Adhyaya 225

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे राजधर्मो नाम चतुर्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच स्वयमेव कर्म दैवाख्यं विद्धि देहान्तरार्जितं तस्मात् पौरुषमेवेह श्रेष्ठमाहुर्मनीषिणः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ராஜதர்மம்’ எனப்படும் 224ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘ராஜதர்மாஃ’ எனும் 225ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—‘தெய்வம்’ என்று சொல்லப்படுவது உண்மையில் தன்னுடையவே கருமம்; அது வேறு உடலில் (முந்தைய பிறவியில்) சேர்க்கப்பட்டது. ஆகையால் இவ்வுலகில் மனித முயற்சியே உச்சம் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 2

प्रतिकूलं तथा दैवं पौरुषेण विहन्यते सात्त्विकात् कर्मणः पूर्वात् सिद्धिः स्यात्पौरुषं विना

எதிரான தெய்வத்தையும் மனித முயற்சியால் தகர்க்கலாம்; மேலும் முன்பு செய்த சாத்த்விக கருமத்தின் பயனால், சில வேளைகளில் முயற்சியின்றியும் வெற்றி உண்டாகும்.

Verse 3

पौरुषं दैवसम्पत्त्या काले फलति भार्गव दैवं पुरुषकारश् च द्वयं पुंसः फलावहं

ஓ பார்கவா! தெய்வ ஆதரவு இருந்தால் மனித முயற்சி காலத்திற்கேற்றபடி பலன் தரும். மனிதனுக்கு தெய்வமும் முயற்சியும்—இரண்டும் சேர்ந்து பலனளிப்பவை.

Verse 4

कृषेर्वृष्टिसमायोगात् काले स्युः फलसिद्धयः सधर्मं पौरुषं कुर्यान्नालसो न च दैववान्

உழவு‑விதைப்பு மற்றும் மழை ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் காலத்திற்கேற்றவாறு விளைச்சல் நிறைவேறுவது போல, எல்லா செயல்களின் பலனும் காலத்தில் தான் நிறைவேறும். ஆகவே தர்மத்திற்கேற்ப மனித முயற்சி செய்க; சோம்பலாகவும், விதியையே மட்டும் நம்பியும் இருக்காதே.

Verse 5

सामादिभिरुपायैस्तु सर्वे सिद्ध्यन्त्युपक्रमाः साम चोपप्रदानञ्च भेददण्डौ तथापरौ

சாமம் முதலான உபாயங்களால் எல்லா முயற்சிகளும் வெற்றி பெறுகின்றன. சாமம் (சமாதானம்), தானம் (பரிசளிப்பு), பேதம் (பிளவு உண்டாக்கல்), தண்டம் (தண்டனை/வலிமுறை) ஆகியவை மற்ற உபாயங்கள்.

Verse 6

मायोपेक्षेन्द्रजालञ्च उपायाः सप्त ताञ्छृणु द्विविधं कथितं साम तथ्यञ्चातथ्यमेव च

மாயை, உபேக்ஷை, இந்திரஜாலம் முதலிய ஏழு உபாயங்களை கேள். சாமம் இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது: தத்யம் (உண்மை) மற்றும் அதத்யம் (பொய்).

Verse 7

तत्राप्यतथ्यं साधूनामाक्रोशायैव जायते महाकुलीना ह्य् ऋजवो धर्मनित्या जितेन्द्रियाः

அதிலும் சாது மக்களைப் பற்றிய பொய்வாக்கு வெறும் இகழ்ச்சிக்காகவே தோன்றுகிறது. ஏனெனில் உயர்குலத்தோர் நேர்மையுடையோர், தர்மத்தில் நிலைத்தோர், இந்திரியங்களை வென்றோர் ஆவர்.

Verse 8

सामसाध्या अतथ्यैश् च गृह्यन्ते राक्षसा अपि तथा तदुप्रकाराणां कृतानाञ्चैव वर्णनं

சாமத்தால் அடக்கப்படுபவர்களாகவும், அதத்ய (ஏமாற்று/பொய்) சொற்களாலும் ராக்ஷசர்கள்கூட கட்டுப்படுத்தப்படலாம். மேலும் அதற்காக செய்யப்படும் பல்வேறு முறைகளும் நடைமுறைகளும் விவரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 9

परस्परन्तु ये द्विष्टाः क्रुद्धभीतावमानिताः तेषान्भेदं प्रयुञ्जीत परमं दर्शयेद्भयं

ஒருவருக்கொருவர் பகை கொண்டவர்கள்—கோபம், அச்சம் அல்லது அவமதிப்பு கொண்டவர்கள்—அவர்களிடையே பிளவை ஏற்படுத்தி, மிகுந்த அச்சத்தை வெளிப்படுத்தச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

आत्मीयान् दर्शयेदाशां येन दोषेण बिभ्यति परास्तेनैव ते भेद्या रक्ष्यो वै ज्ञातिभेदकः

தம் மக்களுக்கு எந்தக் குற்றம் அச்சமளிக்கிறதோ, அதையே சுட்டிக் காட்டி அவர்களுக்கு லாப நம்பிக்கையை அளிக்க வேண்டும்; அதே பலவீனத்தால் அவர்களைப் பிரிக்கலாம். உறவினரிடையே பிளவு உண்டாக்கும் தூண்டுபவரை பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 11

सामन्तकोषो वाह्यस्तु मन्त्रामात्यात्मजादिकः अन्तःकोषञ्चोपशाम्य कुर्वन् शत्रोश् च तं जयेत्

சாமந்தர்கள் மற்றும் வெளிப்புற துணை வளங்கள், மேலும் ஆலோசகர்கள், அமைச்சர்கள், அரசகுமாரர்கள் முதலியோர்—இதுவே ‘வெளிக் களஞ்சியம்’. ‘உள் களஞ்சியத்தையும்’ அமைதிப்படுத்தி உறுதிப்படுத்திய பின், பகைவரை எதிர்த்து வெல்ல வேண்டும்।

Verse 12

उपायश्रेष्ठं दानं स्याद्दानादुभयलोकभाक् न सो ऽस्ति नाम दानेन वशगो यो न जायते

உபாயங்களில் தானமே சிறந்தது; தானத்தால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டிலும் பங்குபெறலாம். தானத்தால் வசப்படாதவர் எவரும் இல்லை।

Verse 13

परस्मादर्शयेद्भयमिति ञ मन्त्रामात्यानुजादिक इति ञ दानवानेव शक्नोति संहतान् भेदितुं परान् त्रयासाध्यं साधयेत्तं दण्डेन च कृतेन च

‘பகைவருக்கு அச்சத்தை காட்ட வேண்டும்’—என்று நெறி; மேலும் ‘ஆலோசனை, அமைச்சர்கள், இளைய உறவினர்/உதவியாளர் முதலியவற்றை பயன்படுத்துக’—என்றும் நெறி. வளமுடைய அரசனே ஒன்றுபட்ட எதிரிகளைப் பிளக்க முடியும். மூன்று (சாம-தான-பேத) வழிகளால் இயலாததை தண்டத்தாலும் செயல்முறை நிறைவேற்றலாலும் சாதிக்க வேண்டும்।

Verse 14

दण्डे सर्वं स्थितं दण्डो नाशयेद्दुष्प्रणीकृतः अदण्ड्यान् दण्डयन्नश्येद्दण्ड्यान्राजाप्यदण्डयन्

தண்டமே எல்லா ஒழுங்குக்கும் ஆதாரம். தண்டனை தவறாக வழங்கப்பட்டால் அது அரசாட்சியை அழிக்கும். தண்டிக்கத் தகாதவரைத் தண்டிப்பவன் அழிவான்; தண்டிக்கத் தகுதியானவரைத் தண்டிக்காத அரசனும் அழிவான்.

Verse 15

दैवदैत्योरगनराः सिद्धा भूताः पतत्रिणः उत्क्रमेयुः स्वमर्यादां यदि दण्डान् न पालयेत्

தண்டம் முறையாகக் காக்கப்படாவிட்டால் தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், பூதங்கள், பறவைகள்—அனைவரும் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட எல்லைகளை மீறுவர்.

Verse 16

यस्माददान्तान् दमयत्यदण्ड्यान्दण्डयत्यपि दमनाद्दण्डनाच्चैव तस्माद्दण्ड विदुर्बुधाः

இது அடங்காதவர்களை அடக்குகிறது; மேலும் சில வேளைகளில் தண்டிக்கத் தகாதவரையும் தண்டிக்கிறது. அடக்கமும் தண்டனையும் இரண்டையும் செய்வதால் ஞானிகள் இதை ‘தண்டம்’ என அறிகின்றனர்.

Verse 17

तेजसा दुर् निरीक्ष्यो हि राजा भास्करवत्ततः लोकप्रसादं गच्छेत दर्शनाच्चन्द्रवत्ततः

தன் தேஜஸால் அரசன் சூரியனைப் போல நோக்க இயலாதவனாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் தரிசனம் அளித்து சந்திரனைப் போல மக்களின் அருளைப் பெற வேண்டும்.

Verse 18

जगद्व्याप्नोति वै चारैर् अतो राजा समीरणः दोषनिग्रहकारित्वाद्राजा वैवस्वतः प्रभुः

ஒற்றர்களின் மூலம் அவன் முழு நாட்டிலும் பரவி அறிந்திருப்பான்; ஆகவே அரசன் ‘சமீரணன்’ (காற்று) என அழைக்கப்படுகிறான். குற்றங்களையும் குறைகளையும் அடக்குவதால் அரசன் ‘வைவஸ்வதன்’ (யமனைப் போன்ற நீதியரசன்) எனும் प्रभு ஆகிறான்.

Verse 19

यदा दहति दुर्बुद्धिं तदा भवति पावकः यदा दानं द्विजातिभ्यो दद्यात् तस्माद्धनेश्वरः

ஒருவன் தீய புத்தியை எரித்தழித்தால், அப்போது அவன் பாவகன் போலப் புனிதப்படுத்துபவனாகிறான். மேலும் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு தானம் அளித்தால், அந்தப் புண்ணியத்தால் அவன் செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்.

Verse 20

धनधाराप्रवर्षित्वाद्देवादौ वरुणः स्मृतः क्षमया धारयंल्लेकान् पार्थिवः पार्थिवो भवेत्

செல்வத்தின் ஓடைகளைப் பொழிவிப்பதால் தேவர்களில் முதலில் வருணன் என நினைக்கப்படுகிறான். மேலும் பொறுமையால் உலகங்களைத் தாங்கும் பூமியரசன் உண்மையிலேயே ‘பார்த்திவன்’ (பூமியின் அரசன்) ஆகிறான்.

Verse 21

उत्साहमन्त्रशक्त्याद्यै रक्षेद्यस्माद्धरिस्ततः

உற்சாகம், மந்திரம், சக்தி முதலியவற்றால் சாதகன் காக்கப்படுவதால், ஹரி (விஷ்ணு) ‘காப்பவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.