Adhyaya 241

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सामादिर्नाम चत्वारिंशदध्कद्विशततमो ऽध्यायः अथ एकचत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजनीतिः राम उवाच षड्विधन्तु बलं व्यूह्य देवान् प्रार्च्य रिपुं व्रजेत् मौलं भूतं श्रोणिसुहृद्द्विषदाटविकं बलं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘சாமாதி’ எனப்படும் 240ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 241ஆம் அத்தியாயம் ‘ராஜநீதி’ தொடங்குகிறது. ராமன் கூறினான்—ஆறுவகைப் படைபலத்தைப் போர்வியூஹமாக அமைத்து, தேவர்களை முறையாக வழிபட்டு, பகைவரை நோக்கி புறப்பட வேண்டும்—மௌல (வம்சபாரம்பரிய/நிலைப்படை), ப்ருத (ஊதியப்படை), ஶ்ரேணி (குழு/நிகமப் படை), ஸுஹ்ருத் (மித்திரப் படை), த்விஷத் (பகைமுகாமிலிருந்து வந்தோர்), மற்றும் ஆடவிக (வனவாசி) படை।

Verse 2

पूर्वं पूर्वं गरीयस्तु बलानां व्यसनं तथा षडङ्गं मन्त्रकोषाभ्यां पदात्यश्वरथद्विपैः

முன்னிருப்பது பின்னிருப்பதை விட முக்கியமானது; அதுபோல படைகளின் ‘வ்யஸனம்’ (பலவீனம்/ஆபத்து) என்பதும் அறியப்பட வேண்டும். ஆறங்க அரசசக்தி என்பது—மந்திரம் (ஆலோசனை) மற்றும் கோஷம் (கருவூலம்), மேலும் காலாட் படை, குதிரைப்படை, ரதம், மற்றும் யானைப்படை ஆகியவையாகும்।

Verse 3

नद्यद्रवनदुर्गेषु यत्र यत्र भयं भवेत् सेनापतिस्तत्र तत्र गच्छेद्व्यूहीकृतैर् बलैः

நதி கடத்தல்கள், சதுப்புநிலங்கள், கோட்டைகள் ஆகிய இடங்களில் எங்கு எங்கு அபாயம் எழுகிறதோ, அங்கு அங்கு சேனாதிபதி போர்வியூஹமாக அமைந்த படைகளுடன் சென்று நிற்க வேண்டும்।

Verse 4

नायकः पुरतो यायात् प्रवीरपुरुषावृतः मध्ये कलत्रं स्वामी च कोषः फल्गु च यद्बलं

தலைவன் முன்னே செல்ல வேண்டும்; சோதிக்கப்பட்ட வீரர்கள் சூழ்ந்து இருக்க. நடுவில் இல்லத்தார் (மனைவியர்), அரசன்/உரிமையாளர் மற்றும் கருவூலம் இருக்க வேண்டும்; வலிமை குறைந்தவை அனைத்தும் அங்கே வைத்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 5

पार्श्वयोरुभयोरश्वा वाजिनां पार्श्वयो रथाः रथानां पार्श्वयोर्नागा नागानां चाटवीबलं

இரு பக்கங்களிலும் குதிரைகள் நிறுத்தப்பட வேண்டும்; குதிரைப்படையின் பக்கங்களில் தேர்கள் அமைய வேண்டும். தேர்களின் பக்கங்களில் யானைகள்; யானைகளின் பக்கங்களில் ஆடவீ-பலம் (காட்டுப் படை) நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 6

पश्चात् सेनापतिः सर्वं पुरस्कृत्य कृती स्वयं यायात्सन्नद्धसैन्यौघः खिन्नानाश्वासयञ्च्छनैः

பின்னர் திறமையான சேனாதிபதி அனைத்தையும் முறையாக முன்னே அமைத்து, தானே புறப்பட வேண்டும். ஆயுதம் தரித்த படைத் தொகுதியுடன் மெதுவாகச் சென்று, சோர்ந்தவர்களைத் தேற்ற வேண்டும்.

Verse 7

यायाद्व्यूहेन महता मकरेण पुरोभये श्येनेनोद्धृतपक्षेण सूच्या वा वीरवक्त्रया

மிகப் பெரிய படைவியூகத்துடன் முன்னேற வேண்டும்—முன்புறத்தின் இரு பக்கங்களிலும் தாக்க ‘மகர’ வியூகம், அல்லது உயர்த்திய இறக்கைகளுடன் ‘ஷ்யேன’ வியூகம், அல்லது ‘ஸூசி’ வியூகம், அல்லது ‘வீரவக்த்ரா’ வியூகம்.

Verse 8

पश्चाद्भये तु शकटं पार्श्वयोर्वज्रसञ्ज्ञितं सर्वतः सर्वतोभद्रं भये व्यूहं प्रकल्पयेत्

பின்புறத்திலிருந்து அபாயம் இருந்தால் ‘சகட’ (வண்டி-வடிவ) வியூகத்தை அமைக்க வேண்டும். பக்கங்களில் ‘வஜ்ர’ எனப்படும் வியூகம்; எல்லாத் திசைகளிலும் அபாயம் இருந்தால் ‘சர்வதோபத்ர’ வியூகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 9

कन्दरे शैलगहने निम्नगावनसङ्कटे दीर्घाध्वनि परिश्रान्तं क्षुत्पिपासाहितक्लमं

மலைக் குகையிலும், அடர்ந்த பாறை-வனாந்தரத்திலும், தாழ்ந்த பள்ளத்தாக்கு மற்றும் காட்டு வழித்தடத்தின் அபாயத்திலும், அவன் நீண்ட பயணத்தால் மிகுந்த சோர்வுற்று, பசி-தாகம் சேர்ந்த களைப்பால் தளர்ந்தான்।

Verse 10

व्याधिदुर्भिक्षमरकपीडितं दस्युविद्रुतं पङ्कांशुजलस्कन्धं व्यस्तं पुञ्जीकृतं पथि

நோய், பஞ்சம், தொற்றுநோய் மரணம் ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டு, கொள்ளையர்களால் அச்சுறுத்தப்பட்டு; சேறு, தூசி, நீர்தொகுதிகளால் அடைக்கப்பட்டு; பாதையில் போக்குவரத்து சிதறி குவிந்திருப்பது—இவை துன்பநிலையின் அறிகுறிகள்।

Verse 11

प्रसुप्तं भोजनव्यग्रमभूमिष्ठमसुस्थितं चौराग्निभयवित्रस्तं वृष्टिवातसमाहतं

தூங்கிக் கொண்டிருப்பவன், உணவில் மூழ்கி கவனம் சிதறியவன், தரையில் கிடப்பவன், நிலைபெறாதவன், திருடர் அல்லது தீயின் அச்சத்தால் நடுங்குபவன், மழை-காற்றால் தாக்கப்பட்டவன்—இவர்கள் உதவியற்றோர் எனக் கருதி காக்கப்பட வேண்டியவர்கள்।

Verse 12

इत्यादौ स्वचमूं रक्षेत् प्रसैन्यं च घतयेत् विशिष्टो देशकालाभ्यां भिन्नविप्रकृतिर्बली

இவ்வாறு தொடக்கத்தில் தன் படைவ்யூஹத்தைப் பாதுகாத்து, எதிரியின் முன்னணியில் நிறுத்தப்பட்ட படைகளைத் தாக்கி சிதைக்க வேண்டும். இடம்-காலத்திற்கு ஏற்றவாறு சிறப்பாக தன்னை அமைத்து, சூழ்நிலைக்கேற்ப தந்திரநிலையை மாற்றக்கூடியவனே வலிமைமிக்க சேனாதிபதி।

Verse 13

कुर्यात् प्रकाशयुद्धं हि कूटयुद्धं विपर्यये तेष्ववस्कन्दकालेषु परं हन्यात्समाकुलं

அறிவித்த வெளிப்படைப் போரை மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் எதிர்மறை நிலையிலோ கூட்டு-யுத்தம், அதாவது மறைமுகமும் வஞ்சகமும் கலந்த போரைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய திடீர் தாக்குதலின் வேளையில் எதிரி குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் போது அவனை அழிக்க வேண்டும்।

Verse 14

वज्रसङ्कटमिति ख , छ च अभूमिष्ठं स्वभूमिष्ठं स्वभूमौ चोपजायतः प्रकृतिप्रग्रहाकृष्टं पाशैर् वनचरादिभिः

“வஜ்ரஸங்கடம்” எனும் (ரட்சை) மந்திரத்தில் ‘க’ (‘ಖ’) மற்றும் ‘ச’ (‘छ’) என்ற எழுத்துகள் கூறப்படுகின்றன. இது தன் நிலத்தில் இல்லாதவனையும், தன் நிலத்தில் இருப்பவனையும், தன் மண்ணிலேயே பிறந்த/நிறுத்தப்பட்டவனையும் காக்கிறது; மேலும் சூழ்நிலையின் வலிமையால் இழுக்கப்பட்டு, வனவாசிகள் முதலியோர் கயிற்றுப்பாசங்களால் பிடிக்கப்பட்டவனையும் காக்கிறது।

Verse 15

हन्यात् प्रवीरपुरुषैर् भङ्गदानापकर्षणैः पुरस्ताद्दर्शनं दत्वा तल्लक्षकृतनिश् चयात्

எதிரணியை உடைத்தல், (தந்திரமாக) தானம்/சலுகை காட்டல், பகையை இழுத்து விலக்கல் ஆகியவற்றில் தேர்ந்த முன்னணி வீரர்களால் பகைவரைத் தாக்க வேண்டும். முதலில் முன்புறம் தோன்றி காண்பித்து, அவர்களின் அறிகுறிகளை நோக்கி உறுதி செய்து செயல்பட வேண்டும்।

Verse 16

हन्यात्पश्चात् प्रवीरेण बलेनोपेत्य वेगिना पश्चाद्वा सङ्कुलीकृत्य हन्याच्छूरेण पूर्वतः

பின்புறத்திலிருந்து தாக்க வேண்டும்—வலமும் வேகமும் உடைய தலைசிறந்த வீரனுடன் அணுகி. அல்லது பின்புறத்திலிருந்து பகையை குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி, பின்னர் முன்புறத்திலிருந்து ஒரு வீரன் தாக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

आभ्यां पार्श्वाभिघातौ तु व्याख्यातौ कूटयोधने पुरस्ताद्विषमे देशे पश्चाद्धन्यात्तु वेगवान्

கூடயோதன (வஞ்சப் போர்) நெறியில் இவ்விரு பக்கத் தாக்குதல்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளன. சீரற்ற நிலப்பரப்பில் வேகமுள்ள வீரன் முதலில் முன்புறத்திலிருந்து தாக்கி, பின்னர் பின்புறத்திலிருந்து வலிமையுடன் தாக்க வேண்டும்।

Verse 18

पुरः पश्चात्तु विषमे एवमेव तु पार्श्वयोः प्रथमं योधयित्वा तु दूष्यामित्राटवीबलौ

சீரற்ற நிலத்தில் முன்புறமும் பின்புறமும்—அதேபோல் இரு பக்கங்களிலும்—இவ்விதமே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். முதலில் பகைவரின் முன்னணிப் படையையும் வன/கெரில்லா படையையும் கட்டுப்படுத்த படைகளை நிறுத்தி போரிடச் செய்து, பின்னர் அதே வரிசையில் முன்னேற வேண்டும்।

Verse 19

श्रान्तं मन्दन्निराक्रन्दं हन्यादश्रान्तवाहनं दूष्यामित्रबलैर् वापि भङ्गन्दत्वा प्रयत्नवान्

சோர்ந்து மந்தமாய் போர்முழக்கம் இன்றிய பகைவனை உறுதியான வீரன் தாக்க வேண்டும்; இன்னும் சோராத வாகனமுடையவனையும் தாக்க வேண்டும். பகைபடையைச் சிதைத்து அல்லது அவர்களின் அணிவகுப்பில் பிளவு உண்டாக்கி இடையறாத முயற்சியுடன் செயல் புரிய வேண்டும்.

Verse 20

जितमित्येव विश्वस्तं हन्यान्मन्त्रव्यपाश्रयः स्कन्धावारपुरग्रामशस्यस्वामिप्रजादिषु

“நான் வென்றேன்” என்று எண்ணி நம்பிக்கையுடன் அலட்சியமான பகைவனை, மந்திர-நீதி (ரகசிய உபாயமும் ஆலோசனையும்) சார்ந்து வீழ்த்த வேண்டும். இது படைமுகாம், நகரம், கிராமம், பயிர்கள், உரிமையாளர்கள், மக்கள் முதலிய இடங்களிலும் பொருந்தும்.

Verse 21

विश्रभ्यन्तं परानीकमप्रमत्तो विनाशयेत् अथवा गोग्रहाकृष्टं तल्लक्ष्यं मार्गबन्धनात्

எதிர்ப்படை அணிவகுப்பு தளர்ந்து கவனமின்றி இருந்தால், விழிப்பான தலைவர் அதை அழிக்க வேண்டும். அல்லது வழிகளைத் தடுத்து, மாடுகளைப் பிடித்து இழுப்பதுபோல் அதை வெளியே இழுத்து வந்து, அதே இலக்கைத் தாக்க வேண்டும்.

Verse 22

अवस्कन्दभयाद्रात्रिपूजागरकृतश्रमः दिवासुप्तं समाहन्यान्निद्राव्याकुलसैनिकं

இரவில் திடீர் தாக்குதல் பயத்தால் காவல் காத்து விழித்திருப்பதால் பகைசேனை சோர்ந்து, பகலில் உறங்கும்; அப்போது தூக்கால் குழம்பிய, உதவியற்ற வீரர்களை உறங்கும் போதே தாக்கி வீழ்த்த வேண்டும்.

Verse 23

निशि विश्रब्धसंसुप्तं नागैर् वा खड्गपाणिभिः प्रयाने पूर्वयायित्वं वनदुर्गप्रवेशनं

இரவில் இலக்கு அச்சமின்றி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும்போது யானைகளாலோ வாளேந்திய வீரர்களாலோ தாக்க வேண்டும். படையெடுப்பில் முதலில் முன்னணிப் படையை அனுப்பி, பின்னர் வனக் கோட்டைக்குள் நுழைய வேண்டும்.

Verse 24

अभिन्नानामनीकानां भेदनं भिन्नसङ्ग्रहः विभीषकाद्वारघातं कोषरक्षेभकर्म च

இதில்—இன்னும் ஒன்றுபட்டுள்ள படைத்தொகுதிகளைப் பிளத்தல்; ஏற்கெனவே பிளந்தவற்றை மீண்டும் திரட்டி ஒழுங்குபடுத்தல்; அச்சுறுத்தும் நடவடிக்கைகள் மற்றும் வாயில்களைத் தாக்கி/வலுக்கட்டாயமாகத் திறத்தல்; மேலும் களஞ்சியத்தைப் பாதுகாக்கும் யானைக் காவலரின் கடமைகள் மற்றும் செயல்பாடுகள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 25

अभिन्नभेदनं मित्रसन्धानं रथकर्म च वनदिङ्मार्गविचये वीवधासारलक्षणं

இது—வெளிப்படையான பிளவு ஏற்படாமல் பகைவரின் படையைப் பிரிக்கும் நெறி, மిత్ర-சந்தானம் (ஒப்பந்தம்/கூட்டணி அமைத்தல்) என்ற கலை, ரதச் செயல்முறை, காடுகளில் திசை மற்றும் பாதை ஆய்வு, மேலும் ‘வீவதா-சாரம்’ (போர்க் கொலையின் சாரம்) என்பதின் இலக்கண நிர்ணயத்தையும் விளக்குகிறது।

Verse 26

अनुयानापसरणे शीघ्रकार्योपपादनं दीनानुसरणं घातः कोटीनां जघनस्य च

இங்கு—பிறரைப் பின்தொடர்தல் மற்றும் பின்வாங்குதல், செயல்களை விரைவாக நிறைவேற்றுதல், தாழ்ந்தோரின் தொடர்ச்சி/சேர்க்கை, மேலும் காயம்/சேதம்; அதோடு பக்கவாட்டுகள் (கோடி) மற்றும் பின்புறம்/நிதம்பம் (ஜகன) குறித்த இலக்கணங்களும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 27

अश्वकर्माथ पत्तेश् च सर्वदा शस्त्रधारणं शिविरस्य च मार्गादेः शोधनं वस्तिकर्म च

அதேபோல் குதிரைச் சேவை (அஷ்வகர்மம்), காலாட் படைவீரன் எப்போதும் ஆயுதம் தாங்குதல், முகாம் மற்றும் பாதை முதலியவற்றைச் சுத்தம் செய்தல், மேலும் அகழி/பரிகா அமைத்து பராமரிக்கும் ‘வஸ்திகர்மம்’ என்பதும் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 28

संस्थूलस्थाणुवल्मीकवृक्षगुल्मापकण्टकं सापसारा पदातीनां भूर्नातिविषमा मता

தடித்த தண்டு-முட்டைகள், வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று), மரங்கள், புதர்கள், சிறு முள்ளான வளர்ச்சிகள் ஆகியவை இல்லாததும்; மேலும் பாம்புகள் ஒளியும் இடமோ அச்சமோ இல்லாததும் ஆகிய நிலம்—காலாட் படைக்கு மிகுந்த சீர்கேடான (அதிவிஷமமான) நிலமல்ல எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 29

स्वल्पवृक्षोपला क्षिप्रलङ्घनीयनगा स्थिरा निःशर्करा विपङ्का च सापसारा च वाजिभूः

மரங்களும் கற்களும் குறைவாக இருந்து, விரைவில் எளிதாகக் கடக்கத்தக்கதாகவும், நிலம் உறுதியாகவும், கற்கள்/சரளமில்லாமலும், சேறில்லாமலும், இயல்பான நீர்வடிப்பு (வடிகால்) உடையதாகவும் இருந்தால்—அது ‘வாஜிபூ’ எனப்படும் சிறந்த (குதிரைக்கு ஏற்ற) நிலமாகும்।

Verse 30

निस्थाणुवृक्षकेदारा रथभूमिरकर्दमा मर्दनीयतरुच्छेद्यव्रततीपङ्कवर्जिता

மரத்தூண்கள்/தூண்டுகள் அல்லது தடையாக்கும் மரங்கள் இல்லாமல், பாசன மேடுகள்/வயல் வரப்புகள் காரணமாக நிலம் துண்டிக்கப்படாமல்; தேர்கள் செல்லத் தக்க உறுதியுடன், சேறில்லாமல், சமமாக அழுத்தி உறையச் செய்யக்கூடியதாக, வெட்ட வேண்டிய மரங்கள் இல்லாமல், எறும்புப் புற்று, செங்குத்துக் கரை, சதுப்பு-சேறு இவற்றிலிருந்து விடுபட்ட இடமே சிறந்தது।

Verse 31

निर्झरागम्यशैला च विषमा गजमेदिनी उरस्यादीनि भिन्नानि प्रतिगृह्णन् बलानि हि

அருவிகளால் வெட்டப்பட்ட அணுக இயலாத மலைநிலம், சீரற்ற நிலப்பரப்பு, மேலும் ‘கஜமேதினி’ (யானைப் படைக்கு ஏற்ற நிலம்) ஆகிய இவ்வகை நிலங்கள் படைபலங்களை வெவ்வேறு விதமாக ஏற்றுக் கொண்டு தாக்கம் செய்கின்றன; குறிப்பாக மார்புமுனை முதலிய அமைப்புகளில் வேறுபாடு உண்டாக்குகின்றன।

Verse 32

प्रतिग्रह इति ख्यातो राजकार्यान्तरक्षमः तेन शून्यस्तु यो व्यूहः स भिन्न इव लक्ष्यते

‘பிரதிக்ரஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற அமைப்பு அரசுப் பணிகளில் இடைப்பட்ட இடைவெளியை மூடி பாதுகாக்க வல்லது; அது இல்லாத படைஅமைப்பு உடைந்ததுபோல் தோன்றும்।

Verse 33

जयार्थी न च युद्ध्येत मतिमानप्रतिग्रहः यत्र राजा तत्र कोषः कोषाधीना हि राजता

வெற்றியை நாடுபவன் அவசரமாகப் போரில் இறங்கக் கூடாது; அறிவுடையவன் பேராசை/லஞ்சத்திற்கு அசையாதவன் (அப்ரதிக்ரஹ) ஆக இருக்க வேண்டும். அரசன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கேயே கருவூலம்; ஏனெனில் அரசாட்சி உண்மையில் கருவூலத்தைச் சார்ந்ததே।

Verse 34

योधेभ्यस्तु ततो दद्यात् किञ्चिद्दातुं न युज्यते द्रव्यलक्षं राजघाते तदर्धं तत्सुतार्दने

அதன்பின் வீரர்களுக்கு ஏதாவது அளிக்க வேண்டும்; ஒன்றும் அளிக்காதிருத்தல் உரியதல்ல. அரசனை கொன்றால் பொருள்தண்டம் ஒரு லட்சம்; அரசன் மகனை கொன்றால் அதன் பாதி.

Verse 35

सेनापतिबधे तद्वद्दद्याद्धस्त्यादिमर्दने अथवा खलु युध्येरन् प्रत्यश्वरथदन्तिनः

சேனாபதியை கொல்ல வேண்டியபோது அதே முறையில் தாக்க வேண்டும்; யானை முதலியவற்றை மிதித்து நசுக்கும் நிலையிலும் அதேபோல் அடிகள் கொடுக்கப்பட வேண்டும். இல்லையெனில் எதிரியின் குதிரை, ரதம், யானை ஆகியவற்றை நேருக்கு நேர் எதிர்த்து போரிட வேண்டும்.

Verse 36

निःशर्करा गम्यशैलेति ज किं हि दातुमिति घ , ञ च यथा भवेदसंबाधो व्यायामविनिवर्तने असङ्करेण युद्धेरन् सङ्करः सङ्कुलावहः

சேனாபதி ‘கற்கள் இல்லாத நிலம்’ ‘செல்லத்தக்க மலைவழி’ போன்ற குறியீட்டு ஆணைகளையும், ‘இப்போது என்ன வழங்க வேண்டும்?’ போன்ற கட்டளைகளையும் வழங்க வேண்டும்; பயிற்சி மற்றும் பின்வாங்கும் வேளையில் நெரிசல் ஏற்படாதபடி. படைகள் கலக்காமல் போரிட வேண்டும்; கலப்பு (சங்கர) குழப்பத்தையும் ஒழுங்கின்மையையும் உண்டாக்கும்.

Verse 37

महासङ्कुलयुद्धेषु संश्रयेरन्मतङ्गजं अश्वस्य प्रतियोद्धारो भवेयुः पुरुषास्त्रयः

மிகவும் நெருக்கடியான போரில் யானையின் பாதுகாப்பை நாட வேண்டும். குதிரையை எதிர்த்து காக்க (பிரதியோதம்) மூன்று ஆட்கள் இருக்க வேண்டும்.

Verse 38

इति कल्प्यास्त्रयश्चाश्वा विधेयाः कुञ्जरस्य तु पादगोपा भवेयुश् च पुरुषा दश पञ्च च

இவ்வாறு மூன்று குதிரைகள் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். யானைக்காக காலாட் காவலர்கள் (பாதகோபா) பதினைந்து பேர் நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 39

विधानमिति नागस्य विहितं स्यन्दनस्य च अनीकमिति विज्ञेयमिति कल्प्या नव द्विपाः

யானைப் படைக்கும், தேர்ப்படைக்கும் நியமிக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பச் சொல் ‘விதானம்’ ஆகும். ‘அனீகம்’ என்பது போர்முனை/வ்யூஹ அமைப்பு என அறிய வேண்டும்; ஆகவே விதிப்படி ஒன்பது யானைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 40

तथानीकस्य रन्ध्रन्तु पञ्चधा च प्रचक्षते इत्यनीकविभगेन स्थापयेद् व्यूहसम्पदः

அதேபோல் அனீகத்தின் ‘ரந்திரம்’ (இடைவெளி/பலவீன இடை) ஐந்து வகையாகக் கூறப்படுகிறது; ஆகவே அனீகத்தை அந்தப் பிரிவின்படி பிரித்து, வ்யூஹத்தின் உரிய சிறப்பை (செயல்திறன் அமைப்பை) நிறுவ வேண்டும்.

Verse 41

उरस्यकक्षपक्षांस्तु कल्प्यानेतान् प्रचक्षते उरःकक्षौ च पक्षौ च मध्यं पृष्ठं प्रतिग्रहः

உரஸ்-பகுதியைச் சார்ந்து கருத்துருவாகப் பிரித்து பெயரிட வேண்டிய பகுதிகள் இவையாகக் கூறப்படுகின்றன—உரஸ் (மார்பு), கக்ஷா (கைமடல்/அக்குள்), பக்ஷ (பக்கங்கள்), மத்தியம், ப்ருஷ்டம் (முதுகு), பிரதிக்ரஹம் (தாக்குதலை ஏற்றுக் கொள்ளும்/ஆதரிக்கும் பகுதி).

Verse 42

कोटी च व्यूहशास्त्रज्ञैः सप्ताङ्गो व्यूह उच्यते उरस्यकक्षपक्षास्तु व्यूहो ऽयं सप्रतिग्रहः

வ்யூஹ-சாஸ்திர நிபுணர்கள் ‘கோடீ’ எனப்படும் வ்யூஹம் ஏழு அங்கங்களுடையது என்று கூறுகின்றனர். இது உரஸ், கக்ஷா, பக்ஷ ஆகியவற்றுடன் கூடியதும், பிரதிக்ரஹம் (தாக்குதலை ஏற்றுக் கொள்ளுதல்) நோக்கில் அமைந்த வ்யூஹமுமாகும்.

Verse 43

गुरोरेष च शुक्रस्य कक्षाभ्यां परिवर्जितः तिष्ठेयुः सेनापतयः प्रवीरैः पुरुषैर् वृताः

குருவும் சுக்ரனும் கூறிய இந்நியமப்படி, சேனாபதிகள் கக்ஷா (பக்க இடங்கள்) பகுதிகளைத் தவிர்த்து தங்கள் நிலையை எடுக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்கள் சிறந்த வீரர்களும் திறமையான ஆட்களும் சூழ நிற்க வேண்டும்.

Verse 44

अभेदेन च युध्येरन् रक्षेयुश् च परस्परं मध्यव्यूहे फल्गु सैन्यं युद्धवस्तु जघन्यतः

அவர்கள் அணிவகுப்பை உடைக்காமல் போரிட வேண்டும்; ஒருவரை ஒருவர் பரஸ்பரம் காக்க வேண்டும். மத்திய-வ்யூஹத்தில் பலவீனப் படையை வைத்து, போரின் முக்கிய உபகரணங்களை பின்புறத்தில் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 45

युद्धं हि नायकप्राणं हन्यते तदनायकं उरसि स्थापयेन्नागान् प्रचण्डान् कक्षयो रथान्

போர் என்பது தளபதியின் உயிரையே சார்ந்தது; அவர் கொல்லப்பட்டால் படை தலைவரற்றதாகும். ஆகவே முன்னிலையில் மார்புக் காவலாக வலிமைமிக்க யானைகளை நிறுத்தி, இரு பக்கங்களிலும் கடும் ரதங்களை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 46

हयांश् च पक्षयोर्व्यूहो मध्यभेदी प्रकीर्तितः मध्यदेशे हयानीकं रथानीकञ्च कक्षयोः

இரு பக்கங்களிலும் குதிரைப்படை அமைக்கப்பட்டால் அந்த வ்யூஹம் ‘மத்தியபேதி’ எனப்படும். மத்திய பகுதியில் குதிரைப் பிரிவையும், பக்கக் கக்ஷங்களில் ரதப் பிரிவையும் நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 47

पक्षयोश् च गजानीकं व्यूहोन्तर्भेद्ययं स्मृतः रथस्थाने हयान् दद्यात् पदातींश् च हयश्राये

இரு பக்கங்களிலும் யானைப் பிரிவை நிறுத்தினால் இந்த வ்யூஹம் ‘அந்தர்பேத்ய’ (உள்நுழையும்/உள்கலக்கும்) எனக் கூறப்படுகிறது. ரத இடத்தில் குதிரைப்படையையும், குதிரை இடத்தில் காலாட்படையையும் வைக்க வேண்டும்.

Verse 48

रथाभावे तु द्विरदान् व्यूहे सर्वत्र दापयेत् यदि स्याद्दण्डबाहुल्यमाबाधः सम्प्रकीर्तितः

ரதங்கள் இல்லையெனில் வ்யூஹத்தில் எங்கும் அவற்றின் பதிலாக யானைகளை நியமிக்க வேண்டும். காலாட்கள் (தண்ட) மிகுதியாக இருந்தால் அது ‘ஆபாத’ எனப்படும் தடையாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 49

मण्डलांसंहतो भोगो दण्डास्ते बहुधा शृणु तिर्यग्वृत्तिस्तु दण्डः स्याद् भोगो ऽन्यावृत्तिरेव च

மண்டலமாகச் சுருங்கி இறுகச் சுருண்ட வளைவு ‘போகம்’ எனப்படும். ‘தண்ட’த்திற்கு பல வகைகள் உள்ளன—கேள். குறுக்காக/பக்கமாகச் சுழலும் இயக்கம் ‘தண்ட’; அதற்கு மாறான வேறு விதமான சுழற்சியே ‘போகம்’.

Verse 50

मण्डलः सर्वतोवृत्तिः पृथग्वृत्तिरसंहतः प्रदरो दृढको ऽसह्यः चापो वै कुक्षिरेव च

வில் வட்டமாக இருந்தால் ‘மண்டல’ம். எல்லாத் திசைகளிலும் சமமாக வட்டமாய் இருந்தால் ‘சர்வதோவ்ருத்தி’. தனித்தனியாக/சமமற்ற வளைவுகள் இருந்தால் ‘ப்ருதகவ்ருத்தி’. இறுக்கமாக இணைக்கப்படாமல் இருந்தால் ‘அஸம்ஹத’. பிளந்து/விரிசல் ஏற்பட்டால் ‘ப்ரதர’. மிகக் கடினமாக இருந்தால் ‘த்ருடக’. இழுப்பதற்கு தாங்க முடியாததாக இருந்தால் ‘அஸஹ்ய’. நடுப்பகுதி வயிறுபோல் புடைத்திருந்தால் ‘குக்ஷி’ எனப்படும்.

Verse 51

प्रतिष्ठः सुप्रतिष्ठश् च श्येनो विजयसञ्जयौ विशालो विजयः शूची स्थूणाकर्णचमूमुखौ

‘ப்ரதிஷ்ட’ (உறுதியாக நிலைபெற்றவன்) மற்றும் ‘ஸுப்ரதிஷ்ட’ (மிகச் சிறப்பாக நிலைபெற்றவன்); ‘ஷ்யேன’ (கழுகுபோல் வேகமும் தொலைநோக்கும் உடையவன்); ‘விஜய’ மற்றும் ‘ஸஞ்ஜய’ (வெற்றியை அளிப்பவன்); ‘விஷால’ (விரிந்தவன்); ‘விஜய’ (வெற்றியே); ‘ஷூசி’ (தூயவன்); ‘ஸ்தூணாகர்ண’ (தூணைப் போன்ற காதுடையவன்); ‘சமூமுக’ (சேனையின் முன்னணித் தலைவர்)—இவை பெயர்/குணப் பெயர்கள்.

Verse 52

सर्पास्यो वलयश् चैव दण्ड दण्डभेदाश् च दुर्जयाः अतिक्रान्तः प्रतिक्रान्तः कक्षाभ्याञ्चैकक्षपक्षतः

‘ஸர்பாஸ்ய’ மற்றும் ‘வலய’ எனப்படும் ஆயுதங்களும், ‘தண்ட’மும் அதன் பல வகைகளும்—இவை வெல்ல இயலாதவை. இவை ‘அதிக்ராந்த’ மற்றும் ‘ப்ரதிக்ராந்த’ எனப் பிரிக்கப்படுகின்றன; மேலும் பிடிப்பு/நிலைமுறை வேறுபாட்டால் இரு பக்கங்களிலும் (கக்ஷா) அல்லது ஒரே பக்கம்/கக்ஷா வழியாகவும் வேறுபடுத்தப்படுகின்றன.

Verse 53

अतिक्रान्तस्तु पक्षाभ्यां त्रयो ऽन्ये तद्विपर्यये पक्षोरस्यैर् अतिक्रान्तः प्रतिष्ठो ऽन्यो विपर्ययः

(அளவு/கோடு) இரு பக்கங்களையும் (பக்ஷ) மீறினால் அது ‘அதிக்ராந்த’ எனப்படும். அந்த நிலைமையின் எதிர்மாறாக இன்னும் மூன்று வகைகள் உண்டாகும். மேலும் (அளவு/கோடு) பக்கங்களையும் ‘உரஸ்’ (மார்பு) என்பதையும் மீறினால் அது ‘ப்ரதிஷ்ட’; அதன் எதிர்மாறால் இன்னொரு வகை தோன்றும்.

Verse 54

स्थूणापक्षो धनुःपक्षो द्विस्थूणो दण्ड ऊर्ध्वगः द्विगुणोन्तस्त्वतिक्रान्तपक्षो ऽन्यस्य विपर्ययः

‘ஸ்தூணாபக்ஷ’ என்பது வில்லின் பக்கம்/இறகு; ‘தனுஃபக்ஷ’ என்பதும் அதே வில்-பக்கத்திற்கான பெயர். ‘தண்ட’ என்பது இரு தூண்களுடையது (த்விஸ்தூண) மற்றும் மேல்நோக்கி நிமிர்ந்தது. ‘த்விகுண’ என்பது உள்ள்பகுதி இரட்டிப்பானது; ‘அதிக்ராந்தபக்ஷ’ என்பது பக்கம் எல்லையை மீறி நீள்ந்தது. மற்ற வகையில் அமைப்பு எதிர்மாறாகும்.

Verse 55

द्विचतुर्दण्ड इत्य् एते ज्ञेया लक्षणतः क्रमात् गोमूत्रिकाहिसञ्चारीशकटो मकरस् तथा

அடையாளங்களின்படி வரிசையாக அறியப்பட வேண்டியவை—‘த்விதண்ட’ மற்றும் ‘சதுர்தண்ட’; அதுபோல ‘கோமூத்ரிகா’, ‘அஹிஸஞ்சாரீ’, ‘சகட’, ‘மகர’ எனும் அமைப்புகள்.

Verse 56

भोगभेदाः समाख्यातास् तथा परिप्लवङ्गकः दण्डपक्षौ युगारस्यः शकटस्तद्विपर्यये

‘போகபேத’ எனும் பிரிவுகள் கூறப்பட்டன; அதுபோல ‘பரிப்லவங்கக’, ‘தண்டபக்ஷ’ எனும் இரு பக்கங்கள், ‘யுகாரஸ்ய’, ‘சகட’—மேலும் இவற்றின் எதிர்மாற்ற அமைப்பும்.

Verse 57

मकरो व्यतिकीर्णश् च शेषः कुञ्जरराजिभिः मण्डलव्यूहभेदौ तु सर्वतोभद्रदुर्जयौ

‘மகர’ மற்றும் ‘வ்யதிகீர்ண’, மேலும் ‘சேஷ’—இவை யானை வரிசைகளால் அமைக்கப்படுகின்றன. இவை ‘மண்டல’ வகை போரணியின் வேறுபாடுகள்; அவற்றில் ‘சர்வதோபத்ர’ மற்றும் ‘துர்ஜய’ மிகக் கடினமாக வெல்லப்படுவன எனப் புகழ்பெற்றவை.

Verse 58

अष्टानीको द्वितीयस्तु प्रथमः सर्वतोमुखः अर्धचन्द्रक ऊर्ध्वाङ्गो वज्रभेदास्तु संहतेः

இரண்டாவது அணிவகுப்பு ‘அஷ்டானீக’; முதலாவது ‘சர்வதோமுக’. ‘அர்த்தசந்திரக’, ‘ஊர்த்வாங்க’, ‘வஜ்ரபேத’—இவை ‘ஸம்ஹதி’ (அடர்த்தியான) அமைப்பின் அணிவகுப்பு வேறுபாடுகள்.

Verse 59

तथा कर्कटशृङ्गी च काकपादौ च गोधिका त्रिचतुःसैन्यानां ज्ञेया आकारभेदतः

அதேபோல் ‘கர்கடஶ்ருங்கீ’, ‘காகபாத’, ‘கோதிகா’ எனும் வியூகங்கள் வடிவ வேறுபாட்டால் அறியப்படவேண்டும்; இவை மூன்று மற்றும் நான்கு படைப்பிரிவுகளின் அணிவகுப்புகள் ஆகும்.

Verse 60

दण्डस्य स्युः सप्तदश व्यूहा द्वौ मण्डलस्य च असङ्घातस्य षट् पञ्च भोगस्यैव तु सङ्गरे

போரில் தண்ட வகையில் பதினேழு வியூகங்கள், மண்டல வகையில் இரண்டு, அசங்காத வகையில் ஆறு, போக வகையில் ஐந்து வியூகங்கள் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 61

पक्षादीनामथैकेन हत्वा शेषैः परिक्षिपेत् उरसा वा समाहत्य कोटिभ्यां परिवेष्टयेत्

பக்க முதலியவற்றில் ஒன்றான ஒரே தாக்குதலால் எதிரியை வீழ்த்தி, மீதமுள்ள அங்கங்கள்/பிடிகளால் அவனைச் சூழ வேண்டும். அல்லது மார்புத் தாக்குதலால் தள்ளி அழுத்தி, இரு இடுப்புப் பக்கங்களால் அவனைச் சுற்றிப் பிணைக்க வேண்டும்.

Verse 62

परे कोटी समाक्रम्य पक्षाभ्यामप्रतिग्रहात् कोटिभ्याञ्जघनं हन्यादुरसा च प्रपीडयेत्

எதிரியின் இடுப்பு-பக்கத்திற்குள் நுழைந்து, இரு பக்கங்களாலும் அவனுக்கு எதிர்பிடி வாய்ப்பளிக்காமல், இரு இடுப்புகளால் அவன் ஜகனப் பகுதியைத் தாக்கி, மார்பால் அழுத்த வேண்டும்.

Verse 63

यतः फल्गु यतो भिन्नं यतश्चान्यैर् अधिष्ठितं ततश्चारिबलं हन्यादात्मनश्चोपवृंहयेत्

எதிரிப் படை எங்கு பலவீனமோ, எங்கு பிளவுபட்டதோ, எங்கு பிறரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு/தடையுற்றதோ—அந்தத் திசையிலிருந்தே தாக்கி எதிரிசேனையை அழித்து, தன் படையையும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 64

सारं द्विगुणसारेण फल्गुसारेण पीडयेत् संहतञ्च गजानीकैः प्रचण्डैर् दारयेद्बलं

எதிரியின் மிக உறுதியான படைஅமைப்பை தன் இரட்டிப்பு வலிமையால் அழுத்தி வெல்ல வேண்டும்; பலவீனமான அமைப்பை தன் சுருங்கிய (ஒன்றுகூடிய) படைவலத்தால் நசுக்க வேண்டும். திரண்ட எதிரிப் படையை கொடிய யானைப் பிரிவுகளால் பிளந்து அதன் வலிமையை முறிக்க வேண்டும்.

Verse 65

स्यात् कक्षपक्षोरस्यश् च वर्तमानस्तु दण्डकः तत्र प्रयोगो डण्डस्य स्थानन्तुर्येण दर्शयेत्

கை/ஆயுதத்தின் நிலை கக்ஷம் (அக்குள்) மற்றும் மார்பின் பக்கத்தில் நிலைத்திருக்கும்போது அது ‘தண்டக’ நிலை எனப்படும். அந்த நிலையில் தண்டத்தின் பயன்பாட்டை வரிசையாக இடமாற்றங்களைச் சுட்டிக் காட்டி விளக்க வேண்டும்.

Verse 66

स्याद्दण्डसमपक्षाभ्यामतिक्रान्तो दृढः स्मृतः भवेत्स पक्षकक्षाभ्यामतिक्रान्तः प्रदारकः

நாடித் துடிப்பு ‘தண்ட’ மற்றும் ‘சமபக்ஷ’ எனப்படும் இரு அளவுகளையும் மீறினால் அது ‘த்ருட’ (உறுதியானது) என நினைக்கப்படுகிறது. அது ‘பக்ஷ’ மற்றும் ‘கக்ஷா’ அளவுகளையும் மீறினால் அது ‘ப்ரதாரக’ (கிழிக்கும்/உக்கிரமானது) எனப்படும்.

Verse 67

कक्षाभ्याञ्च प्रतिक्रान्तव्यूहो ऽसह्यः स्मृतो यथा कक्षपक्षावधः स्थप्योरस्यैः कान्तश् च खातकः

கக்ஷா பாதுகாப்புடன் (பக்கக் காவலுடன்) பின்னடையும் படைஅமைப்பு ‘அசஹ்ய’ (அணுக இயலாத/அபேத்ய) என நினைக்கப்படுகிறது. அந்த அமைப்பில் கக்ஷ-பக்ஷ காவலர்களையும் மார்பு/மையப் படையையும் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; மேலும் ‘காந்த’ மற்றும் ‘காதக’ அதிகாரிகளையும் தத்தம் இடங்களில் அமர்த்த வேண்டும்.

Verse 68

द्वौ दण्डौ बलयः प्रोक्तो कान्तश् च खातकः दुर्जयश् चतुर्वलयः शत्रोर्बलविमर्दनः

இரண்டு தண்டுகள் கொண்ட ஆயுதம் ‘பலய’ எனக் கூறப்படுகிறது; அதுபோல ‘காந்த’ மற்றும் ‘காதக’ என்ற பெயர்களும் (அதன் வகைகளாக) சொல்லப்படுகின்றன. நான்கு வளையங்கள் கொண்ட வகை ‘துர்ஜய’ எனப்படும்; அது எதிரியின் வலிமையை நசுக்கும் ஒன்று.

Verse 69

कक्षपक्षौरस्यैर् भोगो विषयं परिवर्तयन् कोटिभ्यां परिकल्पयेदिति घ , ञ च सर्पचारी गोमूत्रिका शर्कटः शकटाकृतिः

கக்ஷ, பக்ஷ, உரஸ் ஆகிய இயக்கங்களால் மோதல்-ரேகையைச் சுழற்றும் ‘போக’ எனும் திருப்புச் சாய்வு செய்ய வேண்டும்; அதன் எல்லை இரு ‘கோடி’ (இரு முனைகள்) மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். இவை சர்பசாரீ, கோமூத்ரிகா, ஶர்கட, ஶகடாக்ருதி ஆகிய பெயருடைய நடை/வ்யூஹங்கள்.

Verse 70

विपर्ययो ऽमरः प्रोक्तः सर्वशत्रुविमर्दकः स्यात् कक्षपक्षोरस्यानामेकीभावस्तु मण्डलः

‘விபர்யய’ம் ‘அமர’ எனக் கூறப்படுகிறது; அது எல்லா பகைவரையும் நசுக்கும் தன்மை உடையது. கக்ஷ, பக்ஷ, உரஸ் ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்வது ‘மண்டல’ம் எனப்படும்.

Verse 71

चक्रपद्मादयो भेदा मण्डलस्य प्रभेदकाः एवञ्च सर्वतोभद्रो वज्राक्षवरकाकवत्

சக்ர, பத்ம முதலியவை மண்டலத்தின் துணை-வகைகள். அதுபோல ‘சர்வதோபத்ர’ மண்டலம் வஜ்ராக்ஷ, வரகாக முறைப்படி அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 72

अर्धचन्द्रश् च शृङ्गाटो ह्य् अचलो नामरूपतः व्यूहा यथासुखं कर्याः शत्रूणां बलवारणाः

அர்த்தசந்திர, ஶ்ருங்காட, அசல—இவை பெயரும் வடிவமும் வேறுபடும் படைஅணிகள். சூழ்நிலைக்கேற்ப இவற்றை ஏற்றவாறு அமைத்து, பகைவரின் படைபலத்தைத் தடுத்து விரட்ட வேண்டும்.

Verse 73

अग्निर् उवाचरामस्तु रावणं हत्वा अयोध्यां प्राप्तवान् द्विज रामोक्तनीत्येन्द्रजितं हतवांल्लक्ष्मणः पुरा

அக்னி கூறினார்—ஓ த்விஜனே! ராவணனை வதம் செய்து ராமன் அயோத்திக்குத் திரும்பினார். முன்பு, ராமன் உபதேசித்த நெறிமுறையின்படி லக்ஷ்மணன் இந்திரஜித்தை வதம் செய்தான்.