Adhyaya 223

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे राजधर्मो नाम द्वाविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच वक्ष्ये ऽन्तःपुरचिन्तां च धर्माद्याः पुरुषार्थकाः अन्योन्यरक्षया तेषां सेवा कार्या स्त्रिया नृपैः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “ராஜதர்மம்” எனும் இருநூற்று இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது “ராஜதர்மங்கள்” எனும் இருநூற்று இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—அந்தப்புரம் (அரண்மனை உள்மனை) நிர்வாகத்தையும் விளக்குவேன். தர்மம் முதலிய புருஷார்த்தங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; ஆகவே பரஸ்பரப் பாதுகாப்பின் வழியாக அரசர்கள் அந்தப்புரப் பெண்களுக்கு உரிய சேவை மற்றும் பராமரிப்பைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

मासेनैकेनेति छ , ज च धर्ममूलो ऽर्थविटपस् तथा कर्मफलो महान् त्रिवर्गपादपस्तत्र रक्षया फलभागं भवेत्

தர்மம் அதன் வேர்; அர்த்தம் அதன் கிளைகள்; கர்மத்தின் மகத்தான பலனே அதன் கனியாகும். இது திரிவர்கத்தின் மரம்; இதைப் பாதுகாத்தால் அதன் கனிகளில் பங்கு கிடைக்கும்।

Verse 3

कामाधीनाः स्त्रियो राम तदर्थं रत्नसङ्ग्रहः सेव्यास्ता नातिसेव्याश् च भूभुजा विषयैषिणा

ஓ ராமா! பெண்கள் காமத்தின் ஆட்பட்டவர்கள்; அவர்களுக்காக ரத்தினச் சேமிப்பு செய்யப்படுகிறது. உலக இன்பங்களை நாடும் அரசன் அவர்களுடன் உறவாடலாம்; ஆனால் அளவுக்கு மீறி பற்றுதல் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 4

आहारो मैथुनन्निद्रा सेव्या नाति हि रुग् भवेत् मञ्चाधिकारे कर्तव्याः स्त्रियः सेव्याः स्वरामिकाः

உணவு, மைதுனம், நித்திரை—இவை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்; ஆனால் அளவுக்கு மீறக் கூடாது; ஏனெனில் மிகை நோயை உண்டாக்கும். படுக்கை மற்றும் சூழ்நிலையின் ஒழுங்கை காத்து, தமக்கு ஏற்றவும் இனியவுமான பெண்களுடன் உறவாட வேண்டும்।

Verse 5

दुष्टान्याचरते या तु नाबिनन्दति तत्कथां ऐक्यं द्विषद्भिर्व्रजति गर्वं वहति चोद्धता

தீய செயல்களைச் செய்பவளும், அந்த (தர்மமயமான) உரையைக் கேட்டு மகிழாதவளும், பகைவர்களுடன் கூட்டிணைவு கொள்பவளும், அகந்தையால் திமிருடன் பெருமை சுமப்பவளும்—அவள் கெடுபிடியான இயல்புடையவள் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 6

चुम्बिता मार्ष्टि वदनं दत्तन्न बहु मन्यते स्वपित्यादौ प्रसुप्तापि तथा पश्चाद्विबुध्यते

முத்தமிடப்பட்டால் அவள் முகத்தைத் துடைக்கிறாள்; கொடுக்கப்பட்ட உணவையும் பெரிதாக மதிப்பதில்லை. முதலில் உறங்குகிறாள் போலத் தோன்றினாலும், பின்னர் விழித்து கவனமுடன் ஆகிறாள்.

Verse 7

स्पृष्टा धुनोति गात्राणि गात्रञ्च विरुणद्धि या ईषच्छृणोति वाक्यानि प्रियाण्यपि पराङ्मुखी

தொட்டால் அவள் உடல் உறுப்புகளை உதறி, உடலை விலக்கிக் கொள்கிறாள். காதலனின் இனிய சொற்களையும் அரைகுறையாகவே கேட்டு, முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்கிறாள்.

Verse 8

न पश्यत्यग्रदत्तन्तु जघनञ्च निगूहति दृष्टे विवर्णवदना मित्रेष्वथ पराङ्मुखी

முன் வைக்கப்பட்டதை அவள் பார்க்கவில்லை; தன் இடுப்புப் பகுதியை மறைத்துக் கொள்கிறாள். பார்க்கப்பட்டால் முகம் வெளிறுகிறது; நண்பர்களிடையிலும் முகம் திருப்பியே இருக்கிறாள்.

Verse 9

तत्कामितासु च स्त्रीसु मध्यस्थेव च लक्ष्यते ज्ञातमण्डनकालापि न करोति च मण्डनं

அவன் விரும்பும் பெண்களிடையே கூட, அவன் நடுநிலையன் போல அலட்சியமாகத் தோன்றுகிறான். அலங்கரிக்க வேண்டிய காலம் அறிந்தும், அவன் தன்னை அலங்கரிக்கவில்லை.

Verse 10

या सा विरक्ता तान्त्यक्त्वा सानुरागां स्त्रियम्भजेत् दृष्ट्वैव हृष्टा भवति वीक्षिते च पराङ्मुखी

விரக்தியடைந்த பெண்ணை விட்டுவிட்டு, அன்பு கொண்ட பெண்ணுடன் சேர வேண்டும். அன்புடையவள் காதலனைப் பார்த்தவுடனே மகிழ்கிறாள்; ஆனால் நேராகப் பார்க்கப்பட்டால் வெட்கத்தால் முகம் திருப்புகிறாள்.

Verse 11

कामाधरा इति घ , ञ च लज्जाधिकारे इति ख , छ च सुवासिका इति क द्विष्टान्याचक्षते इति ञ न पश्यत्यग्रदत्तन्त्वित्यादिः, मित्रेष्वथ पराङ्मुखीत्यन्तः पाठः ज पुस्तके नास्ति स्त्रियं व्रजेदिति घ , ञ च दृश्यमना तथान्यत्र दृष्टिं क्षिपति चञ्चलां तथाप्युपावर्तयितुं नैव शक्नोत्यशेषतः

‘காமாதரா’—஘, ஞ பிரதிகளில் இவ்வாறு; ‘லஜ்ஜா-அதிகாரே’—க, ச பிரதிகளில்; ‘சுவாசிகா’—க பிரதியில்; ‘த்விஷ்டான்யாசக்ஷதே’—ஞ பிரதியில். ‘…ந பஷ்யதி…’ (‘அக்ரதத்தந்த்வ…’ முதலிய) பாடம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; ‘மித்ரேஷ்வத பராங்முகீ…’ என்ற இறுதிப் பாடம் ஜ பிரதியில் இல்லை. ‘ஸ்த்ரியம் வ்ரஜேத்’—஘, ஞ பாடம். பொருள்: கவனிக்கப்படினும் அவள் அசைவான பார்வையை வேறிடத்தில் எறிகிறாள்; ஆனால் அதை முழுவதும் திரும்பப் பெற இயலாது.

Verse 12

विवृणीति तथाङ्गानि स्वस्या गुह्यानि भार्गव गर्हितञ्च तथैवाङ्गं प्रयत्नेन निगूहति

ஓ பார்கவா! ஒருவர் தமது மறைஅங்கங்களையும் வெளிப்படுத்திவிடுகிறார்; அதுபோலவே பழிக்கத்தக்க அங்கம் (அல்லது குறை) ஒன்றை முயன்று மறைக்கிறார்.

Verse 13

तद्दर्शने च कुरुते बालालिङ्गनचुम्बनं आभाष्यमाणा भवति सत्यवाक्या तथैव च

அவரைக் கண்டவுடன் அவள் குழந்தைபோல் அணைத்தும் முத்தமிட்டும் செய்கிறாள்; பேசப்படும்போது அவள் உண்மை சொல்வாளாக ஆகிறாள்—அவ்வாறே கூறப்படுகிறது.

Verse 14

स्पृष्टा पुलकितैर् अङ्गैः स्वेदेनैव च भुज्यते करोति च तथा राम सुलभद्रव्ययाचनं

தொட்டவுடன் அவளது அங்கங்களில் ரோமாஞ்சம் எழுகிறது; வியர்வையாலேயே அவள் கரைந்துபோகிறாள் போலத் தோன்றுகிறது; மேலும், ஓ ராமா, எளிதில் கிடைக்கும் பொருட்களையும் கேட்கிறாள்.

Verse 15

ततः स्वल्पमपि प्राप्य करोति परमां मुदं नामसङ्कीर्तनादेव मुदिता बहु मन्यते

பின்னர் சிறிதளவே கிடைத்தாலும் அவன் உன்னதமான மகிழ்ச்சியை அடைகிறான்; நாமசங்கீர்த்தனத்தாலேயே மகிழ்ந்து அந்த (அற்ப)த்தையும் பெரிதெனக் கருதுகிறான்.

Verse 16

करजाङ्काङ्कितान्यस्य फलानि प्रेषयत्यपि तत्प्रेषितञ्च हृदये विन्यसत्यपि चादरात्

தன் கைச்சின்னம் பதித்த கனிகளை அனுப்பினாலும், அந்த பக்தன் அனுப்பியதை மரியாதையுடன் இதயத்தில் வைத்தாலும், அது பக்தியார்ப்பணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 17

आलिङ्गनैश् च गात्राणि लिम्पतीवामृतेन या सुप्ते स्वपित्यथादौ च तथा तस्य विबुध्यते

அவள் அணைப்பால் அங்கங்களில் அமிர்தம் பூசியதுபோல் தோன்றுகிறது; அவர் உறங்கும்போது தொடக்கத்திலேயே கனவில் அந்த உணர்வு ஏற்பட்டு, அதேபோல் அவர் விழித்தெழுகிறார்।

Verse 18

उरू स्पृशति चात्यर्थं सुप्तञ्चैनं विबुध्यते कपित्थचूर्णयोगेन तथा दघ्नः स्रजा तथा

அவனுடைய தொடைகளை மிகையாகத் தொடினால் அவன் உறங்கிவிடுவான்; கபித்த (வுட்-ஆப்பிள்) பொடி கலவையைப் பயன்படுத்தி அவனை விழிப்பிக்கலாம்; அதுபோல தயிரால் செய்யப்பட்ட மாலை (ஸ்ரஜா) மூலமும் அவன் எழுப்பப்படுவான்।

Verse 19

घृतं सुगन्धि भवति दुग्धैः क्षिप्तैस् तथा यवैः भोज्यस्य कल्पनैवं स्याद्गन्धमुक्तिः प्रदर्श्यते

நெய்யில் பால் கலந்தால் அது நறுமணமடையும்; அதுபோல யவம் சேர்த்தாலும். இவ்வாறு உணவு தயாரிப்பில் மணத்தை வெளிப்படுத்தும் முறையைக் காட்டுகிறது।

Verse 20

शौचमाचमनं राम तथैव च विरेचनं भावना चैव पाकश् च बोधनं धूपनन्तथा

ஓ ராமா! சௌசம், ஆசமனம், அதுபோல விரேசனம்; மேலும் பாவனா, பாகம், போதனம், மற்றும் தூபனம்—இவை அனைத்தும் செய்யப்பட வேண்டியவை।

Verse 21

वासनञ्चैव निर्दिष्टं कर्माष्टकमिदं स्मृतं कपित्थबिल्वजम्वाम्रकरवीरकपल्लवैः

வாசனம் (நறுமணப் பூச்சு) என்றும் விதிக்கப்பட்டது; இது எட்டுவகைச் செயல்முறை என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. கபித்தம், பில்வம், ஜம்பு, மாமரம், கரவீரம் ஆகியவற்றின் இளந்தளிர்களால் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 22

कृत्वोदकन्तु यद्द्रव्यं शौचितं शौचनन्तु तत् तेषामभावे शौचन्तु मृगदर्पाम्भसा भवेत्

நீரைப் பயன்படுத்தி சுத்தமாகும் பொருளே சௌசனம் (சுத்திகரிக்கும் சாதனம்) என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. அவை இல்லையெனில் மான்-கஸ்தூரி கலந்த நீரால் தூய்மை பெறலாம்.

Verse 23

नखं कुष्ठं घनं मांसी स्पृक्कशैलेयजं जलं तथैव कुङ्कुमं लाक्षा चन्दनागुरुनीरदं

நகம், குஷ்டம், கனகம் (நறுமணப் பிசின்), மாம்ஸீ, ஸ்ப்ருக்க, ஷைலேயச் சாறு கலந்த நீர்; மேலும் குங்குமம், லாக்ஷா, சந்தனம், அகுரு, நீரதம் (கஸ்தூரி) ஆகியவை நறுமணப் பொருட்கள்.

Verse 24

सरलं देवकाष्ठञ्च कर्पूरं कान्तया सह बालः कुन्दुरुकश् चैव गुग्गुलुः श्रीनिवासकः

சரலம், தேவகாஷ்டம், கற்பூரம்— காந்தாவுடன்; மேலும் பாலா, குந்துருகம் (லோபான்), குக்குலு, ஸ்ரீநிவாசகம் ஆகியனவும் தூப/நறுமணப் பொருட்களாகும்.

Verse 25

सह सर्जरसेनैवं धूपद्रव्यैकविंशतिः धूपद्रव्यगणादस्मादेकविंशाद्यथेच्छया

இவ்வாறு ஸர்ஜ ரசத்துடன் சேர்த்து தூபப் பொருட்கள் இருபத்தொன்று ஆகின்றன. இந்த தூபப் பொருள் குழுமத்திலிருந்து விருப்பத்திற்கேற்ப இருபத்தொன்று பொருட்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

Verse 26

द्वे द्वे द्रव्ये समादाय सर्जभागैर् नियोजयेत् नखपिण्याकमलयैः संयोज्य मधुना तथा

இரண்டு இரண்டாகப் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு சர்ஜ (பிசின்) அளவோடு சேர்த்து பயன்படுத்து. மேலும் நக, பிண்யாகம், தாமரை நார் ஆகியவற்றுடன் கலந்து, தேனுடனும் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 27

धूपयोगा भवन्तीह यथावत् स्वेच्छया कृताः त्वचन्नाडीं फलन्तैलं कुङ्कुमं ग्रन्थि प्रवर्तकं

இங்கு தூப-யோகங்கள் முறையாக, விருப்பத்திற்கேற்ப தயாரிக்கப்படும்போது சரியாக அமையும். அவற்றில் பட்டை மற்றும் குழாய் போன்ற தண்டு, பழம் மற்றும் எண்ணெய், குங்குமம், மேலும் கிரந்தி-ப்ரவர்த்தகப் பொருட்கள் இடம்பெறும்.

Verse 28

शैलेयन्तगरं क्रान्तां चोलङ्कर्पूरमेव च मांसीं सुराञ्च कुष्ठञ्च स्नानद्रव्याणि निर्दिशेत्

குளியல் பொருட்களாக ஷைலேய, தகர, கிராந்தா, சோல, கற்பூரம், மாம்ஸீ, சுரா, குஷ்டம் ஆகியவற்றை விதிக்க வேண்டும்.

Verse 29

एतेभ्यस्तु समादाय द्रव्यत्रयमथेच्छया मृगदर्पयुतं स्नानं कार्यं कन्दर्पवर्धनं

இவற்றிலிருந்து விருப்பத்திற்கேற்ப மூன்று பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, மிருகதர்ப்ப (கஸ்தூரி) சேர்த்த குளியலைத் தயாரிக்க வேண்டும்; அது கந்தர்ப்ப (காமம்) வளர்க்கும்.

Verse 30

त्वङ्मुरानलदैस्तुल्यैर् वालकार्धसमायुतैः स्नानमुत्पलगन्धि स्यात् सतैलं कुङ्कुमायते

த்வக் (இலவங்கப்பட்டை), முரா, நலதம்—சம அளவு; அதனுடன் வாலகா அரை அளவு சேர்த்து செய்யும் குளியல் தாமரை மணம் உடையதாகும்; எண்ணெயுடன் சேர்த்தால் அது குங்குமம் போன்ற தன்மையை அடையும்.

Verse 31

जातीपुषसुगन्धि स्यात् तगरार्धेन योजितं सद्ध्यामकं स्याद्वकुलैस्तुल्यगन्धि मनोहरं

தகரத்தை அரை அளவு சேர்த்தால் இது ஜாதி மலர்போல் இனிய நறுமணம் பெறும். இது சிறந்த த்யாமகத் தயாரிப்பாகி, வகுள மலருக்கு ஒப்பான மனம்கவரும் மணத்தை உடையதாகும்.

Verse 32

चन्दनागुरुशैलजमिति ख , छ च देवदारुश्चेति घ , ञ च ग्रन्थिपर्णकमिति ग , घ , ञ च सह सर्जरसेनेत्यादिः चोलं कर्पूरमेव चेत्यन्तः पाठः ट पुस्तके नास्ति मञ्जिष्ठातगरं चोलं त्वचं व्यघ्रनखं नक्खं गन्धपत्रञ्च विन्यस्य गन्धतैलं भवेच्छुभं

மஞ்சிஷ்டா, தகரம், சோளம் (வடிகட்ட/ஊறவைக்கும் துணி), இலவங்கப்பட்டைத் தோல், வ்யாக்ரநகம், நக்கா, கந்தபத்திரம்—இவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்தால் மங்களமான நறுமணத் தைலம் உண்டாகும்.

Verse 33

तैलं निपीडितं राम तिलैः पुष्पाधिवासितैः वासनात् पुष्पसदृशं गन्धेन तु भवेद् ध्रुवं

ஓ ராமா! மலர்களால் வாசனை ஊட்டப்பட்ட எள்ளிலிருந்து பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட தைலம், அந்த வாசனைப் பதிப்பால் மணத்தில் மலர்போல ஆகிறது; நிச்சயமாக நறுமணத்தை அடைகிறது.

Verse 34

एलालवङ्गकक्कोलजातीफलनिशाकराः जातीपत्रिकया सार्धं स्वतन्त्रा मुखवासकाः

ஏலக்காய், கிராம்பு, கக்கோலம், ஜாதிக்காய், கற்பூரம், மேலும் ஜாதிப்பத்திரி (ஜாவித்ரி)—இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகவும் முகவாசம் (வாய் நறுமணம்) அளிக்கத் தகுந்தவை.

Verse 35

कर्पूरं कुङ्कुमं कान्ता मृगदर्पं हरेणुकं कक्कोलैलालवङ्गञ्च जातौ कोशकमेव च

கற்பூரம், குங்குமம், காந்தா, மிருகதர்ப்பம் (கஸ்தூரி), ஹரேணுகா, கக்கோலம், ஏலம், கிராம்பு, ஜாதிக்காய், மேலும் கோசகம்—இவை நறுமணப் பொருட்களாக எண்ணப்படுகின்றன.

Verse 36

त्वक्पत्रं त्रुटिमुस्तौ च लतां कस्तूरिकं तथा कण्टकानि लवङ्गस्य फलपत्रे च जातितः

இலவங்கப்பட்டை (தால்சினி) மற்றும் தேஜ்பத்தா, த்ருடி மற்றும் முஸ்தா, மணமுள்ள கொடி (ஜடாமாஂஸீ வகை), மேலும் கஸ்தூரி; கிராம்பு மொட்டுகள் (கண்டகங்கள்) மற்றும் ஜாதிக்காய் பழமும் இலைவும்—இவை இங்கு எண்ணப்பட்டன.

Verse 37

कटुकञ्च फलं राम कार्षिकाण्युपकल्पयेत् तच्चूर्णे खदिरं सारं दद्यात्तुर्यं तु वासितं

மேலும், ஓ ராமா, காரமான ‘பல’ (ஹரீதகி முதலியவை) கர்ஷ அளவில் தயாரிக்க வேண்டும். அந்தச் சூர்ணத்தில் கதீரச் சாரத்தை நான்கில் ஒரு பங்கு சேர்த்து, நன்கு மணமூட்டிப் (சரியாகப் பழுக்க) வைத்திட வேண்டும்.

Verse 38

सहकाररसेनास्मात् कर्तव्या गुटिकाः शुभाः मुख न्यस्ताः सुगन्धास्ता मुखरोगविनाशनाः

இதிலிருந்து மாம்பழச் சாறால் மங்களமான குளிகைகள் செய்ய வேண்டும். வாயில் வைத்தால் அவை மணமூட்டி, வாய்நோய்களை அழிக்கும்.

Verse 39

पूगं प्रक्षालितं सम्यक् पञ्चपल्लववारिणा शक्त्या तु गुटिकाद्रव्यैर् वासितं मुखवासकं

பாக்கை ஐந்து இளம்பல்லவங்களால் ஊறவைத்த நீரால் நன்றாகக் கழுவ வேண்டும். பின்னர் இயன்ற அளவிற்கு குளிகைத் திரவியங்களால் மணமூட்டினால் அது ‘முகவாசகம்’ (வாய்மணம் தருவது) ஆகும்.

Verse 40

कटुकं दन्तकाष्ठञ्च गोमूत्रे वासितं त्र्यहं कृतञ्च पूगवद्राम मुखसौगन्धिकारकं

காரமான திரவியங்களும் பல் தூரிகைக்கான குச்சியும் பசுமூத்திரத்தில் மூன்று நாட்கள் ஊறவைத்து, பின்னர் பாக்கு போல வடிவமைத்தால்—ஓ ராமா—அது வாய்க்கு இனிய மணம் தருவதாகும்.

Verse 41

त्वक्पथ्ययोः समावंशौ शशिभागार्धसंयुतौ नागवल्लीसमो भाति मुखवासो मनोहरः

இலவங்கப்பட்டைத் தோலும் ஹரீதகியும் சம அளவு எடுத்து, அதில் அரை அளவு கற்பூரம் சேர்த்தால் இனிய முகவாசம் உண்டாகும்; அது வெற்றிலை போல நறுமணம் தரும்।

Verse 42

कन्दुकञ्चेति ख , छ च दद्यात्तुर्थं तुलोन्मितमिति ट , छ च कक्कोलैलेत्यादिः गुटिकाः शुभा इत्य् अन्तः पाठः घ , ज पुस्तकद्वये नास्ति एवं कुर्यात् सदा स्त्रीणां रक्षणं पृथिवीपतिः न चासां विश्वसेज्जातु पुत्रमातुर्विशेषतः

‘கந்துகஞ்ச’—இது க, ச கைஎழுத்துப் பிரதிகளின் பாடம்; ‘எடையில் நான்கில் ஒரு பங்கு அளிக்க வேண்டும்’—இது ட, ச பாடம்; மேலும் ‘கக்கோல முதலியவை—இக் குளிகைகள் மங்களமானவை’—இது ஘, ஜ மரபின் உள்பாடம்; ஆனால் இரண்டு நூல்களில் இல்லை. இவ்வாறு பூமிபதி எப்போதும் பெண்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அவர்களை ஒருபோதும் நம்பக் கூடாது—குறிப்பாக மகனின் தாய் விஷயத்தில்।

Verse 43

न स्वपेत् स्त्रीगृहे रात्रौ विश्वासः कृत्रिमो भवेत्

இரவில் பெண்ணின் வீட்டில் உறங்கக் கூடாது; அந்நிலையில் நம்பிக்கை செயற்கையாகவும் நம்பமுடியாததாகவும் ஆகலாம்।