
Vedic Ordinances & Lineages
The arrangement of the Vedas, their branches (shakhas), transmission lineages, and the genealogies of the great royal and sage dynasties.
अध्याय १ — यजुर्विधानम् (Agni Purana, Chapter 259: Yajur-vidhāna)
இந்த அத்தியாயம் ருக்-விதானத்திலிருந்து யஜுர்-விதானத்துக்கு மாறி, புஷ்கரர் ராமனுக்கு யஜுர்மந்திர அடிப்படையிலான விதிகள் ‘புக்தி’ (வெற்றி/இன்பம்) மற்றும் ‘முக்தி’ இரண்டையும் அளிக்கும் என உபதேசிக்கிறார்; தொடக்கத்தில் ‘ஓம்’ மற்றும் மகாவ்யாஹ்ருதிகளின் முதன்மை கூறப்படுகிறது. பின்னர் இது சுருக்கமான கர்ம-கோஷமாக ஹோமத் திரவியங்கள் (நெய், யவம், எள், தானியம், தயிர், பால், பாயசம்), சமித் (உதும்பரம், அபாமார்கம், பலாசம் முதலியவை) மற்றும் மந்திரத் தொகுதிகளை பலன் நோக்கி நிர்ணயிக்கிறது—சாந்தி, பாபநாசம், புஷ்டி, ஆரோக்கியம், தன-லக்ஷ்மி, வசிய/வித்வேஷ/உச்சாடனம், போர்வெற்றி, ஆயுத-ரத பாதுகாப்பு, மழை வரவழைப்பு, மேலும் திருடர், பாம்பு, ராக்ஷஸப் பீடைகள், அபிசார நிவாரணம். ஆயிரம்-லட்சம்-கோடி ஹோம எண்ணிக்கை ஒழுங்குகள், சந்திரகிரகண காலவிரதங்கள், இல்ல வாஸ்து தோஷ நீக்கம், கிராம/பிரதேச தொற்று-சாந்தி, சந்திப்பிட பலி-ஆஹுதி ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் காயத்ரியின் வைஷ்ணவீத் தன்மை விஷ்ணுவின் பரமபதமாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டு, இவ்விதிகள் அனைத்தும் தர்ம-சுத்தி மற்றும் பரம இலக்கை நோக்கி அமைக்கப்படுகின்றன.
Sāma-vidhāna (Procedure of the Sāman Hymns)
யஜுர்-விதானம் நிறைவுற்ற பின் புஷ்கரர் சாம-விதானத்தை எடுத்துரைத்து, சாமப் பயிற்சியை சாந்தி, பாதுகாப்பு, வேண்டிய சித்திகள் பெறும் செயல்முறை யாக-தொழில்நுட்பமாக விளக்குகிறார். வைஷ்ணவீ, சாந்தஸீ, ஸ்கந்தீ, பைத்ர்யா ஆகிய ஸம்ஹிதா-ஜபங்களும், சாந்தாதீய, பைஷஜ்ய, த்ரி-ஸப்தீய, அபய, ஆயுஷ்ய, ஸ்வஸ்த்யயன, வாஸ்தோஷ்பதி, ரௌத்ர முதலிய கண-ஹோமங்களும் பலன்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன—அமைதி, நோய் நீக்கம், பாப விமோசனம், அச்சமின்மை, வெற்றி, செல்வம், சந்ததி வளர்ச்சி, பாதுகாப்பான பயணம், அகால மரணம் தவிர்த்தல். பல சாகைகளில் மந்திரப் பாடாந்தரங்கள் இருப்பதையும் குறிப்பிடுகிறது. நெய் ஆஹுதி, மேகலா-பந்தம், புதுநிறை குழந்தை தாலி/தாயத்து, சதாவரி-மணி, பசு சேவை நியமங்கள், சாந்தி/புஷ்டி மற்றும் அபிசாரப் பொருட்கள் போன்ற துணை விதிகளும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் வினியோகத்தில் ரிஷி-தேவதை-சந்தஸ் குறிப்பது அவசியம்; பகைச் சடங்குகளில் முள் சமித் பயன்படுத்த வேண்டும் என ஒழுங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.
Sāmavidhāna (Procedure concerning the Sāma Veda) — Colophon and Closure
இந்த பகுதி அதிகாரபூர்வ அத்தியாய-முடிவு (கொலோபன்) ஆக இருந்து, அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஸாமவிதான’ப் பிரிவு நிறைவு பெற்றதையும், அத்தியாயத்தின் பெயர் மற்றும் பொருளையும் தெளிவாக அறிவிக்கிறது. இதனால் நூலின் சாஸ்திரமுறை ஒழுங்கமைப்பு வெளிப்படுகிறது—விதானங்கள் தனித்தனி, பொருள்-வரையறுக்கப்பட்ட தொகுதிகளாக கற்பிக்கப்படுகின்றன. இந்த முடிவு வாசகரை ஒரு வேதச் செயல்முறைத் தொகுப்பிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு மாற்றத் தயாராக்குகிறது; ஸாமன் பயன்பாட்டில் இருந்த சரியான விதானக் கட்டுப்பாடு அடுத்ததாக அதர்வண மரபிலும் விரிவடையும் எனக் குறிக்கிறது. ‘ஆக்னேய வித்யா’வின் பெரிய ஓட்டத்தில் இத்தகைய கொலோபன்கள், யாக அறிவு சிதறிய புராணக் கதை அல்ல; தர்மப் பயன் மற்றும் உள்ளார்ந்த பரிசுத்திக்கான ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சாஸ்திரம் என உறுதிப்படுத்துகின்றன।
Utpāta-śānti (Pacification of Portents)
முந்தைய அதர்வவிதானப் பகுதியிலிருந்து மாறி, இவ்வத்யாயம் ‘உத்பாத-சாந்தி’—அரசாட்சி, சமூகம், தனிநலன் ஆகியவற்றை பாதிக்கும் அசுப இடையூறுகளை நீக்கும் சடங்கு முறைகள்—எனும் கையேடாக அமைகிறது. புஷ்கரர் வேத ஸ்தோத்திரப் பயிற்சியால் செழிப்பு, நிலைத்தன்மை வளருமெனக் கூறி, பிரதிவேதத்துடன் கூடிய ஸ்ரீஸூக்தத்தை லக்ஷ்மீ-விவர்த்தனமாக விளக்குகிறார்; யஜுர்வேத, சாமவேத ஸ்ரீ-ஆஹ்வானங்களும் சேர்க்கப்படுகின்றன. ஜபம், ஹோமம், ஸ்நானம், தானம், விஷ்ணு-அர்ப்பணம்/ஆஹுதி ஆகிய நடைமுறைகள் கூறப்பட்டு, புருஷஸூக்தம் அனைத்தையும் அளிப்பதும், பாவநாசகமும், மகாபாப-சுத்திகரிப்பதும் எனப் போற்றப்படுகிறது. சாந்திகளின் வகைப்பாடு, மேலும் அம்ருதா, அபயா, சௌம்யா என்ற மூன்று சாந்திகள், தெய்வத்துடன் தொடர்புடைய மணி-தாயத்து மற்றும் அதன் மந்திராபிமந்திரண விதியும் வருகின்றன. பின்னர் உத்பாதங்கள் திவ்ய, ஆகாச, பௌம எனப் பிரிக்கப்பட்டு—உல்கை, பரிவேஷம், அசாதாரண மழை, நிலநடுக்கம், பிரதிமா-விகாரம், அக்னி-அனிஷ்டம், மர-சகுனம், நீர் மாசடைதல், அசாதாரணப் பிறப்புகள், விலங்கு-விபர்யாசம், கிரகணம் முதலியவற்றுக்கு—பிரஜாபதி/அக்னி/சிவ/பர்ஜன்ய-வருண வழிபாடு போன்ற தீர்வுகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் பிராமண-தேவ வழிபாடு, ஜபம், ஹோமம் ஆகியவையே முதன்மை சாந்திகரங்கள் என முடிவுறுகிறது.
Devapūjā, Vaiśvadeva Offering, and Bali (देवपूजावैश्वदेवबलिः)
இந்த அத்தியாயத்தில் உற்பாத-சாந்தி உரையிலிருந்து விஷ்ணுவை மையமாகக் கொண்ட இல்லற நித்யகர்ம ஒழுங்கு விளக்கப்படுகிறது. புஷ்கரர் ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா’ முதலிய மந்திரங்களால் ஸ்நானம், பின்னர் விஷ்ணுவுக்கு அர்க்யம், மேலும் பாத்யம், ஆசமனம், அபிஷேகம் ஆகியவற்றுக்கான தனித்த மந்திரங்களை நிர்ணயிக்கிறார். கந்தம், வஸ்திரம், புஷ்பம், தூபம், தீபம், மதுபர்க்கம், நைவேத்யம் போன்ற உபசாரங்கள் வைதிக சூத்திரங்களால் (ஹிரண்யகர்ப முதலியவை) புனிதப்படுத்தி அர்ப்பணிக்கும் முறையும் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் தூய தயாரிப்புடன் ஹோமம்—வாசுதேவனுக்கும் அக்னி, சோம, மித்ர, வருண, இந்திர, விஷ்வேதேவர்கள், பிரஜாபதி, அனுமதி, ராம, தன்வந்தரி, வாஸ்தோஷ்பதி, தேவி, ஸ்விஷ்டக்ருத் அக்னி ஆகியோருக்கு வரிசையாக ஆஹுதிகள்; பின்னர் திசைமுறையில் பலி விநியோகம். பூதபலி, பித்ருக்களுக்கு நித்ய பிண்டதானம், காக்கைக்கும் யமவம்சத்து இரண்டு நாய்களுக்கும் குறியீட்டு உணவு, விருந்தினர் மற்றும் ஏழைகளுக்கு மரியாதை, இறுதியில் அவயஜனப் பிராயச்சித்த மந்திரங்கள்—இவ்வாறு தினசரி வழிபாடு சமூக தர்மமும் அதீத பாதுகாப்பும் என ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது।
Chapter 264 — Dikpālādi-snāna (Bathing rites for the Dikpālas and associated deities)
அக்னி, வசிஷ்டருக்கு எல்லாவகைச் சாந்தியையும் தரும் பொதுப் பயன்பாட்டு ஸ்நானவிதியை உரைக்கிறார்—நதிக்கரை, ஏரி, வீடு, கோவில் அல்லது தீர்த்தத்தில் விஷ்ணுவையும் கிரகங்களையும் ஆவாஹனம் செய்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். இடம்–நோக்கத்திற்கு ஏற்ப பலன் கூறப்படுகிறது—ஜ்வரம் மற்றும் கிரகபீடைகள் (சிறப்பாக விநாயக-கிரஹதோஷம்) நீங்குதல், மாணவர்களுக்கு ஆதரவு, வெற்றியை நாடுவோர்க்கு ஜயம், கருச்சிதைவு தணிக்க தாமரைத் தடாகத்தில் ஸ்நானம், மீண்டும் மீண்டும் புதுநிறை குழந்தை இழப்பு ஏற்பட்டால் அசோக மரத்தருகே ஸ்நானம். காலத் தேர்வில் வைஷ்ணவ நாள், சந்திரன் ரேவதி அல்லது புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் இருப்பது சிறந்தது; முன்பாக ஏழு நாள் உత్సாதன சுத்தி விதிக்கப்படுகிறது. திரவ்யவிதியில் மூலிகைத் தூள், நறுமணப் பொருட்கள், யவத் தூளுடன் பஞ்சகவ்யம் கொண்டு உட்வர்த்தனம், கும்பத்தில் மூலிகைச் சேர்க்கை ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் திசை–விதிசைகளில் ஸ்நானமண்டலங்கள் அமைத்து ஹரன், இந்திரன் மற்றும் திக்பாலர்களை ஆயுத–பரிவாரங்களுடன் எழுதிப்/நிறுவி, விஷ்ணு மற்றும் பிராமண பூஜை செய்து, குறிப்பிட்ட ஆஹுதிகளுடன் ஹோமம் நடத்த வேண்டும். முடிவில் இந்திராபிஷேகம் மூலம் தைத்யர்களை வென்ற உதாரணம் கூறி, போரின் தொடக்கத்தில் சிறப்பாக சுபசித்திக்கான தர்ம சாதனமாக இச்ச்நானம் விளக்கப்படுகிறது.
Vināyaka-snāna (The Vinayaka Bath) — Obstacle-Removal and Consecratory Bathing Rite
இந்த அதிகாரம் விநாயகத் தோஷம் (கர்மத்தால் உண்டாகும் தடைகள்) நீங்க சிறப்பு ஸ்நான/ஸ்நாபன விதியை கூறுகிறது. முதலில் கனவு-சகுனங்களும் அறிகுறிகளும்—அச்சமூட்டும் தரிசனங்கள், காரணமற்ற பயம், முயற்சிகளில் மீண்டும் மீண்டும் தோல்வி, திருமணம்‑சந்ததி தடைகள், போதனைத் திறன் குறைவு, அரசர்களுக்கு அரசியல் நிலையற்ற தன்மை—என்று பட்டியலிடப்படுகிறது. பின்னர் ஹஸ்த, புஷ்ய, அஷ்வயுஜ, சௌம்ய நக்ஷத்திரங்கள் போன்ற சுப காலத்தில், வைஷ்ணவ அவசரத்தில், பத்திரபீடத்தில் அமர்ந்து கடுகு‑நெய் அப்யங்கம், மூலிகை‑நறுமணத் திரவியங்களால் சிரோலேபனம், நான்கு கலசங்களால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; சுத்தித் திரவியங்கள் கோசாலை, எறும்புப் புற்று, சங்கமம், ஏரி போன்ற எல்லை/சக்தி இடங்களில் இருந்து எடுக்கப்படுகின்றன. மந்திரங்களால் வருணன், பகன், சூரியன், ப்ருஹஸ்பதி, இந்திரன், வாயு, சப்தரிஷிகள் அழைக்கப்படுகின்றனர். சந்திப்பிடத்தில் மித, சம்மித, ஷாலக, கண்டக, குஷ்மாண்ட, ராஜபுத்ர எனும் பெயர்களால் விநாயக கணங்களுக்கு பலவகை அன்னத்தால் பலி அளிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் விநாயக மாதாவும் அம்பிகையும் பூஜித்து, பிராமண போஜனம், குருவுக்கு தானம் செய்து, ஸ்ரீ‑சித்தி மற்றும் உறுதியான வெற்றிப் பலனை அளிக்கும் என கூறுகிறது।
Māheśvara-snāna: Lakṣa/Koṭi-homa, Protective Baths, Unguents, and Graha-Śānti
இந்த அத்தியாயம் முந்தைய விநாயக-ஸ்நானத்திலிருந்து மாற்றச் சுட்டியுடன் தொடங்கி, உசனா பாலிக்கு உபதேசித்ததாகக் கூறப்படும் அரசர்/தலைவர்களுக்கு வெற்றி வளர்க்கும் ‘மாஹேஸ்வர ஸ்நான’ விதியை விளக்குகிறது. விடியற்காலத்திற்கு முன் தேவபீடம்/தேவதையை கலசநீரால் ஸ்நாபனம் செய்து, விவாத-பங்க மந்திரம், மேலும் உக்கிர சூரியத் தேஜஸையும், ஸம்வர்த்தக அக்கினி போன்ற திரிபுராந்தக சிவனையும் நினைந்து ரக்ஷா மந்திரம் ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் எள்ளு-அரிசி ஆஹுதிகள், பஞ்சாம்ருத ஸ்நானம், சூலபாணி பூஜை நடைபெறும். தொடர்ந்து நெய், கோ-உற்பத்திகள், பால்-தயிர், குசநீர், சதமூல, கொம்பால் ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட நீர், மூலிகை/வனஸ்பதி கலவைகள் போன்ற ஸ்நானத் திரவியங்களை வகைப்படுத்தி, அவற்றின் பலன்கள்—ஆயுள், லக்ஷ்மி, பாபக்ஷயம், ரக்ஷை, மேதா—என்று கூறுகிறது. விஷ்ணுபாதோதகத்தை உத்தம ஸ்நானமாக உயர்த்தி, தனிப்பட்ட அர்க்க பூஜை மற்றும் தாயத்து கட்டுதலும் சேர்க்கப்படுகிறது. பித்தம், அதிசாரம், வாதம், கபம் ஆகியவற்றிற்கு குறிவைத்த ஆஹுதி மற்றும் ஸ்நேஹ-ஸ்நான சிகிச்சைகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் சதுரஸ்ர குண்டத்தில் லக்ஷ/கோடி ஹோமம், குறிப்பிட்ட ஆஹுதிகள், காயத்ரியால் கிரஹபூஜை செய்து படிப்படியாக முழுமையான சாந்தி விதிக்கப்படுகிறது.
Nīrājana-vidhiḥ (Procedure of Nīrājana / Auspicious Lamp-Waving and Royal Propitiation)
இந்த அதிகாரம் நீராஜனத்தை சாந்தி மற்றும் வெற்றி தரும் அரசியல் அனுஷ்டானமாக, காலக் கணக்குடன் நடைபெறும் சடங்கு‑சுழற்சியாக வகுக்கிறது. புஷ்கரர் ஆண்டு‑மாத வழிபாட்டு ஒழுங்குகளை—சிறப்பாக பிறப்பு நட்சத்திர நாளிலும் ஒவ்வொரு சங்கிராந்தியிலும்—கூறி, பருவச் சடங்குகளாக அகஸ்திய உதயத்தில் ஹரியின் சாத்துர்மாஸ்ய பூஜையும், விஷ்ணு பிரபோதனத்தில் ஐந்து நாள் விழாவையும் நிறுவுகிறார். பின்னர் இந்திரனை மையமாகக் கொண்ட பொது விழாவில் இந்திரத் த்வஜ நிறுவல், சசீ‑சக்ர பூஜை, உபவாசம், திதி சார்ந்த செயல்கள், பல தெய்வக் குழுக்களை நினைவு கூறும் ஜயஸ்தோத்திரப் பாராயணம் விவரிக்கப்படுகிறது. ஆயுதங்கள், அரசச் சின்னங்கள், வெற்றிக்காக பத்ரகாளி பூஜை, ஈசான திசையிலிருந்து நீராஜன சுற்று, தோரண நிறுவல்கள், கிரகாதி தேவதைகள் மற்றும் அஷ்ட திக்கஜங்கள் உட்பட தேவதைகளின் பட்டியல் கூறப்படுகிறது. ஹோமப் பொருட்கள், குதிரை‑யானை ஸ்நானம், வாயில்கள் வழி ஊர்வலம், பலி விநியோகம், ஒளிரும் திசைகளுடன் மும்முறை பிரதட்சிணை, இறுதியில் ராஜ்யரட்சை, செழிப்பு வளர்ச்சி, பகைவர் நாசம் எனப் பலன் உரைக்கப்படுகிறது।
Mantras for the Parasol and Other Royal/Worship Emblems (छत्रादिमन्त्रादयः)
இந்த அதிகாரத்தில் நீராஜனத்திற்குப் பின், அரச-போர்சின்னங்கள் ஆகிய குடை (சத்திரம்), குதிரை, கொடி, வாள், கவசம், போர் முரசு முதலியவற்றை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து உயிரூட்டும் விதி கூறப்படுகிறது. புஷ்கரர் பிரம்மாவின் சத்தியபலம், சோமன்-வருணன் ஆகியோரின் தேவசக்தியை அழைத்து பாதுகாப்பும் வெற்றியும் தரும் மந்திரங்களை அளிக்கிறார்; சூரியத் தேஜஸ், அக்னியின் வல்லமை, ருத்ரனின் கட்டுப்பாடு, வாயுவின் வேகம் ஆகியவை போர்க்களத்தில் நிலைத்தன்மை மற்றும் மங்களத்தை வழங்கும் என உரைக்கிறது. நிலத்திற்காக பொய் சொல்லும் பாவம் மற்றும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் நெறிப்பாடும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கருட நாமங்கள், ஐராவதத்தில் இந்திரன், திக்குப் பாதுகாவலர்கள், பல கணங்கள் ஆகியோரின் ஸ்மரணம் மூலம் எல்லாதிசையிலும் காவல் ஏற்படுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் இச்சின்னங்களை இடையறாது மந்திரங்களால் வழிபட்டு, வெற்றிச்சடங்குகளில் பயன்படுத்தி, ஆண்டுதோறும் பிரதிஷ்டைகளில் இணைத்து, தைவஞானம் அறிந்த பண்டித புரோகிதர் அரச அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும் என வழிகாட்டுகிறது।
Viṣṇu-Pañjara (विष्णुपञ्जरम्) — The Protective Armor of Viṣṇu
இந்த அதிகாரத்தில் ‘விஷ்ணு-பஞ்சரம்’ எனும் கவச ரட்சாவிதி கூறப்படுகிறது. திரிபுரவதப் பெரும்போருக்கு முன் சங்கரரைக் காக்க பிரம்மா விதிப்பூர்வமாக இதை உபதேசிப்பதால், உயர்ந்த தேவர்களும் நியத ரட்சாவிதியின் வழியே செயல்படுகின்றனர் என்பது நிறுவப்படுகிறது. புஷ்கரர் விஷ்ணுவின் ரூபங்களையும் ஆயுதங்களையும் திசைகளில் நிறுவி பாதுகாப்பின் உள்ளார்ந்த ஒழுங்கை விளக்குகிறார்—கிழக்கில் சுதர்சனச் சக்கரம், தெற்கில் கதா, மேற்கில் சார்ங்க வில், வடக்கில் வாள்; இடைத்திசைகள், உடல் வாயில்கள், பூமியில் வராகன், ஆகாயத்தில் நரசிம்மன் என அனைத்திடத்தும் காவல். சுதர்சனம், தீப்பொறி கதா, சார்ங்கத்தின் இடிமுழக்க நாதம் ராட்சசர், பூதம், பிசாசு, டாகினி, பிரேதம், விநாயகர், குஷ்மாண்டம் முதலிய தீய வகைகள் மற்றும் மிருக-பாம்பு அச்சங்களை விரட்டி அழிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் வாசுதேவ கீர்த்தனத்தால் புத்தி-மனம்-இந்திரிய நலம், விஷ்ணுவின் பரப்ரஹ்மத் தன்மை, உண்மை நாமஜபத்தால் ‘மூவகை அசுபம்’ நாசம் என, சடங்கு ரட்சையை அத்வைத-பக்தி தத்துவத்துடன் இணைக்கிறது।
Vedaśākhā-dikīrtana (Enumeration of the Vedic Branches) and Purāṇa-Vaṃśa (Lineages of Transmission)
இந்த அதிகாரம் மந்திரம் உலகமெங்கும் நன்மை தருவது; நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் நிறைவேற்றும் சாதனம் என்று கூறி, வேதஅధ్యயனத்தை முக்திக்குரியதும் உலகியல் பயன் தருவதுமாக நிறுவுகிறது. பின்னர் வேதவிதானமாக மந்திர எண்ணிக்கை, குறிப்பாக ரிக் மற்றும் யஜுஸ் வேதங்களின் முக்கிய சாகை பிரிவுகள், பிராமணக் குழுக்களுடன் தொடர்புடைய பெயர்பெற்ற சம்ஹிதா/பாடங்கள் ஆகியவை தொகுத்துரைக்கப்படுகின்றன. சாமவேதத்தில் முக்கிய சம்ஹிதைகள் மற்றும் கான வகைப்பாடுகள், அதர்வவேதத்தில் ஆசார்ய பரம்பரை பெயர்கள் மற்றும் உபநிஷத்துகளின் எண்ணிக்கை குறித்த விசேஷக் கூற்று கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து வம்சவிவரத்தில் வ்யாசர் தெய்வீக கருவியாக சாகை-பேத முதலியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தியவர் எனவும், விஷ்ணு வேத-இதிஹாச-புராணங்களின் மூல ஆதாரம் எனவும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார். இறுதியில் வ்யாசரிலிருந்து லோமஹர்ஷண (சூத) வரை, பின்னர் சீடர் வழியாக புராண-சம்ஹிதைகள் தொகுக்கப்பட்ட பரம்பரை விளக்கி, அக்னேய புராணம் வேதசாரம், பக்தி-தத்துவச் சிறப்பு உடையது, உலகச் சாதனைகளும் மோட்சமும் அளிப்பது எனப் போற்றப்படுகிறது.
Dānādi-māhātmya — The Glory of Gifts, Manuscript-Donation, and Purāṇic Transmission
வேதச் சாகைகள் பற்றிய உரை முடிந்த பின், இவ்வத்யாயம் தானத்தை தர்மத்தின் முதன்மை சாதனமாகவும், பரம்பரையால் வெளிப்பாட்டை (ச்ருதி‑ஸ்ம்ருதி) காக்கும் வழியாகவும் கூறுகிறது. புஷ்கரர் பௌர்ணமி, மாதங்கள், நக்ஷத்திரங்கள், விஷுவம், அயனம் போன்ற காலக் குறியீடுகளுக்கு ஏற்ப புண்யம் தரும் தான முறைகளை விளக்குகிறார். குறிப்பாக ‘வித்யாதானம்’—இதிஹாச‑புராணாதி நூல்களை எழுதச் செய்து முறையாக அர்ப்பணித்தல்—மிக உயர்வாகப் போற்றப்படுகிறது. ஜலதேனு, வெல்லத் தேனு, எள்ளுத் தேனு போன்ற குறியீட்டு தேனுதானங்களும், பொன் சிங்கம், கூர்மை, மீன், ஹம்சம், கருடன் போன்ற வடிவங்களும்; புராணத் தொகுதிகள், அவற்றின் ச்லோக எண்ணிக்கை, வெளிப்பாட்டு பரம்பரைகள் (அக்னி→வசிஷ்ட, பவ→மனு, சாவர்ணி→நாரதர்) உடன் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் பாரதப் பாராயணச் சுழற்சிகளில் வாசகர்களையும் கைஎழுத்துப் பிரதிகளையும் போற்றி, உணவளித்து, மரியாதை செய்து, மீண்டும் மீண்டும் தானம் செய்யும் விதி சொல்லப்படுகிறது. தர்ம இலக்கியத்தைப் பாதுகாத்து பரப்பி ஆதரிப்பதால் ஆயுள், ஆரோக்கியம், ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம் கிடைக்கும் என்பது மையம்.
Sūryavaṃśa-kīrtana (Proclamation of the Solar Dynasty)
இந்த அதிகாரத்தில் அக்னிதேவர் சூரிய, சந்திர மற்றும் அரச வம்சங்களின் வம்சவரிசையை முறையாக அமைக்கிறார். தொடக்கம் பிரபஞ்ச வம்சத்திலிருந்து—ஹரி→பிரம்மா→மரீசி→கச்யபர்→விவஸ்வான். விவஸ்வானின் துணைவியர், புதல்வர்கள் (மனு, யம-யமுனை, அச்வினி குமாரர்கள், சனி முதலியோர்) கூறப்பட்டு, வைவர்ஸ்வத மனு சமூகமும் அரசதர்மமும் பரவிய முக்கியத் தூணாக விளக்கப்படுகிறார். மனுவிலிருந்து இக்ஷ்வாகு வம்சம், மேலும் சகர்கள் மற்றும் பிராந்திய அரசுகள் (உத்கல, கயாபுரீ, பிரதிஷ்டானம், ஆனர்த்த/குசஸ்தலீ முதலியவை) கிளைகளாக விரிகின்றன. ககுத்மி-ரைவரத நிகழ்வில் காலவிலம்பம் மூலம் பூமியிலான வம்சமாற்றம் காட்டப்பட்டு, த்வாரவதீ நிறுவலும் ரேவதியின் பலதேவருடன் திருமணமும் வம்சத்தை அகில இந்திய புனித வரலாற்றுடன் இணைக்கின்றன. பின்னர் மாந்தாதா, ஹரிச்சந்திரன், சகரன், பகீரதன் வழியாக ரகுவம்சம், தசரதன், ராமன் வரை இக்ஷ்வாகு தொடர்ச்சி செல்கிறது; ராமகதை நாரதரிடமிருந்து கேட்டதை அடிப்படையாக வால்மீகி இயற்றினார் என குறிப்பிடப்படுகிறது. இறுதியில் குசன் முதல் ஸ்ருதாயு வரை வாரிசுகள் சொல்லப்பட்டு, அவர்கள் சூரியவம்சப் பாதுகாவலர்கள் என உறுதிப்படுத்தி, அரசதர்மம், பிராந்திய நினைவு, இதிகாச மாதிரிகள் அனைத்தையும் ஒரே வம்சச் சூத்திரத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது।
Somavaṁśa-varṇanam (Description of the Lunar Dynasty)
பகவான் அக்னி சோமவம்சத்தின் பாபநாசகப் பாராயணத்தைத் தொடங்குகிறார்—விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து பிறந்த பிரம்மாவின் ஆதிமூலத்திலிருந்து அத்ரி மற்றும் தொடக்க வம்சத்தினர் வரை. சோமனின் ராஜசூய அபிஷேகம் அவனது சாம்ராஜ்ய அதிகாரத்தை நிறுவுகிறது; ஆனால் காமவிகாரம் ஒழுங்கைச் சிதைக்கிறது: காமத்தால் பீடிக்கப்பட்ட தேவஸ்திரீகள் மானவர்களுடன் இணைகின்றனர், மேலும் சோமன் ப்ருஹஸ்பதியின் மனைவி தாராவை அபகரிக்கிறான். இதனால் தாரகாமயப் பெரும்போர் எழுகிறது; பிரம்மாவின் தலையீட்டால் அது அடங்கிய பின் சோமனிடமிருந்து ஒளிமிகு புதன் பிறக்கிறான். பின்னர் புதனிடமிருந்து புரூரவஸ், ஊர்வசியுடன் சேர்ந்து பல அரச வாரிசுகள்; ஆயுவிலிருந்து நஹுஷன், அவன் புதல்வர்களில் யயாதி. யயாதியின் தேவயானி, சர்மிஷ்டா திருமணங்களால் யது, துர்வசு, த்ருஹ்யு, அனு, பூரு எனும் முக்கிய வம்சத் தொடக்கர்கள் பிறக்கின்றனர்; யது மற்றும் பூரு வம்ச விரிவின் பிரதானத் தூண்களாகக் கூறப்படுகின்றனர். இவ்வத்யாயம் அரச தர்மம், நெறிக் காரண-பலன், வம்சப் பரம்பரை ஆகியவற்றை ஒரே தர்மக் கதையாக்கமாக இணைக்கிறது.
Somavaṃśa-saṃkṣepaḥ (Conclusion of the Lunar Dynasty Description)
இந்த அதிகாரத்தின் நிறைவுச் செய்யுள், அக்னி புராணத்தின் வம்சக் கட்டமைப்பில் சோமவம்ச (சந்திரவம்ச) வர்ணனையை முறையாக முடிக்கிறது. தொகுப்புக் கொலோபன் முன் வம்சப் பரம்பரையை தர்ம நினைவின் முழுமையான அலகாக முத்திரையிட்டு, கேட்பவரை அடுத்த வம்ச ஓட்டத்திற்குத் தயாராக்குகிறது. அக்னி–வசிஷ்ட போதனை முறையில் வம்சாவளி ஒரு சாஸ்திரக் கருவி—புனித வரலாற்றை ஒழுங்குபடுத்தி ராஜதர்மம், யாக அதிகாரம், அவதாரச் சூழல் அறிதலை ஆதரிக்கிறது. இந்த நிறைவு புராணத்தின் களஞ்சியப் பாணியையும் காட்டுகிறது—வம்சக் கதையில்கூட நோக்கம் முன்மாதிரிகள், தொடர்ச்சி, விளைவு வழியாக தர்ம உபதேசமே।
Chapter 275 — द्वादशसङ्ग्रामाः (The Twelve Battles)
அக்னி வம்சக் கதையைத் தொடர்ந்து, கிருஷ்ண பிறப்பை அண்டவம்ச மரபில் நிலைநிறுத்துகிறார்—காச்யபன் வாசுதேவனாகவும், அதிதி தேவகியாகவும் வெளிப்பட்டு, தவத்துடன் ஹரி தர்மத்தை காக்கவும் அதர்மத்தை அகற்றவும் அவதரிக்கிறார். பின்னர் கிருஷ்ணனின் அரசியரும் சந்ததியும் பட்டியலிடப்பட்டு, யாதவ பாதுகாப்பின் பரப்பு மற்றும் வாரிசுத் தொடர் (பிரத்யும்னன்→அனிருத்தன்→வஜ்ரன் முதலியோர்) வலியுறுத்தப்படுகிறது. தொடர்ந்து, ஹரி மனிதராகப் பிறந்து கர்ம-வ்யவஸ்தை, கடமை-விதி ஒழுங்கை நிறுவி மனித துயரங்களைத் தணிக்கிறார் என போதிக்கப்படுகிறது. தேவர்–அசுரப் போரின் ‘பன்னிரண்டு போர்கள்/வெளிப்பாடுகள்’ என நரசிம்ம, வாமன, வராஹ, அமிர்த மந்தனம், தாரகாமயப் போர், திரிபுர தகனம், அந்தக வதம், வ்ருத்ர வதம், பரசுராமப் படையெடுப்புகள், ஹலாஹல நெருக்கடி, கோலாஹல வெற்றி ஆகியவை கூறப்பட்டு, அரசர்-ரிஷி-தேவர் அனைவரும் வெளிப்படையாகவோ மறைமுகமாகவோ ஹரியின் அவதாரங்களே என முடிவுறுகிறது।
Chapter 276 — राजवंशवर्णनम् (Description of Royal Lineages)
அக்னி–வசிஷ்ட உரையாடலில் இவ்வத்யாயம் முன் வந்த படைப்பு/வீரக் கதைகளிலிருந்து விலகி வம்சவித்யா மற்றும் ஜனபத நினைவுக்குச் செல்கிறது. துர்வசுவிலிருந்து அரச மரபு வரிசை கூறப்படுகிறது—வர்க, கோபானு, த்ரைசானீ, கரந்தம, மருத்த, துஷ்மந்த, வரூத, காண்டீர. பின்னர் காந்தார, கேரள, சோழ, பாண்டிய, கோல ஆகிய வலிமைமிக்க ஜனபதங்களின் பெயர்கள் சொல்லப்பட்டு, வம்ச நினைவும் பிராந்திய அடையாளமும் எவ்வாறு இணைகின்றன என்பதும் காட்டப்படுகிறது. த்ருஹ்யு வம்சத்தில் வப்ருசேது, புரோவசு, தர்ம, க்ருத, விதுஷ், பிரசேதஸ் மற்றும் அவனுடைய நூறு புதல்வர்கள்; அதன் பின் ஸ்ரிஞ்ஜய/ஜா-ஸ்ரிஞ்ஜய, ஜனமேஜய, உஷீனர தொடர்புடைய கிளைகள் வருகின்றன. சிவியின் புதல்வர்கள்—ப்ருதுதர்ப, வீரக, கைகேய, பத்ரக—மூலம் பிரதேசப் பெயர்கள் தோன்றியதாக இணைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அங்க வம்சம்—அங்க → ததிவாஹன → திவிரத … கர்ண → வ்ருஷசேன → ப்ருதுசேன—தொகுத்து, அடுத்ததாக புரு வம்சத்துக்குச் செல்லும் மாற்றம் சுட்டப்படுகிறது. அரசதர்மம் தெய்வீக தொடர்ச்சியில் அரசாட்சி, நிலம், சமூக ஒழுங்கு ஆகியவற்றுடன் நிலைபெற வேண்டும் என்பதே இதன் உள்ளார்ந்த நோக்கம்.
Description of the Royal Dynasties (राजवंशवर्णनम्) — Chapter Colophon and Transition
இந்த பகுதி முறையான நிறைவு மற்றும் உரை-இணைப்பாக அமைகிறது. அக்னி புராணம் “ராஜவம்சவர்ணனம்” என்ற அதிகாரம் முடிந்ததை அறிவித்து, உடனே அடுத்த வம்சாவளி தொகுதிக்குச் செல்கிறது. ஒரு முக்கியமான பாடபேதக் குறிப்பு பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது—சில பதிப்புகளில் “ததிவாமனன் தோன்றினான்” என்ற மாற்றுப் பாடம் உள்ளது; இது கைஎழுத்து மரபின் உயிர்ப்பான பரிமாற்றத்தை காட்டுகிறது. வம்சப் பட்டியல்கள் வெறும் வரலாற்றுச் சுருக்கங்கள் அல்ல; அவை தர்மத்தின் குறியீடுகள்—அரசாட்சியின் தர்மம், குலத் தொடர்ச்சி, நெறி ஒழுங்கு ஆகியவற்றை இணைக்கின்றன. கோலோபனின் இந்த திருப்பு, புரு வம்சத்தில் கவனம் செலுத்தும் இறங்குதலுக்குப் பாதை அமைத்து, புராண வம்சாவளியை பாரத/குரு மரபுச் நினைவுடன் பாலமாக்குகிறது.
अध्याय २७८: सिद्धौषधानि (Siddha Medicines / Perfected Remedies)
இந்த அதிகாரத்தில் வம்சக் கதையிலிருந்து மாறி, புனிதப் பயன்பாட்டு அறிவான ஆயுர்வேதச் சாரம் கூறப்படுகிறது. அக்னி—யமன் சுஶ்ருதருக்கு உபதேசித்ததும், தெய்வத் தன்வந்தரி வெளிப்படுத்தியதும் ஆகிய ம்ருதஸஞ்ஜீவனி-ஸ்வரூப உயிர்காக்கும் வித்யையை விளக்குவேன் என்கிறார். சுஶ்ருதர் மனிதர்-விலங்குகளின் நோய்நீக்கம், மந்திரம், உயிர் மீட்டெடுக்கும் திறன் கொண்ட சிகிச்சைகள் வேண்டுகிறார். தன்வந்தரி காய்ச்சலில் உபவாசம், யவாகூ, திக்த கஷாயம், படிப்படியான சிகிச்சை; திசைநியமப்படி வாந்தி (வமனம்) அல்லது பேதி (விரேசனம்) தீர்மானம்; மேலும் அதிசாரம், குல்மம், ஜடர நோய், குஷ்டம், மேகம், ராஜயக்ஷ்மா, சுவாச-காசம், கிரஹணி, அர்ஷஸ், மூத்திரக்ருச்சிரம், வாந்தி, தாகம், விசர்பம், வாத-சோணிதம் முதலியவற்றுக்கான பத்திய உணவுகளைச் சொல்கிறார். நஸ்யம், காது நிரப்பு, அஞ்சனம்-லேபம் மூலம் மூக்கு-காது-கண் பராமரிப்பு; ரசாயன/வாஜீகரணத்தில் இரவில் தேன்-நெய், சதாவரி தயாரிப்புகள்; காயம் சிகிச்சை, பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய பாதுகாப்பு, பாம்பு-தேள்-நாய் விஷ நிவாரணமும் உள்ளது. முடிவில் பஞ்சகர்மத்தில் விரேசனத்திற்கு திரிவ்ருத், வமனத்திற்கு மதனம்; தோஷப் பெருக்கத்திற்கேற்ப எண்ணெய்-நெய்-தேன் சிறந்த வாகனங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.