Adhyaya 236
Adhyaya 236 — श्रीस्तोत्रम् (Śrī-stotra) / Hymn to Śrī (Lakṣmī) for Royal Stability and Victory
இந்த அதிகாரத்தில் முந்தைய பகுதியின் வேறுபட்ட கொலோபோன்கள் குறித்து குறிப்பிட்டு, ராஜதர்மத்தில் பக்தியின் பயன்பாடு விளக்கப்படுகிறது. புஷ்கரர் கூறுவது: ராஜ்யலட்சுமியின் நிலைத்தன்மைக்கும் வெற்றிக்கும், இந்திரன் ஒருகாலத்தில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யைத் துதித்த ஸ்ரீஸ்தோத்ரத்தை அரசன் ஜபிக்க வேண்டும். இந்திரஸ்தோத்ரத்தில் லக்ஷ்மி உலகமாதா, விஷ்ணுவின் பிரியமற்ற சக்தி, மங்களம்-செல்வம் மற்றும் நாகரிகத்தைத் தாங்கும் ஆதாரம் எனப் போற்றப்படுகிறாள்; அவள் வெறும் செல்வமல்ல, ஆள்வழியின் தூண்களான ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தா, தண்டநீதி ஆகிய வித்யைகளின் உருவமே என்றும் கூறி அரசியல் ஒழுங்கை தெய்வீக சக்தியுடன் இணைக்கிறது. ஸ்ரீ விலகினால் உலகங்கள் சிதையும், குண-தர்மங்கள் குலையும்; அவள் கடாட்சம் இருந்தால் தகுதியற்றவர்களுக்கும் குணம், குலமரியாதை, வெற்றி கிடைக்கும் என நெறி-அரசியல் காரணத்தொடர்பு போதிக்கப்படுகிறது. முடிவில் இந்த ஸ்தோத்ரத்தின் பாராயணம்-கேள்வி மூலம் போகமும் மோட்சமும் கிடைக்கும்; ஸ்ரீபதி இந்திரனுக்கு நிலையான ராஜ்யமும் போர்வெற்றியும் வரமாக அளித்தார் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
क्षा नाम पञ्चत्रिंअशधिकद्विशततमो ऽध्यायः धर्मनिष्ठो जयो नित्य इति ख , छ च देवान् विप्रान् गुरून् यजेदिति घ , ज , ञ च अथ षट्त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः श्रीस्तोत्रं पुष्कर उवाच राज्यलक्ष्मीस्थिरत्वाय यथेन्द्रेण पुरा श्रियः स्तुतिः कृता तथा राजा जयार्थं स्तुतिमाचरेत्
இவ்வாறு ‘க்ஷா’ எனப்படும் இருநூற்று முப்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது—(தர்மநிஷ்டனுக்கு வெற்றி எப்போதும் உறுதி; தேவர்கள், பிராமணர்கள், குருக்கள் ஆகியோரைக் வழிபட வேண்டும் என்று சில பாடபேதங்களில் உள்ளது). இப்போது இருநூற்று முப்பத்தாறாம் அதிகாரம்—‘ஸ்ரீஸ்தோத்திரம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்: அரசலட்சுமி நிலைத்திருக்க, முன்பு இந்திரன் ஸ்ரீதேவியைப் புகழ்ந்ததுபோல, அரசனும் வெற்றிக்காக இந்த ஸ்துதியை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।
Verse 2
इन्द्र उवाच नमस्ये सर्वलोकानां जननीमब्धिसम्भवां श्रियमुन्निन्द्रपद्माक्षीं विष्णुवक्षःस्थलस्थितां
இந்திரன் கூறினான்—அனைத்து உலகங்களின் தாய், கடலிலிருந்து தோன்றியவள், தாமரையையும் மிஞ்சும் தாமரைப் போன்ற கண்களையுடையவள், விஷ்ணுவின் மார்பில் உறையும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) தேவியை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 3
त्वं सिद्धिस्त्वं स्वधा स्वाहा सुधा त्वं लोकपावनि सन्धया रात्रिः प्रभा भूतिर्मेधा श्रद्धा सरस्वती
நீயே சித்தி; நீயே ஸ்வதா; நீயே ஸ்வாஹா; நீயே அமுதச் சுதை; நீயே உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவள். நீயே சந்தியா, நீயே இரவு, நீயே ஒளி; நீயே செல்வம், மேதைமை, நம்பிக்கை, சரஸ்வதி.
Verse 4
यज्ञविद्या महाविद्या गुह्यविद्या च शोभने आत्मविद्या च देवि त्वं विमुक्तिफलदायिनी
அருள்மிகு தேவியே! நீயே யாகவித்யை, மகாவித்யை, இரகசியவித்யை, ஆத்மவித்யை; நீயே முக்தியின் பலனை அளிப்பவள்.
Verse 5
आन्वीक्षिकी त्रयी वार्ता दण्डनीतिस्त्वमेव च सौम्या सौम्यैर् जगद्रूपैस्त्वयैतद्देवि पूरितं
மென்மையான தேவியே! நீயே ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ (மூன்று வேதங்கள்), வார்த்தா, தண்டநீதி; உன் மங்களமான உலகுருவங்களால் இவ்வுலகம் முழுதும் நிறைந்து வியாபித்துள்ளது.
Verse 6
का त्वन्या त्वामृते देवि सर्वयज्ञमयं वपुः अध्यास्ते देव देवस्य योगिचिन्त्यं गदाभृतः
தேவியே! உன்னைத் தவிர வேறு யார்—அனைத்து யாகங்களாலும் ஆன உடலை உடையவள், தேவர்களின் தேவனான பரமேஸ்வரனில் நிலைபெற்றவள், யோகிகளால் தியானிக்கப்படுபவள், கதையைத் தாங்குபவள்?
Verse 7
त्वया देवि परित्यक्तं सकलं भुवनत्रयं विनष्टप्रायमभवत् त्वयेदानीं समेधितं
தேவியே! நீ விலகியபோது முழு திரிபுவனமும் கிட்டத்தட்ட அழிந்தது; இப்போது உன்னாலேயே அது மீண்டும் செழித்து வளர்ந்துள்ளது.
Verse 8
दाराः पुत्रास् तथागारं सुहृद्धान्यधनादिकं भवत्येतन्महाभागे नित्यं त्वद्वीक्षणान् नृणां
மகாபாக்யவதியே! மனைவி, மகன்கள், வீடு, நல்ல நண்பர்கள், தானியம், செல்வம் முதலியவை—மனிதருக்கு எப்போதும் உன் அருட்கண்ணோட்டத்தால் கிடைக்கின்றன.
Verse 9
सर्वभूतानामिति घ , ज , ञ च जवनीमम्बुसम्भवामिति ज शरीरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयः सुखं देवि त्वद्दृष्टिदृष्टानां पुरुषाणां न दुर्लभं
‘ஸர்வபூதாநாம்’—என்று (க, ஜ, ஞ) கைப்பிரதிகளில் பாடம்; மேலும் ‘ஜவனீம், அம்புஸம்பவாம்’—என்று (ஜ) இல் உள்ளது. தேவியே, உமது பார்வை விழுந்த ஆண்களுக்கு உடல் ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம், பகைவர் தரப்பின் அழிவு, இன்பம் ஆகியவை அரிதல்ல.
Verse 10
त्वमम्बा सर्वभूतानां देवदेवो हरिः पिता त्वयैतद्वोइष्णुना चाम्ब जगद्व्याप्तं चराचरं
அம்பையே, நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் தாய்; தேவர்களின் தேவனான ஹரி தந்தை. அம்பே, உன்னாலும் அந்த அனைத்தையும் வியாபிக்கும் விஷ்ணுவாலும் இந்த உலகம் முழுதும்—சரமும் அசரமும்—வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 11
मानं कोषं तथा कोष्ठं मा गृहं मा परिच्छदं मा शरीरं कलत्रञ्च त्यजेथाः सर्वपावनि
அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்துவளே, மானம், செல்வக் களஞ்சியம், தானியக் களஞ்சியம், வீடு, உடைமைகள், உடல், மனைவி—இவற்றை எதையும் கைவிடாதே.
Verse 12
मा पुत्रान्मासुहृद्वर्गान्मा पशून्मा विभूषणं त्यजेथा मम देवस्य विष्णोर्वक्षःस्थलालये
மகன்களை கைவிடாதே; நண்பர் வட்டத்தை கைவிடாதே; மாடுமந்தைகளை கைவிடாதே; அணிகலன்களை கைவிடாதே—ஏனெனில் நான் என் தேவனான விஷ்ணுவின் மார்பில் வாசம் செய்கிறேன்.
Verse 13
सत्त्वेन सत्यशौचाभ्यां तथा शीलादिभिर्गुणैः त्यजन्ते ते नरा सद्यः सन्त्यक्ता ये त्वयामले
மாசற்றவளே, நீ கைவிட்ட மனிதர்களை அவர்களுடைய நற்குணங்களே உடனே கைவிடுகின்றன—சத்துவம், சத்தியம்-தூய்மை, மேலும் சீலம் முதலிய குணங்கள்.
Verse 14
त्वयावलोकिताः सद्यः शीलाद्यैर् अखिलैर् गुणैः कुलैश्वर्यैश् च युज्यन्ते पुरुषा निर्गुणा अपि
தேவி, நீர் அருள்நோக்கினால், குணமற்ற ஆண்களும் உடனே நல்லொழுக்கம் முதலான எல்லாக் குணங்களாலும், மேலும் குலமாண்பும் ஐஸ்வர்யச் செழிப்பும் உடையவர்களாகின்றனர்।
Verse 15
स श्लाघ्यः स गुणी धन्यः स कुलीनः स बुद्धिमान् स शूरः स च विक्रान्तो यस्त्वया देवि वीक्षितः
தேவி, நீர் அருள்நோக்கால் பார்த்தவரே புகழத்தக்கவர்; அவரே குணவான், பாக்கியவான்; அவரே குலமாண்புடையவர், அறிவுடையவர்; அவரே வீரன், பராக்கிரமசாலி।
Verse 16
सद्यो वैगुण्यमायान्ति शीलाद्याः सकला गुणाः पराङ्मुखी जगद्धात्री यस्य त्वं विष्णुवल्लभे
விஷ்ணுவல்லபே, ஜகத்தாத்ரியே, நீர் யாரிடமிருந்து முகம் திருப்புகிறீரோ, அவர்களின் நல்லொழுக்கம் முதலான எல்லாக் குணங்களும் உடனே குறைபட்டு சிதைந்து தளர்கின்றன।
Verse 17
न ते वर्णयितुं शक्ता गुणान् जिह्वापि वेधसः प्रसीद देवि पद्माक्षि नास्मांस्त्याक्षीः कदाचन
பிரம்மாவின் நாவும் உமது குணங்களை வர்ணிக்க இயலாது. பத்மாக்ஷி தேவியே, அருள்புரிவாயாக; எங்களை எந்நேரமும் கைவிடாதே.
Verse 18
पुष्कर उवाच एवं स्तुता ददौ श्रीश् च वरमिन्द्राय चेप्सितं सुस्थिरत्वं च राज्यस्य सङ्ग्रामविजयादिकं
புஷ்கரன் கூறினான்—இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்டபின் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) இந்திரனுக்கு வேண்டிய வரத்தை அளித்தாள்: அரசாட்சியின் உறுதியான நிலைத்தன்மையும், போர்வெற்றி முதலியனவும்.
Verse 19
क्षयः स्वयमिति ख , ग , घ , झ च क्षयः शुभमिति छ देवदेवस्येति ट वक्षःस्थलाश्रये इति ख , ग , घ , ञ च स्वस्तोत्रपाठश्रवणकर्तॄणां भुक्तिमुक्तिदं श्रीस्तोत्रं सततं तस्मात् पठेच्च शृणुयान्नरः
ஆகையால் மனிதன் இந்த ஸ்ரீ-ஸ்தோத்ரத்தை எப்போதும் பாராயணம் செய்து, அதைக் கேட்கவும் வேண்டும். இதன் பாராயணமும் ஸ்ரவணமும் செய்பவர்களுக்கு போகம் (புக்தி) மற்றும் மோட்சம் (முக்தி) இரண்டையும் அளிக்கிறது. (கையெழுத்துப் பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள்—“க்ஷயஃ ஸ்வயம்…”, “க்ஷயஃ ஶுபம்…”, “தேவதேவஸ்ய…”, “வக்ஷஃஸ்தலாஶ்ரயே…”)
Frequently Asked Questions
It is prescribed for stabilizing rājya-lakṣmī (royal prosperity/legitimacy) and securing victory (jaya), presenting devotion to Śrī as a dharmic support for governance.
Ānvīkṣikī, Trayī, Vārtā, and Daṇḍanīti; this frames rational inquiry, revelation, economy, and statecraft as emanations of divine śakti, sacralizing political order and administrative competence.