Yoga & Brahma-vidya
Yoga & the Knowledge of Brahman
The culminating section on yoga practices, meditation, Brahma-vidya (knowledge of the Absolute), and the path to final liberation.
Adhyayas in Yoga & Brahma-vidya
Adhyaya 368
Explanation of the Final Dissolution (Ātyantika Laya) and the Arising of Hiraṇyagarbha — Subtle Body, Post-Death Transit, Rebirth, and Embodied Constituents
பகவான் அக்னி கூறுவது: ‘ஆத்தியந்திக லயம்’ என்பது பிரபஞ்சப் பிரளயம் மட்டும் அல்ல; அறிவால் பந்தம் அணைந்து விடுதல்—உள்ளக் கிளேசங்களை உணர்ந்து வைராக்யம் பிறந்தால் விடுதலை கிடைக்கும். பின்னர் ஜீவனின் மரணத்திற்குப் பிந்தைய பயணத்தை விளக்குகிறார்: ஸ்தூல போகதேகத்தைத் துறந்து, ஆதிவாஹிக (பயண) தேகத்தை ஏற்று, யம மார்க்கத்தில் நடத்தப்படுதல், சித்ரகுப்தனால் தர்ம-அதர்ம விசாரணை, சபிண்டீகரணம் வரை ஸ்ராத்த/பிண்ட அர்ப்பணிப்புகளின் ஆதரவில் இருந்து பித்ரு வரிசையில் இணைதல். கர்மபல அனுபவத்திற்கான சுப-அசுப போகதேக வேறுபாடு, ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறக்கம், நரகத்திலிருந்து விடுபட்டு கீழ் யோனிகளில் பிறப்பு, மாதந்தோறும் கருவளர்ச்சி, கர்ப்ப வேதனை மற்றும் பிறப்பின் அதிர்ச்சி கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் உடல்சார் பிரபஞ்சவியல்: ஆகாச-அக்னி-ஜலம்-பிருத்வி மூலம் இந்திரியங்கள், தாதுக்கள் உருவாகுதல்; தமஸ்-ரஜஸ்-சத்த்வ குணங்கள் மனநிலை, நடத்தை குறித்தல்; ஆயுர்வேதத்தின் தோஷ-ரச-ஓஜஸ், தோல் கலா முதலிய வகைப்பாடுகள் உயிர்சக்தியை விளக்குதல்—யோகமும் பிரம்மவித்யையும் துணைபுரியும் உடலறிவாக நிறுவுதல்।
Adhyaya 369
Chapter 369 — शरीरावयवाः (The Limbs/Organs and Constituents of the Body)
பகவான் அக்னி மனித உடலை மருத்துவ அறிவுக்கும் ஆன்மிகத் தெளிவுக்கும் உரிய ஒழுங்கமைந்த களமாக விளக்குகிறார். ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள்—காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு—அவற்றின் விஷயங்கள்—ஒலி, தொடு, ரூபம், ருசி, மணம்—மற்றும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்—குதம், உபஸ்தம், கை, கால், வாக்கு—அவற்றின் செயல்கள் கூறப்படுகின்றன. மனம் இంద్రியங்கள், விஷயங்கள், பஞ்சமஹாபூதங்களை ஆளும் தலைமை எனக் கூறி, பின்னர் சாங்க்ய முறையில் ஆத்மா, அவ்யக்தப் பிரக்ருதி, இருபத்துநான்கு தத்துவங்கள், பரம புருஷன்—மீன்-நீர் போல இணைந்தும் வேறுமையாக—என்று நிரூபிக்கிறார். ஆசயங்கள், ஸ்ரோதஸ்/சிரைகள், உறுப்புத் தோற்றம், தோஷ-குண தொடர்புகள், கர்ப்பதாரணையை பாதிக்கும் இனப்பெருக்க நிலைகள், தாமரை போன்ற இதயத்தில் ஜீவனின் இருப்பிடம், மேலும் எலும்பு, மூட்டு, நரம்புக்கயிறு, தசை, ஜால-கூர்ச்ச முதலியவற்றின் எண்ணிக்கைகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. உடல் திரவங்களின் அஞ்சலி அளவுகள் கூறி, இறுதியில் உடல் மலம்-தோஷக் கூட்டமென உணர்ந்து ஆத்மாவில் தேகாபிமானத்தைத் துறக்க உபதேசிக்கிறார்.
Adhyaya 370
Chapter 370: नरकनिरूपणम् (Naraka-nirūpaṇa) — Description of Hell (with the physiology of dying and the subtle transition)
அக்னி, யமனின் பாதைகள் பற்றிய முன் உரையாடலுக்குப் பின், மரணநிலைச் செயல்முறை மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய சூட்சுமப் பயணத்தை முறையாக விளக்குகிறார். உடல் வெப்பமும் வாயுவின் கலக்கமும் தோஷங்களைத் தடுத்து, பிராணஸ்தானங்களும் மர்மங்களும் தளரச் செய்கின்றன; வாயு வெளியேறும் துவாரங்களைத் தேடுகிறது. கண், காது, மூக்கு, வாய் போன்ற ‘மேல்நோக்கி’ வெளியேற்றம் சுபகர்மத்தின் பலன்; குதம், பாலுறுப்பு போன்ற ‘கீழ்நோக்கி’ வெளியேற்றம் அசுபகர்மத்தின் பலன்; யோகி மட்டும் தலைச்சிகரத்தின் பிரஹ்மரந்திரம் வழியாகத் தன்னாட்சி உடன் புறப்படுவான். பிராண-அபான சங்கமத்தில் உணர்வு மறைக்கப்பட, நாபிப்பகுதியில் நிலை கொண்ட ஜீவன் அதீவாஹிக சூட்சும உடலை ஏற்கிறது; தேவர்கள், சித்தர்கள் திவ்யக் கண்ணால் அந்த இயக்கத்தைப் பார்க்கின்றனர். பின்னர் யமதூதர்கள் அச்சமூட்டும் யமமார்க்கத்தில் அழைத்துச் செல்கின்றனர்; உறவினர்கள் அளிக்கும் பிண்டம்-நீர் முதலியவை அவனுக்கு ஆதரவாகின்றன; இறுதியில் யமன் மற்றும் சித்ரகுப்தன் முன் கர்மத் தீர்ப்பு நிகழ்கிறது. பல நரகங்கள், அவற்றின் அதிபதிகள், கொடூர தண்டனைகள் கூறப்படுகின்றன; மகாபாதகங்களின் பலனாகப் பிறவிப் பயன்கள் விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் மும்மடங்கு துயரம் (ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக) காட்டி, ஞானயோகம், விரதம், தானம், விஷ்ணு வழிபாடு ஆகியவற்றை நிவாரணமாகப் பரிந்துரைக்கிறது.
Adhyaya 371
Chapter 371 — Yama-Niyama and Praṇava-Upāsanā (Oṅkāra) as Brahma-vidyā
அக்னி யோகத்தை ‘ஏகசித்ததா’ என வரையறுத்து, சித்தவிருத்தி-நிரோதமே ஜீவ–பிரம்ம உறவை உணர்வதற்கான உத்தம சாதனம் என நிறுவுகிறார். இவ்வத்யாயத்தில் ஐந்து யமங்கள்—அஹிம்சா, சத்யம், அஸ்தேயம், பிரம்மசரியம், அபரிக்ரஹம்—மற்றும் ஐந்து நியமங்கள்—சௌசம், ஸந்தோஷம், தபஸ், ஸ்வாத்யாயம், ஈஸ்வர-பூஜனம்—பிரம்மவித்யையின் அவசிய அடித்தளமாக விதிக்கப்படுகின்றன. அஹிம்சா பரம தர்மம்; சத்யம் ‘இறுதியில் நன்மை தரும் சொல்’ என, ‘சத்தியமும் இனிமையும்’ என்ற நியமத்தால் சீராக்கப்படுகிறது. பிரம்மசரியம் எண்ணம் முதல் செயல் வரை அஷ்டவிதக் கட்டுப்பாடாகவும், அபரிக்ரஹம் உடல்-பராமரிப்புக்குத் தேவையான குறைந்த அளவாகவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சுத்தி, தபஸுக்குப் பின் பிரணவ மைய ஸ்வாத்யாயம்: ஓங்காரம் அ-உ-ம் மற்றும் நுண்ணிய அரைமாத்திரையுடன் பகுக்கப்பட்டு வேதங்கள், உலகங்கள், குணங்கள், சைதன்ய நிலைகள், தெய்வத் திரயங்களுடன் இணைக்கப்படுகிறது. இதயத் தாமரையில் துரீய தியானம்—பிரணவம் வில், ஆத்மா அம்பு, பிரம்மம் இலக்கு—என்ற உவமை. காயத்ரீச் சந்தம், புக்க்தி-முக்தி வினியோகம், கவச/ந்யாசம், விஷ்ணு பூஜை, ஹோமம், நியம ஜபம் மூலம் பிரம்மப் பிரகாசம்; இறுதியில் ஈசுவரில் பராபக்தியும் குருவில் சமமரியாதையும் உள்ளவர்க்கு அர்த்தங்கள் முழுதும் உதயமாகும் என நிறைவு।
Adhyaya 372
Āsana–Prāṇāyāma–Pratyāhāra (Posture, Breath-control, and Withdrawal of the Senses)
இந்த अध्यாயத்தில் பகவான் அக்னி யோகத்தின் தொழில்நுட்பமும் மோட்சமார்க்கமும் சேர்ந்த உபதேசத்தை வழங்குகிறார். சாதகர் தூய இடத்தில், மிக உயரமோ மிக தாழமோ அல்லாத ஆசனத்தில் துணி‑அஜினம்‑குசம் அடுக்கி உறுதியாக அமர வேண்டும்; உடல்‑தலை‑கழுத்தை நேராக வைத்து நாசாக்ர‑த்ருஷ்டியை நிலைநிறுத்த வேண்டும். குதிகால் மற்றும் கைகளின் பாதுகாப்பு/நிலைத்தன்மை அமைப்புகளைச் சொல்லி, அசைவின்மை மற்றும் ஒருமுனைத் தன்மை பரமத் தத்துவ தியானத்திற்கு முன் நிபந்தனை எனக் கூறப்படுகிறது. பிராணாயாமம் என்பது பிராணனை அளவோடு விரித்து கட்டுப்படுத்துதல்; ரேசக‑பூரக‑கும்பக மூன்றும், காலஅளவுகளால் கன்யக‑மத்தியம‑உத்தம வகைகளும் விளக்கப்படுகின்றன. பயன்கள்—ஆரோக்கியம், வலிமை, குரல், காந்தி, தோஷநிவாரணம்; ஆனால் முறையாகப் பழகாத பிராணாயாமம் நோயை அதிகரிக்கலாம் என எச்சரிக்கை. ஜபம்‑தியானம் ‘கர்ப’ (உள் விதை‑ஒருமுக நிலை) பெற அத்தியாவசியம்; இந்திரியஜயம் போதிக்கப்படுகிறது—இந்திரியங்கள் சொர்க்க‑நரக காரணம்; உடல் ரதம், இந்திரியங்கள் குதிரைகள், மனம் சாரதி, பிராணாயாமம் சாட்டை. இறுதியில் பிரத்யாஹாரம் என்பது விஷயக் கடலிலிருந்து இந்திரியங்களை மீட்டல்; ஞானவிருட்சத்தின் சரணத்தில் தன்னைத் தானே காப்பாற்றுதல் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது।
Adhyaya 373
Chapter 373 — ध्यानम् (Dhyāna / Meditation)
பகவான் அக்னி தியானத்தை இடையறாத, சிதறாத தியான-சிந்தனையாக வரையறைக்கிறார்—மனத்தை மீண்டும் மீண்டும் விஷ்ணு/ஹரியில் நிலைநிறுத்தி, உச்சத்தில் பிரம்மனிலேயே ஒன்றாக்குதல். இது இடைப்பட்ட எண்ணங்கள் புகாத ஒரே ஓட்ட ‘ப்ரத்யய’ நிலை; நடப்பது, நிற்பது, உறங்குவது, விழித்திருப்பது என எல்லா கால-இடங்களிலும் சாத்தியம். சாதனையின் நான்கு அமைப்பு: தியானி, தியானம், தியானப் பொருள், பயன்; யோகாப்யாசம் முக்தியையும் அணிமா முதலிய அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களையும் தரும். ‘தியான-யஜ்ஞம்’ தூய, அஹிம்சையான உள் யாகமாக வெளிப்புற கர்மங்களை விட உயர்ந்தது; மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி அபவர்கத்தை அளிக்கும். படிப்படியாக குணத்திரய வரிசை, மூன்று நிற மண்டலங்கள், இதயத் தாமரையின் குறியீடுகள் (இதழ்கள் சித்திகள்; தண்டு/கர்ணிகை ஞான-வைராக்யம்), மேலும் அங்குஷ்டமளவு ஓங்காரம் அல்லது பிரதான-புருஷாதீத ஒளிமய தாமரையாசனப் பரமன் தியானம் கற்பிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் வைஷ்ணவ ரூப-தியானம், ‘நான் பிரம்மம்… நான் வாசுதேவன்’ என்ற தீர்மானம் ஜபத்துடன்; ஜப-யஜ்ஞம் பாதுகாப்பு, செல்வம், முக்தி, மரண-ஜயத்திற்கு ஒப்பற்றது எனப் புகழப்படுகிறது।
Adhyaya 374
Chapter 374 — ध्यान (Dhyāna) — Colophon & Transition to Dhāraṇā
இந்த பகுதி தியானம் குறித்த முன் உபதேசத்தை நிறைவு செய்து, அடுத்ததாக வரும் மேலும் தொழில்நுட்பமான யோக அங்கமான ‘தாரணா’ (ஒருமுக நிலை) நோக்கி தெளிவாக மாற்றுகிறது. அத்தியாய முடிவுக் கொலோபன், சாதனையின் மோட்ச இலக்கு—ஹரி (விஷ்ணு) அடைதல் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தியானச் சிந்தனையின் ‘பலன்’—என்பதை வலியுறுத்தி, உயிர்ப்பான பரம்பரையைச் சுட்டும் வேறுபட்ட கைப்பிரதி வாசகங்களையும் பாதுகாக்கிறது. முதலில் தியானத்தால் மனம் நீடித்த தியானநோக்கில் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது; பின்னர் தாரணாவால் தேர்ந்த இடங்களிலும் தத்துவங்களிலும் நுண்ணிய நிலைநிறுத்தம் செய்யப்படுகிறது—என்ற கட்டமைக்கப்பட்ட யோகப் போதனை இங்கு வெளிப்படுகிறது. அக்னி வாசிஷ்டருக்காக அளித்த தெய்வ உபதேசத்தில், புராணம் உள்யோக முறையை சாஸ்திர அறிவியல்போல் வரையறைகள், எல்லைகள், முன்னேற்றக் கட்டங்களுடன் அமைத்து, சாதகர்களுக்கு மனத் தெளிவும் விடுதலையும் நோக்கி வழிகாட்டுகிறது।
Adhyaya 375
Adhyāya 375 — समाधिः (Samādhi)
பகவான் அக்னி சமாதியை இவ்வாறு வரையறைக்கிறார்—அதில் ஆத்மா மட்டுமே ஒளிர்கிறது; அசையாத கடல்போலும், காற்றில்லா இடத்தின் விளக்குபோலும் நிலைத்திருக்கும்; புலன்களின் செயற்பாடும் மனக் கற்பனைகளும் நின்றுவிடும். யோகி வெளிப்பொருள்களிடம் ஜடம்போல் தோன்றி, ஈசுவரனில் லயிக்கிறான்; மேலும் சகுனம்போன்ற அறிகுறிகளும் சோதனைகளும் எழுகின்றன—தெய்வீக இன்பங்கள், அரச தானங்கள், தானாகக் கிடைக்கும் கல்வி, கவித்திறன், மருந்துகள், ரசாயனம், கலைகள்—இவை விஷ்ணுக் கிருபைக்காக வைக்கோல்போல் தள்ளிவிட வேண்டிய தடைகள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் பிரம்மவித்யை விரிகிறது: தூய்மை ஆத்மஞானத்தின் முன்நிபந்தனை; ஒரே ஆத்மா குட ஆகாயம் அல்லது நீரில் சூரியப் பிரதிபலிப்புபோல் பலவாகத் தோன்றுகிறது; புத்தி, அகங்காரம், தன்மாத்திரைகள், பூதங்கள், குணங்கள் வழி படைப்புக் கட்டமைப்பு; கர்மமும் ஆசையும் பந்தம், ஞானம் மோட்சம். அర్చிராதி ‘ஒளிப்பாதை’ மூலம் உயர்கதி, தூமாதி பாதை மூலம் மீள்வருதல் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சத்தியம், நீதியால் ஈட்டிய செல்வம், விருந்தோம்பல், சிராத்தம், தத்துவஞானம் ஆகியவற்றால் தர்மநிஷ்டை கொண்ட இல்லறத்தாரும் விடுதலை பெறுவர் என உறுதிப்படுத்துகிறது.
Adhyaya 376
Chapter 376 — ब्रह्मज्ञानम् (Knowledge of Brahman)
அக்னி பகவான் பிரம்மஞான உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார்—சம்சாரத்தில் பிறக்கும் அறியாமைக்கு நேரடி மருந்து ‘அயம் ஆத்மா பரம் பிரஹ்ம—அஹம் அஸ்மி’ என்ற விடுதலைக்கான உணர்தல். விவேகத்தால் உடல் காணப்படும் பொருளாக இருப்பதால் அனாத்மா எனத் தள்ளப்படுகிறது; இந்திரியங்கள், மனம், பிராணனும் கருவிகள் மட்டுமே, சாட்சி அல்ல. ஆத்மா எல்லா இதயங்களிலும் உள்ளார்ந்த ஒளியாக—இருளில் விளக்குபோல் பிரகாசிக்கும் த்ரஷ்டா-போக்தா என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் சமாதி-பிரவேச தியானம்—பிரஹ்மத்திலிருந்து தத்துவங்களின் உற்பத்திக் கிரமத்தைப் பின்தொடர்ந்து, லயத்தால் ஸ்தூலத்தை பிரஹ்மத்தில் கரைத்தல்; விராட் (ஸ்தூல சமஷ்டி), லிங்க/ஹிரண்யகர்ப (பதினேழு கூறுகளுடன் கூடிய சூக்ஷ்ம தேகம்), மேலும் ஜாக்ரத்-ஸ்வப்ன-ஸுஷுப்தி நிலைகள் மற்றும் அவற்றின் விஷ்வ-தைஜஸ-ப்ராஜ்ஞ தொடர்புகள் விளக்கப்படுகின்றன. யதார்த்தம் அனிர்வசனீயம்; ‘நேதி-நேதி’ வழி அணுகப்படுகிறது; கர்மத்தால் அல்ல, அனுபவஞானத்தால் பெறப்படுகிறது. இறுதியில் மகாவாக்கிய நயத்தில் அஞ்ஞானமற்ற சாட்சி-சைதன்ய உறுதிமொழி; பலன்—பிரஹ்மஞானி முக்தனாய் பிரஹ்மமே ஆகிறான்।
Adhyaya 377
Brahma-jñāna (Knowledge of Brahman)
இந்த யோக–பிரம்மவித்யா பகுதியில் அக்னிதேவர் சுருக்கமான அத்வைத அறிவிப்பை வழங்குகிறார்—“நானே பிரம்மம், பரம ஒளி.” அபவாத முறையில் எல்லா உபாதிகளையும் மறுக்கிறார்: நிலம், அகம், காற்று, ஆகாயம் போன்ற ஸ்தூல தத்துவங்களிலிருந்து விராட், ஜாக்ரத்-ஸ்வப்ன-ஸுஷுப்தி, தைஜஸ-ப்ராஜ்ஞ போன்ற அடையாளங்கள்வரை; கர்மேந்திரிய-ஞானேந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம் (மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம்), பிராணன் மற்றும் அதன் பிரிவுகளையும் நிராகரிக்கிறார். அளவு/அளவிடப்பட்டது, காரண/காரியம், இருப்பு/இல்லை, வேறுபாடு/வேறுபாடின்மை, ‘சாட்சி’ என்ற வரையறைகளையும் தாண்டி, பிரம்மம் துரீயம்—மூன்று நிலைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது—என்று நிறுவப்படுகிறது. இறுதியில் பிரம்மத்தின் இயல்பு நித்திய தூய்மை, சைதன்யம், சுதந்திரம், சத்தியம், ஆனந்தம், அத்வைதம் என உறுதிப்படுத்தி, இந்த உணர்வு பரம சமாதியால் நேரடி மோக்ஷம் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது।
Adhyaya 378
Chapter 378: Brahma-jñāna (Knowledge of Brahman)
பகவான் அக்னி சாதனைகளின் படிநிலைப் பலன்களை விளக்குகிறார்—யாகம் தெய்வ/பிரபஞ்ச நிலைகளைத் தரும்; தவம் பிரம்மபதத்தை அளிக்கும்; வைராக்யத்துடன் துறவு செய்தால் பிரகృతి-லயம்; ஞானம் கைவல்யத்தை அளிக்கும். ஞானம் என்பது சேதன-அசேதன விவேகம்; பரமாத்மா அனைத்திற்கும் ஆதாரம், விஷ்ணு மற்றும் யஜ்ஞேஸ்வரராகப் போற்றப்படுகிறார்—பிரவிருத்தி வழி கர்மகாண்டிகள் வழிபட, நிவிருத்தி வழி ஞானயோகிகள் உணர்ந்து அடைகிறார்கள். சப்த-பிரம்மம் வேத/ஆகம ஆதாரம்; பர-பிரம்மம் விவேகத்தால் அனுபவிக்கப்படும்; ‘பகவான்’ என்ற சொல்லின் வ்யுத்பத்தி மற்றும் ஆறு பகங்கள்—ஐஸ்வர்யம், வீரியம், யசஸ், ஸ்ரீ, ஞானம், வைராக்யம்—விளக்கப்படுகின்றன. பந்தத்தின் காரணம் அவித்யை—ஆத்மாவில் அனாத்மா அத்யாசம்; நீர்-அக்னி-குடம் உவமையால் ஆத்மா பிரகுதியின் அதர்மத்திலிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகிறது. பயிற்சியாக பொருள்களிலிருந்து மனத்தை இழுத்து ஹரியை பிரம்மரூபமாக நினைத்து, யம-நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், சமாதி மூலம் பிரம்மத்துடன் மனத்தின் யோகம் நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும். முதலில் நிராகாரம் கடினமாதலால் சாகார தியானம், இறுதியில் அபேத போதம்; வேறுபாடு அறிதல் அறியாமையால் உண்டாகும்।
Adhyaya 379
Adhyāya 379 — अद्वैतब्रह्मविज्ञानम् (Advaita-brahma-vijñāna)
அக்னி அத்வைத-பிரம்மவிஞ்ஞானத்தைத் தெளிவாகச் சுருக்கமாக உரைக்கிறார்—சாலக்ராமத்தில் தவமும் வாசுதேவ வழிபாடும் கொண்ட சாதகன், பின்னர் ஆசக்தி மறுபிறவியை உருவாக்கும் என மான்-ஆசக்தி உவமை, யோகத்தால் உண்மை நிலை மீளப் பெறுதல். தொடர்ந்து ஒரு சமூக நிகழ்வில் அவதூதன் போன்ற ஞானியை பல்லக்கை சுமக்க வற்புறுத்த, அவர் அரசனுக்கு கர்த்தൃത്വம்-அஹங்காரம் ஆகியவற்றை பகுத்து போதிக்கிறார்: ‘சுமப்பவன்’, ‘சுமக்கப்படுபவன்’, ‘பல்லக்கு’ என்பவை உடல் அங்கங்கள், பூதத் தத்துவங்கள், வழக்குப் பெயர்கள் மட்டுமே; ‘நான்-நீ’ என்பது அவித்யையால் சேர்க்கப்பட்ட கர்மம் இயக்கும் குணப் பிரவாகத்தின் மீது மொழி ஏற்றிய குறிப்பு; ஆனால் ஆத்மா தூயது, நிர்குணம், பிரகிருதியைத் தாண்டியது. பின்னர் நிதாக–ருது உரையாடலில் பசி-திருப்தி மூலம் உடல் வரம்புகள் காட்டப்பட்டு, ஆத்மா ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்தது, வரவும் போகவும் அற்றது என விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பிரிக்கமுடியாத பிரபஞ்சமே வாசுதேவ ஸ்வரூபம் என நிறுவி, ஞானத்தால் பிறக்கும் மோட்சம் சம்சார-அவித்யா மரத்தை வீழ்த்தும் ‘பகைவர்’ என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
Adhyaya 380
अध्याय ३८० — गीतासारः (The Essence of the Gītā)
இந்த அதிகாரத்தில் முன் வந்த அத்வைத-பிரம்மவிஞ்ஞானத்திலிருந்து தொடர்ந்து, அக்னி ‘கீதாசாரம்’ எனக் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு அருளிய உபதேசத்தின் சுருக்கச் சாரத்தை எடுத்துரைக்கிறார்; இது போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அளிக்கும். பிறவியற்ற ஆத்மத் தத்துவம் மூலம் சோகநிவாரணம், மேலும் பந்தத்தின் மனவியல் வரிசை—இந்திரியத் தொடர்பு → ஆசைப்பு → காமம் → கோபம் → மயக்கம் → வீழ்ச்சி—விளக்கப்பட்டு, சத்சங்கமும் காமத் துறவும்தான் நிலைத்த ஞானத்தின் திருப்புமுனை என கூறப்படுகிறது. பிரம்மனில் கர்மத்தை அர்ப்பணித்து பற்றை விடுத்து செயல்வழி (கர்மயோகம்), எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மதரிசனம் நிறுவப்படுகிறது. பக்தி மற்றும் இறைவன் சரணாகதி மூலம் மாயை கடத்தல், அத்யாத்ம/அதிபூத/அதிதெய்வத/அதியஜ்ஞ வரையறைகள், மரணவேளையில் ‘ஓம்’ ஸ்மரணத்தால் பரமகதி என்ற கோட்பாடும் கூறப்படுகிறது. க்ஷேத்ர-க்ஷேத்ரஜ்ஞ பகுப்பு, ஞானத்தின் சாதனங்கள் (அமானித்வம், அஹிம்சை, சௌசம், வைராக்யம் முதலியவை), பிரம்மனின் சர்வவ்யாபகம், மேலும் குணங்களின் அடிப்படையில் ஞானம், செயல், செய்பவன், தவம், தானம், உணவு ஆகியவற்றின் வகைப்பாடு அமைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் ஸ்வதர்மம் விஷ்ணு-பூஜை எனப் புனிதப்படுத்தப்பட்டு, கடமை ஆன்மிகப் பூரணத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 381
Chapter 381 — यमगीता (Yama-gītā)
அக்னி யமகீதையை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—இது நசிகேதனுக்கு முன்பு உரைக்கப்பட்ட மோக்ஷ உபதேசம்; இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் போகமும் முக்தியும் தரும் என வாக்குறுதி. யமன் மனித மயக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்: நிலையற்ற ஜீவன் நிலையான சொத்துகளையும் போகங்களையும் நாடுகிறான். பின்னர் ஶ்ரேயஸைச் சொல்லும் அதிகாரப்பூர்வ “பாடல்கள்” தொகுக்கப்படுகின்றன—கபிலரின் இந்திரியநிக்ரகம், ஆத்மசிந்தனை; பஞ்சசிகரின் சமதரிசனம், அபரிக்ரகம்; கங்கை–விஷ்ணுவின் ஆச்ரம விவேகம்; ஜனகரின் துயரநிவாரண வழிகள். உரை தெளிவாக வேதாந்தமாகிறது: அபேத பரம்பொருளில் பேதக் கற்பனை அமைதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்; காமத் தியாகத்தால் சாக்ஷாத்கார ஞானம் உண்டாகும் (ஸனக). விஷ்ணுவே பிரம்மம்—பரமாதீதனும் அந்தர்யாமியும்; பல தெய்வ நாமங்களால் அறியப்படுபவன். தியானம், விரதம், பூஜை, தர்ம-ஶ்ரவணம், தானம், தீர்த்த சேவை ஆகியவை சாதனங்கள். நசிகேத ரத உவமையால் மனம்–புத்தி வழி இந்திரிய ஜயம், புருஷன் வரை தத்துவ வரிசை. இறுதியில் யோக அங்கங்கள்—யம, நியம, ஆசன, பிராணாயாம, பிரத்யாஹார, தாரணை, தியானம், சமாதி—விளக்கி, அஞ்ஞான நீக்கத்தால் ஜீவன் பிரம்மமாகி அத்வைதமாகும் என முடிகிறது।
Adhyaya 382
Āgneya-Purāṇa-māhātmya (The Greatness and Self-Testimony of the Agni Purāṇa)
இந்த அத்தியாயம் முன் வந்த “யம-கீதா”வை நிறைவு செய்து, உடனே அக்னி புராணத்தை பிரம்மரூபமான மகத்தான நூலாக நிறுவுகிறது; இது சப்ரபஞ்ச (உலகியல்) மற்றும் நிஷ்ப்ரபஞ்ச (பரமார்த்த) எனும் இருவித வித்யைகளையும் போதிக்கிறது. அக்னி இதன் கலைக்களஞ்சியப் பரப்பைச் சொல்கிறார்—வேதங்கள், வேதாங்கங்கள், தர்மசாஸ்திரம், ந்யாய–மீமாம்ஸை, ஆயுர்வேதம், ராஜதர்ம-நீதி, தனுர்வேதம், நாட்ய-கீதாதி கலைகள்—மேலும் அபரா வித்யா (சாஸ்திர அறிவு) மற்றும் பரா வித்யா (பரம அக்ஷர அனுபவம்) என்ற வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பின்னர் விஷ்ணு-பக்தியே நடைமுறை சாரம் எனக் கூறப்படுகிறது—கோவிந்த/கேசவ தியானம், பக்தி, கதா, கர்மம் பாபநாசகமும் கலிதோஷ நிவாரணமும் உண்மையான தியானத்தின் இலக்கணமும் ஆகும். மாஹாத்ம்யப் பகுதியில் கேட்குதல், பாராயணம், எழுதுதல், பூஜை, தானம், வீட்டில் நூலை வைத்திருப்பது வரை பாதுகாப்பு-புனிதப் பலன்கள், பருவ/மாதப்படி புண்ணியங்கள், புராணப் பாராயணர்களுக்கு விதிப்படி மரியாதை கூறப்படுகிறது. அக்னி→வசிஷ்ட→வ்யாச→சூத பரம்பரையில் வேதசம்மதம், பிரவ்ருத்தி-நிவ்ருத்தி தர்ம சமநிலை, போகம்-மோட்சம் வாக்குறுதி உறுதிப்படுத்தப்பட்டு, உபநிஷத் முடிவு—“அனைத்தும் பிரம்மமே” என்று அறி—என்று நிறைவடைகிறது.