Adhyaya 240

Verse 1

चत्वार्तिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः उभयोरित्यादिः, स्वयं व्रजेदित्यन्तः पाठः ज पुस्तके नास्ति बलोत्करमिति ग , घ , ज , ञ च अथ चत्वारिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः समादिः राम उवाच प्रभवोत्साहशक्तिभ्यां मन्त्रशक्तिः प्रशस्यते प्रभावोत्साहवान् काव्यो जितो देवपुरोधसा

இப்போது இருநூற்று நாற்பதாம் அதிகாரம். ராமன் கூறினான்—பிரபாவம், உற்சாகம் என்ற இரு சக்திகளிலும் மந்திரசக்தியே போற்றத்தக்கது; பிரபாவமும் உற்சாகமும் கொண்ட ஒரு கவிஞனும் தேவர்களின் புரோகிதனால் வெல்லப்பட்டான்.

Verse 2

मन्त्रयेतेह कार्याणि नानाप्तैर् नाविपश्चिता अशक्यारम्भवृत्तीनां कुतः क्लेशादृते फलं

இந்த உலகில் நம்பத்தகாதவர்களும் விவேகம் அற்றவர்களும் காரியங்களைப் பற்றி ஆலோசிக்கிறார்கள்; ஆனால் இயலாதவற்றை வழக்கமாகத் தொடங்குவோருக்கு உழைப்பு, துன்பம் தவிர வேறு பலன் எங்கே?

Verse 3

अविज्ञातस्य विज्ञानं विज्ञातस्य च निश् चयः अर्थद्वैधस्य सन्देहच्छेदनं शेषदर्शनं

விஞ்ஞானம் என்பது—(1) முன்பு அறியாததின் அறிவு, (2) அறிந்ததின் உறுதிப்படுத்தல்; மேலும் (3) பொருள் இருவிதமாகத் தோன்றினால் சந்தேகத்தை வெட்டுதல், (4) மீதமுள்ளதின் தீர்மானக் காட்சி.

Verse 4

सहायाः साधनोपाया विभागो देशकालयोः विपत्तेश् च प्रतीकारः पञ्चाङ्गो मन्त्र इष्यते

மந்திரம் (திட்டமிடும் ஆலோசனை) ஐந்து அங்கங்களுடையது—(1) துணையர்/நண்பர், (2) சாதனங்கள் மற்றும் நடைமுறை வழிகள், (3) இடம்‑கால மதிப்பீடு, (4) இடர்பாட்டில் எதிர்நடவடிக்கை.

Verse 5

मनःप्रसादः श्रद्धा च तथा करणपाटवं सहायोत्थानसम्पच्च कर्मणां सिद्धिलक्षणं

மன அமைதி, உறுதியான श्रद्धா, செயலாக்கக் கருவிகளில் திறமை, மேலும் துணைநண்பர்களால் உண்டாகும் செழிப்பு—இவையே காரிய வெற்றியின் அடையாளங்கள்.

Verse 6

मदः प्रमादः कामश् च सुप्तप्रलपितानि च भिन्दन्ति मन्त्रं प्रच्छन्नाः कामिन्यो रमतान्तथा

மதம், அலட்சியம், காமம், மேலும் தூக்கத்தில் உதிரும் பேச்சு—இவை ரகசிய ஆலோசனையை உடைக்கின்றன; அதுபோல மறைந்த கபடக் காமினியரும் இன்பத்தில் மூழ்கியவர்களின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துவர்.

Verse 7

प्रगल्भः स्मृतिमान्वाग्मीशस्त्रे शास्त्रे च निष्ठितः अभ्यस्तकर्मा नृपतेर्दूतो भवितुर्मर्हति

துணிவும் நினைவாற்றலும் உடையவன், வாக்குத் திறன் கொண்டவன், ஆயுதவியல் மற்றும் சாஸ்திரங்களில் உறுதியாக நிலைத்தவன், கடமைகளில் பயிற்சி பெற்றவன்—அத்தகையவன் அரசனின் தூதராகத் தகுதியானவன்.

Verse 8

निसृष्टार्थो मितार्थश् च तथा शासनहारकः सामर्थ्यात् पादतो हीनो दूतस्तु त्रिविधः स्मृतः

தூதன் மூன்று வகையென மரபில் கூறப்படுகிறது—(1) முழு அதிகாரம் பெற்றவன், (2) வரையறுக்கப்பட்ட அதிகாரம் பெற்றவன், (3) அரசனின் எழுத்தாணையை மட்டும் எடுத்துச் செல்லும்வன்; திறனில் ஒவ்வொருவனும் முந்தையவனை விட நான்கில் ஒரு பங்கு குறைவானவன்.

Verse 9

नाविज्ञातं पुरं शत्रोः प्रविशेच्च न शंसदं नय इष्यते इति ख , घ च शासनशासक इति ख , छ च कालमीक्षेत कार्यार्थमनुज्ञातश् च निष्पतेत्

எதிரியின் நகரத்தை முன்கூட்டியே அறியாமல் அதில் நுழையக் கூடாது; மேலும் (எதிரியின்) சபையிலும் நுழையக் கூடாது—இது நயமாக (நீதி) ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. தூதன் ஆணை எடுத்துச் செல்லுபவனாகவும், தேவையெனில் நிர்வாகத்தை நடத்துபவனாகவும் நடக்க வேண்டும். காரிய நிறைவேற்றத்திற்குரிய காலத்தை நோக்கி, அனுமதி பெற்று, பின்னர் புறப்பட வேண்டும்.

Verse 10

छिद्रञ्च शत्रोर्जानीयात् कोषमित्रबलानि च रागापरागौ जानीयाद् दृष्टिगात्रविचेष्टितैः

எதிரியின் பலவீனங்களை, அவனுடைய கருவூலம், நண்பர்கள், படைபலம் ஆகியவற்றையும் அறிய வேண்டும்; மேலும் அவனுடைய பார்வை, உடல் இலக்கணங்கள், அசைவுகள் மூலம் அவனின் விருப்பு-வெறுப்பை உணர வேண்டும்.

Verse 11

कुर्याच्चतुर्विधं स्तोर्त्रं पक्षयोरुभयोरपि तपस्विव्यञ्जनोपेतैः सुचरैः सह संवसेत्

இரு தரப்பிற்கும் பொருந்தும் நான்கு வகை ஸ்தோத்திரத்தை இயற்ற வேண்டும்; மேலும் தவச்சின்னங்கள் உடைய நல்லொழுக்கர்களுடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டும்.

Verse 12

चरः प्रकाशो दूतः स्यादप्रकाशश् चरो द्विधा बणिक् कृषीबलो लिङ्गी भिक्षुकाद्यात्मकाश् चराः

வெளிப்படையாக இயங்கும் சரன் (உளவாளர்) தூதன்/தூதுவராக இருக்க வேண்டும்; மறைவாக இயங்கும் சரன் இரண்டு வகை. உளவாளர்கள் வணிகன், வேளாண் தொழிலாளி, மதச்சின்னம் தாங்கிய துறவி, பிச்சைக்காரன் முதலிய வேடங்களை ஏற்கலாம்.

Verse 13

यायादरिं व्यसनिनं निष्फले दूतचेष्टिते प्रकृतव्यसनं यत्स्यात्तत् समीक्ष्य समुत्पतेत्

எதிரி துன்பநிலையிலிருந்து, தூதனின் முயற்சி பயனின்றி போனால், இந்நிலையால் எந்த புதிய அபாயம் எழலாம் என்பதை ஆராய்ந்து அவன் உடனே விலகி புறப்பட வேண்டும்.

Verse 14

अनयाद्व्यस्यति श्रेयस्तस्मात्तद्व्यसनं स्मृतं हुताशनो जलं व्याधिर्दुर्भिक्षं मरकं तथा

எதனால் நலன் (ஶ்ரேயஸ்) சீர்குலைகிறதோ அதுவே ‘வ்யஸனம்’ (ஆபத்து) எனப்படுகிறது. அவை—அக்னி, நீர் (வெள்ளம்), நோய், துர்பிக்ஷம் (பஞ்சம்), மற்றும் மரகம் (மகாமாரி மரணம்).

Verse 15

इति पञ्चविधं दैवं व्यसनं मानुषं परं दैवं पुरुषकारेण शान्त्या च प्रशमन्नयेत्

இவ்வாறு தெய்வகாரணமான வ்யஸனம் ஐந்து வகை; மனிதகாரணமான வ்யஸனமும் உண்டு. தெய்வம்—அது வலிமையானதாக இருந்தாலும்—புருஷகாரம் (தனிப்பட்ட முயற்சி) மற்றும் ஶாந்தி-கிரியைகளால் அடக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 16

उत्थापितेन नीत्या च मानुषं व्यसनं हरेत् मन्त्रो मन्त्रफलावाप्तिः कार्यानुष्ठानमायतिः

சரியான முனைப்பும் நெறியும் கொண்டு மனிதகாரணத் துன்பத்தை நீக்க வேண்டும். ‘மந்திரம்’ என்பது மந்திரத்தின் பலனை அடையச் செய்வது; செயலை முறையாக நிறைவேற்றுதலே அதன் சித்தி (வெற்றிநிறைவு) ஆகும்.

Verse 17

आयव्ययौ दण्डनीतिरमित्रप्रतिषेधनं व्यसनस्य प्रतीकारो राज्यराजाभिरक्षणं

வரவு-செலவுக் கணக்கு, தண்டநீதி (ஆட்சி-தண்டனை) சாஸ்திரம், பகைவரைத் தடுப்பது, பேரிடர்களுக்கான பரிகாரம், மேலும் அரசும் அரசனும் பாதுகாப்பு—இவையே அரசநீதியின் முதன்மை பொருள்கள்।

Verse 18

इत्यमात्यस्य कर्मेदं हन्ति सव्यसनान्वितः हिरण्यधान्यवस्त्राणि वाहनं प्रजया भवेत्

இவ்வாறு அமைச்சருக்கான நடத்தை விதிக்கப்பட்டது. தீய பழக்கங்களில் சிக்கியவன் தன் பணியை அழிக்கிறான்; அதன் விளைவாக பொன், தானியம், ஆடை, வாகனம், மேலும் சந்ததியையும் இழக்கிறான்।

Verse 19

तथान्ये द्रव्यनिचया दन्ति सव्यसना प्रजा प्रजानामापदिस्थानां रक्षणं कोषदण्डयोः

அதேபோல் பிற செல்வச் சேமிப்புகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்; குடிமக்கள் தீய பழக்கங்களுக்கு உட்பட்டவர்களாயினும் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். பேரிடரில் மக்களின் பாதுகாப்பு கருவூலமும் தண்ட அதிகாரமும் சார்ந்தது।

Verse 20

दृष्टिवक्त्रविचेष्टितैर् इति ग , घ , छ , झ , ञ च स्वचरैर् इति ज विफले इति घ , झ , ञ च पौराद्याश्चोपकुर्वन्ति संश्रयादिह दुर्दिनं तूष्णीं युद्धं जनत्राणं मित्रामित्रपरिग्रहः

‘த்ருஷ்டி-வக்த்ர-விசேஷ்டிதைḥ’ என்பதால் க, க, ச, ஜ, ஞ எழுத்துகள் குறிக்கப்படுகின்றன; ‘ஸ்வசரைḥ’ என்பதால் ஜ எழுத்து; ‘விபலே’ என்பதால் க, ஜ, ஞ எழுத்துகள் குறிக்கப்படுகின்றன. மேலும், அடைக்கலம் நாடுவதால் நகரவாசிகள் முதலியோர் இங்கு உதவுவர்—தீநாளில் (ஆபத்தில்), மௌனத்தில், போரில், மக்கள் காப்பில், மற்றும் நண்பன்-பகைவன் தேர்வில்।

Verse 21

सामन्तादि कृते दोषे नश्येत्तद्व्यसनाच्च तत् भृत्यानां भरणं दानं प्रजामित्रपरिग्रहः

சாமந்தர் முதலியோரால் ஆட்சியில் குறை தோன்றினால், அந்தக் குறையும் அதனால் தொடரும் பேரிடரும் இரண்டும் அடக்கப்பட வேண்டும். பணியாளர்களின் பராமரிப்பு, தானம் வழங்குதல், மற்றும் மக்கள்-நண்பர்கள் பாதுகாப்பு/சேர்த்தல் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 22

धर्मकामादिभेदश् च दुर्गसंस्कारभूषणं कोषात्तद्व्यसनाद्धन्ति कोषमूलो हि भूपतिः

தர்மம், காமம் முதலிய புருஷார்த்தங்களின் வேறுபாடும், கோட்டைகளின் முறையான அமைப்பு-அலங்காரமும்—இவை அனைத்தும் கருவூலத்தால் நிலைபெறும். கருவூலம் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தால் அவை அழியும்; அரசன் வலத்தின் வேர் கருவூலமே.

Verse 23

मित्रामित्रावनीहेमसाधनं रिपुमर्दनं दूरकार्याशुकारित्वं दण्डात्तद्व्यसनाद्धरेत्

தண்டத்தின் மூலம் அரசன் நண்பர்-பகைவர் ஒழுங்கை நிலைநாட்டி, நிலமும் பொன்னும் ஈட்டிச், பகைவரை மடக்கி, தொலைவிலுள்ள காரியங்களையும் விரைவாக நிறைவேற்ற வேண்டும்; தண்டநீதி குழப்பத்தால் வரும் பேரிடர்களை அகற்றும்.

Verse 24

सस्तम्भयति मित्राणि अमित्रं नाशयत्यपि धनाद्यैर् उपकारित्वं मित्रात्तद्व्यसनाद्धरेत्

செல்வம் முதலியவற்றால் நண்பர்களை உறுதியாக வைத்தும், பகைவரை அழித்தும், தானம் போன்ற உதவிகளால் நண்பரின் துணைநிலையைப் பெறவும், நண்பரை அவன் துன்பத்திலிருந்து மீட்கவும் வேண்டும்.

Verse 25

राजा सव्यसनी हन्याद्राजकार्याणि यानि च वाग्दण्डयोश् च पारुष्यमर्थदूषणमेव च

அரசன் தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையானவனைத் தண்டிக்க வேண்டும்—அரசுப் பணிகளைச் சீர்குலைப்பவனையும், பேச்சிலும் தண்டப் பயன்பாட்டிலும் கடுமை காட்டுபவனையும், செல்வத்தைச் சிதைக்கும் (நிதி முறைகேடு செய்பவனையும்) தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 26

पानं स्त्री मृगया द्यूतं व्यसनानि महीपतेः आलस्यं स्तब्धता दर्पः प्रमादो द्वैधकारिता

மதுபானம், பெண்மோகிப்பு, வேட்டையாடல், சூதாட்டம்—இவை அரசனின் அடிமைத்தனங்கள்; மேலும் சோம்பல், பிடிவாதம், அகந்தை, அலட்சியம், இரட்டைநடையும் ஆகும்.

Verse 27

इति पूर्वोपदिष्टञ्च सचिवव्यसनं स्मृतं अनावृष्टिश् च पीडादौ राष्ट्रव्यसनमुच्यते

இவ்வாறு முன்பு உபதேசிக்கப்பட்டது ‘சசிவ-வ்யஸனம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது; மேலும் அனாவிருஷ்டி, பீடை முதலிய துன்பங்களுடன் ‘ராஷ்ட்ர-வ்யஸனம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 28

विशीर्णयन्त्रप्राकारपरिखात्वमशस्त्रता क्षीणया सेनया नद्धं दुर्गव्यसनमुच्यते

கோட்டையின் இயந்திரங்கள், மதில்கள், அகழிகள் சிதைந்து, ஆயுதக் குறைவு இருந்து, சோர்ந்த படை மட்டுமே காவலாக இருந்தால்—அது ‘துர்க-வ்யஸனம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 29

व्ययीकृतः परिक्षिप्तो ऽप्रजितो ऽसञ्चितस् तथा दषितो दरसंस्थश् च कोषव्यसनमुच्यते

அரசுக் கோஷம் செலவழிந்து, சிதறடிக்கப்பட்டு/காலியாக்கப்பட்டு, பெருக்கப்படாமல் (வருவாய் தராமல்), சேமிக்கப்படாமல், மாசுபட்டு, ‘தாரா’ (பெண்கள்/இல்லத்தார் சார்ந்தோர்) கையில் வைக்கப்பட்டால்—அது ‘கோஷ-வ்யஸனம்’ எனப்படும்।

Verse 30

उपरुद्धं परिक्षिप्तममानितविमानितं संस्तम्भयतीत्यादिः, मित्रात्तद्व्यसनाद्धरेदित्यन्तः पाठः छपुअतके नास्ति अभूतं व्याधितं श्रान्तं दूरायातन्नवागतं

தடைபட்டவன், சூழப்பட்டவன், மதிக்கப்படாதவன் அல்லது அவமதிக்கப்பட்டவன்—அவனைத் திடப்படுத்தி ஆதரிக்க வேண்டும் முதலியன. ‘மித்திரன் மூலம் அந்த வ்யஸனத்திலிருந்து மீட்க வேண்டும்’ என்ற இறுதிப் பாடம் சபு பதிப்பில் இல்லை. மேலும் ஆதாரமற்றவன், நோயுற்றவன், களைத்தவன், தூரத்திலிருந்து வந்தவன் அல்லது புதிதாக வந்தவன்—இவர்களுக்கும் உதவ வேண்டும்।

Verse 31

परिक्षीणं प्रतिहतं प्रहताग्रतरन्तथा आशानिर्वेदभूयिष्ठमनृतप्राप्तमेव च

அவன் முற்றிலும் சோர்ந்து, தடுக்கப்பட்டு, தாக்கப்பட்டு வீழ்கிறான்; அவனுடைய முதன்மை வலிமையும் முறிகிறது. பின்னர் அவன் நம்பிக்கைகள் குறித்து ஆழ்ந்த நம்பிக்கையிழப்பால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறான்; கிடைத்ததும் உண்மையற்றதாக அல்லது ஏமாற்றமளிப்பதாகவே முடிகிறது।

Verse 32

कलत्रगर्भन्निक्षिप्तमन्तःशल्पं तथैव च विच्छिन्नवीवधासारं शून्यमूलं तथैव च

முக்கியமான உட்குழியில் உள்ளே பதிந்துள்ள சல்யம் (அம்புத் துனி/முள்) போலவும், ஆதாரத் திசுக்கள் துண்டிக்கப்பட்ட புண் போலவும், மேலும் அடிப்படை (மூலம்) அழிந்த புண் போலவும்—இவை அனைத்தும் சிகிச்சைக்கு அற்றவை, குணப்படாதவை எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 33

अस्वाम्यसंहतं वापि भिन्नकूटं तथैव च दुष्पार्ष्णिग्राहमर्थञ्च बलव्यसनमुच्यते

உரிய உரிமையாளர் இன்றிக் கூடிய சொத்து, உடைக்கப்பட்ட/கலக்கப்பட்ட புதையல் குவியலிலிருந்து வந்த பொருள், மேலும் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்ட செல்வம்—இவை ‘பலவ்யஸனம்’ (வலத்தால் உண்டாகும் துரதிர்ஷ்டம்) என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 34

दैवोपपीडितं मित्रं ग्रस्तं शत्रुबलेन च कामक्रोधादिसंयुक्तमुत्साहादरिभिर्भवेत्

விதியின் அழுத்தத்தால் துன்புறும் நண்பன், அல்லது பகைவரின் படைபலத்தால் அடக்கப்பட்டவன், மேலும் காமம்-கோபம் முதலியவற்றால் ஆட்பட்டவன்—தவறான உற்சாகத்தால் பகைவனாக மாறுவான்।

Verse 35

अर्थस्य दूषणं क्रोधात् पारुष्यं वाक्यदण्डयोः कामजं मृगया द्यूतं व्यसनं पानकं स्त्रियः

கோபத்தால் செல்வம் கெடுகிறது; பேச்சிலும் தண்டனையிலும் கடுமை உண்டாகிறது. காமத்தால் வேட்டையும் சூதாட்டமும் பிறக்கின்றன; அடிமைத்தனங்கள்—மதுபானமும் பெண்மேல் ஆசையும்.

Verse 36

वाक्पारुष्यं परं लोके उद्वेजनमनर्थकं असिद्धसाधनं दण्डस्तं युक्त्यानयेन्नृपः

கடுஞ்சொல் உலகில் மிகப் பெரிய குற்றம்; அது பயனின்றி கலக்கத்தை உண்டாக்கி நன்மை எதையும் சாதிக்காது. ஆகவே அரசன் நியாயமான காரணத்துடன் அதற்குத் தக்க தண்டனையை விதிக்க வேண்டும்।

Verse 37

उद्वेजयति भूतानि दण्डपारुष्यवान् नृपः भूतान्युद्वेज्यमानानि द्विषतां यान्ति संश्रयं

தண்டனை விதிப்பதில் கடுமையும் வற்புறுத்தலும் உடைய அரசன் மக்களை அச்சுறுத்துவான்; அச்சமுற்ற மக்கள் அவனுடைய பகைவர்களின் அடைக்கலத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 38

विवृद्धाः शत्रवश् चैव विनाशाय भवन्ति ते दूष्यस्य दूषणार्थञ्च परित्यागो महीयसः

பகைவர்கள் வலிமைபெற்று வளர்ந்தால் அவர்கள் அழிவிற்குக் காரணமாவர்; குற்றத்தக்கதை கண்டிக்க வேண்டி மகான் அதனைத் துறப்பதும் ஒரு பெரும் நெறியாகும்।

Verse 39

अर्थस्य नीतितत्त्वज्ञैर् अर्थदूषणमुच्यते पानात् कार्यादिनो ज्ञानं मृगयातो ऽरितः क्षयः

அரசியல் நெறித் தத்துவம் அறிந்தோர் ‘செல்வத்தின் கெடுதல்கள்’ எனக் கூறுவது—மது அருந்துதல் கடமை-அகடமை அறிவை மங்கச் செய்கிறது; வேட்டையால் சேதம்/காயம் உண்டாகிறது; பகைவரால் அழிவு ஏற்படுகிறது।

Verse 40

जितश्रमार्थं मृगयां विचरेद्रक्षिते वने धर्मार्थप्राणमाशादि द्यूते स्यात् कलहादिकं

களைப்பை நீக்குவதற்காக பாதுகாக்கப்பட்ட வனத்தில் வேட்டையாடலாம்; ஆனால் சூதாட்டத்தில் ஆசை முதலியவை எழுந்து சண்டை முதலிய தீமைகள் உண்டாகி, அது தர்மம், செல்வம், உயிர் ஆகியவற்றையும் அழிக்கும்।

Verse 41

कालातिपातो धर्मार्थपीरा स्त्रीव्यसनाद्भवेत् पानदोषात् प्राणनाशः कार्याकार्याविनिश् चयः

பெண்மயக்கத்தால் காலம் வீணாகி தர்மமும் பொருளும் பாதிக்கப்படும்; மதுபானக் குற்றத்தால் உயிரிழப்பும், செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது எனத் தீர்மானிக்க இயலாமையும் உண்டாகும்।

Verse 42

स्कन्धावारनिवेशज्ञो निमित्तज्ञो रिपुं जयेत् स्कन्धावारस्य मध्ये तु सकोषं नृपतेर्गृहं

படை முகாமை அமைப்பதில் தேர்ந்தவனும் நிமித்த–சகுனங்களை அறிந்தவனும் பகைவரை வெல்வான். முகாமின் நடுவில் அரசனின் இல்லம் கருவூலத்துடன் அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 43

मौलीभूतं श्रेणिसुहृद्द्विषदाटविकं बलं राजहर्म्यं समावृत्य क्रमेण विनिवेशयेत्

கூட்டமைப்பினர் (சிரேணி), நண்பர் படைகள், பகைவரிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட/அடக்கப்பட்ட அணிகள், ஆடவிக (காட்டுவாசி) படை—இவற்றை மௌலி போன்ற வளையமாக அமைத்து, அரச மாளிகையைச் சுற்றி படிப்படியாக நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 44

सैन्यैकदेशः सन्नद्धः सेनापतिपुरःसरः परिभ्रमेच्चत्वरांश् च मण्डलेन वहिर् निशि

இரவில் சேனாபதி முன்னணியில் இருக்க, ஆயுதம் தரித்த படையின் ஒரு பகுதி வெளியே வட்டமாகச் சுற்றி காவல் செய்ய வேண்டும்; சந்திப்பிடங்கள்/சத்வரங்களையும் கண்காணிக்க வேண்டும்.

Verse 45

वार्ताः स्वका विजानीयाद्दरसीमान्तचारिणः निर्गच्छेत् प्रविशेच्चैव सर्व एवोपलक्षितः

எல்லை மற்றும் எல்லைப்புற வழிகளில் நடமாடும் தன் உளவாளர்களிடமிருந்து செய்திகளை அறிய வேண்டும்; வெளியே செல்வோரும் உள்ளே வருவோரும் அனைவரும் முறையாகக் கண்காணிக்கப்பட்டு அடையாளம் காணப்பட வேண்டும்.

Verse 46

सामदानं च भेदश् च दण्डोपेक्षेन्द्रजालकं मायोपायाः सप्त परे निक्षिपेत्साधनाय तान्

சாமம், தானம், பேதம், தண்டம், உபேக்ஷை, இந்திரஜாலம் (மாயைச் செயல்), மாயோபாயங்கள்—இவை ஏழு வழிமுறைகள்; காரியசித்திக்காக அறிவுடையவன் அவற்றைத் தக்கபடி பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 47

चतुर्विधं स्मृतं साम उपकारानुकीर्तनात् मिथःसम्बन्ह्दकथनं मृदुपूर्वं च भाषणं

சாமம் (சமாதானம்) நான்கு வகை எனச் சொல்லப்படுகிறது—(1) செய்த/பெற்ற உதவிகளை நினைத்து புகழ்தல், (2) பயனுள்ள உதவிச் செயல்களைச் சொல்லுதல், (3) பரஸ்பர உறவுப் பிணைப்புகளை நினைவூட்டுதல், (4) மென்மையான மரியாதைமிகு சொற்களால் பேசுதல்।

Verse 48

आयाते दर्शनं वाचा तवाहमिति चार्पणं यः सम्प्राप्तधनोत्सर्ग उत्तमाधममध्यमः

வந்த யாசகர்/விருந்தினருக்கு மரியாதையுடன் தரிசனம் அளித்து, ‘இது உன்னுடையது; நான் உன்னுடையவன்’ என்று சொல்லி அர்ப்பணம் செய்து, கைக்கு வந்த செல்வத்தைத் துறப்பவன்—அர்ப்பணத்தின் முறை, மனநிலைப்படி உயர்ந்தவன், நடுத்தரன் அல்லது தாழ்ந்தவன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 49

प्रतिदानं तदा तस्य गृहीतस्यानुमोदनं द्रव्यदानमपूर्वं च स्वयङ्ग्राहप्रवर्तनं

அப்போது (1) அவருக்கு எதிர்பரிசு அளிக்க வேண்டும், (2) ஏற்றுக்கொண்டதற்கு ஒப்புதல்/மகிழ்ச்சி தெரிவிக்க வேண்டும், (3) முன்பு அளிக்காத பொருள்-தானம் செய்ய வேண்டும், மற்றும் (4) வற்புறுத்தாமல் தன்னிச்சையாக ஏற்றுக்கொள்ள ஊக்குவிக்க வேண்டும்।

Verse 50

देयश् च प्रतिमोक्षश् च दानं पञ्चविधं स्मृतं स्नेहरागापनयनसंहर्षोत्पादनं तथा

தானம் ஐந்து வகை என நினைவுகூரப்படுகிறது—(1) தேயம் (நேரடியான தானம்), (2) பிரதிமோக்ஷம் (விடுதலை/மீட்பிற்காக அளிக்கும் தானம்), (3) ஸ்நேஹ-ராக அபநயனம் (பாசம்-ஆசை பற்றை அகற்றுதல்), மற்றும் (4) ஸம்ஹர்ஷ உற்பாதனம் (மகிழ்ச்சி/உற்சாகம் எழுப்புதல்) கூட.

Verse 51

मिथो भेदश् च भेदज्ञैर् भेदश् च त्रिविधः स्मृतः बधो ऽर्थहरणं चैव परिक्लेशस्त्रिधा दमः

பேத நுண்ணறிவுடையோர் கூறுவதுபோல் ‘பேதம்’ என்பது ஒருவரை ஒருவர் எதிராக நிறுத்தும் பரஸ்பரப் பிளவு; அது மூன்று வகை என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதுபோல ‘தமனம்’ (வலுக்கட்டாய அடக்கம்) மூன்று வகை—வதம், பொருள் பறிமுதல், மற்றும் பரிக்லேசம் (துன்புறுத்தல்/அழுத்தம்).

Verse 52

प्रकाशश्चाप्रकाशश् च लोकद्विष्टान् प्रकाशतः उद्विजेत हतैर् लोकस्तेषु पिण्डः प्रशस्यते

வெளிப்படையாகவோ மறைவாகவோ நடந்து கொண்டாலும், மக்கள் வெறுக்கும் நபர்களைத் தவிர்ந்து இருக்க வேண்டும். அவர்கள் அழிந்தால் மக்கள் அமைதியடைகின்றனர்; அவர்களுக்காகச் செய்யப்படும் பிண்டதானமும் உரியதெனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 53

परिवेशयेदिति ख तथैव सुप्रवर्तनमिति ज , ट च विशेषेणोपनिषिद्योगैर् हन्याच्छस्त्रादिना द्विषः जातिमात्रं द्विजं नैव हन्यात् सामोत्तरं वशे

‘பரிவேஷயேத்’ என்பது க-பாடம்; ‘ஸுப்ரவர்த்தனம்’ என்பது ஜ மற்றும் ட பாடங்களில் உள்ளது. குறிப்பாக மறைமுறை/தந்திர வழிகளைப் பயன்படுத்தி ஆயுத முதலியவற்றால் பகைவரைத் தாக்கி அழிக்க வேண்டும். ஆனால் பிறப்பின் காரணத்தால் மட்டும் ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) ஐ ஒருபோதும் கொல்லக் கூடாது; ஸாமம் மற்றும் உரிய எதிர்சலுகை/ஒப்பந்தம் மூலம் அவனை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 54

प्रलिम्पन्निव चेतांसि दृष्ट्वासाधु पिबन्निव ग्रसन्निवामृतं साम प्रयुञ्जीत प्रियं वचः

மனங்கள் ஆசை-மயக்கத்தால் பூசப்படுவது போலக் கண்டும், தீயவன் தீங்கானதை அருந்துவது போலக் கண்டும், அமிர்தத்தை விழுங்குவது போல இனிய சொற்களால் ஸாமம் (சாந்த்வம்) பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 55

मिथ्याभिशस्तः श्रीकाम आहूयाप्रतिमानितः राजद्वेषी चातिकर आत्मसम्भावितस् तथा

பொய்க் குற்றச்சாட்டால் பழிக்கப்பட்டவன்; செல்வ ஆசை கொண்டவன்; அழைத்து வந்து அவமதிக்கப்பட்டவன்; அரசனை வெறுப்பவன்; மேலும் மிகுந்த தீவிரமும் தன்னம்பிக்கைக் கர்வமும் கொண்டவன்—இவர்கள் சாத்தியமான பகைவரென சந்தேகிக்கத் தக்கவர்கள்.

Verse 56

विच्छिन्नधर्मकामार्थः क्रुद्धो मानी विमानितः अकारणात् परित्यक्तः कृतवैरो ऽपि सान्त्वितः

தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகிய முயற்சிகள் துண்டிக்கப்பட்டவன்; கோபமுற்றவன்; அகந்தையுள்ளவன்; அவமதிக்கப்பட்டவன்; காரணமின்றி கைவிடப்பட்டவன்; பகை கட்டியவன்—இவனையும் ஸாமம் (சாந்த்வம்) மூலம் அமைதிப்படுத்தலாம்.

Verse 57

हृतद्रव्यकलत्रश् च पूजार्हो ऽप्रतिपूजितः एतांस्तु भेदयेच्छत्रौ स्थितान्नित्यान् सुशङ्कितान्

செல்வமும் மனைவியும் பறிக்கப்பட்டவன், மேலும் பூஜைக்குரியவனாக இருந்தும் உரிய மரியாதை பெறாதவன்—இத்தகையோர் பகைவர் முகாமில் தங்கி எப்போதும் சந்தேகத்தில் இருப்பின், அவர்களை வைத்து அங்கேப் பிளவு (பேதம்) உண்டாக்க வேண்டும்.

Verse 58

आगतान् पूजयेत् कामैर् निजांश् च प्रशमन्नयेत् सामदृष्टानुसन्धानमत्युग्रभयदर्शनं

வந்தவர்களை விரும்பத்தக்க உபசாரங்களால் போற்றி மரியாதை செய்ய வேண்டும்; தன் மக்களையும் அமைதிப்படுத்த வேண்டும். வழிகாட்டும் முறையாக ‘சாம’ (சமாதானம்) தேடப்பட வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் மிகக் கடுமையான அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கும் வல்லமை-காட்சி காட்ட வேண்டும்.

Verse 59

प्रधानदानमानं च भेदोपायाः प्रकीर्तिताः मित्रं हतं काष्ठमिव घुणजग्धं विशीर्यते

சாமம், தானம், மானம் (மரியாதை), பேதம்—இவையே அரசநீதியின் உபாயங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. ஒருமுறை காயமடைந்த நட்பு, கரையான் தின்ற மரம்போல் சிதறி விழும்.

Verse 60

त्रिशक्तिर्देशकालज्ञो दण्डेनास्तं नयेदरीन् मैत्रीप्रधानं कल्याणबुद्धिं सान्त्वेन साधयेत्

மூவகை அரசசக்தியால் நிறைந்தும் இடம்-காலம் அறிந்தும் இருப்பவன் தண்டத்தால் பகைவரை அழிவிற்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும்; ஆனால் நட்பை முதன்மையாகக் கொண்டு நன்மை எண்ணம் உடையவனைச் சாந்த்வம் (சமாதானம்) மூலம் வெல்ல வேண்டும்.

Verse 61

लुब्धं क्षीणञ्च दानेन मित्रानन्योन्यशङ्कया दण्डस्य दर्शनाद्दुष्टान् पुत्रभ्रातादि सामतः

பேராசையுள்ளவனையும் பலவீனனையும் தானத்தால் வெல்ல வேண்டும்; கூட்டாளிகளைப் பரஸ்பர சந்தேகத்தால் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்; தீயவர்களைத் தண்டவல்லமை காட்டி அடக்க வேண்டும்; மேலும் மகன், சகோதரன் முதலிய தம் சுற்றத்தாரை ‘சாம’ மூலம் அமைதிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 62

दानभेदैश् चमूमुख्यान् योधान् जनपददिकान् सामान्ताटविकान् भेददण्डाभ्यामपराद्धकान्

தானமும் பிளவூட்டும் உபாயங்களாலும் சேனையின் தலைவர்கள், வீரர்கள், நாட்டுப்புறத் தொடர்புடையோர் ஆகியோரை ஆள்க; எல்லைச் சிற்றரசர்களையும் காடுவாழ் குழுக்களையும் பிளவு மற்றும் தண்டனையால் கட்டுப்படுத்துக; குற்றம் செய்தவர்களைப் பிரித்தலும் தண்டித்தலும் மூலம் அடக்குக।

Verse 63

देवताप्रतिमानन्तु पूजयान्तर्गतैर् नरैः पुमान् स्त्रीवस्त्रसंवीतो निशि चाद्भुतदर्शनः

உள்ளகப் பிரகாரத்தில் உள்ளோர் தெய்வத்தின் பிரதிமையை வழிபடும் போது, இரவில் பெண்வஸ்திரம் அணிந்த ஒரு ஆண் தோன்றி, அதிசயமான தரிசனத்தை அளிக்கிறான்।

Verse 64

दानभेदैश् चैव मुख्यान् पौरानिति ज वेतालोल्कापिशाचानां शिवानां च स्वरूपकी कामतो रूपधारित्वं शस्त्राग्न्यश्माम्बुवर्षणं

தான-பேத முதலிய வகைகளாலும் ‘பௌர’ எனும் முதன்மை வகுப்புகளாலும் வகைப்படுத்தப்படுகிறது; இவ்வாறே வேதாளம், ஓல்கா, பிசாசு மற்றும் ‘சிவ’ எனப்படும் உயிர்களின் இயல்புருக்கள் கூறப்படுகின்றன. அவர்கள் விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கவும், ஆயுதம், தீ, கல், நீர் ஆகியவற்றை மழையெனப் பொழியவும் வல்லவர்கள்।

Verse 65

तमो ऽनिलो ऽनलो मेघ इति माया ह्य् अमानुषी जघान कीचकं भीम आस्थितः स्त्रीरूपतां

“இருள், காற்று, தீ, மேகம்”—இது மனிதரல்லாத மாயை; பெண் உருவம் ஏற்று பீமன் கீசகனை வதைத்தான்।

Verse 66

अन्याये व्यसने युद्धे प्रवृत्तस्यानिवारणं उपेक्षेयं स्मृता भ्रातोपेक्षितश् च हिडिम्बया

அநீதி, பேரிடர் அல்லது போரில் முனைந்த ஒருவரைத் தடுக்காமல் விடுதல் ‘உபேக்ஷை’ எனும் குற்றமாக ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது; உதாரணமாக ஹிடிம்பாவால் ஒரு சகோதரனும் புறக்கணிக்கப்பட்டான் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 67

मेघान्धकारवृष्ट्यग्निपर्वताद्भुतदर्शनं दरस्थानं च सैन्यानां दर्शनं ध्वजशालिनां

மேகத்தால் உண்டான இருள், மழை, தீ, மலை முதலியவற்றின் அதிசய (அமங்கல) தோற்றமும், படைகளின் விசித்திரமான நிலையும், கொடிவாய்ந்த படைகள் அசாதாரணமாகத் தோன்றுதலும்—இவை அனைத்தும் நிமித்தங்கள் (சகுனங்கள்) எனக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 68

छिन्नपाटितभिन्नानां संसृतानां च दर्शनं इतीन्द्रजालं द्विषताम्भोत्यर्थमुपकल्पयेत्

பகைவர்களை மயக்கி வீழ்த்துவதற்காக, வெட்டப்பட்ட, கிழிக்கப்பட்ட, உடைந்தவர்களையும்—இறந்து சென்றவர்களையும் கூட—நடமாடுவதாகத் தோன்றச் செய்யும் இன்றஜாலம் (மாயக்காட்சி) அமைக்க வேண்டும்।