Adhyaya 235

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे आजस्रिकं नाम चतुस्त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः रणदीक्षा पुष्कर उवाच यात्राविधानपूर्वन्तु वक्ष्ये साङ्ग्रामिकं विधिं सप्ताहेन यदा यात्रा भविष्यति महीपतेः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஆஜஸ்ரிக’ எனப்படும் 234ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 235ஆம் அதிகாரம் ‘ரணதீக்ஷா’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—அரசரின் யாத்திரை விதிகளை முன்னிட்டு, ஏழு நாட்களில் அரசன் புறப்படவிருக்கும் போது போர்முறையை விளக்குகிறேன்.

Verse 2

पूजनीयो हरिः शम्भुर्मोदकाद्यैर् विनायकः द्वितीये ऽहनि दिक्पालान् सम्पूज्य शयनञ्चरेत्

ஹரி (விஷ்ணு), ஷம்பு (சிவன்) ஆகியோர் வழிபடப்பட வேண்டும்; மோதகம் முதலிய நைவேத்யங்களால் விநாயகர் (கணேசர்) பூஜிக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாம் நாளில் திக்பாலர்களை முறையாக வழிபட்டு, சயன விரதத்தை அனுசரிக்க வேண்டும்.

Verse 3

शय्यायां वा तदग्रे ऽथ देवान् प्रार्च्य मनुं स्मरेत् नमः शम्भोः त्रिनेत्राय रुद्राय वरदाय च

படுக்கையில் (எழும் போது) அல்லது படுக்கையின் முன், முதலில் தேவர்களை வழிபட்டு இந்த மந்திரத்தை நினைக்க வேண்டும்—“மூன்று கண்களையுடைய ஷம்புவுக்கு நமஸ்காரம்; வரம் அளிக்கும் ருத்ரனுக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 4

वामनाय विरूपाय स्वप्नाधिपतये नमः संविशेदिति ज भगवन्देवदेवेश शूलभृद्वृषवाहन

“வாமனனுக்கு நமஸ்காரம், விரூபனுக்கு நமஸ்காரம், கனவுகளின் அதிபதிக்கு நமஸ்காரம்” என்று கூறி படுக்க வேண்டும். “பகவான், தேவர்களின் தேவேசன், சூலதாரி, வृषவாகனன்!”

Verse 5

इष्टानिष्टे ममाचक्ष्व स्वप्ने सुप्तस्य शाश्वत यज्जाग्रतो दूरमिति पुरोधा मन्त्रमुच्चरेत्

ஏ நித்தியனே! உறங்குகிறவனின் கனவிற்கு உண்டாகும் நன்மை–தீமை பலன்களை எனக்குச் சொல்வாயாக. இவ்வாறு கேட்டபின் புரோஹிதன் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்—“விழித்திருப்பவனுக்கு தூரமானது.”

Verse 6

तृतीये ऽहनि दिक्पालान् रुद्रांस्तान् दिक्पतीन्यजेत् ग्रहान् यजेच्चतुर्थे ऽह्नि पञ्चमे चाश्विनौ यजेत्

மூன்றாம் நாளில் திசைகளின் காவலர்களாகிய திக்பதிகளான ருத்ரர்களை வழிபட வேண்டும். நான்காம் நாளில் கிரஹ தேவதைகளை, ஐந்தாம் நாளில் அஷ்வின்களை வழிபட வேண்டும்.

Verse 7

मार्गे या देवतास्तासान्नद्यादीनाञ्च पूजनं दिव्यान्तरीक्षभौमस्थदेवानाञ्च तथा बलिः

பாதையில் சந்திக்கப்படும் தேவதைகளையும், நதிகள் முதலியவற்றையும் வழிபட வேண்டும்; அதுபோல வானம், இடைமண்டலம், பூமி ஆகியவற்றில் இருப்போர் தேவதைகளுக்கு பலி (அர்ப்பணம்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 8

रात्रौ भूतगणानाञ्च वासुदेवादिपूजनं भद्रकाल्याः श्रियः कुर्यात् प्रार्थयेत् सर्वदेवताः

இரவில் பூதகணங்களையும், வாசுதேவன் முதலியவர்களையும் வழிபட வேண்டும். பத்திரகாளியின் ஸ்ரீ (செல்வ-மங்கலம்) பெறும் விதியைச் செய்து, எல்லாத் தேவதைகளையும் வேண்ட வேண்டும்.

Verse 9

वासुदेवः सङ्कर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः नारायणो ऽब्जजो विष्णुर् नारसिंहो वराहकः

அவரே வாசுதேவன்; சங்கர்ஷணன்; பிரத்யும்னன்; அனிருத்தன். அவரே நாராயணன்; தாமரையில் பிறந்தவன் (பிரம்மா); விஷ்ணு; நரசிம்மன்; வராகன்.

Verse 10

शिव ईशस्तत्पुरुषो ह्य् अघोरो राम सत्यजः सूर्यः सोमः कुजश्चान्द्रिजीवशुक्रशनैश् चराः

சிவன், ஈசன், தத்புருஷன் மற்றும் அ஘ோரன்; மேலும் ராமன், சத்யஜன்—இவை சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் பெயர்கள்; அதுபோல குஜன் (செவ்வாய்) மற்றும் கிரகத் தெய்வங்கள்—புதன் (சந்திரஜ), ப்ருஹஸ்பதி (ஜீவ), சுக்ரன், சனைச்சரன்।

Verse 11

राहुः केतुर्गणपतिः सेनानी चण्डिका ह्य् उमा लक्ष्मीः सरस्वती दुर्गा ब्रह्माणीप्रमुखा गणाः

ராகு, கேது, கணபதி, தேவசேனாதிபதி (சேனானி); சண்டிகை, உமா, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, துர்கை மற்றும் பிரம்மாணி தலைமையிலான கணங்கள்—இவர்கள் நினைவு/ஆவாஹனம் செய்யப்பட வேண்டிய தெய்வங்கள்।

Verse 12

रुद्रा इन्द्रादयो वह्निर् नागास्तार्क्ष्यो ऽपरे सुराः दिव्यान्तरीक्षभूमिष्ठा विजयाय भवन्तु मे

ருத்ரர்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், அக்னி, நாகர்கள், தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மற்றும் பிற தேவர்கள்—திவ்யலோகம், அந்தரிக்ஷம், பூமி ஆகிய இடங்களில் இருப்போர்—என் வெற்றிக்குத் துணையாவாராக।

Verse 13

मर्दयन्तु रणे शत्रून् सम्प्रगृह्योपहारकं सपुत्रमातृभृत्यो ऽहं देवा वः शरणङ्गतः

அவர்கள் போரில் பகைவர்களை நசுக்கட்டும்; காணிக்கை/வரி கொண்டு வருபவனைப் பிடித்துக் கொண்டு. தேவர்களே, நான் மகன்கள், தாய், பணியாளர்கள் உடன் உங்கள் சரணடைந்தேன்।

Verse 14

तत्पुरत इति ख रात्रावित्यादिः, सत्यज इत्य् अन्तः पाठः ग पुस्तके नास्ति मर्दयन्तु च मे शत्रूनिति घ , ञ च अवन्तु मां स्वभृत्यो ऽहमिति ज , ट च चामूनां पृष्ठतो गत्वा रिपुनाशा नमो ऽस्तु वः विनिवृत्तः प्रदास्यामि दत्तादभ्यधिकं बलिं

“‘தத்புரத’ என்பது க-பாடம்; ‘ராத்ராவி’ முதலியவை மற்றொரு பாடம். ‘சத்யஜ’ என்ற முடிவு க-கையெழுத்தில் இல்லை. ‘மேலும் அவர்கள் என் பகைவர்களை நசுக்கட்டும்’—இது ஘, ஞ பாடம். ‘அவர்கள் என்னைக் காக்கட்டும்; நான் அவர்களின் சொந்த பணியாளர்’—இது ஜ, ட பாடம். ‘சேனையின் பின்புறம் சென்று, பகைநாசகர்களே, உங்களுக்கு நமஸ்காரம். பாதுகாப்பாகத் திரும்பி, முன்பு அளித்ததைக் காட்டிலும் அதிகமான பலியை அர்ப்பணிப்பேன்’—என்று பாடம்.”

Verse 15

षष्ठे ऽह्नि विजयस्नानं कर्तव्यं चाभिषेकवत् यात्रादिने सप्तमे च पूजयेच्च त्रिविक्रमं

ஆறாம் நாளில் ‘விஜய-ஸ்நானம்’ செய்ய வேண்டும்; பிரதிஷ்டை விதியைப் போல அபிஷேகமும் நடத்த வேண்டும். ஏழாம் நாள் யாத்திரை/உற்சவ நாளில் திரிவிக்ரமன் (விஷ்ணு) வழிபட வேண்டும்.

Verse 16

नीराजनोक्तमन्त्रैश् च आयुधं वाहनं यजेत् पुण्याहजयशब्देन मन्त्रमेतन्निशामयेत्

நீராஜனத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களால் ஆயுதமும் வாகனமும் பூஜித்து/சம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். ‘புண்யாஹ’ ‘ஜய’ என்ற சொற்களுடன் இந்த மந்திரத்தை விதிப்படி உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 17

दिव्यान्तरीक्षभूमिष्ठाः सन्त्वायुर्दाः सुराश् च ते देवसिद्धिं प्राप्नुहि त्वं देवयात्रास्तु सा तव

வானிலும் பூமியிலும் நிலைபெற்ற, ஆயுளை அருளும் அந்த தெய்வங்கள் உனக்கு அருள்புரிவாராக. நீ தேவசித்தியை அடைவாயாக; இதுவே உன் ‘தேவயாத்திரை’ ஆகுக.

Verse 18

रक्षन्तु देवताः सर्वा इति श्रुत्वा नृपो व्रजेत् गृहीत्वा सशरञ्चापं धनुर्नागेति मन्त्रत

‘அனைத்து தேவதைகளும் காக்கட்டும்’ என்று கேட்ட பின் அரசன் முன்னே செல்ல வேண்டும். அம்புகளுடன் வில்லைக் கையில் எடுத்து, மந்திர விதிப்படி ‘தனுர்நாக’ மந்திரத்தை ஜபித்தபடி செல்ல வேண்டும்.

Verse 19

तद्विष्णोरिति जप्त्वाथ दद्याद्रिपुमुखे पदं दक्षिणं पदं द्वात्रिंशद्दिक्षु प्राच्यादिषु क्रमात्

‘தத் விஷ்ணோ:…’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்த பின், பகைவன் நோக்கி (மந்திர-)பதத்தை நிறுவ வேண்டும். கிழக்கில் தொடங்கி வரிசையாக முப்பத்திரண்டு திசைகளில் ‘தக்ஷிண’ பதத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

नागं रथं हयञ्चैव धुर्यांश् चैवारुहेत् क्रमात् आरुह्य वाद्यैर् गच्छेत् पृष्थतो नावलोकयेत्

அவன் முறையே யானை, ரதம், குதிரை மற்றும் சுமை இழுக்கும் மிருகங்கள் மீது ஏற வேண்டும். ஏறிய பின் வாத்தியங்களுடன் புறப்பட்டு பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது.

Verse 21

क्रोशमात्रं गतस्तिष्ठेत् पूजयेद्देवता द्विजान् परदेशं व्रजेत् पश्चादात्मसैन्यं हि पालयन्

ஒரு க்ரோசம் அளவு சென்ற பின் அவன் நின்று தேவர்களையும் இருமுறை பிறந்தவர்களையும் பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும். பின்னர் தன் படையினரை பாதுகாத்தபடி அந்நிய நாட்டிற்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 22

राजा प्राप्य देवेशन्तु देशपालन्तु पालयेत् देवानां पूजनं कुर्यान्न छिन्द्यादायमत्र तु

அரசாட்சியைப் பெற்ற அரசன் தேவேசனையும் நாட்டைக் காக்கும் காவலர்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும். தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; இங்கு அவர்களுக்குரிய நியாயமான வருவாய்/உரிமைகளை குறைக்கக் கூடாது.

Verse 23

नावमानयेत्तद्देश्यानागत्य स्वपुरं पुनः पृष्ठश् चैव रिपुनाशो भवेद्यथेति ट जित्वा शत्रुं प्रदास्यामीति ट जैत्रा यात्रास्त्विति ट प्राप्तविदेशस्तु इति ग , घ , ञ च देशाचारन्तु पालयेदिति ख देशाचारणेण पालयेदिति ग , घ , छ , ज , ञ च जयं प्राप्यार्चयेद्देवान् दद्याद्दानानि पार्थिवः

அந்நிய நாட்டை அடைந்தபின் அந்நாட்டு மக்களை அவமதிக்கக் கூடாது. பின்னர் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பி முறையான விதத்தில் பின்புறத்திலிருந்து பகைவரை அழிக்கும் ஏற்பாட்டைச் செய்ய வேண்டும். “பகைவரை வென்று நான் தானம் அளிப்பேன்” என்று கூறப்படுகிறது; இவையே ஜைத்ர யாத்திரைகள். அந்நிய நாட்டை அடைந்தவன் அந்நாட்டு வழக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும். வெற்றி பெற்ற அரசன் தேவர்களை அர்ச்சித்து தானங்களை வழங்க வேண்டும்.

Verse 24

द्वितीये अहनि सङ्ग्रामो भविष्यति यदा तदा स्नपयेद्गजमश्वादि यजेद्देवं नृपसिंहकं

இரண்டாம் நாளில் போர் நிகழவிருந்தால், அப்போது யானை, குதிரை முதலியவற்றுக்கு ஸ்நாபனம் (சடங்கு நீராட்டம்) செய்து, ந்ருபஸிம்ஹக தேவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

छत्रादिराजलिङ्गानि शस्त्राणि निशि वै गणान् प्रातर्नृसिंहकं पूज्य वाहनाद्यमशेषतः

இரவில் குடை முதலான அரசச் சின்னங்களையும் ஆயுதங்களையும் கணங்களையும் வழிபட வேண்டும். காலையில் நரசிம்மரை வழிபட்டு, வாகனங்கள் முதலான அனைத்தையும் தவறாமல் வழிபட வேண்டும்.

Verse 26

पुरोधसा हुतं पश्येद्वह्निं हुत्वा द्विजान्यजेत् गृहीत्वा सशरञ्चापं गजाद्यारुह्य वै व्रजेत्

அரசப் புரோகிதரால் ஹோமம் செய்யவைத்து அக்கினியைத் தரிசிக்க வேண்டும். ஹோமம் முடிந்த பின் இருமுறை பிறந்தவர்களை (த்விஜர்களை) மரியாதையுடன் யஜனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அம்புகளுடன் வில்லைக் கொண்டு யானை முதலிய வாகனத்தில் ஏறி புறப்பட வேண்டும்.

Verse 27

देशे त्वदृश्यः शत्रूणां कुर्यात् प्रकृतिकल्पनां संहतान् योधयेदल्पान् कामं विस्तारयेद्बहून्

எதிரிகளுக்குப் புலப்படாத இடத்தில் அவன் படைநிலையைக் காட்டும் யுக்தியை அமைக்க வேண்டும். குறைந்தவர்களை ஒன்றுகூடிய பெரும்படையெனப் போரிடச் செய்ய வேண்டும்; தேவைக்கேற்ப பலரைப் பரவலாகத் தோன்றச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

सूचीमुखमनीकं स्यादल्पानां बहुभिः सह व्यूहाः प्राण्यङ्गरूपाश् च द्रव्यरूपाश् च कीर्तिताः

பெரும்படையுடன் இணைந்து செயல்படும் சிறுபடைக்கு ‘சூசீமுக’ எனப்படும் முனையமைப்பு ஏற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. வியூகங்கள் இரண்டு வகை: உயிரினங்களின் அங்கவடிவம் கொண்டவை, மற்றும் பொருள்/ஜட வடிவம் கொண்டவை.

Verse 29

गरुडो मकरव्यूहश् चक्रः श्येनस्तथैव च अर्धचन्द्रश् च वज्रश् च शकटव्यूह एव च

வியூகங்கள்: கருடன், மகர-வியூகம், சக்கரம், ச்யேனன், அரைச்சந்திரம், வஜ்ரம், மேலும் சகட-வியூகம்.

Verse 30

मण्डलः सर्वतोभद्रः सूचीव्यूहश् च ते नराः व्यूहानामथ सर्वेषां पञ्चधा सैन्यकल्पना

மண்டல வியூகம், சர்வதோபத்ர வியூகம், சூசி (கீல்/வேத) வியூகம்—ஓ நரர்களே, இவை; மேலும் எல்லா வியூகங்களிலும் சேனை அமைப்பு ஐந்து வகையாகும்.

Verse 31

द्वौ पक्षावनुपक्षौ द्वावश्यं पञ्चमं भवेत् एकेन यदि वा द्वाभ्यां भागाभ्यां युद्धमाचरेत्

இரண்டு பக்கங்கள், இரண்டு அனுபக்கங்கள் (துணைப் பக்கங்கள்) இருக்க வேண்டும்; ஐந்தாம் பிரிவு அவசியம். தேவைக்கேற்ப ஒரு பிரிவாலோ அல்லது இரண்டு பிரிவுகளாலோ போர் நடத்த வேண்டும்.

Verse 32

भागत्रयं स्थापयेत्तु तेषां रक्षार्थमेव च न व्यूहकल्पना कार्या राज्ञो भवति कर्हिचित्

அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவே மூன்று பகுதிகளை நிறுவ வேண்டும். அரசன் எப்போதும் (தேவையின்றி) வியூக அமைப்பைச் செய்யக் கூடாது.

Verse 33

मूलच्छेदे विनाशः स्यान्न युध्येच्च स्वयन्नृपः सैन्यस्य पश्चात्तिष्ठेत्तु क्रोशमात्रे महीपतिः

மூலம் (முக்கிய ஆதாரம்/விநியோக வழி) துண்டிக்கப்பட்டால் அழிவு ஏற்படும். அரசன் தானே போரிடக் கூடாது; மண்ணின் அதிபதி சேனையின் பின்னால் சுமார் ஒரு குரோச தூரத்தில் இருக்க வேண்டும்.

Verse 34

भग्नसन्धारणं तत्र योधानां परिकीर्तितं प्रधानभङ्गे सैन्यस्य नाशस्थानं विधीयते

அந்த நிலையில் ‘பக்ன-சந்தாரணம்’ (சிதறியதைத் தாங்கி ஒன்றுபடுத்துதல்) வீரர்களின் கடமையாகக் கூறப்படுகிறது. பிரதானம் சிதைந்தால் சேனையின் அழிவு நிகழும் இடம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 35

न संहतान्न विरलान्योधान् व्यूहे प्रकल्पयेत् आयुधानान्तु सम्मर्दो यथा न स्यात् परस्परं

வ்யூஹத்தை அமைக்கும் போது வீரர்களை மிக நெருக்கமாகவும் மிகச் சிதறலாகவும் நிறுத்தக் கூடாது; அவர்களின் ஆயுதங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதித் திணறாமல் இருக்க வேண்டும்।

Verse 36

भेत्तुकामः परानीकं संहतैर् एव भेदयेत् भेदरक्ष्याः परेणापि कर्तव्याः संहतास् तथा

எதிரியின் படைவரிசையை உடைக்க விரும்புபவன் நெருக்கமாகச் செல்லும் படையினராலேயே அதைத் துளைக்க வேண்டும். அதுபோலத் துளைப்பு வராமல் காக்க எதிர்ப்புறமும் தங்கள் அணிகளை இறுக்கமாகக் கூட்டமாக வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 37

व्यूहं भेदावहं कुर्यात् परव्यूहेषु चेच्छया गजस्य पादरक्षार्थाश् चत्वारस्तु तथा द्विज

அவன் விரும்பினால் எதிரியின் வ்யூஹங்களில் பிளவு உண்டாக்கும் வ்யூஹத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும், ஓ த்விஜா, யானையின் கால்களைப் பாதுகாக்க நான்கு வீரர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 38

रथस्य चाश्वाश् चत्वारः समास्तस्य च चर्मिणः धन्विनश् चर्मिभिस्तुल्याः पुरस्ताच्चर्मिणो रणे

ரதத்திற்கு நான்கு குதிரைகள் இருக்க வேண்டும்; அதனுடன் கேடயதாரர்களும் இருக்க வேண்டும். வில்லாளர்கள் கேடயதாரர்களுக்கு இணையான எண்ணிக்கையிலிருக்க வேண்டும்; போரில் கேடயதாரர்கள் முன்னால் நிறுத்தப்பட வேண்டும்।

Verse 39

पृष्ठतो धन्विनः प्रश्चाद्धन्विनान्तुरगा रथाः रथानां कुञ्जराः पश्चाद्दातव्याः पृथिवीक्षिता

பின்புறத்தில் வில்லாளர்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டும்; வில்லாளர்களுக்குப் பின்னால் குதிரைப்படையும் ரதங்களும் இருக்க வேண்டும். ரதங்களுக்குப் பின்னால் யானைகள் வைக்கப்பட வேண்டும்—ஓ பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசே।

Verse 40

पदातिकुञ्जराश्वानां धर्मकार्यं प्रयत्नतः शूराः प्रमुखतो देयाः स्कन्धमात्रप्रदर्शनं

காலாட் படை, யானை, குதிரைப் படை ஆகியோரின் தர்மக் கடமை முயற்சியுடன் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். வீரர்கள் முதலில் பரிசளிக்கப்பட வேண்டும்; முன்னணியில் தோளை மட்டும் காட்டி நின்றதற்கேனும்.

Verse 41

कर्तव्यं भीरुसङ्घेन शत्रुविद्रावकारकं दारयन्ति पुरस्तात्तु न देया भीरवः पुरः

பயந்தவர்களின் குழுவிற்கு பகைவரைச் சிதறடிக்கும் பணியை ஒப்படைக்க வேண்டும். ஆனால் பயந்தவர்களை முன்னணியில் வைக்கக் கூடாது; அவர்கள் முன்புறத்திலேயே உடைந்து வழி விடுவார்கள்.

Verse 42

प्रोत्साहन्त्येव रणे भीरून् शूराः पुरस्थिताः प्रांशवः शकुनाशाश् च ये चाजिह्मेक्षणा नराः

போரில் பின்புறம் நிற்கும் வீரர்கள் பயந்தவர்களை ஊக்குவிப்பார்கள்—உயரமான உடலமைப்புடையோர், சகுனங்களை அறிந்தோர், மேலும் பார்வை வளைவில்லாமல் நேராக (அசையாமல்) உள்ளோர்.

Verse 43

संहतभ्रूयुगाश् चैव क्रोधना कलहप्रियाः नित्यहृष्टाः प्रहृष्टाश् च शूरा ज्ञेयाश् चकामिनः

புருவங்கள் சுருங்கியவர்களாக, கோபம் உடையவர்களாக, சண்டையை விரும்புபவர்களாக—இருந்தும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனும் பேருவகையுடனும் இருப்பவர்கள்—வீரர்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; மேலும் அவர்கள் காமவாசனை உடையவர்களாகவும் அறியப்படுவர்.

Verse 44

संहतानां हतानां च रणापनयनक्रिया प्रतियुद्धं गजानाञ्च तोयदानादिकञ्च यत्

இதில் கூடியிருந்த படையினரையும் உயிர்நீத்தவர்களையும் போர்க்களத்திலிருந்து அகற்றும் முறை, யானைகளின் எதிர்ப்போர், மேலும் அவர்களுக்கு நீர் அளித்தல் முதலான துணைச் செயல்கள் அனைத்தும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 45

शत्रुद्रावकारणमिति ख , ग , घ , ञ च ये च जिह्मेक्षणा इति ख , ग , घ , ञ च वलापनयनक्रियेति ज आयुधानयनं चैव पत्तिकर्म विधीयते रिपूणां भेत्तुकामानां स्वसैन्यस्य तु रक्षणं

சில பாடங்களில் ‘எதிரியை ஓட்டும் காரணம்’ என்றும் ‘வளைந்த பார்வையுடையோர்’ என்றும் வாசிக்கப்படுகிறது; மற்றொரு பாடத்தில் ‘வல (எதிரிப் படை) அகற்றும் செயல்’ என்று உள்ளது. எவ்வாறாயினும், பகைவரை உடைக்க விரும்புவோருக்கும் தம் படையைப் பாதுகாக்கவும் ஆயுதங்களை கொண்டு வருதல் பாதாளி (பத்தி) செயல் (பத்திகர்மம்) என விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 46

भेदनं संहतानाञ्च चर्मिणां कर्म कीर्तितं विमुखीकरणं युद्धे धन्विनां च तथोच्यते

அடர்ந்து ஒன்றுகூடியவர்களுக்கும் கேடயதாரிகளுக்கும் ‘பேதனம்’ (எதிரி அணியை உடைத்தல்) உரிய செயல் எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் போரில் வில்லாளர்களின் செயல் ‘விமுகீகரணம்’ (எதிரியைப் பின்வாங்கச் செய்தல்) என்றும் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 47

दूरापसरणं यानं सुहतस्य तथोच्यते त्रासनं रिपुसैन्यानां रथकर्म तथोच्यते

கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டவனின் ‘தூரம் விலகிச் செல்வது’ அவனுடைய ‘யானம்’ (நகர்வு) எனப்படுகிறது. மேலும் பகைச் சேனைகளில் அச்சத்தை உண்டாக்குதல் ‘ரதகர்மம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 48

भेदनं संहतानाञ्च भेदानामपि संहतिः प्राकारतोरणाट्टालद्रुमभङ्गश् च सङ्गते

நெருங்கிய மோதலில் அடர்ந்த எதிரி அணியை உடைத்தலும், உடைந்த தம் படைப்பிரிவுகளை மீண்டும் ஒருங்கிணைத்தலும் செய்ய வேண்டும். மேலும் மதில்கள், வாயில்தோరణங்கள், கோபுர/மாடங்கள், தடையாக நிற்கும் மரங்களையும் இடித்தல்/வீழ்த்தல் விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 49

पत्तिभूर्विषमा ज्ञेया रथाश्वस्य तथा समा सकर्दमा च नागानां युद्धभूमिरुदाहृता

படையினரான பாதாளிகளுக்கு நிலம் ஒற்றுமையற்றது (மேடு பள்ளம்) என அறிய வேண்டும்; ரதங்களுக்கும் குதிரைகளுக்கும் சமநிலம் ஏற்றது. யானைகளுக்கு சேற்றுநிலம் கொண்ட போர்க்களம் உகந்தது என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 50

एवं विरचितव्यूहः कृतपृष्ठदिवाकरः तथानुलोमशुक्रार्किदिक्पालमृदुमारुताः

இவ்வாறு போர்வியூகம் அமைக்கப்பட வேண்டும்—பின்புறக் காவலாக சூரியனை நிறுத்தி; அதேபோல் முறையான முன்னோக்குக் கிரமத்தில் சுக்கிரன், சூரியபுத்திரன் சனி, திக்குப் பாதுகாவலர்கள், மெல்லிய காற்றுகள் ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 51

योधानुत्तेजयेत्सर्वान्नामगोत्रावदानतः भोगप्राप्त्या च विजये स्वर्गप्राप्त्या मृतस्य च

அவன் எல்லா வீரர்களையும் அவர்களின் பெயர், குலம், வீரச் செயல்களை அறிவித்து ஊக்குவிக்க வேண்டும்—வெற்றி பெற்றால் இன்பப் பயன், போரில் உயிர்நீத்தால் சொர்க்கப் பெறுதல் என உறுதி அளிக்க வேண்டும்।

Verse 52

जित्वारीन् भोगसम्प्राप्तिः मृतस्य च परा गतिः निष्कृतिः स्वामिपिण्डस्य नास्ति युद्धसमा गतिः

பகைவர்களை வென்றால் இன்பச் செல்வம் கிடைக்கும்; போரில் உயிர்நீத்தவனுக்கு உயர்ந்த கதியுண்டு. இது தலைவனிடமிருந்து பெற்ற அன்னத்தின் கடனுக்கான பரிகாரம்; போருக்கு இணையான வழி இல்லை।

Verse 53

शूराणां रक्तमायाति तेन पापन्त्यजन्ति ते धातादिदुःखसहनं रणे तत् परमन्तपः

வீரர்களின் இரத்தம் சிந்தும்போது அதனால் அவர்கள் பாவங்களை நீக்குகின்றனர்; மேலும் போரில் காயம் முதலான துன்பங்களைத் தாங்குதல்—ஓ பகைவரைச் சுடுபவனே—இதுவே உயர்ந்த தவம்.

Verse 54

वराप्सरःसहस्राणि यान्ति शूरं रणे मृतं स्वामी सुकृतमादत्ते भग्नानां विनिवर्तिनां

போரில் உயிர்நீத்த வீரனை ஆயிரக்கணக்கான சிறந்த அப்சரஸ்கள் அணைகின்றனர்; ஆனால் வரிசை உடைத்து பின்வாங்கி திரும்புவோரின் புண்ணியத்தைத் தலைவன் (அரசன்/தளபதி) எடுத்துக்கொள்கிறான்।

Verse 55

ब्रह्महत्याफलं तेषां तथा प्रोक्तं पदे पदे त्यक्त्वा सहायान् यो गच्छेद्देवास्तस्य विनष्टये

அவர்களுக்கு பிராமணஹத்தையின் பலன் அடியடியாக இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளது. துணைவர்களை விட்டுவிட்டு தனியே செல்பவனை அழிக்கத் தேவர்கள் செயல்படுவர்.

Verse 56

अश्वमेधफलं प्रोक्तं शूराणामनिर्वर्तिनां धर्मनिष्ठे जयो राज्ञि योद्धव्याश् च समाः समैः

போரில் பின்வாங்காத வீரர்களுக்கு அசுவமேத யாகத்தின் பலனுக்கு இணையான பலன் கூறப்பட்டுள்ளது. தர்மநிஷ்டை கொண்ட அரசனுக்கு வெற்றி உறுதி; சமன் சமனோடு தான் போரிட வேண்டும்.

Verse 57

गजाद्यैश् च गजाद्याश् च न हन्तव्याः पलायिनः न प्रेक्षकाः प्रविष्टाश् च अशस्त्राः प्रतितादयः

ஓடிப்போனவர்களை கொல்லக் கூடாது—அவர்கள் யானைப்படை முதலியவற்றிலோ பிற படைகளிலோ இருந்தாலும். அதுபோல பார்வையாளர்கள், போர்நோக்கமின்றி உள்ளே வந்தவர்கள், ஆயுதமற்றவர்கள், சரணடைந்தவர்கள் முதலியோரையும் தாக்கக் கூடாது.

Verse 58

शान्ते निद्राभिभूते च अर्धोत्तीर्णे नदीवने दुर्दिने कूटयुद्धानि शत्रुनाशार्थमाचरेत्

எதிரி சாந்தமாக இருக்கும்போது, தூக்கால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருக்கும்போது, ஆற்றைக் கடக்கையில் பாதி கடந்திருக்கும்போது, ஆற்றோரக் காடுகளில் இருக்கும்போது, மோசமான வானிலையிலிருக்கும்போது—எதிரி நாசத்திற்காக மறைமுக/கூடப் போர் முறைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 59

बाहू प्रगृह्य विक्रोशेद्भग्ना भग्नाः परे इति प्राप्तं मित्रं बलं भूरि नायको ऽत्र निपातितः

கைகளை உயர்த்தி அவன் உரக்கக் கூவ வேண்டும்—“எதிரி முறிந்தான், முறிந்தான்!” என்று. இவ்வாறு பெருமளவு நட்புப் படை வந்தடைந்ததையும், இங்கே எதிரித் தலைவன் வீழ்த்தப்பட்டதையும் அறிவிக்கிறான்.

Verse 60

सेनानीर्निहताश्चायं भूपतिश्चापि विप्लुतः विद्रुतानान्तु योधानां मुखं घातो विधीयते

சேனாதிபதி கொல்லப்பட்டு அரசனும் குழப்பமடைந்தால், ஓடிப்போகும் வீரர்களுக்கு முன்புறத்தில் தாக்குதல் செய்வதே விதியாகும்।

Verse 61

धूपाश् च देया धर्मज्ञ तथा च परमोहनाः पताकाश् चैव सम्भारो वादित्राणाम् भयावहः

தர்மத்தை அறிந்தவரே, தூப அர்ப்பணங்களையும் வழங்க வேண்டும்; அதுபோல மிக மனமோகனமான பொருட்களையும். மேலும் கொடிகள், பதாகைகள் மற்றும் வாத்தியங்களின் முழுச் சாமான்களையும் அச்சமூட்டும் மாட்சியுடன் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 62

सम्प्राप्य विजयं युद्धे देवान्विप्रांश् च संयजेत् रत्नानि राजगामीनि अमात्येन कृते रणे

போரில் வெற்றி பெற்ற பின் தேவர்களை முறையாக வழிபட்டு, பிராமணர்களை மரியாதை செய்ய வேண்டும்; அமைச்சன் போரை நடத்தியிருந்தாலும் அரசனுக்குரிய ரத்தினங்களையும் செல்வங்களையும் அரசனிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்।

Verse 63

तस्य स्त्रियो न कस्यापि रक्ष्यास्ताश् च परस्य च शत्रुं प्राप्य रणे मुक्तं पुत्रवत् परिपालयेत्

அவனுடைய பெண்களை யாரும் இழிவுபடுத்தவோ துன்புறுத்தவோ கூடாது; பிறருடைய பெண்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும். மேலும் போரில் விடுவிக்கப்பட்ட அல்லது சரணடைந்த பகைவனைப் பெற்றால், அவனை மகனைப் போலப் பேணி காக்க வேண்டும்।

Verse 64

पुनस्तेन न योद्धव्यं देशाचारादि पालयेत् ततश् च स्वपुरं प्राप्य ध्रुवे भे प्रविशेद् गृहं

பின்னர் அவனுடன் மீண்டும் போர் செய்யக் கூடாது; நாட்டின் வழக்கங்கள் முதலியவற்றை கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதன் பின் தன் நகரை அடைந்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட நல்வேளையில் வீட்டில் நுழைய வேண்டும்।

Verse 65

देवादिपूजनं कुर्याद्रक्षेद्योधकुटुम्बकं संविभागं प्रावाप्तैः कुर्याद् भृत्यजनस्य च

அவன் தேவர்கள் முதலிய போற்றத்தக்கவர்களை வழிபட வேண்டும்; வீரர்களின் குடும்பங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; முறையாகப் பெற்றவற்றிலிருந்து பணியாளர்கள் மற்றும் சார்ந்தோர்க்கு உரிய பங்கையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 66

रणादीक्षा मयोक्ता ते जयाय नृपतेर्ध्रुवा

இந்தப் போர்தீட்சையை நான் உனக்குக் கூறினேன்; அரசனுக்கு இது வெற்றியை உறுதியாக அளிக்கும் வழியாகும்।