மம்’ எனப்படும் 238ஆம் அதிகாரம். இப்போது 239ஆம் அதிகாரம் ‘ஷாட்குண்யம்’ தொடங்குகிறது. ராமன் கூறினான்—அரசன் முதன்மையாக பன்னிரண்டு அரசர்களைக் கொண்ட ராஜமண்டலத்தைச் சிந்திக்க வேண்டும்: பகைவன், பகைவனின் நண்பன், பகை-நண்பனின் நண்பன், நண்பன், நண்பனின் நண்பன், மேலும் இவர்களுக்கு அப்பால் வரிசையாக உள்ளோர்।

Verse 2

राज्यं राष्ट्रञ्चेति ख , छ , ञ च लक्षयेदिति ञ तथारिमित्रमित्रञ्च विजिगीषोः पुरः स्मृताः पार्ष्णिग्राहः स्मृतः पश्चादाक्रन्दस्तदनन्तरं

‘ராஜ்யம்’ மற்றும் ‘ராஷ்ட்ரம்’—இவை (மரபுச் சுட்டுகளின்படி) அறியப்பட வேண்டும். அதுபோல பகைவன், பகைவனின் நண்பன், தன் நண்பன்—இவர்கள் விஜிகீஷுவின் முன்னிலையில் உள்ளோர். அவனுக்குப் பின்னால் ‘பார்ஷ்ணிக்ராஹ’ என்றும், அதன் அடுத்ததாக ‘ஆக்ரந்த’ என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 3

आसारावनयोश् चैवं विजगीषाश् च मण्डलं अरेश् च विजिगीषोश् च मध्यमो भूम्यनन्तरः

இவ்வாறு வெற்றியை நாடும் அரசனின் மண்டலம் அருகிலுள்ள அரசர்களால்—நண்பரும் பகைவரும்—உருவாகிறது. பகைவனுக்கும் விஜிகீஷுவுக்கும் நடுவில் உடனடியாக ஒட்டிய நிலம் உடையவன் ‘மத்தியம’ அரசன் ஆவான்।

Verse 4

अनुग्रहे संहतयोर् निग्रहे व्यस्तयोः प्रभुः मण्डलाद्वहिरेतेषामुदासीनो बलाधिकः

அனுகிரகம் செய்யும்போது அரசன் ஒன்றுபட்டவர்களுடன் நடக்க வேண்டும்; தண்டனை/நிக்ரஹத்தில் பிரிந்தவர்களுடன். அரசமண்டலத்திற்கு வெளியே நிற்கும் உதாசீன அரசன் பலத்தில் அவர்களை மிஞ்சுவான்.

Verse 5

अनुग्रहे संहतानां व्यस्तानां च बुधे प्रभुः सन्धिञ्च विग्रहं यानमासानदि वदामि ते

அறிவாளனே! ஒன்றுபட்டவர்களுக்கும் பிரிந்தவர்களுக்கும் பாதுகாப்பும் வளர்ச்சியும் உண்டாக அரசன் ‘சந்தி, விக்ரஹம், யானம், ஆசனம்’ முதலிய அரசநீதி உபாயங்களை உபதேசிக்கிறான்; அவற்றை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்.

Verse 6

बलवद्विग्रहीतेन सन्धिं कुर्याच्छिवाय च कपाल उपहारश् च सन्तानः सङ्गतस् तथा

நலன் (சிவார்த்தம்) கருதி வலிமையான தாக்குதலாளியுடனும் சந்தி செய்ய வேண்டும். ‘கபால’ உபஹாரத்தையும் (பலியளிப்பு-தானம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் வம்சத் தொடர்ச்சியும் கூட்டணியின் ஒற்றுமையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

Verse 7

उपन्यासः प्रतीकारः संयोगः पुरुषान्तरः अदृष्टनर आदिष्ट आत्मापि स उपग्रहः

‘உபந்யாசம், பிரதீகாரம், ஸம்யோகம், புருஷாந்தரம், அத்ருஷ்ட-நரன், ஆதிஷ்டன், உபக்ரஹம்’—இவை அரசநீதி சாஸ்திரத்தின் தொழில்நுட்பப் பிரிவுகள்; ‘ஆத்மாபி’ என்பது ‘தானும் (கர்த்தா/பக்கம்)’ என்பதைக் குறிக்கும்.

Verse 8

परिक्रमस् तथा छिन्नस् तथा च परदूषणं स्कन्धोपयेयः सन्धिश् च सन्धयः षोडशेरिताः

‘பரிக்ரம, சின்ன, பரதூஷணம், ஸ்கந்தோபயேய, சந்தி’—இவை ‘சந்தி’ (இணைப்பு/ஜங்க்ஷன்) என்பதின் பதினாறு வகைகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 9

परस्परोपकारश् च मैत्रः सम्बन्धकस् तथा उपहाराश् च चत्वारस्तेषु मुख्याश् च सन्धयः

பரஸ்பர உதவி, நட்பு, உறவு வளர்த்தல், மற்றும் பரிசளித்தல்—இவை அவர்களிடையே உள்ள ‘சந்தி’ (கூட்டணி) யின் நான்கு முதன்மை வகைகள்.

Verse 10

बालो वृद्धो दीर्घरोगस् तथा बन्धुवहिष्कृतः मौरुको भीरुकजनो लुब्धो लुब्धजनस् तथा

குழந்தை, முதியவர், நீண்டநாள் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர், மற்றும் உறவினரால் ஒதுக்கப்பட்டவர்; அதுபோல மூடன், அஞ்சுபவன், பேராசைக்காரன், மற்றும் பேராசைக்காரர்களுடன் பழகுபவன்.

Verse 11

विरक्तप्रकृतिश् चैव विषयेष्वतिशक्तिमान् अनेकचित्तमन्त्रश् च देवब्राह्मणनिन्दकः

அவன் இயல்பில் (நல்லொழுக்கத்திலிருந்து) விலகியவன்; ஆனால் புலன்விஷயங்களில் மிகுந்த பற்றுடையவன்; அவன் ஆலோசனை நிலையற்றதும் பலமனமுடையதும்; மேலும் தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களை இகழ்பவன்.

Verse 12

दैवोपहतकश् चैव दैवनिन्दक एव च दुर्भिक्षव्यसनोपेतो बलव्यसनसङ्कुलः

அவன் விதியால் தாக்கப்பட்டவன்; மேலும் தெய்வ ஒழுங்கை இகழ்பவன்; பஞ்சத்தின் பேரிடரால் துன்புறுபவன்; படைபலத்துக்கு ஏற்படும் பேராபத்துகளில் சிக்கியவன்.

Verse 13

पुरःस्थिता इति ख , छ च मैत्रः सुखकरस्तथेति ग स्वदेशस्थो बहुरिपुर्मुक्तः कालेन यश् च ह सत्यधर्मव्यपेतश् च विंशतिः पुरुषा अमी

‘புரஃஸ்திதா’ என்று ‘க’ மற்றும் ‘ச’ பாடங்கள் கூறுகின்றன. ‘மைத்ரஃ ஸுககரஸ்ததா’ என்று ‘க’ (ga) பாடம் கூறுகிறது. தன் நாட்டிலேயே இருந்து பல பகைவர்களை உடையவன்; காலத்திற்கேற்ப விடுவிக்கப்பட்டவன்; மற்றும் சத்தியமும் தர்மமும் விலகியவன்—இவர்களும் இங்கு எண்ணப்பட்ட இருபது வகை மனிதர்களில் சிலர்.

Verse 14

एर्तैः सन्धिं न कुर्वीत विगृह्णीयात्तु केबलं परस्परापकारेण पुंसां भवति विग्रहः

அத்தகையோருடன் உடன்படிக்கை செய்யக் கூடாது; பகைநிலையே மட்டும் கொள்ள வேண்டும். மனிதர்களிடையே பரஸ்பரத் தீங்கினாலே மோதல் உண்டாகிறது.

Verse 15

आत्मनो ऽभ्युदयाकाङ्क्षी पीड्यमानः परेण वा देशकालबलोपेतः प्रारभेतेह विग्रहं

தன் உயர்வை நாடுபவனாகவோ, அல்லது பகைவனால் துன்புறுத்தப்படுபவனாகவோ இருந்தால், இடம்-காலம்-வலிமை பொருந்தியபோது இங்கே பகை (யுத்தம்) தொடங்க வேண்டும்.

Verse 16

राज्यस्त्रीस्थानदेशानां ज्ञानस्य च बलस्य च अपहारी मदो मानः पीडा वैषयिकी तथा

மதமும் மானமும் அரசாட்சி, பெண்சம்பந்தம், இடம்-தேசம், அறிவு, வலிமை ஆகியவற்றை அபகரிப்பவை; அதுபோல விஷயங்களால் உண்டாகும் துன்பமும் (அழிவுக்குக் காரணம்).

Verse 17

ज्ञानात्मशक्तिधर्माणां विघातो दैवमेव च मित्रार्थञ्चापमानश् च तथा बन्धुविनाशनं

அறிவு, உள்ளார்ந்த சக்தி, தர்மம் ஆகியவற்றிற்கு தடையுண்டாகுதல்; விதியே மேலோங்குதல்; நண்பனின் பொருள்/நலன் இழப்பு; அவமானம்; மேலும் உறவினரின் அழிவு—இவை பேரிடர்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

भूतानुग्रहविच्छेदस् तथा मण्डलदूषणं एकार्थाभिनिवेशत्वमिति विग्रहयोनयः

பூதானுக்ரஹம் (சொல்-பொருள் தொடர்பு) துண்டிப்பு, மண்டலம் (யாப்பு/அமைப்பு வட்டம்) கெடுதல், மேலும் ஒரே பொருளில் பிடிவாதப் பற்றுதல்—இவையே படைப்பில் விக்ரஹம் (ஒவ்வாமை/குறை) தோன்றும் மூலங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 19

सापत्न्यं वास्तुजं स्त्रीजं वाग्जातमपराधजं वैरं पञ्चविधं प्रोक्तं साधनैः प्रशमन्नयेत्

பகை ஐந்து வகை என கூறப்படுகிறது—சபத்னி போட்டியால், நிலம்/சொத்தால், பெண்கள் காரணமாக, பேச்சால், மற்றும் குற்றத்தால் உண்டாகும். உரிய வழிகளால் அதை அமைதிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

किञ्चित्फलं निष्फलं वा सन्दिग्धफलमेव च तदात्वे दोषजननमायत्याञ्चैव निष्फलं

ஒரு செயல் சில நேரம் சிறு பலன் தரும், சில நேரம் பலனற்றது, அல்லது சந்தேகமான பலன் மட்டுமே தரும்; அது உடனே குற்றங்களை உண்டாக்கி, எதிர்காலத்திலும் பலனற்றதாகிறது.

Verse 21

आयत्याञ्च तदात्वे च दोषसञ्जननं तथा अपरिज्ञातवीर्येण परेण स्तोभितो ऽपि वा

இது எதிர்காலத்திலும் உடனடியாகவும் குற்றங்களை உண்டாக்கும்; உண்மையான வலிமை அறியப்படாத மற்றொருவர் தூண்டினாலும் அவசரமாகத் துணிகரம் செய்யக் கூடாது.

Verse 22

परार्थं स्त्रीनिमित्तञ्च दीर्घकालं द्विजैः सह अकालदैवयुक्तेन बलोद्धतसखेन च

பிறரின் நலனுக்காகவும் பெண்களை நிமித்தமாகவும் நீண்ட காலம் த்விஜர்களுடன் சேர்ந்து இருப்பதும்; காலமற்ற விதியால் இயக்கப்பட்டு வலிமை மயக்கத்தில் திமிர்கொண்ட நண்பனுடன் சேர்வதும்—(இவை பிணைப்புக்குக் காரணம்).

Verse 23

आत्मन इत्य् अदिः, विग्रहमित्यन्तः पाठः गपुस्तके नास्ति अवहार इति घ ज्ञानार्थशक्तिधर्माणामिति ञ तदात्वे फलसंयुक्तमायत्यां फलवर्जितं आयत्यां फलसंयुक्तं तदात्वे निष्फलं तथा

‘ஆத்மன’ எனத் தொடங்கும் பாடம்; ‘விக்ரஹம்’ என முடியும் பாடம் க‑கையெழுத்துப் பிரதியில் இல்லை. ஘‑பிரதியில் ‘அவஹார’ என்றும், ஞ‑பிரதியில் ‘ஜ்ஞானார்த்தசக்திதர்மாணாம்’ என்றும் பாடவேறுபாடு உள்ளது. உடனடி பலன் உடையது எதிர்கால பலனற்றது; எதிர்கால பலன் உடையது உடனடியாகப் பலனற்றது.

Verse 24

इतीमं षोडशविधन्नकुर्यादेव विग्रहं तदात्वायतिसंशुद्धं कर्म राजा सदाचरेत्

இவ்வாறு பதினாறு வகை பரிசீலனைகளை எண்ணி அரசன் போரை மேற்கொள்ளக் கூடாது; உடனடி நிலையும் எதிர்கால விளைவும் இரண்டிலும் தூய்மை நிறைந்த செயலையே எப்போதும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

हृष्टं पुष्टं बलं मत्वा गृह्णीयाद्विपरीतकं मित्रमाक्रन्द आसारो यदा स्युर्दृढभक्तयः

நண்பன் படை மகிழ்ச்சியுடனும் வளமுடனும் வலிமையுடனும் இருப்பதை அறிந்து, அவனுக்கு எதிராக எதிர்முறை (மாறுபட்ட உபாயம்) மேற்கொள்ள வேண்டும்; துயரக் கூச்சலும் பேராபத்து வெள்ளமும் எழும்போது, உறுதியான பக்தியுடைய ஆதரவாளர்கள் உள்ள நேரத்தில் தக்க செயல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

परस्य विपरीतञ्च तदा विग्रहमाचरेत् विगृह्य सन्धाय तथा सम्भूयाथ प्रसङ्गतः

எதிரியின் போக்கு நமக்கு எதிராக மாறும்போது பகைமை (விக்ரஹம்) மேற்கொள்ள வேண்டும்; முதலில் உறவை முறித்து, பின்னர் உடன்படிக்கை செய்ய வேண்டும்; மேலும் சூழ்நிலைக்கேற்ப மீண்டும் கூட்டிணைவும் அமைக்கலாம்।

Verse 27

उपेक्षया च निपुणैर् यानं पञ्चविधं स्मृतं परस्परस्य सामर्थ्यविघातादासनं स्मृतं

உபேக்ஷா என்னும் கொள்கையால் நிபுணர்கள் ‘யானம்’ ஐந்து வகை எனக் கூறினர்; மேலும் ஒருவருக்கொருவர் வலிமை தடைபடுவதால் ‘ஆசனம்’ (நிலைத்திருத்தல்) உண்டாகும் எனச் சொன்னார்கள்।

Verse 28

अरेश् च विजगीषोश् च यानवत् पञ्चधा स्मृतम् बलिनीर्द्विषतोर्मध्ये वाचात्मानं समर्पयन्

அரசனுக்கும் வெற்றியை நாடுபவனுக்கும் ‘யானம்’ ஐந்து வகை எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; இரண்டு பகைவர்களுக்கிடையில் வலிமையுடன் இருந்து, சொல்வழியாகத் தன் நோக்கத்தை அர்ப்பணித்து (தன்னை நிலைநிறுத்தி) கொள்ள வேண்டும்।

Verse 29

द्वैधीभावेन तिष्ठेत काकाक्षिवदलक्षितः उभयोरपि सम्पाते सेवेत बलवत्तरं

அவன் த்வைதீபாவம் எனும் இருநிலைத் தந்திரத்தில் இருந்து, காகத்தின் கண்போல் தன் நோக்கத்தை மறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்; இரு தரப்பும் மோதும் போது வலிமையான தரப்பைச் சார வேண்டும்।

Verse 30

यदा द्वावपि नेच्छेतां संश्लेषं जातसंविदौ तदोपसर्पेत्तच्छत्रुमधिकं वा स्वयं व्रजेत्

இரு தரப்பும் ஏற்கெனவே தொடர்பில் இருந்து ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தும் நெருங்கிய கூட்டிணைவை விரும்பாவிட்டால், அச்சத்திருவை அணுக வேண்டும்; அல்லது அந்தச் சத்திருவை விட வலிமையானவரிடம் தானே செல்ல வேண்டும்।

Verse 31

उच्छिद्यमानो बलिना निरुपायप्रतिक्रियः कुलोद्धतं सत्यमार्यमासेवेत बलोत्कटं

ஒருவன் வலிமையானவரால் நசுக்கப்பட்டு, எந்தத் தீர்வும் எதிர்நடவடிக்கையும் இல்லாதபோது, உயர்குலத்திலும் செல்வாக்கிலும் மேம்பட்ட, உண்மையுள்ள, ஆரியப் பண்புடைய, வலிமையில் பெருமைமிக்க நற்பெருமகனைச் சார வேண்டும்।

Verse 32

तद्दर्शनोपास्तिकता नित्यन्तद्भावभाविता तत्कारितप्रश्रियता वृत्तं संश्रयिणः श्रुतं

அவரது தரிசனத்தை நாடி வழிபடுதல், எப்போதும் அவருடைய நிலையிலேயே உள்ளம் ஒன்றிப்போதல், மேலும் அவருக்காகச் செய்த செயல்களால் உண்டாகும் பணிவு—இதுவே சரணடைந்தவரின் ஒழுக்கம் என்று மரபில் கேட்கப்படுகிறது।