Adhyaya 14
Brahmacārin-Dharma: Guru-Sevā, Daily Vedic Study, Gāyatrī-Japa, and Anadhyāya Regulations
သန့်ရှင်းသောသင်ယူမှုအတွက် စည်းကမ်းတကျပြင်ဆင်ခြင်းကို ဆက်လက်၍ ဤအခန်းသည် ဗြဟ္မစာရိယကို အသက်ရှင်သင်ကြားမှုအဖြစ် စနစ်တကျဖော်ပြသည်။ ဆရာရှေ့တွင် ကိုယ်အမူအရာ၊ စကားထိန်းချုပ်မှု၊ နီးကပ်နေထိုင်ရာစည်းကမ်းတို့သည် ဝေဒပညာလက်ဆင့်ကမ်း၏ အခြေခံဖြစ်ကြောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ရေ၊ ကုရှ၊ ပန်း၊ မီးဖိုလောင်စာ ယူဆောင်ပေးခြင်း၊ သန့်စင်ရေး၊ ဘိက္ခာလှည့်ခြင်း စသည့် ဆရာဝန်ဆောင်မှုမှ စ၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အာရုံတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လောကရေးနယ်နိမိတ်နှင့် လျှော့ချခြင်း၏ ကျင့်ဝတ်ထိ တိုးချဲ့သည်။ သင်ယူမှုရဲ့ နည်းစနစ်ပိုင်းတွင် မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ခြင်း၊ ဆရာထံ တရားဝင်ခွင့်တောင်းခြင်း၊ ပရာဏာယာမ၊ ပ္ရဏဝ(အောမ်)ကို စိတ်ကူးတည်ခြင်းနှင့် ဂါယတ်ရီကို ဂျပ-ယဇ్ఞအဖြစ် အဓိကထားကာ ဝေဒလေးပါးနှင့် တန်ဖိုးတူဟု ချီးမြှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနာဓျာယ(ဝေဒရွတ်ဆိုခြင်းရပ်နားရမည့်အချိန်) အတွက် ပြက္ခဒိန်နှင့် နိမိတ်လက္ခဏာစည်းကမ်းများကို အသေးစိတ်ပေးပြီး ထိုကာလများကို အန္တရာယ်ဝင်နိုင်သော “ပေါက်ကွဲရာ” ဟု ရှင်းပြသည်။ သို့သော် ဝေဒအင်္ဂ၊ အိတိဟာသ–ပုရာဏ၊ ဓမ္မရှာစတြာတို့ကို ဆက်လက်လေ့လာခွင့်ပြုသည်။ အကြောင်းအရာ၏ ရှေ့ဆက်သဘောတရားမှာ ပြင်ပစည်းကမ်းမှ ယောဂ–ဝေဒန္တ အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်သို့ ကူးပြောင်းကာ သန့်ရှင်းသောဘဝက စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထောက်ပံ့ပြီး မင်္ဂလာရှိသော မသေမပျက်အခြေအနေသို့ ရောက်စေခြင်းဖြစ်သည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोदशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं दण्डादिभिर्युक्तः शौचाचारसमन्वितः / आहूतो ऽध्ययनं कुर्याद् वीक्षमाणो गुरोर्मुखम्
ဤသို့ဖြင့် သီရိကူර්မပုရာဏ၊ ဆတ်စာဟသရီ သံဟိတာ၏ အပေါ်ပိုင်း၌ တစ်ဆယ့်သုံးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။ ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– “တံတောင် (ဒဏ္ဍ) စသည့် လိုအပ်ရာများကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ထား၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်ကို တည်မြဲစေပြီး ခေါ်ဆိုခံရသော် ဆရာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် သင်ကြားမှုကို စတင်ရမည်” ဟု။
Verse 2
नित्यमुद्यतपाणिः स्यात् साध्वाचारः सुसंयतः / आस्यतामिति चोक्तः सन्नासीताभिमुखं गुरोः
အမြဲတမ်း လက်များကို လေးစားစွာ မြှောက်ထား၍ (ဝန်ဆောင်ရန် အသင့်) နေထိုင်ရမည်၊ အကျင့်ကောင်း၍ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကောင်းရမည်။ “ထိုင်ပါ” ဟု ပြောမှသာ ဆရာဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ရမည်။
Verse 3
प्रतिश्रवणसंभाषे शयानो न समाचरेत् / नासीनो न च भुञ्जानो न तिष्ठन्न पराङ्मुखः
နားထောင်ခြင်းနှင့် လေးစားစွာ စကားပြောခြင်းအခါ၌ အိပ်လျက် မပြုရ။ ထိုင်လျက်လည်း မပြုရ၊ စားလျက်လည်း မပြုရ၊ မျက်နှာကို လှည့်ကာ နောက်ပြန်ဖြစ်နေသည့်အနေဖြင့် ရပ်လျက်လည်း မပြုရ။
Verse 4
नीचं शय्यासनं चास्य सर्वदा गुरुसन्निधौ / गुरोस्तु चक्षुर्विषये न यथेष्टासनो भवेत्
ဆရာအနီး၌ မိမိ၏ အိပ်ရာနှင့် ထိုင်ခုံကို အမြဲတမ်း နိမ့်အောင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ဆရာ၏ မျက်စိမြင်ရာအတွင်း၌ မိမိစိတ်ကြိုက် အလွတ်သဘော ထိုင်နေခြင်း မဖြစ်ရ။
Verse 5
नोदाहरेदस्य नाम परोक्षमपि केवलम् / न चैवास्यानुकुर्वोत गतिभाषणचेष्टितम्
သူ၏နာမကို တိုက်ရိုက်မဟုတ်သော်လည်း အလွတ်သဘောအဖြစ်သာ မဖော်ထုတ်မဆိုရ; ထို့ပြင် သူ၏လမ်းလျှောက်ပုံ၊ စကားပြောပုံ၊ အပြုအမူတို့ကိုလည်း မတုပမလိုက်ရ။
Verse 6
गुरोर्यत्र परीवादो निन्दा चापि प्रवर्तते / कर्णैं तत्र पिधातव्यौ गन्तव्यं वा ततो ऽन्यतः
ဂုရုကို အပြစ်တင်စော်ကားခြင်းနှင့် နိန္ဒာပြောဆိုခြင်း ပျံ့နှံ့လာသည့်နေရာ၌ နားကိုပိတ်ထားရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ အခြားသို့ သွားရမည်။
Verse 7
दूरस्थो नार्चयेदेनं न क्रुद्धो नान्तिके स्त्रियाः / न चैवास्योत्तरं ब्रूयात् स्थितो नासीत सन्निधौ
အလွန်ဝေးကွာနေ၍လည်း မပူဇော်ရ၊ ဒေါသဖြစ်နေစဉ်လည်း မပူဇော်ရ၊ မိန်းမများအနီး၌လည်း မပူဇော်ရ။ ထို့ပြင် သူ့အား ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ မပြောရ၊ သူ၏အနီးကပ်တော်မူရာတွင် အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ထိုင်နေခြင်း မပြုရ။
Verse 8
उदकुम्भं कुशान् पुष्पं समिधो ऽस्याहरेत् सदा / मार्जनं लेपनं नित्यमङ्गानां वै समाचरेत्
သူ့အတွက် ရေခွက်အိုး၊ ကုရှမြက်၊ ပန်းများနှင့် မီးထိုးသစ်တုတ်များကို အမြဲတမ်း ယူဆောင်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် နတ်မూర్త၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို နေ့စဉ် သန့်စင်ခြင်းနှင့် လိမ်းပွတ်အနံ့တင်ခြင်းကို ပုံမှန် ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 9
नास्य निर्माल्यशयनं पादुकोपानहावपि / आक्रमेदासनं चास्य छायादीन् वा कदाचन
အလေးအမြတ်ထားရသော ဆရာ၏ အိပ်ရာကို (ပန်းပွင့်အဟောင်းများ တင်ထားသော်လည်း) မတက်မနင်းရ; သူ၏ ဖိနပ် သို့မဟုတ် ခြေစွပ်ကိုလည်း မနင်းရ; သူ၏ ထိုင်ခုံကိုလည်း မနင်းရ; ထို့ပြင် သူ၏ အရိပ်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကိုပင် မကျော်လွန်မထိခိုက်ရ။
Verse 10
साधयेद् दन्तकाष्ठादीन् लब्धं चास्मै निवेदयेत् / अनापृच्छ्य न गन्तव्यं भवेत् प्रियहिते रतः
သွားတိုက်တံနှင့် အလားတူအရာများကို ရှာဖွေပြင်ဆင်၍ ရရှိသမျှကို ဆရာတော်ထံ ပူဇော်တင်ပြရမည်။ ခွင့်မတောင်းဘဲ မထွက်ခွာရ; ဆရာတော်နှစ်သက်၍ အကျိုးရှိသောအရာ၌ သစ္စာရှိစွာ အမြဲတမ်းနေထိုင်ရမည်။
Verse 11
न पादौ सारयेदस्य संनिधाने कदाचन / जृम्भितं हसितं चैव कण्ठप्रावरणं तथा / वर्जयेत् सन्निधौ नित्यमवस्फोचनमेव च
ဆရာတော်၏ရှေ့တွင် ခြေထောက်ကို မဆန့်ထုတ်ရ။ ဆရာတော်ရှိရာတွင် အမြဲတမ်း အော်ဟစ်ရယ်မောခြင်း၊ အာဝါးခြင်း၊ လည်ပင်းကို ဖုံးကာခြင်း၊ နှင့် တံတွေးထွေးခြင်း သို့မဟုတ် ချွဲထုတ်ခြင်းတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။
Verse 12
यथाकालमधीयीत यावन्न विमना गुरुः / आसीताधो गुरोः कूर्चे फलके वा समाहितः
အချိန်သင့်တော်သလို သင်ယူရမည်၊ ဆရာတော် မမနာလိုမကျေနပ်သရွေ့။ ထို့ပြင် ဆရာတော်ထက် အောက်တွင် မြက်ခင်းထိုင်ခုံ သို့မဟုတ် သစ်သားပြားပေါ်တွင် ထိုင်၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ အာရုံစိုက်နေထိုင်ရမည်။
Verse 13
आसने शयने याने नैव तिष्ठेत् कदाचन / धावन्तमनुधावेत गच्छन्तमनुगच्छति
အလေးအမြတ်ပြုရသောသူက ထိုင်နေသော်လည်းကောင်း၊ လဲလျောင်းနေသော်လည်းကောင်း၊ ယာဉ်စီးနေသော်လည်းကောင်း မိမိသည် မရပ်တည်နေသင့်။ သူပြေးလျှင် လိုက်ပြေးရ; သူလျှောက်လျှင် လိုက်လျှောက်ရမည်။
Verse 14
गो ऽश्वोष्ट्रयानप्रासादप्रस्तरेषु कटेषु च / आसीत गुरुणा सार्धं शिलाफलकनौषु च
နွား၊ မြင်း၊ ကုလားအုတ် ဆွဲသောယာဉ်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ အိမ်မိုးပေါ်တန်းနှင့် ကျောက်ပြင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ဖျာပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ကျောက်ပြား သို့မဟုတ် လှေ/ဖောင်ကဲ့သို့သော နောင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ—စည်းကမ်းသမာဓိဖြင့် ဆရာတော်နှင့်အတူ ထိုင်နေသင့်သည်။
Verse 15
जितेन्द्रियः स्यात् सततं वश्यात्माक्रोधनः शुचिः / प्रयुञ्जीत सदा वाचं मधुरां हितभाषिणीम्
အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို အမြဲအနိုင်ယူသူ ဖြစ်ရမည်။ ကိုယ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ ဒေါသကင်းစင်ကာ သန့်ရှင်းရမည်။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း ချိုမြိန်၍ အကျိုးရှိသော စကားကိုသာ ပြောဆိုရမည်။
Verse 16
गन्धमाल्यं रसं कल्यां शुक्तं प्राणिविहिंसनम् / अभ्यङ्गं चाञ्चनोपानच्छत्रधारणमेव च
အနံ့သာနှင့် ပန်းကုံးများ၊ အရသာကောင်းသော အနှစ်သာရများ၊ မင်္ဂလာအစာနှင့် သက်ရှိတို့ကို မထိခိုက်စေသော ချဉ်ရည်အမျိုးမျိုး; ထို့အပြင် ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်း၊ မျက်ကွင်းဆေး (ကာဇလ်) သုံးခြင်း၊ ဖိနပ်စီးခြင်းနှင့် ထီးဆောင်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သည်။
Verse 17
कामं लोभं भयं निद्रां गीतवादित्रनर्तनम् / आतर्जनं परीवादं स्त्रीप्रेक्षालम्भनं तथा / परोपघातं पैशुन्यं प्रयत्नेन विवर्जयेत्
ကြိုးစားအားထုတ်၍ ကာမတဏှာ၊ လောဘ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အလွန်အကျွံအိပ်စက်ခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ တူရိယာတီးခြင်းနှင့် အကအခုန်တို့တွင် မူးယစ်ခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ ဆန္ဒဖြင့် မိန်းမတို့ကို ကြည့်ရှုခြင်း၊ လိမ္မာမဟုတ်သော ချိတ်ဆက်ပတ်သက်ခြင်း၊ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေခြင်းနှင့် မကောင်းသတင်းသယ်ဆောင်ခြင်းတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။
Verse 18
उदकुम्भं सुमनसो गोशकृन्मृत्तिकां कुशान् / आहरेद् यावदर्थानि भैक्ष्यं चाहरहश्चरेत्
စိတ်သန့်ရှင်း၍ စိတ်ထားကောင်းမွန်စွာဖြင့် ရေခွက် (ရေအိုး)၊ ပန်းများ၊ နွားချေး၊ မြေညက်နှင့် ကုရှမြက်တို့ကို လိုအပ်သလောက်သာ စုဆောင်းရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် အလှူဆန်အစာကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားရမည်။
Verse 19
कृतं च लवणं सर्वं वर्ज्यं पर्युषितं च यत् / अनृत्यदर्शो सततं भवेद् गीतादिनिः स्पृहः
ပြင်ဆင်ထားသော ဆားပါသော အစားအစာအားလုံးနှင့် အဟောင်းအနံ့ထွက်သွားသော အစာတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အမြဲတမ်း အကအခုန်ကြည့်ရှုခြင်းကို မပြုရ၊ သီချင်းစသည်တို့အပေါ် လိုလားတပ်မက်မှုကင်းရမည်။
Verse 20
नादित्यं वै समीक्षेत न चरेद् दन्तधावनम् / एकान्तमशुचिस्त्रीभिः शूद्रान्त्यैरभिभाषणम्
နေကို မျက်စိစိုက်ကြည့်မနေသင့်၊ မသင့်တော်သောအချိန် သို့မဟုတ် မသင့်တော်သောနည်းဖြင့် သွားသန့်ရှင်းရေး မလုပ်သင့်။ ထို့ပြင် မသန့်ရှင်းသော မိန်းမများနှင့်၊ ရှုဒ္ဒရများနှင့်၊ အန္တျဇ (အပြင်ဘက်အဆင့်) ဟု သတ်မှတ်ခံရသူများနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း လျှို့ဝှက်စကားပြောခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။
Verse 21
गुरूच्छिष्टं भेषजार्थं प्रयुञ्जीत न कामतः / कलापकर्षणस्नानं नाचरेद्धि कदाचन
ဆရာ၏ အစားအစာကျန်ရစ်သည့်အရာကို ဆေးကုသရေးလိုအပ်ချက်အတွက်သာ သုံးစွဲသင့်ပြီး လိုချင်တပ်မက်မှုကြောင့် မသုံးသင့်။ ထို့ပြင် ကိုယ်၏ «ကလာ» (အသက်ဓာတ်အနှစ်သာရ) ကို ဆွဲထုတ်သကဲ့သို့ဖြစ်စေသော ရေချိုးပုံကို မည်သည့်အခါမျှ မကျင့်သင့်။
Verse 22
न कुर्यान्मानसं विप्रो गुरोस्त्यागे कदाचन / मोहाद्वा यदि वा लोभात् त्यक्तेन पतितो भवेत्
ဗြာဟ္မဏသည် မိမိ၏ ဂုရုကို စွန့်ပစ်ရန် စိတ်ထဲတွင်တောင် မစဉ်းစားသင့်။ မောဟကြောင့်ဖြစ်စေ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ စွန့်ပစ်လျှင် ထိုစွန့်ပစ်မှုကြောင့်ပင် ကျဆုံးသူ ဖြစ်လာသည်။
Verse 23
लौकिकं वैदिकं चापि तथाध्यात्मिकमेव च / आददीत यतो ज्ञानं न तं द्रुह्येत् कदाचन
လောကီပညာ၊ ဝေဒပညာနှင့် အဓျာတ္မိက (အတွင်းရေးဝိညာဉ်) ပညာတို့ကို ပေးအပ်သင်ကြားသူ မည်သူမဆိုထံမှ လက်ခံသင်ယူသင့်သည်။ ထိုသူကို မည်သည့်အခါမျှ သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပြုခြင်း မလုပ်သင့်။
Verse 24
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः / उत्पथप्रतिपन्नस्य मनुस्त्यागं समब्रवीत्
ဂုရုတစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ—မာနကြီး၍ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို မသိ၊ လမ်းမှားသို့ ကျရောက်သွားလျှင်—မနုက ထိုသို့သော ဆရာကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 25
गुरोर्गुरौ सन्निहिते गुरुवद् भक्तिमाचरेत् / न चातिसृष्टो गुरुणा स्वान् गुरूनबिवादयेत्
ဆရာ၏ဆရာ (ဆရာကြီး) ရှိနေသော်၊ ကိုယ့်ဆရာကိုကဲ့သို့ပင် ထိုဆရာကြီးအား ဘက္တိဖြင့် ရိုသေကျင့်သုံးရမည်။ ဆရာက လွတ်လပ်ခွင့်ပေးထားသော်လည်း အခြားအထူးဂုဏ်ရှိသော ဆရာများအား ဦးညွှတ်မပြတ် မလျစ်လျူရှုရ။
Verse 26
विद्यागुरुष्वेतदेव नित्या वृत्तिः स्वयोनिषु / प्रतिषेधत्सु चाधर्माद्धितं चोपदिशत्स्वपि
ဤသည်မှာ မိမိတို့၏ သာသနာဗေဒပညာ လိုင်းနစ်အတွင်းရှိ ဗိဒ္ဓာဆရာများ၏ အမြဲတမ်းကျင့်ဝတ်ဖြစ်သည်။ မတရားမှုမှ တားဆီးနေစဉ်ပင် အကျိုးရှိသော အရာကိုလည်း သင်ကြားညွှန်ပြရမည်။
Verse 27
श्रेयःसु गुरुवद् वृत्तिं नित्यमेव समाचरेत् / गुरुपुत्रेषु दारेषु गुरोश्चैव स्वबन्धुषु
အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးသို့ ဦးတည်သော အရာများတွင်၊ အမြဲတမ်း ဆရာရှေ့တွင်ရှိသကဲ့သို့ ရိုသေသည့် စည်းကမ်းဖြင့် ပြုမူရမည်။ ထိုရိုသေမှုကို ဆရာ၏သားများ၊ ဆရာ၏ဇနီးနှင့် ဆရာ၏ဆွေမျိုးများအပေါ်တွင်လည်း ထားရှိရမည်။
Verse 28
बालः समानजन्मा वा शिष्यो वा यज्ञकर्मणि / अध्यापयन् गुरुसुतो गुरुवन्मानमर्हति
သူသည် ကလေးဖြစ်စေ၊ အသက်တူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အတူတူသင်ယူသော သင်တန်းသားဖြစ်စေ—ယဇ္ဉကర్మ၌ ပါဝင်နေစဉ် သင်ကြားညွှန်ပြသော ဆရာ၏သားသည် ဆရာကဲ့သို့ပင် ဂုဏ်ပြုခံထိုက်သည်။
Verse 29
उत्सादनं वै गात्राणां स्नापनोच्छिष्टभोजने / न कुर्याद् गुरुपुत्रस्य पादयोः शौचमेव च
ဆရာ၏သားအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာနှိပ်နယ်ပေးခြင်း၊ ရေချိုးပေးခြင်း၊ သူ့အကျန်အစားကို စားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ခြေကို ဆေးကြောပေးခြင်းတို့ကို မပြုရ။ (ဤကဲ့သို့သော ဝန်ဆောင်မှုများသည် ဆရာကိုသာ ထိုက်တန်သည်)
Verse 30
गुरुवत् परिपूज्यास्तु सवर्णा गुरुयोषितः / असवर्णास्तु संपूज्याः प्रत्युत्थानाभिवादनैः
ဆရာ၏ဇနီးသည် မိမိနှင့် ဝဏ္ဏတူလျှင် ဆရာကဲ့သို့ပင် ဂုရုဝတ်ဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ဝဏ္ဏမတူလျှင် ထရပ်၍ ကြိုဆိုကာ နမസ്കာရဖြင့် လေးစားရမည်။
Verse 31
अभ्यञ्जनं स्नापनं च गात्रोत्सादनमेव च / गुरुपत्न्या न कार्याणि केशानां च प्रसाधनम्
ဆရာ၏ဇနီးအတွက် ဆီလိမ်းခြင်း၊ ရေချိုးပေးခြင်း၊ ကိုယ်လက်နှိပ်နယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပွတ်တိုက်ခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ရ။ ထို့ပြင် ဆံပင်ကို সাজသပ်ပေးခြင်းလည်း မလုပ်ရ။
Verse 32
गुरुपत्नी तु युवती नाभिवाद्येह पादयोः / कुर्वोत वन्दनं भूम्यामसावहमिति ब्रुवन्
သို့ရာတွင် ဆရာ၏ဇနီးသည် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်လျှင် ဤနေရာ၌ ခြေကိုထိ၍ နမಸ್ಕာရ မပြုရ။ မြေပြင်ပေါ်၌ ဦးချကာ «အကျွန်ုပ်ပါ» ဟု မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြ၍ ဝတ်ပြုရမည်။
Verse 33
विप्रोष्य पादग्रहणमन्वहं चाभिवादनम् / गुरुदारेषु कुर्वोत सतां धर्ममनुस्मरन्
ခရီးဝေးသွားပြီး ပြန်လာသောအခါ ဆရာ၏ခြေကို လက်ဖြင့်ကိုင်၍ ဂုဏ်ပြုရမည်၊ နေ့စဉ်လည်း နမস্কာရပြုရမည်။ ဆရာ၏ဇနီးအပေါ်တွင်လည်း သမာဓိရှိသောသူတို့၏ ဓမ္မကို အမြဲသတိရကာ စည်းကမ်းတကျ ပြုမူရမည်။
Verse 34
मातृष्वसा मातुलानी श्वश्रूश्चाथ पितृष्वसा / संपूज्या गुरुपत्नीव समास्ता गुरुभार्यया
မိခင်ဘက်အဒေါ်၊ မိခင်ဘက်ဦးလေး၏ဇနီး၊ ယောက္ခမ၊ ဖခင်ဘက်အဒေါ်တို့ကိုလည်း ဆရာ၏ဇနီးကဲ့သို့ပင် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထိုသူတို့အားလုံးကို ဂုရု၏အိမ်ထောင်ဖက်နှင့်တူသကဲ့သို့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း လေးစားရမည်။
Verse 35
भ्रातुर्भार्योपसंग्राह्या सवर्णाहन्यहन्यपि / विप्रोष्य तूपसंग्राह्या ज्ञातिसंबन्धियोषितः
သူမသည် တူညီသော ဝဏ္ဏ ဖြစ်သော်လည်း အစ်ကို၏ ဇနီးကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်းပင် မယူရ။ အစ်ကိုသည် ခရီးထွက်၍ မရှိနေသော် သို့မဟုတ် ပျောက်ကွယ်နေသော်သာ မျိုးရိုးဆက်နွယ်သော ဆွေမျိုးမိန်းမကို ဓမ္မစည်းကမ်းအတိုင်း ယူနိုင်သည်။
Verse 36
पितुर्भगिन्यां मातुश्च ज्यायस्यां च स्वसर्यपि / मातृवद् वृत्तिमातिष्ठेन्मात् ताभ्यो गरीयसी
ဖခင်၏ အစ်မ/ညီမ၊ မိခင်၏ အစ်မ/ညီမ နှင့် ကိုယ့်အစ်မကြီးတို့အပေါ် မိခင်ကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်။ အကြောင်းမူ မိခင်သည် ထိုသူတို့ထက်ပင် ပို၍ ဂုဏ်ထူးမြတ်ကာ အလွန်လေးစားထိုက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 37
एवमाचारसंपन्नमात्मवन्तमदाम्भिकम् / वेदमध्यापयेद् धर्मं पुराणाङ्गानि नित्यशः
ထို့ကြောင့် အကျင့်ကောင်းစုံလင်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းနိုင်ကာ မုသာမရှိသူအား ဆရာသည် ဝေဒနှင့်အတူ ဓမ္မနှင့် ပုရာဏ၏ အင်္ဂများကိုပါ နေ့စဉ်မပြတ် သင်ကြားပေးရမည်။
Verse 38
संवत्सरोषिते शिष्ये गुरुर्ज्ञानमनिर्दिशन् / हरते दुष्कृतं तस्य शिष्यस्य वसतो गुरुः
တပည့်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆရာထံတွင် နေထိုင်၍ အမှုထမ်းပြီးနောက် ဆရာက တရားဝင် ဉာဏ်ပညာ မညွှန်ပြသေးသော်လည်း တပည့်၏ နေထိုင်မှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှုကြောင့် ဆရာသည် ထိုတပည့်၏ ဒုစရိုက် (duṣkṛta) ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။
Verse 39
आचार्यपुत्रः शुश्रूषुर्ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः / शक्तो ऽन्नदोर्ऽथो स्वःसाधुरध्याप्या दश धर्मतः
ဆရာ၏ သား—ဝန်ဆောင်လိုစိတ်ရှိသူ၊ ဉာဏ်ပညာပေးသူ၊ ဓမ္မတရားရှိသူ၊ သန့်ရှင်းသူ; စွမ်းရည်ရှိသူ၊ အစာပေးသူ၊ အရင်းအနှီးရှိသူ၊ အကျင့်ကောင်းသူ—ဤသို့သော အချက်ဆယ်ပါးသည် ဓမ္မအတိုင်း သင်ကြားခံထိုက်သူများ ဖြစ်သည်။
Verse 40
कृतज्ञश्च तथाद्रोही मेधावी शुभकृन्नरः / आप्तः प्रियो ऽथ विधिवत् षडध्याप्या द्विजातयः / एतेषु ब्रह्मणो दानमन्यत्र तु यथोदितान्
ကျေးဇူးသိတတ်၍ သစ္စာမဖောက်၊ ဉာဏ်ပညာရှိကာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို လုပ်ဆောင်သူ၊ ထို့ပြင် ယုံကြည်ထိုက်၍ ချစ်ခင်ရသူ၊ စည်းကမ်းတကျ ဝေဒင်္ဂ ခြောက်ပါးကို သင်ကြားပေးသော ဒွိဇတို့—ဤသူတို့ထံ၌သာ သာသနာဗေဒပညာတော် (brahma-dāna) ကို ပေးအပ်သင့်၏။ မဟုတ်လျှင် ယခင်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့သာ လှူဒါန်းရမည်။
Verse 41
आचम्य संयतो नित्यमधीयीत उदङ्मुखः / उपसंगृह्य तत्पादौ वीक्षमाणो गुरोर्मुखम् / अधीष्व भो इति ब्रूयाद् विरामो ऽस्त्विति चारमेत्
အာစမန (ācamanam) ဖြင့် သန့်စင်ပြီး စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ နေ့စဉ် မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ သင်ယူရမည်။ ဆရာ၏ခြေကို လေးစားစွာ ကိုင်ကာ ဆရာ၏မျက်နှာကို ကြည့်လျက် «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို သင်ကြားပေးပါ» ဟု ဆိုရမည်။ သင်ခန်းစာအဆုံးတွင် «နားချိန်ရှိပါစေ» ဟု ပြောကာ ထွက်ခွာရမည်။
Verse 42
प्राक्कूलान् पर्युपासीनः पवित्रैश्चैव पावितः / प्राणायामैस्त्रिभिः पूतस्तत ओङ्कारमर्हति
အရှေ့ဘက်ကမ်းကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကာ သန့်စင်ရေးအခမ်းအနားများဖြင့်လည်း သန့်စင်ထားပြီး၊ ပရာဏာယာမ သုံးကြိမ် (prāṇāyāma) ဖြင့် စင်ကြယ်သွားလျှင် ထို့နောက် ပရဏဝ “အိုမ်” ကို စိတ်ကူးဆင်ခြင်၍ ရွတ်ဆိုရန် သင့်တော်လာသည်။
Verse 43
ब्राह्मणः प्रणवं कुर्यादन्ते च विधिवद् द्विजः / कुर्यादध्ययनं नित्यं स ब्रह्माञ्जलिपूर्वतः
ဗြာဟ္မဏ—အမှန်အားဖြင့် ဒွိဇအားလုံး—သည် ရွတ်ဆိုခြင်း၏ အဆုံးတွင် ပရဏဝ “အိုမ်” ကို စည်းကမ်းတကျ အသံထွက်ရမည်။ သူသည် နေ့စဉ် ဝေဒသင်ယူမှုကို လက်အုပ်ချီ၍ စတင်ကာ ဘြဟ္မန်ကို ပူဇော်သကဲ့သို့ စိတ်ထားဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 44
सर्वेषामेव भूतानां वेदश्चक्षुः सनातनम् / अधीयीताप्ययं नित्यं ब्राह्मण्याच्च्यवते ऽन्यथा
သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဝေဒသည် အနန္တကာလ၏ မျက်စိဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် လေ့လာရမည်။ မဟုတ်လျှင် ဗြာဟ္မဏသဘော (brahminhood) မှ လျော့ကျကာ ကျဆင်းသွားမည်။
Verse 45
यो ऽधीयीत ऋचो नित्यं क्षीराहुत्या स देवताः / प्रीणाति तर्पयन्त्येनं कामैस्तृप्ताः सदैव हि
ရိဂ္ဝေဒ သုက္ကတများကို နေ့စဉ်မပြတ် ရွတ်ဖတ်၍ နို့ဖြင့် အာဟုတိ ပူဇော်သူသည် ဒေဝတားတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။ ထိုဒေဝတားတို့သည် အမြဲတမ်း ကျေနပ်လျက် သူ၏ ဆန္ဒအလိုတော်များကို ပြန်လည် ပေးကမ်းကြ၏။
Verse 46
यजूंष्यधीते नियतं दध्ना प्रीणाति देवताः / सामान्यधीते प्रीणाति घृताहुतिभिरन्वहम्
ယဇုဝေဒကို စည်းကမ်းတကျ နေ့စဉ်လေ့လာသူသည် ဒဿန (ဒဟိ) အာဟုတိဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။ စာမဝေဒကို လေ့လာသူသည်လည်း နေ့တိုင်း ဂျီ (ဃృత) အာဟုတိများဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို ကျေနပ်စေ၏။
Verse 47
अथर्वाङ्गिरसो नित्यं मध्वा प्रीणाति देवताः / धर्माङ्गानि पुराणानि मांसैस्तर्पयते सुरान्
အထရ္ဝာင်္ဂိရသ (အထရ္ဝဝေဒ) ကို နေ့စဉ်မပြတ် လေ့လာသူသည် ပျားရည်ဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို ကျေနပ်စေ၏။ ထို့ပြင် ဓမ္မ၏ အင်္ဂါများဖြစ်သော ပုရာဏများကို လေ့လာသူသည် အသားအာဟုတိဖြင့် သုရ (ဒေဝ) တို့ကို တರ್ಪဏ ပြုစေ၏။
Verse 48
अपां समीपे नियतो नैत्यकं विधिमाश्रितः / गायत्रीमप्यधीयीत गत्वारण्यं समाहितः
စည်းကမ်းရှိ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ရေအနီး၌ နေ့စဉ်မဖြစ်မနေ လုပ်ရသော ကర్మကို စည်းမျဉ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် တောအရပ်သို့ သွား၍ စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေကာ ဂါယတ္ရီကိုလည်း ရွတ်ဖတ်လေ့လာရမည်။
Verse 49
सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् / गायत्रीं वै जपेन्नित्यं जपयज्ञः प्रकीर्तितः
ဂါယတ္ရီ ဒေဝီကို နေ့စဉ် ဂျပ (မန္တရားပြန်ဆို) ပြုရမည်—အမြင့်ဆုံး အရေအတွက် တစ်ထောင်၊ အလယ်အရေအတွက် တစ်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံး အရေအတွက် ဆယ်ဟူ၍ ဆို၏။ ဤသို့ မပြတ်မနား ဂျပပြုခြင်းကို မန္တရား၏ အတွင်းယဇ္ဉ (japa-yajña) ဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 50
गायत्रीं चैव वेदांश्च तुलयातोलयत् प्रभुः / एकतश्चतुरो वेदान् गायत्रीं च तथैकतः
အရှင်သည် ဂါယတြီနှင့် ဝေဒများကို ချိန်ခွင်၌ ချိန်တော်မူ၏။ ဝေဒလေးပါးကို တစ်ဖက်၊ ဂါယတြီကို တစ်ဖက်ထားရာ တူညီသော အလေးချိန်ဖြစ်သည်ဟု တွေ့တော်မူ၏။
Verse 51
ओङ्कारमादितः कृत्वा व्याहृतीस्तदनन्तरम् / ततो ऽधीयीत सावित्रीमेकाग्रः श्रद्धयान्वितः
ပထမဦးစွာ သန့်ရှင်းသော အက္ခရာ “အောမ်” ကို ထုတ်ဆိုပြီးနောက်၊ ဗျာဟြတိများ (ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွဝḥ) ကို အစဉ်လိုက် ဆိုကာ၊ ထို့နောက် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တစ်စိတ်တစ်ဦးတည်းဖြင့် ဆာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ကို ရွတ်ဖတ်သင့်သည်။
Verse 52
पुराकल्पे समुत्पन्ना भूर्भुवःस्वः सनातनाः / महाव्याहृतयस्तिस्त्रः सर्वाशुभनिबर्हणाः
ရှေးဟောင်း ကပ္ပကာလ၌ “ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွဝḥ” ဟူသော စကားသံများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး အမြဲတမ်းတည်ရှိကြသည်။ ဤသုံးပါးသည် မဟာဗျာဟြတိများဖြစ်၍ မကောင်းမှုအပေါင်းကို ဖယ်ရှားပယ်ဖျက်သည်။
Verse 53
प्रधानं पुरुषः कालो विष्णुर्ब्रह्मा महेश्वरः / सत्त्वं रजस्तमस्तिस्त्रः क्रमाद् व्याहृतयः स्मृताः
ပရဓာန (မူလသဘာဝ)၊ ပုရုෂ (သိမြင်သူ)၊ ကာလ (အချိန်)၊ ဗိෂ္ဏု၊ ဗြဟ္မာ၊ မဟေရှ္ဝရ—ထို့ပြင် သတ္တဝ၊ ရဇသ၊ တမသ ဟူသော ဂုဏသုံးပါးတို့ကိုလည်း အစဉ်လိုက် စကြဝဠာသတ္တဝါကို ဖော်ပြသော ဗျာဟြတိများအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။
Verse 54
ओङ्कारस्तत् परं ब्रह्म सावित्री स्यात् तदक्षरम् / एष मन्त्रो महायोगः सारात् सार उदाहृतः
“အောမ်” သည် အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန်ဖြစ်၏။ ဆာဝိတြီ (ဂါယတြီ) သည် ထိုမပျက်မယွင်းသော အက္ခရာဟု ဆိုကြသည်။ ဤမန္တရသည် မဟာယောဂပင်ဖြစ်၍ အနှစ်သာရတို့၏ အနှစ်သာရဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 55
यो ऽधीते ऽहन्यहन्येतां गायत्रीं वेदमातरम् / विज्ञायार्थं ब्रह्मचारी स याति परमां गतिम्
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဝေဒမိခင် ဂါယတြီကို လေ့လာရွတ်ဆို၍ အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်သော ဗြဟ္မစာရီသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။
Verse 56
गायत्री वेदजननी गायत्री लोकपावनी / न गायत्र्याः परं जप्यमेतद् विज्ञाय मुच्यते
ဂါယတြီသည် ဝေဒတို့၏ မိခင်၊ ဂါယတြီသည် လောကတို့ကို သန့်စင်ပေးသူ။ ဂါယတြီထက် မြင့်သော မန္တရဇပ မရှိဟု သိမြင်လျှင် လွတ်မြောက်ခြင်း ရ၏။
Verse 57
श्रावणस्य तु मासस्य पौर्णमास्यां द्विजोत्तमाः / आषाढ्यां प्रोष्ठपद्यां वा वेदोपाकरणं स्मृतम्
အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ သြရဝဏမాస ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် ဝေဒလေ့လာမှုကို စတင်/ပြန်လည်စတင်သော ဝေဒဩပာကရဏ ရိတုကို ချမှတ်ထားသည်။ အခြားနည်းဖြင့် အာရှာဍ္ဍ ပုဏ္ဏမီ သို့မဟုတ် ပရိုෂ္ဌပဒာနေ့တွင်လည်း ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆိုထားသည်။
Verse 58
उत्सृज्य ग्रामनगरं मासान् विप्रोर्ऽद्धपञ्चमान् / अधीयीत शुचौ देशे ब्रह्मचारी समाहितः
ရွာမြို့ဘဝကို လေးလခွဲကြာ စွန့်ခွာပြီး၊ ကိုယ်ထိန်းသိမ်း၍ စိတ်တည်ငြိမ်သော ဗြဟ္မဏကျောင်းသား (ဗြဟ္မစာရီ) သည် သန့်ရှင်း၍ တိတ်ဆိတ်သော နေရာ၌ ဝေဒကို လေ့လာရမည်။
Verse 59
पुष्ये तु छन्दसां कुर्याद् बहिरुत्सर्जनं द्विजः / माघशुक्लस्य वा प्राप्ते पूर्वाह्ने प्रथमे ऽहनि
ပုရှျနက္ခတ်နေ့တွင် ဒွိဇသည် မိမိ၏ ဝေဒရွတ်ဆိုမှုကို အပြင်သို့ပို့ခြင်းဟု ဆိုသော ဘဟိရုတ္စರ್ಜန အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ရမည်။ သို့မဟုတ် မာဃလ၏ လင်းပက္ခ ရောက်လာသော် ပထမနေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 60
छन्दांस्यूर्ध्वमथोभ्यस्येच्छुक्लपक्षेषु वै द्विजः / वेदाङ्गानि पुराणानि कृष्णपक्षे च मानवम्
ဒွိဇပုရుషသည် လပြည့်ဘက် (သုက္လပက္ခ) တွင် ဝေဒ၏ ချန်ဒသ် (မီတာ) များကို လေ့လာရမည်။ လကွယ်ဘက် (ကృష్ణပက္ခ) တွင် ဝေဒအင်္ဂများနှင့် ပုရာဏများကို လေ့လာ၍ သာသနာပညာ၌ အမြဲအားထုတ်ရမည်။
Verse 61
इमान् नित्यमनध्यायानदीयानो विवर्जयेत् / अध्यापनं च कुर्वाणो ह्यभ्यस्यन्नपि यत्नतः
ဝေဒလေ့လာမှု၌ ပါဝင်နေသူသည် နိစ္စ-အနဓျာယ (မဖတ်မဆိုရမည့် အချိန်ကာလ) များကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အခြားသူများကို သင်ကြားနေစဉ် သို့မဟုတ် ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေစဉ်ပင် ထိုအချိန်တွင် ရွတ်ဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်ရမည်။
Verse 62
कर्णश्रवे ऽनिले रात्रौ दिवा पांशुसमूहने / विद्युत्स्तनितवर्षेषु महोल्कानां च संप्लवे / आकालिकमनध्यायमेतेष्वाह प्रजापतिः
ညအခါ လေတိုးသံကြီးက နားထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကြားရသည့်အခါ၊ နေ့အခါ ဖုန်မှုန့်များ စုပုံထူထပ်လာသည့်အခါ၊ မိုးကြိုးလျှပ်စီး၊ မိုးကြိုးသံနှင့် မိုးရွာသည့်အခါ၊ ထို့ပြင် မဟာအိုလ္ကာ (မီးလုံးကြီး) များ ရုတ်တရက် အလှုပ်အရှားဖြင့် ပေါ်ထွက်သည့်အခါ—ပရဇာပတိသည် ထိုအခါများတွင် ချက်ချင်းကာလကန့်သတ်ထားသော အနဓျာယ (ဝေဒရွတ်ဆို/လေ့လာမှု ရပ်နားခြင်း) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 63
एतानभ्युदितान् विद्याद् यदा प्रादुष्कृताग्निषु / तदा विद्यादनध्यायमनृतौ चाभ्रदर्शने
ဤနိမိတ်လက္ခဏာများသည် ယဇ္ဈမီး (သန့်ရှင်းသော မီး) များ တောက်ပလောင်ကျွမ်းလာသည့်အခါ ပေါ်ထွက်လာသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထိုအခါ အနဓျာယ (လေ့လာ/ရွတ်ဆို ရပ်နားချိန်) ဟု နားလည်ရမည်။ ထို့အပြင် ရာသီမမှန်သည့်အခါ သို့မဟုတ် ရာသီမဟုတ်ဘဲ မိုးတိမ်တွေ့မြင်သည့်အခါလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
Verse 64
निर्घाते भूमिचलने ज्योतिषां चोपसर्जने / एतानाकालिकान् विद्यादनध्यायानृतावपि
မိုးကောင်းကင်မှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံများ (နိဃာတ) ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါ၊ မြေငလျင်လှုပ်သည့်အခါ၊ ထို့ပြင် နက္ခတ်အလင်းများ အမင်္ဂလာသဘောဖြင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်အခါ—ဤတို့ကို ရာသီမှန်ကန်နေသော်လည်း အချိန်မတော် အနဓျာယ (ဝေဒလေ့လာ/ရွတ်ဆို ရပ်နားချိန်) ဟု သိမှတ်ရမည်။
Verse 65
प्रादुष्कृतेष्वग्निषु तु विद्युत्स्तनितनिस्वने / सज्योतिः स्यादनध्यायः शेषरात्रौ यथा दिवा
မီးလောင်ပေါက်ကွဲလာသော်လည်းကောင်း၊ လျှပ်စီးပေါက်၍ မိုးကြိုးတုန်သံကြားသော်လည်းကောင်း၊ ဝေဒပညာဖတ်ရွတ်ခြင်းကို ရပ်နားရမည်—ကျန်ရှိသောညအချိန်တစ်လျှောက်လုံးလည်း နေ့အချိန်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
Verse 66
नित्यानध्याय एव स्याद् ग्रामेषु नगरेषु च / धर्मनैपुण्यकामानां पूतिगन्धे च नित्यशः
ရွာများနှင့် မြို့များတွင် ဝေဒရွတ်ဖတ်ခြင်းကို အမြဲတမ်း ရပ်နားထားသင့်၏။ ထို့အပြင် ဓမ္မ၌ ကျွမ်းကျင်မှုကို လိုလားသူတို့အတွက်လည်း အနံ့ဆိုးရှိရာတွင် အမြဲတမ်း သင်ယူမှုရပ်နားရမည်။
Verse 67
अन्तः शवगते ग्रामे वृषलस्य च सन्निधौ / अनध्यायो रुद्यमाने समवाये जनस्य च
အလောင်းရှိနေသောရွာအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ဝೃṣala (အပြင်တန်း/မသန့်သူ) အနီး၌လည်းကောင်း၊ သေဆုံးမှုကြောင့် ငိုကြွေးသံရှိသော်လည်းကောင်း၊ လူအစုအဝေးကြီး စုဝေးနေသော်လည်းကောင်း၊ ဝေဒရွတ်ဖတ်သင်ယူခြင်းကို ရပ်နားရမည်။
Verse 68
उदके मध्यरात्रे च विण्मूत्रे च विसर्जने / उच्छिष्टः श्राद्धबुक् चैव मनसापि न चिन्तयेत्
ရေထဲ၌ရှိစဉ်၊ သန်းခေါင်ယံအချိန်၌၊ ဝမ်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် ဆီးသွားခြင်းအခါ၊ မသန့်အခြေအနေ (စားပြီး မသန့်စင်သေး) ၌ရှိစဉ်၊ ထို့ပြင် Śrāddha အစာကို စားသောက်နေစဉ်—မသင့်လျော်သော မသန့်သောအရာများကို စိတ်ထဲ၌တောင် မတွေးရ။
Verse 69
प्रतिगृह्य द्विजो विद्वानेकोदिष्टस्य केतनम् / त्र्यहं न कीर्तयेद् ब्रह्म राज्ञो राहोश्च सूतके
ekoddiṣṭa ပူဇော်ပွဲအတွက် ပေးအပ်သော အိမ်/နေရာကို လက်ခံပြီးနောက်၊ ပညာရှိသော ဒွိဇသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝေဒကို မရွတ်ဖတ် မသင်ကြားရ။ ထိုနည်းတူပင် ဘုရင်ကွယ်လွန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော စူတကနှင့် ရာဟုကြောင့် ဖြစ်သော ဂြိုဟ်ကွယ် (eclipse) အချိန်တွင်လည်း ဖြစ်၏။
Verse 70
यावदेको ऽनुदिष्टस्य स्नेहो गन्धश्च तिष्ठति / विप्रस्य विदुषो देहे तावद् ब्रह्म न कीर्तयेत्
မသန့်ရှင်းသေးသော ချစ်ကပ်မှု၏ အစအနည်းငယ်နှင့် ၎င်း၏ အနံ့အရိပ်တောင် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကျန်နေသမျှကာလအတွင်း၊ ထိုအချိန်ထိ ဘြဟ္မ (Brahman) ဗဟုသုတကို လူထုအကြား မကြေညာ မသင်ကြားသင့်။
Verse 71
शयानः प्रौढपादश्च कृत्वा चैवावसक्थिकाम् / नाधीयीतामिषं जग्ध्वा सूतकान्नाद्यमेव च
အိပ်လျက်၊ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လျက်၊ သို့မဟုတ် ခြေထောက်တင်ပုံ မသင့်တော်လျက်ဖြင့် ဝေဒပဋိဌာန်ကို မစတင်သင့်။ အသားစားပြီးနောက် သို့မဟုတ် မွေးဖွားအညစ်အကြေး (sūtaka) နှင့် ဆက်စပ်သော မသန့်အစားအစာကို စားပြီးချင်းလည်း မလေ့လာသင့်။
Verse 72
नीहारे बाणशब्दे च संध्ययोरुभयोरपि / अमावास्यां चतुर्दश्यां पौर्णमास्यष्टमीषु च
မြူထူထပ်သည့်အခါ၊ မြားသံကဲ့သို့ မကောင်းသံကို ကြားရသည့်အခါ၊ မနက်ဆည်းဆာနှင့် ညနေဆည်းဆာ နှစ်ဆည်းဆာလုံးတွင်၊ ထို့ပြင် အမావာသျာနေ့၊ စတုရ္ဒသီနေ့၊ ပေါုဏ္ဏမာသီနေ့နှင့် အဋ္ဌမီနေ့များတွင်—စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း၍ ကုသိုလ်ပွဲတော်အတိုင်း သတိထားရမည်။
Verse 73
उपाकर्मणि चोत्सर्गे त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम् / अष्टकासु त्वहोरात्रं ऋत्वन्त्यासु च रात्रिषु
Upākarman နှင့် Utsarga ပွဲတော်များအတွက် အပြစ်သန့်စင်ခြင်း (kṣapaṇa) ကို သုံးညတိုင်တိုင် ကျင့်သုံးရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ Aṣṭakā နေ့များတွင် တစ်နေ့တစ်ည ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းရမည်။ ရာသီအဆုံးသတ်ညများတွင်လည်း ထိုညများ၌ပင် စောင့်ထိန်းရမည်။
Verse 74
मार्गशीर्षे तथा पौषे माघमासे तथैव च / तिस्त्रो ऽष्टकाः समाख्याता कृष्णपक्षेतु सूरिभिः
Mārgaśīrṣa လ၊ Pauṣa လ နှင့် Māgha လတို့တွင်လည်း ပညာရှိများက Aṣṭakā အကျင့်သုံးခု ရှိသည်ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီကို လဆုတ်ပိုင်း (kṛṣṇa-pakṣa) တွင် ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 75
श्लेष्मातकस्य छायायां शाल्मलेर्मधुकस्य च / कदाचिदपि नाध्येयं कोविदारकपित्थयोः
śleṣmātaka၊ śālmali၊ madhūka သစ်ပင်တို့၏ အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်၍ ဝေဒကို မရွတ်ဖတ် မလေ့လာရ; kovidāra သို့ kapittha အောက်တွင်လည်း ဝေဒလေ့လာခြင်း မပြုရ။
Verse 76
समानविद्ये च मृते तथा सब्रह्मचारिणि / आचार्ये संस्थिते वापि त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम्
တူညီသော ဗေဒသိက္ခာကို လေ့လာသူ သေဆုံးလျှင်၊ သို့မဟုတ် သံဃာသင်တန်းဖော် brahmacārin သေဆုံးလျှင်၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ ācārya ကွယ်လွန်လျှင်ပင် သုံးညတာ သန့်စင်ကာလ (kṣapaṇa) ကို ပြုရန် သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 77
छिद्राण्येतानि विप्राणांये ऽनध्यायः प्रकीर्तिताः / हिंसन्ति राक्षसास्तेषु तस्मादेतान् विवर्जयेत्
ဤအရာတို့သည် ဗိပရ (ဗြဟ္မဏ) တို့၏ “အပေါက်အဟ” များဖြစ်၍—ဝေဒမလေ့လာရသော anadhyāya ဟု ကြေညာထားသည့် အချိန်ကာလများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကာလ၌ rākṣasa တို့က ထိခိုက်စေသဖြင့် ထိုအချိန်များကို တင်းကျပ်စွာ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။
Verse 78
नैत्यके नास्त्यनध्यायः संध्योपासन एव च / उपाकर्मणि कर्मान्ते होममन्त्रेषु चैव हि
နေ့စဉ်မဖြစ်မနေ ပြုရသော နိတျကကမ္မ (nitya) များတွင် anadhyāya မရှိ; sandhyā-upāsana တွင်လည်း ထိုသို့ပင်။ ထို့အပြင် upākarman အခမ်းအနား၌၊ ကမ္မအဆုံး၌၊ နှင့် homa မန္တရများတွင်လည်း ရွတ်ဆိုခြင်းကို ဆက်လက်ပြုရသည်။
Verse 79
एकामृचमथैकं वा यजुः सामाथवा पुनः / अष्टकाद्यास्वधीयीत मारुते चातिवायति
လေပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေချိန်တွင် Ṛg မန္တရတစ်ပုဒ်သာ၊ သို့မဟုတ် Yajus ဖော်မြူလာတစ်ခုသာ၊ သို့မဟုတ် Sāman တစ်ခုသာ လေ့လာရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့အတူ Aṣṭakā စသော အထူးနေ့များတွင်လည်း ရွတ်ဆိုမှုကို အနည်းဆုံးသာ ထိန်းထားရမည်။
Verse 80
अनध्यायस्तु नाङ्गेषु नेतिहासपुराणयोः / न धर्मशास्त्रेष्वन्येषु पर्वण्येतानि वर्जयेत्
အနဓျာယ (စာသင်ပိတ်ခြင်း) ဟူသော ကန့်သတ်ချက်သည် ဝေဒာင်္ဂများ၊ အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏများ၊ အခြား ဓမ္မရှာစတြာများတွင် မသက်ရောက်ပါ; ပရဝန် (ပွဲတော်နေ့) များတွင်ပင် ဤအရာများကို မရှောင်ကြဉ်သင့်။
Verse 81
एष धर्मः समासेन कीर्तितो ब्रह्मचारिणाम् / ब्रह्मणाभिहितः पूर्वमृषीणां भावितात्मनाम्
ဤသို့ပင် ဘြဟ္မစာရိန် (သန့်ရှင်းစွာ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်သည့် ကျောင်းသား) တို့၏ ဓမ္မကို အကျဉ်းချုပ်၍ ကြေညာခဲ့သည်—ယခင်က ဘြဟ္မာက စိတ်ဝိညာဉ် သန့်စင်၍ ထိန်းကျောင်းထားသော ရှင်ရသီတို့အား သင်ကြားခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။
Verse 82
यो ऽन्यत्र कुरुते यत्नमनधीत्य श्रुतिं द्विजः / स संमूढो न संभाष्यो वेदबाह्यो द्विजातिभिः
ရှုတိ (ဝေဒ) ကို အရင်မသင်ယူဘဲ အခြားအလုပ်အကိုင်များတွင် ကြိုးစားနေသော ဒွိဇသည် အလွန်မိုက်မဲလှ၏; ဒွိဇတို့သည် သူနှင့် မပြောဆိုသင့်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဝေဒအပြင်ဘက်၌ ရပ်တည်နေသူဖြစ်သည်။
Verse 83
न वेदपाठमात्रेण संतुष्टो वै भवेद् द्विजः / पाठमात्रावसन्नस्तु पङ्के गौरिव सीदति
ဒွိဇသည် ဝေဒကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းသာဖြင့် မကျေနပ်သင့်; “ဖတ်ရွတ်ခြင်းသာ” ထဲတွင် ကျရောက်နေသူသည် (စည်းကမ်းကို မကျင့်သဖြင့်) ရွံ့ထဲတွင် နွားကျသကဲ့သို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
Verse 84
यो ऽधीत्य विधिवद् वेदं वेदार्थं न विचारयेत् / ससान्वयः शूद्रकल्पः पात्रतां न प्रपद्यते
စည်းကမ်းတကျ ဝေဒကို သင်ယူပြီးနောက် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်ကို မစဉ်းစားမဝေဖန်သူသည်—မျိုးရိုးရှိသော်လည်း—ဝေဒအခွင့်အရေးနှင့် မထိုက်တန်သူကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အမှန်တကယ် လက်ခံရယူခြင်းနှင့် အကျိုးဖလကို ရရှိရန် လိုအပ်သော पात्रता (ပာတရတာ) ကို မရောက်နိုင်။
Verse 85
यदि त्वात्यन्तिकं वासं कर्तुमिच्छति वै गुरौ / युक्तः परिचरेदेनमाशरीरविमोक्षणात्
အကယ်၍ ဂုရုနှင့် အမြဲတမ်းအတူ နေထိုင်လိုစိတ် အမှန်တကယ်ရှိလျှင်၊ စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သည့်အချိန်အထိ မပြတ်မနား ဂုရုကို ဝတ်ပြုစေဝန်ထမ်းရမည်။
Verse 86
गत्वा वनं वा विधिवज्जुहुयाज्जातवेदसम् / अधीयीत सदा नित्यं ब्रह्मनिष्ठः समाहितः
တောသို့သွား၍လည်း စည်းကမ်းအတိုင်း ဇာတဝေဒသ (အဂ္နိ) ထဲသို့ ဟောမအပူဇာ အလှူတင်ရမည်။ ထို့ပြင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သမာဓိပြည့်စုံကာ ဘြဟ္မန်၌ တည်မြဲသူအဖြစ် သာသနာစာပေကို အမြဲမပြတ် လေ့လာရမည်။
Verse 87
सावित्रीं शतरुद्रीयं वेदान्तांश्च विशेषतः / अभ्यसेत् सततं युक्ते भस्मस्नानपरायणः
စည်းကမ်းရှိသူ၊ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (အရှ်) ဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို အထူးအလေးထားသူသည် စာဝိတြီ (ဂါယတြီ)၊ ရှတရုဒြီယ နှင့် အထူးသဖြင့် ဝေဒန္တ သင်ခန်းစာများကို အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 88
एतद् विधानं परमं पुराणं वेदागमे सम्यगिहेरितं वः / पुरा महर्षिप्रवराभिपृष्टः स्वायंभुवो यन्मनुराह देवः
ဤသည်မှာ ဝေဒနှင့် အာဂမတို့နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရာဏသဒ္ဓါနည်းလမ်းဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် သင်တို့အား မှန်ကန်စွာ ကြေညာထားသည်။ ရှေးကာလ၌ မဟာရိရှီတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်တို့က မေးမြန်းသည့်အခါ၊ ဒေဝတား ဆွာယံဘုဝ မနုသည် ဤတရားကိုပင် သင်ကြားခဲ့သည်။
Verse 89
एवमीश्वरसमर्पितान्तरो यो ऽनुतिष्ठति विधिं विधानवित् / मोहजालमपहाय सो ऽमृतो याति तत् पदमनामयं शिवम्
ထို့ကြောင့် အတွင်းစိတ်ကို အီශ්ဝရထံ အပ်နှံထားသူ၊ နည်းလမ်းကို သိမြင်၍ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းကို ကျင့်သုံးသူသည် မောဟဇာလကို ပယ်ဖျက်ကာ အမရဖြစ်ပြီး အညစ်အကြေးကင်း၍ ဒုက္ခမရှိသော မင်္ဂလာသဘောတရား—ရှီဝ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်။
Frequently Asked Questions
Reverent bodily etiquette (lower seat/bed, controlled speech, no imitation), constant readiness to serve, offering whatever is obtained, not departing without permission, and protecting the guru’s honor by leaving places of slander—along with daily study only in ways that do not displease the teacher.
Gāyatrī is proclaimed the Mother of the Vedas and the supreme japa; its recitation is a sacrifice (japa-yajña), and it is said to be ‘weighed’ as equal to the four Vedas, leading the disciplined student toward the supreme state.
Anadhyāya is the mandatory suspension of Vedic recitation during impure conditions, social disruptions, death-pollution contexts, and ominous natural phenomena (thunder, meteors, earthquakes, abnormal seasons). These times are called ‘breaches’ for brāhmaṇas, when harmful forces may afflict them, hence strict avoidance is prescribed.
Yes. The chapter states anadhyāya does not apply to Vedāṅgas, Itihāsas, Purāṇas, and other Dharma-śāstras; these may be studied even on parvan (festival) days.
Conduct is presented as the prerequisite for effective transmission and realization: mere recitation without living discipline is condemned, and study without inquiry into meaning is said to fail in producing true eligibility and fruit.