Adhyaya 224
Rāja-dharma (राजधर्माः) — Protection of the Heir, Discipline, Counsel, and the Seven Limbs of the State
இந்த அதிகாரத்தில் ராஜதர்ம–நீதிசாஸ்திரத் தொடரில் புஷ்கரர் கூறுவது: நாட்டைக் காக்கும் முதற்கடமை இளவரசனைப் பாதுகாப்பதே. இளவரசனை தர்ம–அர்த்த–காமம் மற்றும் தனுர்வேதத்தில் பயிற்றுவித்து, विनீதர் (ஒழுக்கமுடையோர்) மற்றும் கட்டுப்பாடுடையோரின் சூழலில் வைத்துக் கெட்ட நட்பைத் தவிர்க்க வேண்டும். பின்னர் தனிநபர் ஒழுக்கத்திலிருந்து நிர்வாக ஒழுக்கம்—ஒழுக்கமுடையவர்களைப் பதவிகளில் அமர்த்துதல், வேட்டை, மது, சூதாட்டம் போன்ற அடிமைத்தனங்களைத் துறத்தல், கடுஞ்சொல், பழிசொல், அவதூறு, நிதி ஊழல் ஆகியவற்றை விலக்குதல். தவறான இடம்–காலம்–பாத்திரத்தில் தானம் கொடுப்பது குற்றம் என எச்சரித்து, வெற்றியின் படிநிலை—முதலில் சேவகர்களை ஒழுங்குபடுத்தல், பின்னர் நகரம்–ஜனபதத்தை வெல்லல், அதன் பின் அகழ் போன்ற வெளிப்புற பாதுகாப்பு. நண்பர்களின் மும்முறை வகை, சப்தாங்க அரசியல் கோட்பாடு—அரசன் மூலமாதலால் அவனுக்கே மிகுந்த பாதுகாப்பு; தண்டனை கால–சூழ்நிலைக்கேற்ப. மந்திரநீதியில் அசைவுகள் மூலம் குணம் அறிதல், ஆலோசனையை ரகசியமாக வைத்தல், தேர்ந்த அமைச்சர்களுடன் தனித்தனியாக ஆலோசித்தல், ரகசியக் கசிவைத் தடுப்பது. அரசக் கல்வி—ஆன்வீக்ஷிகீ, அர்த்தவித்யா, வார்த்தா; இவை இந்திரியநிக்ரஹத்தில் நிலைபெறும். இறுதியில் பலவீனர்களை ஆதரித்தல், எச்சரிக்கையுடன் நம்புதல், விலங்கு உவமைகளால் அரச நடத்தை, மேலும் மக்கள் அன்பிலிருந்தே அரச செழிப்பு உண்டாகும் என்ற முடிவு கூறப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महाओपुराणे स्त्रीरक्षादिकामशास्त्रं नाम त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच राजपुत्रस्य रक्षा च कर्तव्या पृथिवीक्षिता धर्मार्थकामशास्त्राणि धनुर्वेदञ्च शिक्षयेत्
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பெண்கள் பாதுகாப்பு முதலிய காமசாஸ்திரம்’ எனும் 223ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது 224ஆம் அத்தியாயமான ‘ராஜதர்மம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—ஓ பூமியை ஆளும் அரசே, இளவரசனின் பாதுகாப்பு நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும்; அவனுக்கு தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய சாஸ்திரங்களும் தனுர்வேதமும் கற்பிக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 2
शिल्पानि शिक्षयेच्चैवमाप्तैर् मिथ्याप्रियंवदैः शरीररक्षाव्याजेन रक्षिणो ऽस्य नियोजयेत्
இவ்வாறே அவனுக்கு நடைமுறை கலைகளை (சில்பங்கள்) கற்பிக்க வேண்டும்; நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இருந்தும் இனிய—அதாவது உண்மையல்லாத—வார்த்தைகள் பேசுவோரால்; மேலும் உடல் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அவனுக்குக் காவலர்களை நியமிக்க வேண்டும்।
Verse 3
न चास्य सङ्गो दातव्यः क्रुद्धलुब्धविमानितैः अशक्यन्तु गुणाधानं कर्तुं तं बन्धयेत् मुखैः
கோபம், பேராசை, அகந்தை உடையவர்களுடன் அவனுக்கு நட்பு அளிக்கக் கூடாது. அவனில் நற்குணங்களைப் பதிய இயலாவிட்டால், உறுதியான அறிவுரையும் கண்டிப்பும் கொண்டு அவனை அடக்க வேண்டும்.
Verse 4
अधिकारेषु सर्वेषु विनीतं विनियोजयेत् मृगयां पानमक्षांश् च राज्यनाशंस्त्यजेन्नृपः
அனைத்து பொறுப்புப் பதவிகளிலும் ஒழுக்கமும் பயிற்சியும் பெற்றவர்களையே அரசன் நியமிக்க வேண்டும். வேட்டை, மதுபானம், சூதாட்டம் (பாசை)—இவை நாட்டை அழிக்கும் தீமைகள்; அரசன் இவற்றைத் துறக்க வேண்டும்.
Verse 5
दिवास्वप्नं वृथाट्याञ्च वाक्पारुष्यं विवर्जयेत् निन्दाञ्च दण्डपारुष्यमर्थदूषणमुत्सृजेत्
பகலில் உறங்குதல், வீணாக அலைதல், கடுமையான பேச்சு ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்; மேலும் பழித்துரைத்தல், தண்டனையில் கொடுமை, செல்வத்தின் கெடுதல்/தவறான பயன்பாடு ஆகியவற்றையும் கைவிட வேண்டும்.
Verse 6
आकाराणां समुछेदो दुर्गादीनामसत्क्रिया अर्थानां दूषणं प्रोक्तं विप्रकीर्णत्वमेव च
சொல்-வடிவங்களின் வெட்டுப்பாடு/விகாரம், கடினமான முதலிய சொற்களை முறையற்ற வகையில் கையாளுதல், பொருள்களின் கெடுதல்—இவை குற்றங்களென கூறப்படுகின்றன; மேலும் உரையின் சிதறல் (ஒழுங்கின்மை) கூட.
Verse 7
अदेशकाले यद्दानमपात्रे दानमेव च अर्थेषु दूषणं प्रोक्तमसत्कर्मप्रवर्तनं
தகாத இடம்-காலத்தில் அளிக்கும் தானமும், தகுதியற்றவர்க்கு அளிக்கும் தானமும்—இவை செல்வத்தின் குறையாகக் கூறப்படுகின்றன; மேலும் அவை அநீதிச் செயல்களைத் தூண்டும்.
Verse 8
कामं क्रोधं मदं मानं लोभं दर्पञ्च वर्जयेत् ततो भृत्यजयङ्कृत्वा पौरजानपदं जयेत्
காமம், கோபம், மது(மயக்கம்), அகந்தை, பேராசை, திமிர் ஆகியவற்றைத் துறக்க வேண்டும். பின்னர் முதலில் பணியாளர்கள்‑பரிவாரத்தின் விசுவாசமும் ஒழுக்கமும் உறுதிப்படுத்தி, நகரவாசிகளையும் நாட்டுப்புற (ஜனபத) மக்களையும் தன் பக்கம் வெல்ல வேண்டும்.
Verse 9
जयेद्वाह्यानरीन् पश्चाद्वाह्याश् च त्रिविधारयः गुरवस्ते यथा पूर्वं कुल्यानन्तरकृत्रिमाः
முதலில் வெளிப்புற எதிரிகளை வெல்ல வேண்டும்; அதன் பின் மூன்று வகை அகழிகளால் வெளிப்புற பாதுகாப்புக் கோடுகளை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அவற்றின் அகலம்‑ஆழம் முன் கூறியபடியே இருக்க வேண்டும்; அகழிகள் வரிசையாக இயற்கையானவை, பின்னர் செயற்கையாக (தோண்டி அமைத்த) அமைக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 10
पितृपैतामहं मित्रं सामन्तञ्च तथा रिपोः कृत्रिमञ्च महाभाग मित्रन्त्रिविधमुच्यते
ஓ மகாபாகா! நண்பன் மூன்று வகை என்று கூறப்படுகிறது—(1) தந்தை‑தாத்தா வழியாக வந்த மரபுநண்பன், (2) சாமந்தன் எனப்படும் அண்டை கூட்டாளி/உடன்படிக்கை அரசன், (3) செயற்கை நண்பன்—நீதி மற்றும் பயன் காரணமாக எதிரியையும் யுக்தியால் நண்பனாக்குவது.
Verse 11
स्वाम्यमात्यञ्जनपदा दुर्गं दण्दस्तथैव च कोषो मित्रञ्च धर्मज्ञ सप्ताङ्गं राज्यमुच्यते
ஓ தர்மஞ்ஞா! அரசிற்கு ஏழு அங்கங்கள் என்று கூறப்படுகிறது—சுவாமி (அரசன்), அமாத்யர் (அமைச்சர்கள்), ஜனபதம் (மக்கள்‑நாடு), துர்கம் (கோட்டை), தண்டம் (தண்டனை அதிகாரம்/படை‑தண்டநீதி), கோஷம் (அரசுக் கருவூலம்), மற்றும் மித்ரம் (நண்பராட்சி).
Verse 12
मूलं स्वामी स वै रक्ष्यस्तस्माद्राज्यं विशेषतः राज्याङ्गद्रोहिणं हन्यात्काले तीक्ष्णो मृदुर्भवेत्
அரசன் (சுவாமி) தான் மூலாதாரம்; ஆகவே அவனை நிச்சயமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்—அதனால் அரசையும் சிறப்பாகக் காக்க வேண்டும். அரசின் அங்கங்களுக்கு துரோகம் செய்பவனை காலத்திற்கேற்பத் தண்டிக்க வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் கொல்லவும் வேண்டும்; மேலும் கால‑சூழ்நிலைக்கேற்ப கடுமையோ மென்மையோ கொள்ள வேண்டும்.
Verse 13
एवं लोकद्वयं राज्ञो भृत्यैर् हासं विवर्जयेत् भृत्याः परिभवन्तीह नृपं हर्षणसत्कथं
இவ்வாறு அரசனின் பணியாளர்கள் அரசனைப் பற்றிய நகைச்சுவை/கிண்டலை விலக்க வேண்டும்; அது அரசனின் இம்மையும் மறுமையும் நலனைப் பாதிக்கும். இங்கு பணியாளர்கள் மகிழ்விக்கின்ற புகழ்ச்சிப் பேச்சின் பெயரில் அரசனை இகழத் தொடங்குவர்।
Verse 14
लोकसङ्ग्रहणार्थाय कृतकव्यसनो भवेत् स्मितपूर्वाभिभाषी स्यात् लोकानां रञ्जनं चरेत्
மக்கள் ஒன்றுபடவும் ஆதரவு நிலைக்கவும், நயமான காவிய-இலக்கியப் பயிற்சியில் ஈடுபட வேண்டும். முதலில் புன்னகையுடன் பேச வேண்டும்; மக்களை மகிழ்வித்து ஈர்க்கும் முறையில் நடக்க வேண்டும்।
Verse 15
दीर्घसूत्रस्य नृपतेः कर्महानिर्ध्रुवं भवेत् रागे दर्पे च माने च द्रोहे पापे च कर्मणि
தாமதம் செய்கிற அரசனுக்கு ஆட்சிக் காரியங்களில் இழப்பு உறுதி—குறிப்பாக ஆசை, அகந்தை, பெருமை, துரோகம், பாவச் செயல் ஆகியவற்றால் செயல்கள் நடத்தப்படும்போது।
Verse 16
अप्रिये चैव वक्तव्ये दीर्घसूत्रः प्रशस्यते सुप्तमन्त्रो भवेद्राजा नापदो गुप्तमन्त्रतः
அருவருப்பான/அபிரியமான சொல்லைச் சொல்ல வேண்டியபோதும், சிந்தித்து செயல்படுபவன் பாராட்டப்படுகிறான். அரசன் தன் ஆலோசனையை மறைத்து வைத்திருக்க வேண்டும்; காக்கப்பட்ட ஆலோசனையால் பேரிடர்கள் எழாது।
Verse 17
तस्माद्राष्ट्रमिति ख , ग , घ , छ , ज , ञ , ट च ज्ञायते हि कृतं कर्म नारब्धं तस्य राज्यकं आकारैर् इङ्गितैर् गत्या चेष्टया भाषितेन च
ஆகவே ‘க, க, க, ச, ஜ, ஞ, ட’ (kha, ga, gha, cha, ja, ña, ṭa) ஆகிய எழுத்துகளால் ‘ராஷ்ட்ர’ (நாடு/அரசாட்சி) என்ற சொல் விளங்குகிறது. மேலும் அரசன் செய்த செயல்களும் இன்னும் தொடங்காத அரசுப் பணிகளும் அவனது முகவமைப்பு, சைகைகள், நடை, அசைவுகள், பேச்சு ஆகியவற்றால் அறியப்படுகின்றன।
Verse 18
नेत्रवक्तविकाराभ्यां गृह्यते ऽन्तर्गतं पुनः नैकस्तु मन्त्रयेन् मन्त्रं न राजा बहुभिः सह
கண்களிலும் முகவியப்பிலும் வரும் மாற்றங்களால் உள்ளே மறைந்ததும் அறியப்படும். ஆகவே ஒருவன் தனியே ஆலோசனை செய்யக் கூடாது; அரசனும் பலருடன் ஒரே நேரத்தில் மந்திராலோசனை செய்யக் கூடாது.
Verse 19
बहुभिर्मन्त्रयेत् कामं राजा मन्त्रान् पृथक् पृथक् मन्त्रिणामपि नो कुर्यान् मन्त्री मन्त्रप्रकाशनं
அரசன் விரும்பினால் பல ஆலோசகர்களுடன் கொள்கைகளை ஒவ்வொன்றாகத் தனித்தனியாக ஆலோசிக்கலாம்; ஆனால் அமைச்சர், அமைச்சர்களிடையிலும், அரசரின் ரகசிய ஆலோசனையை வெளிப்படுத்தக் கூடாது.
Verse 20
क्वापि कस्यापि विश्वासो भवतीह सदा नृणां निश् चयश् च तथा मन्त्रे कार्य एकेन सूरिणा
இந்த உலகில் மனிதர் சில சமயம் ஒருவர்மீது நம்பிக்கை வைப்பர்; ஆனால் மந்திராலோசனையில் உறுதியான முடிவு ஒரே ஞானியால் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
Verse 21
नश्येदविनयाद्राजा राज्यञ्च विनयाल्लभेत् त्रैविद्येभ्यस्त्रयीं विद्यां दण्डनीतिञ्च शाश्वतीं
ஒழுக்கமின்மையால் அரசன் அழிவுறுவான்; ஒழுக்கத்தால் அரசாட்சியை அடைவான். மூன்று வேதங்களில் தேர்ந்த ஆசான்களிடமிருந்து த்ரயீ வித்யையையும், நிலையான தண்டநீதியையும் கற்க வேண்டும்.
Verse 22
आन्वीक्षिकीञ्चार्थविद्यां वार्तारम्भांश् च लोकतः जितेन्द्रियो हि शक्नोति वशे स्थापयितुं प्रजाः
உலக அனுபவத்தால் அறியப்படும் ஆன்வீக்ஷிகீ, அர்த்தவித்யா, மற்றும் வார்த்தா முயற்சிகள் ஆகியவற்றால், புலன்களை வென்றவனே குடிகளை ஒழுங்கான ஆட்சிக்குள் கட்டுப்படுத்த முடியும்.
Verse 23
पूज्या देवा द्विजाः सर्वे दद्याद्दानानि तेषु च द्विजे दानञ्चाक्षयो ऽयं निधिः कैश्चिन्न नाश्यते
அனைத்து தேவர்களும் எல்லா த்விஜர்களும் வணக்கத்திற்குரியவர்கள்; அவர்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். த்விஜருக்கு அளித்த தானம் அழியாத நிதி; அது எவ்விதத்திலும் நாசமடையாது.
Verse 24
सङ्ग्रामेष्वनिवर्तित्वं प्रजानां परिपालनं दानानि ब्राह्मणानाञ्च राज्ञो निःश्रेयसम्परं
போர்க்களங்களில் பின்வாங்காது உறுதியாக நிற்றல், குடிமக்களைப் பாதுகாத்து நன்னடத்தையுடன் ஆளுதல், மேலும் குறிப்பாகப் பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்தல்—இவையே அரசனுக்குப் பரம நிஃஶ்ரேயஸத்தை அளிக்கும் உயர்ந்த சாதனங்கள்.
Verse 25
कृपणानाथवृद्धानां विधवानाञ्च योषितां योगक्षेमञ्च वृत्तिञ्च तथैव परिकल्पयेत्
வறியோர், ஆதரவற்றோர், முதியோர், விதவைப் பெண்கள் ஆகியோருக்கு உரிய பாதுகாப்பும் நலனும், பராமரிப்பும், அதுபோல வாழ்வாதார வழிகளும் முறையாக ஏற்படுத்த வேண்டும்.
Verse 26
वर्णाश्रमव्यवस्थानं कार्यन्तापसपूजनं न विश्वसेच्च सर्वत्र तापसेषु च विश्वसेत्
வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்த வேண்டும்; தபஸ்விகளை வணங்க வேண்டும். ஆனால் எங்கும் கண்மூடித்தனமாக நம்பக் கூடாது; (உண்மையில் ஒழுக்கமுடைய) தபஸ்விகளிடமே நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்.
Verse 27
विश्वासयेच्चापि परन्तत्त्वभूतेन हेतुना तस्य कर्मकमिति ख क्वचित् कस्यापि इति ख , ग , घ , ज , ट च वकविच्चिन्तयेदर्थं सिंहवच्च पराक्रमेत्
உயர்ந்த தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட காரணத்தால் பிறரிடமும் நம்பிக்கையை உருவாக்க வேண்டும்—இதுவே அவனுடைய செயல்வழி. சில சூழலில், சொல்வன்மையும் விவேகமும் உடையவன் நோக்கத்தை ஆராய்ந்து சிங்கம்போல் வீரத்துடன் செயல்பட வேண்டும்.
Verse 28
वृकवच्चावलुम्पेत शशवच्च विनिष्पतेत् दृढप्रहरी च भवेत् तथा शूकरवन्नृपः
அரசன் ஓநாய்போல் பிடித்து கொள்ளையிட வேண்டும்; முயல்போல் விரைவாகத் தாவி விலக வேண்டும்; உறுதியான தாக்குதலாளியாக இருந்து, காட்டுப்பன்றிபோல் இடையறாது முன்னே தள்ளிச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 29
चित्रकारश् च शिखिवद् दृढभक्तिस् तथाश्ववत् भवेच्च मधुराभाषी तथा कोकिलवन्नृपः
ஓவியன் மயில்போல் உறுதியான பக்தியுடன், குதிரைபோல் கட்டுப்பாடும் சேவைத் திறனும் உடையவனாக இருக்க வேண்டும்; அரசன் குயில்போல் இனிய மொழி பேச வேண்டும்।
Verse 30
काकशङ्की भवेन्नित्यमज्ञातां वसतिं वसेत् नापरीक्षितपूर्वञ्च भोजनं शयनं स्पृशेत्
காகம்போல் எப்போதும் எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்; அறிந்த நிலைமையுள்ள இடத்தில் தங்க வேண்டும்; முன் பரிசோதிக்காத உணவும் படுக்கையும் பயன்படுத்தக் கூடாது।
Verse 31
नाविज्ञातां स्त्रियं गच्छेन्नाज्ञातां नावमारुद्वेत् राष्ट्रकर्षी भ्रस्यते च राज्यार्थाच्चैव जीवितात्
அறியாத பெண்ணை அணுகக் கூடாது; அறியாத படகில் ஏறக் கூடாது; நாட்டைச் சுரண்டுபவன் அரசாட்சியின் நோக்கத்தையும் உயிரையும் இழந்து வீழ்வான்।
Verse 32
भृतो वत्सो जातबलः कर्मयोग्यो यथा भवेत् तथा राष्ट्रं महाभाग भृतं कर्मसहं भवेत्
மகாபாகனே! வளர்த்துப் பேணப்பட்ட கன்று வலிமை பெற்று வேலைக்குத் தகுதியாவதுபோல், நன்றாகப் பராமரிக்கப்பட்ட நாடும் பணிகளைத் தாங்கி நிறைவேற்றத் திறன் பெறும்।
Verse 33
सर्वं कर्मेदमायत्तं विधाने दैवपौरुषे तयोर्दैवमचिन्त्यं हि पौरुषे विद्यते क्रिया
இங்குள்ள எல்லாக் கருமமும் தெய்வம் மற்றும் மனித முயற்சி என்ற விதிப்பாட்டைச் சார்ந்தது. அவற்றில் தெய்வம் உண்மையில் அறியமுடியாதது; ஆனால் மனித முயற்சியில் திட்டமிட்ட செயல் காணப்படுகிறது.
Verse 34
जनानुरागप्रभवा राज्ञो राज्यमहीश्रियः
அரசனின் ஆட்சி உரிமையும் அவன் நாட்டின் மாபெரும் செழிப்பும் மக்களின் அன்பும் நல்லெண்ணமும் காரணமாகவே தோன்றுகின்றன.
Frequently Asked Questions
It prioritizes the prince’s protection and education in dharma-artha-kāma śāstras and dhanurveda, appoints guards under the pretext of bodily safety, and restricts harmful companionship while enforcing virtue through firm admonition when needed.
Hunting, drinking, and gambling with dice are explicitly called causes of state-ruin, alongside day-sleep, aimless roaming, harsh speech, slander, cruelty in punishment, and corruption of wealth.
It lists: the sovereign (svāmī), ministers (amātya), people/territory (janapada), fort (durga), coercive power/punishment/army (daṇḍa), treasury (kośa), and allies (mitra), stressing the king as the root to be protected.
A king should not deliberate alone or with many at once; he may consult many advisers separately, but counsel must remain concealed, and ministers must not disclose deliberations—even among themselves.
It teaches that steadfastness in battle, protection of subjects, and charity—especially to the twice-born—lead to supreme welfare, integrating statecraft with dharmic and transcendent aims.