Adhyaya 237

Verse 1

इत्य् अग्नेये महापुराणे श्रीस्तोत्रं नाम षट्त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ सप्तत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः रामोक्तनीतिः अग्निर् उवाच नीतिस्ते पुष्करोक्ता तु रामोक्ता लक्ष्मणाय या जयाय तां प्रवक्ष्यामि शृणु धर्मादिवर्धनीं

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “ஸ்ரீ-ஸ்தோத்ரம்” எனப்படும் 236ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 237ஆம் அதிகாரம் “ராமோக்த நீதி” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—புஷ்கரன் உரைத்த நீதியே, ராமன் லக்ஷ்மணனுக்கு வெற்றிக்காக உபதேசித்தது; அதை நான் விளக்குகிறேன், கேள்—இது தர்மம் முதலியவற்றை வளர்க்கும்.

Verse 2

राम उवाच न्यानेनार्जनमर्थस्य वर्धनं रक्षणं चरेत् सत्पात्रप्रतिपत्तिश् च राजवृत्तं चतुर्विधं

ராமன் கூறினார்—நீதிமுறையால் செல்வத்தை ஈட்ட வேண்டும், அதை வளர்த்தும் காக்கவும் வேண்டும்; மேலும் தகுதியான பாத்திரங்களுக்கு உரிய முறையில் அதை வழங்கவும் வேண்டும். அரசனின் ஒழுக்கம் நான்கு வகை.

Verse 3

नयस्य विनयो मूलं विनयः शास्त्रनिश् चयात् विनयो हीन्द्रियजयस्तैर् युक्तः पालयेन्महीं

நல்ல ஆட்சியின் (நயத்தின்) வேர் வினயம். வினயம் சாஸ்திர நிச்சயத்திலிருந்து உண்டாகிறது. வினயமே புலனடக்கம்; அதனால் யுக்தனாக அரசன் பூமி/அரசாட்சியை காத்து ஆள வேண்டும்.

Verse 4

शास्त्रं प्रज्ञा धृतिर्दाक्ष्यं प्रागल्भ्यं धारयिष्णुता उत्साहो वाग्मितौदार्यमापत्कालसहिष्णुता

சாஸ்திர அறிவு, நடைமுறை ஞானம், திடநிலை, திறமை, துணிவான முனைப்பு, தாங்கும் ஆற்றல், உற்சாகம், வாக்மிதம், தாராளம், மேலும் பேரிடர் காலத்தில் பொறுமை—இவையே வேண்டிய நற்குணங்கள்.

Verse 5

प्रभावः शुचिता मैत्री त्यागः सत्यं कृतज्ञता कुलं शीलं समश्चेति गुणाः सम्पत्तिहेतवः

பிரபாவம், தூய்மை, நட்பு, தியாகம், உண்மை, நன்றியுணர்வு, நல்ல குலம், நல்லொழுக்கம், சமநிலை—இவை செல்வத்தின் காரணமான நற்குணங்கள்.

Verse 6

प्रकीर्णविषयारण्ये धावन्तं विप्रमाथिनं वागिमता दार्ढ्यमापत्कालसहिष्णुतेति ख , घ , ज , झ च ज्ञानाङ्कुशेन कुर्वीत वश्यमिन्द्रियदन्तिनं

சிதறிய புலன்விஷயங்களின் காட்டில் புலன்-யானை ஓடித் துறவியரையும் அறிஞரையும் துன்புறுத்தும். வாக்குத் திறன், உறுதி, ஆபத்துக் காலத் தாங்குமை (க, ஘, ஜ, ஝ குறியீடு) மற்றும் ஞான அங்குசத்தால் அதை அடக்க வேண்டும்.

Verse 7

कामः क्रोधस् तथा लोभो हर्षो मानो मदस् तथा षड्वर्गमुत्सृजेदेनमस्मिंस्त्यक्ते सुखी नृपः

காமம், கோபம், பேராசை, மகிழ்ச்சி-மயக்கம், அகந்தை, மதம்—இந்த ஆறு உள்பகைவர்களைத் துறக்க வேண்டும். இவை நீங்கினால் அரசன் இன்பமும் நிலையான ஆட்சியும் பெறுவான்.

Verse 8

आन्वीक्षिकीं त्रयीं वार्तां दण्डनीतिं च पार्थिवः तद्वैद्यैस्तत्क्रियोपैतैश्चिन्ततयेद्विनयान्वितः

அரசன் ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ (வேதத் திரயம்), வார்த்தா, தண்டநீதி ஆகியவற்றை, அந்தந்த துறையில் வல்லுநர்களும் முறையான செயல்முறைகளில் தேர்ந்தவர்களும் துணையாக, பணிவுடன் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 9

आन्वीक्षिक्यार्थविज्ञानं धर्माधर्मौ त्रयीस्थितौ अर्थानर्थौ तु वार्तायां दण्डनीत्यां नयानयौ

ஆன்வீக்ஷிகீயில் நன்மை-தீமை பற்றிய அறிவு; த்ரயீயில் தர்மம்-அதர்மம் நிலைபெற்றவை; வார்த்தாவில் லாபம்-நஷ்டம் அறியப்படும்; தண்டநீதியில் நெறி-அநெறி தீர்மானிக்கப்படும்.

Verse 10

अहिंसा सूनृता वाणी सत्यं शौचं दया क्षमा वर्णिनां लिङ्गिनां चैव सामान्यो धर्म उच्यते

அஹிம்சை, இனியவும் உண்மையுமான வாக்கு, சத்தியம், தூய்மை, கருணை, மன்னிப்பு—இவை வர்ணதாரிகளுக்கும் லிங்கதாரிகளுக்கும் (துறவுச் சின்னம் தாங்குவோருக்கும்) பொதுவான தர்மம் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 11

प्रजाः समनुगृह्णीयात् कुर्यादाचारसंस्थितिं वाक् सूनृता दया दानं हीनोपगतरक्षणं

அவன் குடிமக்கள்மீது இடையறாத அருள் காட்டி அவர்களை நல்லொழுக்கத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; அவன் வாக்கு உண்மையும் இனிமையும் உடையதாக இருக்க வேண்டும்; கருணையும் தானமும் செய்து, வீழ்ந்தோர், பலவீனர், வஞ்சிக்கப்பட்டோர் ஆகியோரைக் காக்க வேண்டும்।

Verse 12

इति वृत्तं सतां साधुहितं सत्पुरुषव्रतं आधिव्याधिपरीताय अद्य श्वो वा विनाशिने

இவ்வாறு நல்லோரின் நடத்தை—சாதுக்களின் நலனுக்குப் பயனளிப்பது, உயர்ந்தோரின் விரத ஒழுக்கம்—மனக்கிளர்ச்சி மற்றும் நோயால் வாடுபவனும், இன்று அல்லது நாளை அழியக்கூடியவனும் கூட கடைப்பிடிக்க வேண்டியது.

Verse 13

को हि राजा शरीराय धर्मापेतं समाचरेत् न हि स्वमुखमन्विच्छन् पीडयेत् कृपणं जनं

தன் உடலின் நலனுக்காக மட்டும் தர்மத்தை விட்டு அதர்மம் செய்வது எந்த அரசன்? தன் வாயை மட்டும் நிரப்ப விரும்பி, அவன் ஏழை எளிய மக்களை ஒடுக்கக் கூடாது.

Verse 14

कृपणः पीड्यमानो हि मन्युना हन्ति पार्थिवं क्रियते ऽभ्यर्हणीयाय स्वजनाय यथाञ्जलिः

கஞ்சனும் கீழ்மையானவனும் கோபத்தால் துன்புறும்போது அரசனையும் தாக்கிவிடுவான்; ஆனால் தன் சொந்த உறவினன்—மரியாதைக்குரியவன்—முன் கைகூப்பி அஞ்சலி செய்து பணிவுடன் நடப்பான்.

Verse 15

ततः साधुतरः कार्यो दुर्जनाय शिवर्थिना प्रियमेवाभिधातव्यं सत्सु नित्यं द्विषत्सु च

ஆகையால் மங்கலத்தை நாடுபவன் துஷ்டனிடத்திலும் மேலும் நற்குணமாக நடக்க வேண்டும்; நல்லோரிடத்தில் எப்போதும், பகைவரிடத்திலும் கூட, இனிய சொற்களையே பேச வேண்டும்।

Verse 16

देवास्ते प्रियवक्तारः पशवः क्रूरवादिनः शुचिरास्तिक्यपूतात्मा पूजयेद्देवताः सदा

இனிய சொல் பேசுவோர் தேவர்சமம்; கடுஞ்சொல் பேசுவோர் மிருகசமம். தூய்மையுடன், ஆஸ்திக நம்பிக்கையால் சுத்தமான உள்ளத்துடன், எப்போதும் தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்।

Verse 17

दीनोपगतरक्षणमिति ख , घ , छ , ज , ञ , ट च स्वमुखमन्विच्छुरिति ख , छ च देवतावत् गुरुजनमात्मवच्च सुहृज्जनं प्रणिपातेन हि गुरुं सतो ऽमृषानुचेष्टितैः

“ஏழைகளும் அடைக்கலம் வந்தவர்களும் பாதுகாக்கப்படுதல்” (க, ஘, ச, ஜ, ஞ, ட பாடம்) என்றும், “தன் நலனை நாடுதல்” (க, ச பாடம்) என்றும் பாடவேறுபாடு உள்ளது. மூத்தோரும் குருவும் தேவதையெனப் போற்றப்பட வேண்டும்; நல்வாழ்த்தும் நண்பரைத் தன்னைப் போலக் கருத வேண்டும்; குருவை வணக்கத்தாலும், சான்றோர் நடத்தையாலும், வஞ்சமற்ற செயல்களாலும் மதிக்க வேண்டும்।

Verse 18

कुर्वीताभिमुखान् भृत्यैर् देवान् सुकृतकर्मणा सद्भावेन हरेन्मित्रं सम्भ्रमेण च बान्धवान्

பணியாளர்களின் துணையுடன், நற்கருமங்களால் தேவர்களை மனமுவந்து ஆக்க வேண்டும்; உண்மையான நல்லெண்ணத்தால் நண்பர்களை ஈர்க்க வேண்டும்; உறவினரை மரியாதையுடன் பணிவோடு நடத்த வேண்டும்।

Verse 19

स्त्रीभृत्यान् प्रेमदानाभ्यां दाक्षिण्येतरं जनं अनिन्दा परकृत्येषु स्वधर्मपरिपालनं

மனைவியும் சார்ந்தவர்களும் அன்பும் தானமும் கொண்டு பேணப்பட வேண்டும்; பிறரிடம் மரியாதைமிக்க பண்புடன் நடக்க வேண்டும்; பிறர் காரியங்களில் குற்றஞ்சாட்டல் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும்; தன் ஸ்வதர்மத்தை உறுதியாகக் காக்க வேண்டும்।

Verse 20

कृपणेषु दयालुत्वं सर्वत्र मधुरा गिरः प्राणैर् अप्युपकारित्वं मित्रायाव्यभिचारिणे

ஏழைகளிடம் கருணை, எங்கும் இனிய மொழி, உயிர் கொடுத்தும் உதவி செய்வது—இவை நண்பனுக்கு உறுதியாக நம்பிக்கை கொண்டவனின் அடையாளங்கள்।

Verse 21

गृहागते परिष्वङ्गः शक्त्या दानं सहिष्णुता स्वसमृद्धिष्वनुत्सेकः परवृद्धिष्वमत्सरः

வீட்டிற்கு வந்தவரை அணைத்துக் கொள்வது, திறன் அளவிற்கு தானம், பொறுமை, தன் செழிப்பில் அகந்தை இல்லாமை, பிறர் உயர்வில் பொறாமையின்மை—இவை வளர்க்க வேண்டிய நற்குணங்கள்।

Verse 22

अपरोपतापि वचनं मौनव्रतचरिष्णुता बन्धभिर्बद्धसंयोगः स्वजने चतुरश्रता

பிறருக்கு துன்பம் தராத சொல், மௌனவிரதப் பயிற்சி, நம்பத்தகுந்த பந்தங்களால் இணைந்த நட்பு, மற்றும் தம் மக்களிடம் நேர்மையான உறுதியான நடத்தை—இவை நல்லொழுக்கத்தின் அடையாளங்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 23

उचितानुविधायित्वमिति वृत्तं महात्मनां

‘உகந்ததையே பின்பற்றி நடப்பது’—இதுவே மகாத்மாக்களின் வரையறுக்கும் ஒழுக்கம்।